รักจากร้ายเจ้าชายแสนดุ

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 2.1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 628
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    1 มี.ค. 64

“อุ้ย!” 

เสียงอุทานและร่างบางที่เซทำท่าจะล้มแต่มือเรียวกอดร่างน้อยไว้แน่น ทำให้ดลธีร์รีบเอื้อมมือไปคว้าร่างบางไว้อย่างรวดเร็ว 

หลันหลันโอบเจ้าตัวเล็กไว้ในอ้อมแขนแน่น แรงกระแทกกับร่างสูงที่วิ่งพรวดขึ้นมาจากบันไดแรงเอาการ ดีที่แขนหนาคว้าตัวเธอไว้ได้ทันทำให้ทั้งเธอและร่างเล็กนั้นไม่ล้มลงไปกับพื้น หลันหลันถึงกับสูดลมหายใจลึก ๆ เรียกสติกลับมา

“เป็นยังไงกันบ้าง” เสียงเข้มดุ ๆ ของดลธีร์ที่โอบร่างบางไว้แต่มีเจ้าตัวเล็กคั่นตรงกลางถามขึ้น มือเล็ก ๆ แปะลงที่ใบหน้าของเขา พร้อมกับเสียงอ้อแอ้ ๆ แบบทักทาย ปากน้อยสีแดงระเรื่อขยับส่งเสียงไม่หยุด นัยน์ตาสีเขียวทอง ใบหน้าแบบลูกครึ่งของร่างเล็กที่จ้องตรงกับตาเขาพอดีทำให้เขาอดชะงักไปชั่วขณะไม่ได้

“เอ่อ คุณธีร์” 

หลันหลันตกใจกับสถานการณ์ที่เกิดกะทันหันและเสียงดุ ๆ ของเขา แต่ที่ตกใจมากกว่าก็ที่ตาหนูเอามือไปแปะที่ใบหน้าหล่อใสของคนตรงหน้า เลยรีบดึงตัวออกเพื่อให้มือเล็ก ๆ ละออกจากใบหน้าของดลธีร์ สีหน้าเขาดูตื่น ๆ คงไม่ได้โกรธที่เจ้าตัวเล็กเอามือไปจับหน้าหล่อ ๆ ของเขาหรอกนะ 

“นี่ใช่ไหมตาหนูของคุณแม่”

ดลธีร์ถามเสียงหนักจ้องร่างเล็กที่ยังคงพยายามมาหาเขานิ่ง ๆ มือน้อยนั้นกวัดไกว่ไปมา ตากลมโตจ้องเขาเขม็งส่งเสียงอ้อแอ้ ๆ ใส่เขาไม่หยุด

“เป็นอะไรกันเสียงดังไปถึงด้านล่าง” มณีเนตรและเดนิสได้ยินเสียงเอะอะและเสียงเจ้าตัวเล็กเลยพากันขึ้นมาดู

“อ่าว ตาหนูตื่นแล้วเหรอลูก” เดนิสที่เห็นหลันหลันอุ้มเจ้าตัวน้อยอยู่ทักขึ้น

“พอดีผมวิ่งพรวดพราดขึ้นมาไม่ได้ดูเลยชนกับหลันหลันแล้วก็เจ้าตัวเล็กเข้านะครับ”

ดลธีร์หันไปบอกมารดาแต่ก็ยังอดหันไปมองเจ้าตัวน้อยที่ส่งเสียงอ้อแอ้ใส่เขาไม่หยุดไม่ได้

“ตาหนูคงอยากให้เราอุ้ม เรียกใหญ่เลยนะตาธีร์” คุณมณีหันไปมองแล้วพยักเพยิดบอก 

ร่างสูงหน้าขรึม ๆ ส่ายหน้านิด ๆ 

            “ไม่อะครับ ผมขอไปอาบน้ำพักผ่อนก่อน” 

ตอนที่เห็นใบหน้าเล็ก ๆ สายตาสีเขียวเหลือบทองที่สบกับเขาทำเขาใจเต้นแปลก ๆ เขากลัวเด็กหรือนี่ ดลธีร์ส่ายหัวแล้วรีบเดินเข้าห้องไปราวกับจะหนีอะไรบางอย่าง

            อาการแปลก ๆ ของลูกชายทำคุณมณีเนตรส่ายหัวเบา ๆ 

หลันหลันอดขมวดคิ้วไม่ได้ เขาดูท่าทางเหมือนไม่ชอบตาหนู เธออดใจเสียไม่ได้ สงสารเจ้าตัวน้อยที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวหากพ่อไม่รักไม่ชอบจะทำอย่างไรนะ แต่มีปู่กับย่าที่รักก็น่าจะพอสำหรับเจ้าตัวน้อยนี่แล้วแหละ 

            “มา หลันหลันส่งหลานมาให้ฉันซิ ดูสิท่าทางอยากมาหาย่าจะแย่แล้ว” คุณมณีเนตรรีบเข้าไปรับร่างน้อยมาอุ้มแล้วพากันเดินลงไปพร้อมกับคุณเดนิสที่โอบหลังภรรยาเพื่อให้ก้าวเดินลงบันไดได้อย่างมั่นคงเพราะมีเจ้าตัวน้อยอยู่ในอ้อมแขน

            หลันหลันมองแล้วอดจะอมยิ้มไม่ได้กับความรักของท่านทั้งสอง เพียงมาอยู่ไม่ถึงสองอาทิตย์ เธอก็สัมผัสได้ถึงความรักของท่านทั้งสองที่มีต่อกันอย่างมากมาย 

            บ้านหลังนี้เป็นบ้านที่อบอุ่นอย่างไม่น่าเชื่อ เธอไม่เคยคิดว่าบนโลกใบนี้จะมีบ้านที่ทั้งงดงาม น่าอยู่ ที่ไม่เพียงแต่ตัวบ้านแต่เป็นผู้คนในบ้านที่ทำให้บ้านหลังนี้เป็นบ้านที่น่าอยู่และอบอุ่นเหลือเกิน

            “หลันไปช่วยป้าคนึงกับพี่อรทำอาหารก่อนนะคะ” หลันหลันที่เห็นท่านทั้งสองเล่นกับตาหนูอย่างเพลิดเพลิน เลยขอตัวไปช่วยงานบ้าน ถ้าว่างจากดูเจ้าตัวเล็กเธอก็จะช่วยทำงานบ้านเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่าที่เธอจะทำได้ไปด้วย อยู่บ้านท่านอย่านิ่งดูดายอะไรช่วยทำได้ก็ช่วยกันไป แม่เธอสอนมาแบบนี้ และเธอก็จำได้ขึ้นใจ

            “มาค่ะ พี่อรเดี๋ยวหลันช่วยยกไปตั้งโต๊ะ” หลันหลันรีบล้างมือเมื่ออาหารถูกจัดใส่จานเรียบร้อย อาหารมื้อนี้มีฝีมือเธอด้วยบางอย่าง ครั้งแรกที่เธอทำแล้วป้าคนึงติดใจจนเอาตั้งโต๊ะได้รับคำชมทั้งจากคุณมณีเนตรและคุณเดนิส เลยให้เธอแสดงฝีมืออยู่เรื่อย ๆ

            “ไม่ต้องเลยเรานะ รีบไปกินข้าวให้เรียบร้อย นั่นป้าตั้งไว้นั่นแล้ว เดี๋ยวต้องไปดูคุณหนูด้วยไม่ใช่เหรอ” ป้าคนึงรีบห้าม อรดีที่ถือถาดใส่จานกับข้าวกำลังจะพ้นครัวรีบหันมายักคิ้วให้ 

            “รีบไปทานเถอะเรานะ เดี๋ยวทางนี้พี่จัดการเอง” ว่าแล้วอรดีก็ยกถาดอาหารออกไปเพื่อตั้งโต๊ะอาหาร วันนี้อาหารเยอะมากหน่อยเพราะคุณดลธีร์กลับมา

            ร่างบางทรุดตัวนั่งทานข้าวอย่างรวดเร็ว

            “เอ้า ค่อย ๆ กินเรานะ เดี๋ยวได้ติดคอ” ป้าคนึงบอกไม่ทันขาดคำ เสียงกะอักกะไอจากร่างบางที่นั่งทานข้าวอยู่ที่โต๊ะใกล้ ๆ ก็ดังมา

            “แนะพูดไม่ทันขาดคำ จะเร่งกินข้าวอะไรกันหนักหนาทุกมื้อ ค่อย ๆ กิน ค่อย ๆ เคี้ยว คุณมณีกับคุณเดนิสท่านใจดี ลูกชายท่านก็ใจดี ท่านไม่ว่าอะไรหรอกไม่ต้องรีบต้องลนไป”

            “เอ่อ จ๊ะป้า” หลันหลันหันมาทำหน้าแหย ยกน้ำขึ้นดื่มอัก ๆ พอดีขึ้นก็รีบกินอยู่ดี เธอไม่อยากเป็นภาระให้ใครอะไรที่เธอจัดการตัวเองได้ก็จะรีบจัดการให้เรียบร้อยเพื่อที่จะได้ไปทำในส่วนอื่น ๆ ช่วยกัน อย่างน้อยอยู่นี่เธอสบายกว่าการใช้ชีวิตตื่นเช้ามารีบลนลานทำทุกอย่าง และต้องโหนรถเมล์ไปทำงานทุกวันมากมายนัก

            “จ๊ะป้า จ๊ะป้าทุกทีแต่ก็เห็นรีบตลอดเรานะ เออ ว่าแต่ข้าวของเครื่องใช้เรานะพอไหม มีอะไรขาดเหลือทุกวันอาทิตย์ป้าจะไปจ่ายตลาดฝากป้าไปซื้อได้นะ”

            ป้าคนึงพูดไปมือก็หยิบจับทำนั่นนี่ไป

            หลันหลันไปขนข้าวของออกมาจากหอพักตั้งแต่วันแรกที่คุณมณีให้เธอมาอยู่ด้วย ท่านใจดีให้ลุงตีขับรถพาไปขนข้าวของมาทั้งของตาหนูและของเธอ แต่ท่านว่าของตาหนูท่านจะจัดหาให้ใหม่ แต่เธอก็เก็บมาเผื่อไว้ก่อนช่วงที่ท่านยังหาข้าวของให้ตาหนูไม่ทัน เพราะท่านทราบกะทันหันเหลือเกิน

            “อ่อ ได้จ๊ะ ตอนนี้ยังมีใช้อยู่ ถ้าหมดแล้วหลันจะรบกวนฝากป้าซื้อนะจ๊ะ” หลันหลันรู้สึกโชคดีมาก ๆ ที่เธอได้มาอยู่บ้านหลังนี้และทุกคนใจดีกับเธอมาก

            “ไม่ต้องเกรงใจละ มีอะไรก็บอกป้า บอกอรมัน ช่วยอะไรกันได้ก็ช่วย”

            “ขอบคุณมากเลยจ๊ะป้า หนูอิ่มแล้ว” ร่างบางรีบเก็บจานชามล้างเข้าที่ เรียบร้อยแล้วก็ออกไปเพื่อไปรับช่วงดูแลตาหนู

            ป้าคนึงส่ายหัวกับความรนของเจ้าตัว แต่ก็แปลก รน รวดเร็วแต่ทุกอย่างสะอาดเรียบกริบ ทำอาหารก็เก่ง อาหารวันนี้เกือบครึ่งหนึ่งเป็นฝีมือของหลันหลัน เธอชิมแล้วรสชาติเข้าท่า อร่อย ใช้ได้เลยทีเดียว

            เธอจับตาดูหลันหลันมาหลายวัน และรายงานให้คุณมณีทราบ รวมถึงรายงานที่คุณมณีได้รับจากนักสืบก็ทำให้ค่อนข้างมั่นใจว่าร่างบางไม่ใช่สิบแปดมงกุฎมาหลอกลวงท่าน ๆ อย่างแน่นอน แต่ก็ต้องดูกันต่อไปยาว ๆ คนสมัยนี้ไว้ใจไม่ค่อยได้ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

16 ความคิดเห็น