รักจากร้ายเจ้าชายแสนดุ

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 647
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    28 ก.พ. 64

“คุณแม่กับแด๊ดให้ใครมาทำอะไร เต็มบ้านไปหมด ฮึ ลุงตี” ร่างแกร่ง สูงราว 187 ซม  จมูกโด่งเป็นสันรับกับโครงหน้าได้รูป ดวงตาสีเขียวเหลือบทองจ้องไปที่รถบรรทุกขนาดเล็กที่จอดอยู่สองสามคันเยื้อง ๆ ไปทางด้านข้างของตัวตึกมีคนงานหลายคนเดินไปมา ดลธีร์อยู่ในชุดเสื้อยึด กางเกงยีนส์สบาย ๆ ลงมาจากรถสปอร์ตคันหรู เอ่ยถามลุงตีที่วางมือจากรดน้ำต้นไม้มาเปิดประตูรถให้เขาแล้วรอเอารถไปจอดให้ทีเดียวเลย

            “อ่อ ห้องเด็กนะครับ” ลุงตีตอบเสร็จก็เอื้อมมือมารับกุญแจรถไปถือไว้

            “เด็กที่ไหนกันครับ” ดลธีร์ขมวดคิ้วเด็กที่ไหนกัน อย่าบอกนะว่าเขาไม่กลับบ้านแค่ไม่ถึงอาทิตย์คุณแม่เหงาจนไปรับเด็กที่ไหนมาอุปการะเสียแล้ว

            “ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ คุณธีร์ลองไปดูสิครับน่าจะอยู่ในห้องนั่งเล่นกัน” ลุงตีทำสีหน้าซื่อ ๆ ส่ายหน้าแล้วรีบบุ้ยให้ดลธีร์รีบไปดูหน้าตัวเล็กแทน 

            ทุกคนในบ้านถูกสั่งไม่ให้บอกเรื่องเจ้าตัวเล็กกับดลธีร์จนกว่าจะตรวจดีเอ็นเอเสร็จเรียบร้อย

            “อ่อ อย่างนั้นเหรอ ลุงตีเอารถไปเก็บเถอะครับ” ว่าแล้วร่างสูงก็ก้าวขึ้นบันไดเร็ว ๆ เข้าบ้านไป

            “อ่าว มาแล้วเหรอ ตาธีร์มาเหนื่อย ๆ นั่งก่อนสิ อร อรเอาน้ำมาให้คุณธีร์หน่อยเร็ว” มณีเนตรเห็นลูกชายหน้าตาสดใสดูอารมณ์ดี ก็ยิ้มรับรีบเรียกสาวใช้ให้เอาน้ำมาเสิร์ฟลูกชายคนเดียวของบ้าน ร่างสูงโตเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว แต่ยังไงสำหรับพ่อกับแม่ก็จะเห็นว่าเป็นเด็กน้อยอยู่ดี

            ดลธีร์ตรงเข้าไปทรุดนั่งโอบมารดาที่ยังสาวไว้ในอ้อมแขน หอมแก้มขาว ๆ ดังฟอด 

            “เบาหน่อย เบาหน่อยเจ้าลูกชายนั่นของของพ่อนะ ช้ำหมด” 
เดนิสที่เดินเข้ามาเห็นพอดีรีบส่งเสียงห้ามลูกชายอย่างขำ ๆ เดินไปทรุดนั่งอีกข้างและดึงร่างบางมาติดกับตัวเองทันที 

            ทำให้ดลธีร์ส่ายหัว 

            “หวงจังเลยครับ เมียแด๊ดเนี่ยะ ผมกลับมาอาทิตย์ละแค่สองวันแก้มไม่ช้ำเท่าไหร่หรอกครับ”

            “แหม๊ะคุณดูสิ เดี๋ยวนี้มันเถียงผมใหญ่เชีัยว” เดนิสหันไปฟ้องภรรยาที่นั่งยิ้มกับท่าทีหยอกกันไปมาของสองพ่อลูก

            “น้ำค่ะ” หลันหลันย่อตัวลงนั่งในมือถือแก้วน้ำเย็นเจี๊ยบอยู่ในถาด

            “เอ้า หลันหลันทำไมเอาน้ำมาให้เองละ อรไปไหนเสีย” คุณมณีเห็นว่าหลันหลันพาตาหนูเข้าไปนอนตอนบ่าย แสดงว่าตัวเล็กคงง่วงจริง ๆ หลับเสียเร็วเลย

            “อ่อ พอดีพี่อรออกไปซื้อกับข้าวค่ะ ตาหนูหลับแล้วหลันออกมาได้ยินคุณมณีเรียกพอดีเลยไปเอาน้ำมาเสิร์ฟเองค่ะ”

            “อืม วางให้คุณธีร์เขานั่น”

            ร่างบางยกแก้วน้ำเอื้อมไปวางตรงหน้าร่างที่เธอไม่กล้ามองตรง ๆ พยายามบังคับมือไม่ให้สั่น วางเสร็จก็ว่าจะรีบถอยออกไป แต่คุณมณีเรียกไว้เสียก่อน

            “หลันหลัน นี่ลูกชายฉันดลธีร์ รู้จักกันไว้สิ”

            “อ่อ ค่ะ สวัสดีค่ะ คุณดลธีร์” หลันหลันหยุดชะงัก ยกมือไหว้แต่ไม่เงยหน้ามองหน้าเขาตรง ๆ คุณมณีบอกว่านาน ๆ เขาจะกลับบ้านที เธอคงไม่ค่อยได้เจอเขาเท่าไหร่

            “ธีร์ลูก นี่หลันหลัน จะมาทำงานกับแม่นะลูก” คุณมณีหันไปแตะแขนลูกชายเบา ๆ แนะนำเสร็จก็หันไปพยักหน้าให้หลันหลันกลับออกไปได้

            “อะไรกันครับนี่ ผมไม่กลับบ้านแค่อาทิตย์เดียวนี่แม่กับแด๊ดไปรับเด็กที่ไหนมาอีกครับนี่” ดลธีร์มองตามร่างสูงบางที่ก้มหน้าถอยออกไปแต่ไม่ยอมเงยหน้ามามองเขาสักนิดแม่ไปรับเด็กขี้อายที่ไหนมาเลี้ยง เขาไม่แปลกใจ แม่กับแด๊ดใจดีเป็นที่หนึ่งเที่ยวรับใครต่อใครมาทำงานด้วย บางทีก็ให้ทุนการศึกษาเด็ก ๆ จัดตั้งมูลนิธิช่วยเหลือสังคมมากมาย เขาเลยรู้สึกเฉย ๆ แต่ก็อดแซวขำ ๆ ไม่ได้

            “แม่เขาถูกใจเลยพามาทำงานด้วยนะ เราอย่าแซวแม่เขานักเดี๋ยวแม่เขางอนนะ” คุณเดนิสอธิบายแทนภรรยาแต่ก็แอบหยอกเล็ก ๆ ให้คุณมณีมองค้อน

            “แล้วนี่กลับมาวันศุกร์ได้แสดงว่าเสาร์อาทิตย์นี้ไม่มีแพลนไปไหนใช่ไหมจ๊ะ” ถ้าดลธีร์กลับบ้านมาเย็นวันศุกร์แบบนี้ได้แสดงว่าเสาร์อาทิตย์เขาจะหมกตัวอยู่ที่บ้านไม่ไปไหนทั้งสิ้น

            “ผมก็คิดถึงแม่กับแด๊ดบ้างสิครับ เหนื่อยมาทั้งอาทิตย์แล้ว อยากทานขนมสัมปันนีฝีมือแม่จัง” ร่างสูงอ้อนเสียงน่าเอ็นดู

            “ได้สิจ๊ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้แม่จะทำให้ทาน” 

            “เออ ว่าแต่เหมือนผมได้ยินเด็กแม่พูดว่าตาหนูหลับแล้ว ตาหนูไหนเหรอครับ”

            “เด็กแม่ที่ไหนกัน เขาชื่อหลันหลัน”

            คุณมณีตีมือลูกชายเบา เบา ลอบมองตากับคุณเดนิส ที่พยักหน้านิด ๆ 

            “เอ่อ นั่นละครับ”

            “ตาหนูตานนท์นะลูก แม่ไปเจอถูกชะตา แม่เขาเสียชีวิตพ่อก็ไม่มี แม่เลยขอมาเลี้ยง” 

            ดลธีร์เลิกคิ้ว

            “คราวนี้ถึงกับขอมาเลี้ยงเลยเหรอครับ”

            เสียงท้วงของลูกชายทำคุณเดนิสอมยิ้ม ความเป็นคนใจดี มีเมตตา เข้าอกเข้าใจและรับฟังปัญหาของคนอื่นเสมอของมณีเนตรทำให้เดนิสตกหลุมรักมานับครั้งไม่ถ้วนแม้จะแต่งงานกันมาเป็นสิบ ๆ ปีแล้วก็ตาม ไม่ใช่เพียงแค่ความสวยข้างนอกแต่จิตใจของมณีเนตรนั้นสวยไม่แพ้กัน แต่อย่าให้เธอโกรธขึ้นมาแม้แต่เขาเองก็ไม่กล้าห้าม

            “อะไรกัน ทำเสียงแบบนั้นใส่แม่ได้ยังไง ลูกคนนี้นี่”

            เอาแล้ว คุณเดนิสเริ่มส่ายหัว สยองแทนลูกชายกับเล่ห์ของคุณแม่คนสวย

            “เรานะนาน ๆ จะกลับบ้านทีปล่อยให้แม่อยู่แต่กับแด๊ด แม่ก็อยากมีตัวเล็ก ๆ มาเล่นคลายเหงา เราก็ไม่ยอมมีหลานให้แม่สักทีแม่ก็ต้องใช้วิธีนี้ เราจะมาว่าแม่ไม่ได้นะ” คุณมณีพูดเสร็จก็ทำท่าว่าจะงอน 

            ดลธีร์ที่อยู่ดี ๆ ก็โดนโยงเข้าตัวเลยรีบกอดมารดาแล้วหอมแก้มไปหนึ่งฟอด โดยได้รับสายตาพิฆาตแบบหวงของจากคุณเดนิสที่นั่งตรงข้าม แต่เขาหาแคร์ไม่ยังไงต้องทำให้แม่ลืมเรื่องที่จะให้เขามีหลานให้โดยเร็ว เขายังหวงชีวิตหนุ่มโสด แสนจะสบายของเขาอยู่ไม่อยากโดนผูกมัดด้วยอะไรใด ๆ ทั้งสิ้น

            “ผมไม่ได้ว่าเลยครับ ดีเสียอีกคุณแม่กับแด๊ดจะได้ไม่เหงาตอนผมไม่อยู่ ไหนผมขอดูหน้าเจ้าตัวเล็กหน่อยได้ไหมครับ” ดลธีร์ก็คือดลธีร์เล่ห์ของเขานั้นก็เรียนมาจากแม่นี่แหละ เป็นผลคุณมณีหันมายิ้มแก้มปริ 

            “ได้สิ แต่ตาหนูหลับอยู่อีกสักสองสามชั่วโมงก็น่าจะตื่น ธีร์ก็ไปอาบน้ำ อาบท่านอนพักสักหน่อยสิลูก เดี๋ยวเย็น ๆ ตั้งโต๊ะแม่จะให้คนไปเรียก”

            

            “ได้เลยครับ งั้นผมไปพักก่อนนะครับ” ใบหน้าหล่อเหลาแบบลูกครึ่งรีบก้มลงไปขโมยหอมแก้มมารดาอีกรอบ แล้วเงยหน้าขึ้นมาทำหน้าว่าแก้มแม่นั้นหอมเหลือเกินใส่คนเป็นพ่อให้คุณเดนิสอดหมั่นไส้ความเจ้าเล่ห์แสนกลไม่แพ้มารดาของลูกตัวเองไม่ได้

            คุณมณีลอบถอนใจเบา ๆ เมื่อร่างสูงวิ่งขึ้นข้างบนไปแล้ว

            “เป็นอะไรคุณถอนใจทำไมกัน” เดนิสโอบร่างบางของภรรยาไว้หลวม ๆ ลูบไหล่บางเบา ๆ

            “มณีกำลังคิดว่า ลูกเราคงไม่ได้ไปทำหลานเราตกหล่นไว้ที่ไหนอีกหรอกนะคะ” 

            เธอกังวล ขนาดวันนี้ยังมีเด็กน้อยที่โผล่ขึ้นมาหน้าเหมือนดลธีร์ คงไม่ใช่วันใดวันหนึ่งมีผู้หญิงหอบลูกหน้าเหมือนดลธีร์มาอีกหรอกนะ ไม่ได้และเธอต้องย้ำเรื่องนี้กับดลธีร์ให้เด็ดขาดไม่อย่างนั้นเธอจะบังคับเขาแต่งงานจริงจังเสียที

            สีหน้ามาดมั่นของมณีเนตรทำเดนิสอดเสียวสันหลังแทนลูกชายไม่ได้ หวังว่าดลธีร์จะตั้งหลักรับได้เร็วนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

16 ความคิดเห็น