รักจากร้ายเจ้าชายแสนดุ

ตอนที่ 23 : ตอนที่ 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 492
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    23 มี.ค. 64

 “มากันแล้วเหรอ” คุณมณีเนตรรีบเดินจนจะกลายเป็นวิ่ง ไม่ฟังคุณเดนิสที่บอกให้ค่อย ๆ เดิน เสียงรถตาธีร์คุณมณีจำได้ แถมยังคิดถึงตาหนูมาก เลยรีบลุกออกมาจากที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น

ดลธีร์เปิดประตูฝั่งคนขับลงมาแล้วก็อ้อมมาเปิดประตูให้หลัน

หลันที่อุ้มตาหนูนั่งอยู่ด้านหน้าส่งตานนท์ให้เขา แล้วตัวเธอค่อยตามลงมา ร่างบางดูมีน้ำมีนวลขึ้นมากสวยกว่าตอนมาใหม่ ๆ เยอะทีเดียว 

“ไหนตาธีร์ส่งตาหนูมาให้แม่หน่อยสิ คิดถึงจังเลย” ดลธีร์เห็นร่างบางลงจากรถเรียบร้อยก็รีบเดินพาตาหนูเข้าไปหาคนเป็นปู่เป็นย่าที่น่าจะคิดถึงเจ้าตัวน้อยมากเอาการ เขาไม่ได้พาตาหนูกลับมาบ้านใหญ่เดือนกว่า ๆ แล้ว 

อีกอย่างไปไปมามาเขาก็อยู่ที่ภูเก็ตไปสองอาทิตย์เลยทีเดียวเพราะหลันหลันไม่สบายหนักเอาการเขาไม่คิดว่าผู้หญิงที่เวอร์จิ้นเจอศึกหนักแบบนั้นเข้าไปจะถึงกับล้มหมอนนอนเสื่อขนาดนี้ พอหายดีเขาเองก็ขี้เกียจกลับกรุงเทพเลยอยู่ต่ออีกสองสามวันแต่ก็ล่อไปจะเป็นอาทิตย์ เพิ่งกลับมาก็ตรงมาบ้านใหญ่เลยเพราะอีกวันจะถึงวันตรุษจีนแล้ว

“สวัสดีค่ะ คุณหญิงคุณเดน” หลันหลันยกมือไหว้ท่านทั้งสองอย่างนอบน้อม

“จ๊ะหลันหลัน ไหนดูตาหนูสิ มาสิเข้ามาเข้าบ้านฉันอยากเล่นกับตาหนูจะแย่”

คุณหญิงมณีเนตรตื่นเต้นมากดีใจได้เจอหลานตัวน้อย พยักหน้ารับไหว้หลันหลัน แล้วรับเจ้าตัวน้อยไปอุ้มซึ่งตานนท์ก็ดูรู้ความดีทีเดียว หัวเราะกอดคุณปู่คุณย่าทำเอาท่านทั้งสองยิ่มกริ่มหัวเราะชอบใจไม่หยุด

“จะไปไหน” ดลธีร์เห็นหลันหลันที่ส่งตาหนูให้คุณมณีแล้วหันไปถือถุงใส่ของฝากทำท่าจะเดินไปทางด้านข้างของตัวบ้านเพื่อตัดไปด้านหลัง ไม่ยอมเดินตามเข้าด้านในอย่างที่คุณแม่เรียก

“เอ่อ หลันจะไปหาป้าคนึงกับพี่อรค่ะจะเอาของฝากไปให้ แล้วก็เผื่อมีอะไรให้หลันช่วย คุณท่านน่าจะอยากเล่นกับตานนท์ หลันไม่อยากไปกวนค่ะ” นี่ก็เหมือนกันบังคับให้เธอเรียกแทนตัวเองว่าหลันกับเขา เพราะเธอแทนตัวเองแบบนี้กับเฮนรี่ เขาอิจฉาแม้กระทั่งคุณเฮนรี่ 

ดีหน่อยที่หลังจากคืนนั้นเขาก็ปฏิบัติตัวกับเธอตามปกติ ไม่ทำแบบนั้นกับเธออีก เธอบอกเขาไปแล้วว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเพราะเขาโดนวางยาเธอจะลืมเรื่องที่เกิดขึ้นไปเสีย ให้เขาไม่ต้องคิดมาก เขาก็ดูท่าทางจะพอใจที่เธอต้องการแบบนั้นและไม่เรียกร้องให้เขารับผิดชอบอะไร

การใช้เวลาพักผ่อนที่ภูเก็ตเลยเต็มไปด้วยความสุข เพราะเธอก็ทำหน้าที่พี่เลี้ยงตานนท์ไป เขาก็ได้พักผ่อนแถมได้ใช้เวลากับตานนท์ที่แสนจะขี้อ้อน น่ารัก น่าหยิก แถมไม่ขี้งอแงอีกต่างหาก ดลธีร์เองไม่เคยสัมผัสช่วงเวลาที่สบาย ๆ ผ่อนคลาย แล้วก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะแบบนี้มาก่อน ทำให้เขาไม่อยากกลับกรุงเทพจนเลยไปจะครึ่งเดือน ถ้าไม่เพราะแม่กับแด๊ดโทรไปบอกเรื่องไหว้บรรพบุรุษเขาคงจะขออยู่ต่อ

“เหรอ อื่อ” ดลธีร์เห็นหน้ามีสีสันของร่างบางแล้วก็พยักหน้ากลัวจะไปเป็นลมเป็นแล้งขึ้นมา กว่าจะหายดีเล่นไปเกือบอาทิตย์ทำเขาเป็นห่วงแทบแย่ เขาไม่ใช่คนดีแต่ก็ยังไม่ได้อยากเป็นคนที่ใจร้ายเห็นคนป่วยแล้วไม่ช่วยเหลือ ที่สำคัญป่วยเพราะช่วยเขาอีกต่างหาก แถมเจ้าตัวยังมาเมาเครื่องบินอีกทำให้เขาอดห่วงไม่ได้

จนตอนนี้ดลธีร์ก็ยังไม่เข้าใจทำไมเธอถึงต้องช่วยเขานะเพราะเธอไม่เรียกร้องอะไรเลย เลยทำให้เขาไม่เข้าใจ ทั้ง ๆ ที่เธอทิ้งเขาเอาไว้แบบนั้น แล้วให้เฮนรี่ไปหาผู้หญิงให้เขาก็ได้ การหาผู้หญิงสักคนให้เขาไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเฮนรี่เลย นี่ก็อีกเรื่องเขาต้องระวังมิรันให้มากพอรู้ว่าโดนวางยาอีกวันมิรันก็เช็คเอ้าหนีกลับกรุงเทพไปเรียบร้อยคงรู้ว่าเขารู้แล้วว่าโดนเธอวางยา คงไม่กล้ามาเจอหน้าเขาอีกหรอกนะ

หรือที่ช่วยเพราะหลันหลันชอบเขา ความคิดยังวนกลับมาที่เดิม ก็ดูไม่น่าเป็นไปได้ หลันหลันไม่ได้มีท่าทีอะไรต่อหน้าเขาเลย แถมยังทำให้เขารู้สึกเสียเซลฟ์อยู่บ่อย ๆ 

คิดถึงตรงนี้ดลธีร์ก็กัดฟันกรอด

  ก็ไอ้การที่วิ่งเข้าหาเฮนรี่มากกว่าจะอยากเข้าใกล้เขา สนิทสนมกับเฮนรี่พูดคุยกับเฮนรี่ได้สนุกสนาน แต่พอเขาเข้าไปเธอก็ทำหน้านิ่งเป็นการเป็นงานขึ้นมาทันที ดูท่าจะชอบเฮนรี่มากกว่าชอบเขาเสียด้วยซ้ำไป 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

16 ความคิดเห็น