รักจากร้ายเจ้าชายแสนดุ

ตอนที่ 22 : ตอนที่ 11.1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 498
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    22 มี.ค. 64

“คุณจำได้” 

เสียงอ่อย ๆ แก้มแดง ๆ ของหลันหลันทำให้เขานึกไปถึงเรื่องเมื่อคืนอีกแล้ว แล้วดันรู้สึกว่ายังไม่พอ บ้าจริง

“ฉันไม่ได้ความจำเสื่อม”

“แต่ว่าคุณโดนวางยา”

“วางยาไม่ทำให้ฉันความจำเสื่อมหรอกนะ” 

นี่เธอจะมาเถียงกับเขาเรื่องนี้ร้อน ๆ ทำไมกัน

“บอกมาสิว่าเป็นอะไรทำไมเดินไปกับฉันไม่ได้” ดลธีร์ยกมือเท้าสะเอว นัยน์ตาสีเขียวเหลือบทองออกหม่นหม่นจนแทบจะดำมองมานิ่งนิ่ง อย่างจะเอาคำตอบให้ได้

“ดิฉันเอ่อ เจ็บนี่คะ คุณเดินเร็ว” น้ำเสียงอ่อย ๆ ท่าทีเขินอายและประโยคสุดท้ายที่บอกว่าเขาเดินเร็วทำให้เขานึกได้ว่าเธอน่าจะเจ็บด้านล่างเมื่อคืนเขาไม่ได้เบากับเธอเลย เป็นครั้งแรกของเธออีกด้วย แล้วกว่ายาจะหมดฤทธิ์ก็หลายรอบเอาการ ออกมาเดินได้นี่ก็ถือว่าเก่งแล้ว

ดลธีร์หันซ้ายหันขวาเห็นว่าไม่มีใครก็ก้มลงอุ้มร่างบางแล้วรีบจ้ำเพื่อให้ถึงที่พักโดยเร็ว ไม่ฟังเสียงหวีดร้องและเสียงห้ามของหลันหลันเลย

“เงียบเถอะน่า”

“เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า คุณเป็นคนมีชื่อเสียงนะ” หลันหลันดันอกเขาเบาเบาแต่เขาไม่สะเทือนหรอก

“แล้วยังไง ฉันอยู่วงการนี้มานานเธอคิดว่าเรื่องแค่นี้ฉันจะกลัวหรือยังไง”

ดลธีร์เจอเรื่องข่าวฉาวโฉ่มาเยอะทั้งเรื่องจริงเรื่องไม่จริง แค่นี้เขาแก้ข่าวได้สบายมาก

“งั้นก็ตามใจคุณ ฉันอุตส่าห์เป็นห่วง” หลันหลันทำหน้างอ ที่เขาไม่สนใจที่เธออุตส่าห์เป็นห่วงชื่อเสียงของเขา

ดลธีร์วางร่างบางลง

“ก็แค่เนี่ยะ ทำเป็นเรื่องเยอะ”

“คุณนั่นแหละเรื่องเยอะ” หลันหลันลืมตัวหันไปย้อนเขากลับ ทำให้เขาจ้องมานิ่ง ๆ 

“เถียงเก่งเชียวนะ”

“ดิฉันเปล่า เอ่อ ค่ะ” หลันหลันรีบหันหลังจะเดินเข้าห้องแต่เขาดึงแขนเธอไว้ก่อน

“กินยาหรือยัง” น้ำเสียงเขาเคร่งเครียด 

“เอ่อ กินแล้วค่ะ หลันครั่นเนื้อครั่นตัวเลยคิดว่ากินยากันไว้ดีกว่า” หลันหลันมองหน้าที่เคร่งเครียดของเขาแล้วออกจะไม่เข้าใจ เขากังวลว่าเธอจะเป็นอะไรไปอย่างนั้นเหรอ

“ฉันหมายถึงยาคุมฉุกเฉิน” ดลธีร์เห็นสีหน้างงงงของหลันหลันแล้วก็ฉุดแขนให้เดินตามเข้าไปในห้อง

“โอ๊ะ คุณ โอ้ย เบา ๆ ค่อย ๆ เดินสิค่ะ” หลันหลันประท้วง เขาเลยเดินช้าลง

“โทษที”

ร่างแกร่งเดินตรงเข้าไปหน้ากระจกที่ติดโพสอิทไว้มีกล่องยา

กล่องเล็ก ๆ สีขาวมีตราสีแดงตรงกลาง หยิบมันมาส่งให้หลันหลันที่รับไปอย่างไม่เข้าใจ ตอนที่เธอเข้ามาน่าจะไม่ทันมองเพราะเธอไม่เห็นมัน

“ฉันไม่อยากให้ผลจากเรื่องเมื่อคืนทำให้เธอลำบากไปตลอดชีวิต” เขารู้ประวัติเธอดี เด็กขยัน ตั้งใจทำงาน ไม่เที่ยวเตร่ทำตัวแหลวแหลกและยิ่งรู้ว่าเธอบริสุทธิ์คงไม่น่าจะรู้เรื่องยาคุมพวกนี้เท่าไหร่เขาเลยจัดการให้ เขาไม่อยากให้เธอเสียใจทีหลังที่มีลูกกับคนที่เธอไม่ได้รัก

“คะ” หลันหลันขมวดคิ้วเธอไม่เคยเห็นยาแบบนี้

“ยาคุม ทานซะมันจะช่วยให้เธอมั่นใจได้ระดับหนึ่งว่าจะไม่ท้อง เมื่อคืนฉันไม่ได้ป้องกัน” เขาพูดเสียงนิ่ง ๆ ทำให้หลันหลันนึกได้ว่าเธอไม่ได้คิดถึงเรื่องท้องนี่เลย บ้าจริงหลันหลันดีนะที่เขายังห่วง หรืออาจจะแค่ไม่อยากให้คนที่ไม่มีอะไรอย่างเธอมาเป็นแม่ของลูกของเขาก็ได้ แต่เธอก็เอื้อมมือไปรับมาแล้วก็ขอบคุณเขาที่บอกวิธีทานให้เธอเรียบร้อยเพราะเขาก็ถามเภสัชที่ขายยามาเหมือนกัน

“ขอบคุณค่ะ คุณไปทำงานเถอะค่ะ ดิฉันรับรองว่าจะไม่ทำให้คุณเดือดร้อนแน่นอน” 

“ดี กินยาแล้วก็นอนพัก กลางวันฉันจะให้คนเอาอาหารมาส่งให้” ดลธีร์มองร่างบางที่ดูเพลีย ๆ และอ่อนแรงพยักหน้ารับคำเขาแล้วก็รู้สึกโล่งออกที่คุยกันรู้เรื่อง แต่ที่ไม่เข้าใจแปลกคนจริงๆ ทำไมถึงไม่เรียกร้องให้เขารับผิดชอบ ทำให้เขานึกไปถึงปิ่นจันทร์เลยที่ไม่เรียกร้องอะไรจากเขา เขาต้องรู้ให้ได้ว่าสองคนนี้เป็นอะไรกัน

เรื่องปิ่นจันทร์และตานนท์เป็นเพราะความเมาของเขา พอนึกได้แบบนี้เขาเลยไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยถึงแม้จะยังไม่แน่ใจว่าตานนท์เป็นลูกของเขาหรือไม่ เขาก็ไม่อยากให้เหตุการณ์ซ้ำเดิมเกิดขึ้นอีกครั้งที่เมาจนไม่ป้องกันแล้วทำให้ผู้หญิงลำบาก

ถ้าเป็นสาวอื่น ๆ คงจะเรียกร้องให้เขารับผิดชอบไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง จริง ๆ แล้วเมื่อคืนเขาไม่ควรทำแบบนั้นมันเสี่ยงเกินไป ปกติแล้วเขาค่อนข้างระมัดระวังตัวในเรื่องผู้หญิงมาก ๆ เลย หากมีความต้องการเขาก็แค่ให้เฮนรี่จัดการ 

หลันหลันมองแผงยาในมือ ใจเธอก็นึกถึงพี่ปิ่นจันทร์ที่ท้องลูกเขาจนคลอดลูกแต่ไม่สามารถเลี้ยงดูลูกได้ จนต้องพามาฝากเธอไว้แล้วก็มาจากไปเพราะโรคประจำตัว ทั้งที่หมอห้ามไว้ตั้งแต่แรกว่าเธอไม่สามารถท้องได้เพราะอันตรายเกินไปแต่ก็ยังอุ้มท้องจนคลอดตานนท์ออกมา

เอาจริงเธอก็รักเขามาก เคยถึงขั้นคิดว่าขอแค่มีลูกกับเขาสักคนหนึ่งก็เพียงพอแล้วไว้ให้เธอได้เลี้ยงดูและเป็นตัวแทนคนที่เธอรัก เพราะศิลปินดารากับติ่งเปอร์เซ็นต์ที่จะได้เป็นคู่ในชีวิตจริงมันน้อยมากหรือแทบจะเป็นศูนย์เลย 

แต่พอถึงวันนี้เอาจริง ๆ เธอแอบคาดหวังเล็ก ๆ ว่าเขาจะรับผิดชอบเธอ เธอมองเขาในแง่ที่ดีงามมาตลอดถึงตอนนี้เธอก็ยังมองเขาในแง่ดี เธอเข้าใจดีว่าคนอย่างเขาจะมารับเธอที่ต่ำต้อยไม่มีอะไรเลยมาเคียงคู่ในชีวิตไม่มีทางเป็นไปได้เลย

ร่างบางแกะยาขึ้นใส่ปากแล้วคว้าแก้วน้ำดื่มตามลงไป เหลืออีกเม็ดที่เธอต้องกินห่างไปอีกสิบสองชั่วโมง หลันหลันวางไว้ที่หัวเตียงเพราะกลัวเธอจะลืม แล้วล้มตัวลงนอน

เธอหลับไปนานแค่ไหนนะ เสียงกุกกักเสียงตานนท์หัวเราะร่วนด้านนอกปลุกให้เธอลืมตาขึ้นมาแล้วก็นึกได้ว่าเธอหลับไปตั้งแต่ก่อนเที่ยงไม่ได้ตื่นไปทานข้าวกลางวันด้วยซ้ำ

รู้สึกเหมือนคอแห้ง หัวสมองหนักอึ้งไปหมด ไอร้อนผ่าว ๆ กระจายออกมาจากตัว บ้าจริงอย่าบอกนะว่าเธอไม่สบาย เธอไม่เคยรู้เลยว่าการมีอะไรกันจะทำให้ไม่สบายได้ขนาดนี้ แต่เธอจะมาทำอ่อนแอไม่ได้เธอเป็นลูกจ้างเขา แค่วันนี้เขาให้เธอพักก็ดีเท่าไหร่แล้ว ถ้าเธอนอนซมใครจะดูตาหนู

ร่างบางลุกขึ้นมาจากเตียง แล้วก็ต้องโงนเงนมือเผลอไปตวัดโดนแก้วน้ำที่อยู่ใกล้ ๆ แผงยาจนตกแตก แผงยาคุมฉุกเฉินกระเด็นเข้าไปใต้เตียงหายลับไปแล้ว

เสียงแก้วตกแตกทำให้ดลธีร์รีบวิ่งเข้ามาดู

“หลันเป็นอะไร อ่าว” 

ร่างบางทรุดลงไปนั่งอยู่ข้างเตียง แก้วน้ำแตกอยู่ถัดไปนิดเดียว

“อยู่นิ่ง ๆ นะหลันอย่าเพิ่งขยับ” ดลธีร์รีบเดินเข้าไปหาหลันหลันอย่างระมัดระวังช้อนอุ้มร่างบางขึ้นวางบนเตียงแล้วสั่งให้อยู่บนเตียง ร่างหนาออกไปหยิบไม้กวาดและไม้ถูพื้นแบบแผ่นเปียกที่ช่วยซับเศษต่าง ๆ ได้อย่างดีจัดการเรียบร้อยก็ส่ายหน้าให้กับคนที่นั่งมองเขาตาแป๋วอยู่บนเตียง

“เอ่อ ดิฉันขอโทษค่ะ พอดีลุกเร็วไปหน่อยเลยเวียนหัว”

“ไม่น่าจะหน่อยหรอก ตัวร้อนขนาดนี้ เธอไม่สบายนะสิ” ดลธีร์ทรุดตัวนั่งไปบนที่นอนเอามือวางบนหน้าผากมนแล้วชักมือออกเพราะร้อนมากอยู่ 

“เอ่อ ดิฉันไม่เป็น..” หลันหลันยังไม่ทันพูดจบดลธีร์ก็ขัดขึ้นเสียงเข้ม

“เดี๋ยวไปเอาข้าวมาให้ทาน ทานข้าวทานยาเดี๋ยวเช็ดตัวแล้วก็นอนพัก ลองดูอาการถ้าพรุ่งนี้ไม่ดีขึ้นสงสัยต้องไปโรงพยาบาล” ดลธีร์บ่นพึมพำตอนท้ายเรื่องโรงพยาบาลแต่หลันหลันก็ได้ยิน

“ไม่ไปโรงพยาบาลค่ะ” หลันหลันรีบบอกเสียงชัดเจน เธอไม่อยากไปโรงพยาบาลเธอกลัวเข็ม 

ดลธีร์ชะงักมุ่นคิ้ว 

หลันหลันบิดมือ ก้มหน้านิดนิดแล้วบอกเสียงเบาเบา

“เอ่อ กินข้าวกินยานอนก็หายแล้วค่ะ” 

“ตามใจ” เขาไม่อยากต่อปากต่อคำกับคนป่วยแต่ถ้าไม่หายถึงไม่อยากไปเขาก็บังคับไปจนได้นั่นแหละ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

16 ความคิดเห็น