รักจากร้ายเจ้าชายแสนดุ

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1.1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 692
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    27 ก.พ. 64

              “เอ่อ หลันพาเจ้าตัวเล็กมาคืนพ่อเขานะคะ” หลันหลันบีบมือ สูดลมหายใจลึก ๆ ก่อนจะตอบอย่างชัดเจน

            “พ่อของตัวเล็กนี้ที่เธอพูดถึง คือดลธีร์ใช่ไหม” คุณมณีถามนิ่ง ๆ มีสาว ๆ มากมายที่มาแอบอ้างแบบนี้ ส่วนใหญ่มาหลอกลวงเสียมาก แต่ก็นานมาแล้ว 

             หลันหลันเหลือบมองสีหน้าคุณมณีเห็นว่าไม่ได้โกรธเกรี้ยวหรือมีสีหน้าไม่พอใจว่าเธอมาแอบอ้างหรือโกหก ก็บีบมือตัวเอง สูดลมหายใจเรียกความกล้าแล้วพูดต่อ รีบทำธุระให้เสร็จเธอจะได้ออกจากที่นี่ ตาหนูอยู่ที่นี่จะมีชีวิตที่สุขสบายมากกว่าอยู่กับเธอแน่นอน 

            “ใช่ค่ะ จากท่าทีของท่านทั้งสอง หลันคิดว่าท่านทั้งสองน่าจะมั่นใจว่าตาหนูตานนท์เป็นลูกคุณดลธีร์จริง ๆ” 

            “ฉันและคุณเดนิสไม่ปฏิเสธเลย เพราะตาหนูตานนท์ ชื่อตานนท์ใช่ไหม กี่ขวบแล้วละนี่” มณีเนตรถามแล้วหันไปมองตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดคุณเดนิสพอได้ยินชื่อตัวเองก็ทำท่าจะโผเข้าหาเธอจนต้องเอื้อมมือไปคว้ามาอุ้มไว้ ร่างบางนั้นซุกเข้ากับซอกคอจนเธอจั๊กจี๋ อดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้

            “ใช่ค่ะ ตาหนูชื่อตานนท์ ขวบนิดนิดแล้วค่ะ... เอ่อ ตาหนูอย่าลูก” หลันหลันเรียกตาหนูที่กำลังเอื้อมมือจะไปแตะหน้าคุณมณี ใบหน้าเนียนสวยไม่มีริ้วรอยเหี้ยวย่นให้เห็น เกรงว่าคุณมณีนั้นจะรำคาญและรังเกียจความซนของเจ้าตัวเล็ก

            “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ตาหนูหน้าเหมือนดลธีร์ตอนเล็ก ๆ แบบแกะกันออกมา แถมดวงตายังสีเดียวกัน ตาสีนี้ถ้าไม่ใช่เชื้อสายเดียวกันหาไม่ค่อยมี ไม่เชื่อก็คงไม่ได้แล้ว” คุณมณีจับมือเล็กนุ่ม ๆ มาบีบเบา ๆ 

            “ถ้าอย่างนั้นหลันก็สบายใจ ยังไงหลันฝากหลานไว้ด้วยนะคะ” หลันหลันถอนหายใจเฮือกใหญ่ที่ท่านทั้งสองยอมรับเจ้าตัวเล็ก เธอไม่อยากทำแบบนี้ มือเรียวกำแน่นกลั้นหายใจบอกกับตัวเองว่าเห็นแก่ความสบายหลานรักให้เขาอยู่ที่นี่เขาจะมีชีวิตที่สุขสบายกว่าลำบากอยู่กับเธอ

            “หลาน... เธอไม่ใช่แม่ของตาหนูหรือ” เดนิสเลิกคิ้วอย่าง
แปลกใจ

            “ไม่ ไม่ใช่ ไม่ใช่ค่ะ ตาหนูเป็นลูกพี่สาวญาติของหลันค่ะ” หลัน
หลันอดหน้าแดงไม่ได้ แต่เธอโดนทักแบบนี้มาบ่อยมากจนชิน แต่พอโดนทักจากพ่อของดลธีร์ก็อดจะเขิน ๆ ไม่ได้ 

            หน้าตาแบบเธอไม่ได้เหมาะสมกับเขาสักนิด

            “เอ่อ หลันไม่ทราบเรื่องอะไรมากนัก พี่ปิ่นจันทร์พาตาหนูมาฝากหลันไว้ก่อนจะเสียค่ะ จริง ๆ พี่จันทร์กำชับไม่ให้หลันพาตาหนูมาคืนพ่อเขา แต่ตอนนี้หลันตกงานไม่สามารถเลี้ยงตาหนูให้สุขสบายได้ หลันเลยคิดว่าพาตาหนูมาคืนพ่อเขา ตาหนูจะได้มีชีวิตที่ดีขึ้นค่ะ”

            คุณมณีเนตรหันไปมองหน้าเดนิสที่เหลือบมองมา ร่างบางตรงหน้าต้องการอะไรมากกว่าพาเจ้าตัวน้อยมาคืนพวกท่านหรือเปล่า

            “แล้วเธอละ” คุณมณีถามขึ้นเมื่อเห็นร่างบางมองตาหนูตาปรอย 

            “ถ้าตานนท์อยู่ที่นี่อย่างสุขสบายหนูก็หมดห่วง ตอนนี้จะได้หางานทำแบบไม่ต้องพะวงกับตาหนู” ร่างบางกำมือที่สั่นนิด ๆ ไว้ แค่นึกว่าจะต้องไปใช้ชีวิตคนเดียวก็แอบเหงา ๆ เธอคงคิดถึงเจ้าตัวน้อยมากทีเดียว ชีวิตประจำวันที่เคยมีเจ้าตัวเล็กเป็นเป้าหมายหลัก  หลันหลันพยายามสูดลมหายใจ ห้ามคิด ห้ามคิด กว่าเธอจะทำใจพาตาหนูมาได้ก็เป็นอาทิตย์คิดแล้วคิดอีกมาจนขนาดนี้แล้วห้ามเปลี่ยนใจเด็ดขาด

            “อย่างนั้นเหรอ เธอต้องการอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าบอกฉันได้นะ ถือว่าเป็นค่าตอบแทนอย่างน้อยถ้าตรวจดีเอ็นเอแล้วตาหนูเป็นลูกตาธีร์จริง ๆ ก็ถือว่าเธอได้ช่วยพวกฉันจริง ๆ ที่พาเลือดเนื้อเชื้อไขตระกูลฉันมาคืน แต่ถึงถ้าตรวจแล้วไม่ใช่ฉันก็จะรับตาหนูไว้ ฉันถูกตาต้องใจจริง ๆ เลย”  

            คุณมณีหันไปมองหน้าคุณเดนิสลองหยั่งเชิงร่างบางดู น้อยนักที่คนที่เข้ามาเห็นความมั่งคั่งของตระกูลเธอแล้วจะไม่อยากได้สิ่งตอบแทน

            “เอ่อ หลันแค่อยากให้คุณช่วยดูแลตาหนูอย่างดี หลันเชื่อว่าเขาอยู่กับพวกคุณกับพ่อของเขาต้องมีชีวิตที่ดีกว่าอยู่กับหลันแน่นอน หลันฝากด้วยนะคะ ถ้าอย่างนั้นหนูลาไม่รบกวนคุณคุณแล้วค่ะ” หลันหลันก้มหน้าลง ตาแดง ๆ ลอบเช็ดน้ำตาเบา ๆ อยู่กันมาปีกว่า ๆ ทั้งรักทั้งผูกพัน เป็นไปได้ไม่อยากพามาคืนพ่อเขาเลย ยกมือเรียวไหว้ไม่กล้ามองตาหนูที่เล่นอยู่ในอ้อมกอดคุณมณีเนตรโดยไม่รู้เลยว่าหลันหลันจะทิ้งเขาไว้ที่นี่

            “เอาอย่างนี้ไหม” คุณมณีเอ่ยขึ้นด้วยเสียงปราณี มือป้าคนึงดึงไว้อีกทางทำให้ร่างบางที่กำลังจะลุกออกไปหยุดชะงัก หันมานั่งลงที่เดิม

            “คะ” 

            “เธอมาอยู่ดูแลตาหนูให้ฉัน เป็นพี่เลี้ยงไปในตัวฉันจ่ายเงินเดือนให้ดีไหม ไหน ๆ บ้านนี้ก็ไม่มีคนดูแลตาหนู แม่เขาก็เสียไปแล้วนี่เนอะ ส่วนพ่อเขาก็ไม่มีเวลาไม่ค่อยจะอยู่บ้านหรอกตาคนนั้น ส่วนมากก็สิงอยู่คอนโดเขานั่นแหละ เธอก็มาอยู่ซะที่นี่ห้องหับก็มากมายได้เลี้ยงหลาน มีเงินเดือนใช้ เธอตกลงหรือเปล่า” คุณมณีพูดจบก็อมยิ้มให้กับเจ้าตัวเล็กที่เหมือนจะฟังรู้เรื่องเพราะดีดดิ้นตัวเองไปมาหัวเราะเอิ๊กอ๊ากไม่หยุด จนเธอทนไม่ไหวฟัดที่แก้มไปหนึ่งทีเจ้าตัวยิ่งหัวเราะชอบใจ

            “แน่ะคุณ หลงหลานมากไปแล้ว” คุณเดนิสตบตูดน้อยที่ส่ายไปมาเบา ๆ 

            “ก็คุณดูสิคะ ทั้งน่ารัก น่าหมั่นเขี้ยว ขี้เล่น ขี้อ้อนเหมือนตาธีร์ตอนเล็ก ๆ เลยค่ะ” มณีเนตรหันไปยิ้มให้สามีที่แซวเธอ

            “แต่ว่าก็ว่าเถอะ หลันหลัน ต่อให้ฉันมั่นใจอย่างไรก็ต้องขอตรวจดีเอ็นเอนะ เพื่อความสบายใจของพวกฉันและต่อไปถ้าเจ้าดลธีร์มันปฏิเสธพวกฉันจะได้มีหลักฐานยันกับมันได้” เดนิสพูดขึ้น เพื่อให้ทุกอย่างชัดเจนและไม่มีข้อกังขาใด ๆ 

            “ได้เลยค่ะ หลันหลันไม่ขัดข้องใด ๆ หากว่าตรวจแล้วไม่ใช่หลันกับหลานยินดีออกจากที่นี่ค่ะ” หลันหลันพยักหน้าอย่างยอมรับได้ทั้งหมด 

            “เรื่องนั้นค่อยว่ากัน เดี๋ยวให้ป้าคนึงพาเธอไปห้องพักด้านหลังจะได้มีห้องเป็นสัดเป็นส่วน ส่วนเจ้าตัวเล็กให้นอนห้องนอนเล็กด้านบนก่อน แล้วฉันจะรีบให้ช่างเข้ามาต่อเติมทำเป็นห้องเด็กให้ตาหนูด้านล่างจะได้ดูแลสะดวกไม่ต้องพาตาหนูขึ้นลงบันได เวลานอนเธอก็มานอนกับเจ้าตัวเล็กที่ห้องบนตึกใหญ่นี้แล้วกันนะ จะได้ดูแลตานนท์สะดวก ๆ” 

            “ขอบพระคุณค่ะ” หลันหลันกระพุ่มมือไหว้อย่างเรียบร้อย คุณมณีมองแล้วก็ลอบอมยิ้มอย่างน้อยก็เรียบร้อยไม่น่าจะมาหลอกลวงอะไร ไว้ให้คนของเธอไปตรวจสอบประวัติแป๊บเดียวก็รู้

            “ฉันชื่อมณีเนตร เรียกฉันว่าคุณมณีก็ได้ ส่วนสามีฉันชื่อเดนิส เรียกคุณเดนก็ได้” 

            “ค่ะคุณมณี คุณเดน หนูชื่อหลันหลัน อายุยี่สิบสี่ค่ะ เป็นคนเชียงใหม่มาอยู่กรุงเทพนานแล้ว  พ่อกับแม่เสียไปนานแล้วค่ะ แล้วก็มาเสียพี่สาวญาติคนเดียวคือพี่ปิ่นไปอีก ตอนนี้ก็เหลือตัวคนเดียวแล้วค่ะ” หลันหลันแนะนำตัวเองเสร็จสรรพอย่างน้อยเขาควรรู้ประวัติเธอบ้างไม่ใช่อยู่ดี ๆ เดินเข้ามาในบ้านเขา จะไม่บอกประวัติตัวเองเลยก็ใช่เรื่อง

            “อ่อ เสียใจด้วยนะ อยู่กับฉันเสียที่นี่ได้ดูแลหลานเธอไปด้วย แล้วถ้าอนาคตเห็นลู่ทางทำงานดี ๆ ได้ฉันสนับสนุนเธอเต็มที่เลยนะ”

            คุณมณีเอ่ยอย่างปราณี

            “ขอบพระคุณที่เมตตาค่ะ คุณมณีคุณเดน” ร่างบางก็มือไม้อ่อน ยกมือไหว้ขอบคุณอย่างเรียบร้อย

            “อะ เอาเถอะ ไป ป้าคนึงพาหลันหลันไปดูห้องหับให้เรียบร้อย เจ้าตัวเล็กเดี๋ยวฉันดูให้ก่อน ฉันอยากเล่นกับหลาน” 

            คุณมณีไล่แล้วก็หันไปหยอกล้อเล่นกับเจ้าตัวเล็กที่ไม่งอแงสักนิด แถมหัวเราะเอิ้กอ้ากไม่หยุด ส่วนคุณเดนิสนั้นก็มองเจ้าตัวเล็กที่เหมือนกับดลธีร์ตอนเด็กยังกับแกะอย่างปลื้มใจอยู่ดี ๆ ก็มีหลานชายวัยขวบนิดนิดกำลังน่ารักน่าชังทีเดียว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

16 ความคิดเห็น