Os/sf #MONSTA_X by peemengmin

ตอนที่ 1 : หมวยของเฮียเเช #ฮยองกี้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 61
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    20 ต.ค. 61

เฮียแช

เสียงเด็กตัวเล็กๆที่ผมได้ยินมาตลอด 8ปี นับตั้งแต่เด็กคนนี้เข้าบ้านมาครั้งแรก ร้อยยิ้มหวานนั่นมักจะทำให้ผมยิ้มตามเสมอ ตาเป็นประกายเหมือนดวงดาวบนท้องฟ้า ปากสีเชอร์รี่ที่ผมเอาแต่มองแล้วมองเล่า และอยากเป็นเจ้าของ..

 

ถ้าย้อนกลับไปตอนผมอายุ 18ปี เด็กนั่นอายุแค่10ขวบ ลูกติดแม่ใหม่ที่ผมไม่ต้อนรับเอาเสียเลย ผู้หญิงใหม่ของพ่อพร้อมลูกติดอีก1 ให้ตายเถอะขัดหูขัดตาชะมัด

 

หลายครั้งที่นั่งโต๊ะร่วมทานข้ากันในตอนเช้า เที่ยง และเย็น ผมมักจะถูกให้นั่งข้างเด็กคนนี้เสมอ ยอมรับว่าผมแสดงอารมณ์ออกไปชัดเจนว่าไม่ให้ยุ่ง แต่เด็กคนนี้ก็พยายามจะชวนผมคุย


พ..พี่


เรียกเฮียแช


อื้อ ครับ ..เฮียแช

 

คำก็พี่ สองคำก็พี่ อะไรก็พี่ ผมเลยตัดปัญหาให้เรียกเฮีย ไม่รู้สิมันน่ารำคาญน้อยกว่า

 

แล้วทุกอย่างก็วนอยู่แบบนั้น ความสัมพันธ์บ้าๆที่เริ่มจากความเกลียดชังจนกลายเป็นความสัมพันธ์ที่มากกว่าพี่น้อง.. อืม มันไม่ผิด เพราะเราไม่ใช่สายเลือดเดียวกันนิ

 

5ปีผ่านไปและเหตุการณ์วันนั้น


เด็กนั่นโตขึ้นมารูปร่างราวกับผู้หญิง ผมมักจะเรียกน้องว่าหมวย ช่วยไมได้เห็นคุณพ่อเรียกเลยเรียกตาม มันติดปากน่ะครับ


เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงเย็น ฝนเม็ดใหญ่กระหน่ำตกลงมาทั่วบริเวณแถบนั้น เสียงฟ้าร้องสลับกับฟ้าผ่าปะปนกันไป ผมได้รู้สึกถึงความผิดปกติจากห้องข้างๆ ซึ่งมันเป็นห้องของหมวย


ไม่รู้อะไรสะกิดใจ ขาผมถึงก้าวสลับกันไปที่หน้าห้องของน้องทันที


ผมยกมือขึ้นเคาะประตูเบาๆก่อนจะเพิ่มความแรงขึ้นเรื่อยๆแต่ก็ไม่มีท่าทีที่คนตัวเล็กจออกมาเปิดประตูให้เลย


หมวย! งั้นเฮียพังประตูเข้าไปนะ!”

ผมเลยตัดสินใจพุ่งตัวไปที่ประตูบานหน้าทันทีที่พูดจบ

 

ห้องมันมืด มันมองไม่เห็นอะไรเลย นอกจากจะได้ยินแต่เสียงลมพัด


ทำไมไม่ปิดหน้าต่าง?


ผมรีบก้าวเข้าไปในตัวห้อง สายตาหันไปมองสิ่งผิดปกติ สิ่งที่ผมผิดสังเกตก็คือผ้าห่มสีขาวที่เหมือนก้อนอะไรก็ไม่รู้ ซึ่งมันกำลังสั่นเทาอยู่


หมวย...


ผมก้าวเข้าไปใกล้สิ่งแปลกปลอมนั้นมากขึ้น มือเอื้อมไปแตะเบาๆ..ก่อนจะตกใจว่าคนเป็นน้องกำลังนอนขดตัวสั่นอยู่ใต้ผ้าห่มผืนนี้


ฮึก..กลัว

กลัวเสียงฟ้าร้องเนี่ยนะ?


ไม่ต้องกลัวเฮียอยู่นี่แล้วนะ

ผมค่อยๆเปิดผ้าออกมาเบาๆ แววตาที่สดใสในตอนนี้กลับเต็มไปด้วยคราบน้ำตาใส ก็เหมือนเมฆครึ้มที่เลื่อนปิดบังความสวยงามบนท้องฟ้า


รู้ตัวบ้างมั้ยว่าเวลาร้องไห้มันน่ารังแก..


ผมจัดการคว้าตัวร่างบางตรงหน้าขึ้นมากอด หมวยเอาหน้าซุกลงไปที่อกผม มือเล็กๆกำชายเสื้อจนยับยู่ยี่ เสียงสะอื้นดังเป็นพักๆ..ไม่รู้ว่าจะกลัวขนาดนี้ ขอโทษที่ปล่อยไว้คนเดียวนะ

 

ก่อนหน้านั้นน้องขอผมมานอนด้วย แต่ผมกลับปฏิเสธไปเพราะกลัวจะห้ามใจไม่ไหว แต่พอเห็นตอนนี้ ผมแม่งแย่ชิบ

แต่ตอนนี้คนในความคิดกลับอยู่ในอ้อมกอดอันแนบชิดนี้..ถ้ามันจะมากกว่ากอด น้องจะให้ผมได้มั้ย

 

หมวย


“เฮีย...”


อยากหยุดกลัวเสียงฟ้าร้องมั้ย”


ฮึก อยาก..”

[CUT]

twitter : @peemengmin

ทักมาขอได้นะคะ ;-;


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น

  1. #1 PANGKOH (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 23:17
    กรี๊ดดดดด ตะมูกบานแล้ว-..-
    เฮียแช๊!!! หมวยแค่กลัวฟ้าร้องนะ ต้องปลอบแบบนี้หรอคะ?หื้มมมมม? มันแบ่บ กรั่กๆๆๆๆๆ น้ำลายไหลแล้วค่ะ
    #1
    0