Creditor of love : HOKY ft. MONSTA X

ตอนที่ 8 : EPISODE 8 : ทำไงดีชอบมากเลย 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 252
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    16 ก.ค. 60

Episode 8 : ทำไงดีชอบมากเลย

            

                  หลังจากที่เกิดอุบัติเหตุที่ไม่ได้อยากให้เกิด.. ผมกับน้องก็ไม่ได้คุยกันอีก ต่างคนต่างตั้งหน้าตั้งตาทำงาน น้องมันก็ไม่สนใจผมเลย.. 




            อะไรวะ จะสนใจทำไม 





            เออช่าง ไม่สนก็ไม่สน 





             เหอะ


.
.



เเต่ใจผมไม่ตรงกับปากอ่ะ โหนี่นั่งจ้องนานเเล้วนะเว้ย อะไรวะ 




ไม่ไหวเเล้วสังคม.. โฮซอกจะไม่ทน






"เอ่อ..มินฮยอก"


ผมพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น ป่าวร้องไห้ที่น้องไม่สนใจนะ เเต่กลัวนกว่าน้องจะไม่ตอบ..


"ครับ"


เสียงเฉียบมากฮือออ ;^; 


"คือ .. เย็นนี้เพื่อนพี่มาห้องนะ ถ้าว่างก็..."



"ผมไม่ว่างหรอกครับ เชิญพี่อยู่กับเพื่อนให้สนุกเถอะครับ ขอตัวนะครับ"



เอิ่ม..




งอนไปเเล้วเหรอ




สงสัยจะได้ย้อมใจซะเเล้วคืนนี้..





MINHYUK TALK




ใครจะสนกันละ





จะทำอะไรก็ทำไปสิ 





ทนใช้หนี้จนหมดก็เดินออกมาได้เเล้วสินะ..





ก็เรา..เราก็เเค่ลูกหนี้  นี่เนอะ :)





ฮึก..



ผมขลุกตัวเองอยู่บนดาดฟ้าของโรงเเรมอย่างเงียบๆ  

กี่ชั่วโมงเเล้วที่มานั่งกอดเข่าให้น้ำตามันไหลออกมาเเบบนี้ 


ผมไม่ได้งอนพี่โฮซอกหรอก 

เเต่ผมน้อยใจต่างหากละ.. เขาคงสนใจเเต่เงินที่ผมติดเขาไว้เเค่นั้นเเหล่ะ 

ผมจะไม่เข้าข้างตัวเอง ไม่สิ เขาคงไม่ได้คิดอะไรกับผมเลย เเค่เกล้งเพื่อความสนุกเท่านั้น 


ไม่เป็นไรนะ ..


ผมปลอบตัวเองอยู่เเบบนี้ซ้ำเเล้วซ้ำเล่า อ่า..เที่ยงคืนเเล้วสินะ ป่านนี้คงนอนไปเเล้วมั้ง

ผมค่อยๆลากสังขารตัวเองขึ้นเเล้วเดินอย่างหมดเเรงไปที่ประตูทางลงจากดาดฟ้า เเต่กลับมีเสียงดังขึ้นที่ทำให้ผมต้องหยุดเดิน


ไลน์!

เห้อ คงมากันเเล้วสิ



ผมล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงพรางยกมืออีกข้างปาดน้ำตาที่เลอะเเก้ม




ผิดคาด..

Shin Hoseok'En
"มินฮยอกใช่มั้ย มาลากเจ้าหนี้นายกลับห้องด้วยนะ เมาเป็นหมาเลย"
"ห้อง 1001 password XXXX"


เห้อ..


ว่าเเต่..ผมมีไลน์พี่โฮซอกตั้งเเต่เมื่อไหร่กัน..


ช่างเถอะ


ตอนนี้ไปจัดการปัญหาก่อน



ผมถอนหายใจก่อนจะปิดโทรศัพท์เเล้วจับยัดลงไปอย่างหมดอารมณ์



เอาว่ะ มินฮยอก



ห้ามใจอ่อน    ห้ามยิ้ม



เเล้วก็


.
.
.

ห้ามหวั่นไหว...เด็ดขาด




ผมรีบสาวเท้าไปที่ห้องตามที่โดนสั่งมา เหนื่อยก็เหนื่อยทำไมต้องมาเเบกเอาคนตัวโตนี่กลับห้องด้วย ห้องก็อยู่ใกล้ๆเเค่นี้ ไหนบอกจะกินห้องตัวเองไง ไหงมาโผล่ที่ห้องเพื่อนซะงั้น 


"อืมม...ขอโทษษ"


อะไรของพี่เขาเนี่ย
มาขอทงขอโทษอะไรเล่า ผีเข้ารึไง - -



"น้อยใจหรอ"


เมาเเล้วเป็นเเบบนี้สินะ เมาเเล้วบ้าปะเนี่ย
ผมขมวดคิ้วกับประโยคที่ออกมาจากปากของพี่เขา
อะไรกัน เฮิร์ทสาวมารึไง


"มินฮยอกพี่ขอโทษนะ.."

จากที่ผมกำลังพยุงร่างหนาเข้าห้องอย่างทุลักทุเล จู่ๆคนตัวหนักนี่ก็พรวดพราดดันผมติดกับผนังทางเข้าห้องเเล้วใช้เท้าเตะประตูเพื่อปิดมันจนทำให้เสียงดังขึ้นมา ซึ่งมันทำให้ผมตกใจ..

"อ้ะ.. จ..จะทำอะไรครับ"


"พี่ขอโทษ ไม่น้อยใจนะคนดี"


สายตาเเบบนั้น..
นี่มันอะไรกัน
ทำไมมองผมเเบบนั้น


"พ..พี่โฮซอก พี่เมามากเลยนะ ผมว่า.."


มือหนาที่ดันผนังห้องอยู่ถูกเคลื่อนมาที่ใบหน้าของร่างบางอย่างช้าๆ มือหนากอบกุมใบหน้าเล็กที่กำลังเกิดสีเเดงที่เเก้มนวลทั้งสองข้าง

"พี่ชักจะชอบเราเเล้วสิ.."


".."


"ทำไงดีชอบมากเลย"


".."


"เวลาเขินจมูกเเดงๆนี่..."


".."


"รู้ตัวมั้ยว่าเราน่ารักมากเลยนะ.."


".."

ในหัวผมว่างเปล่าไปหมด ช..ชอบงั้นเหรอ .////.


อึ้ง..

เเล้วที่นั่งร้องไห้นานๆคืออะไรวะ?

เเม่จ๋าาาาาามินฮยอกไม่อยากอยู่ตรงนี้เเล้วงืออออ



                   มือหนาลูบเเก้มขึ้นสีอย่างเบามือ ใบหน้าที่อยู่ห่างกันไม่กี่เซนค่อยๆคืบคลานเข้ามาอย่างช้าๆ ...




                  สายตาของร่างหาตอนนี้ดูต่างออกไปจากเดิมที่ดูเหมือนจะไม่สนใจ กลายเป็นว่ามองเข้าไปเเล้วรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก 



                  ใช่..มินฮยอกรู้สึกว่าโฮซอกกลายเป็นคนอบอุ่นไปทันที..



                  งั้นที่พี่เขาพูดก็เป็นเรื่องจริงงั้นหรอ 




                   เเต่พี่เขาเมาอยู่นี่นา.. 


เเต่ทุกอย่างก็หยุดอยู่ตรงนั้น จากที่มองกันอยู่ได้ไม่นานร่างหนาก็..


"อ้ะ พ..พี่โฮซอก จะนอนตรงนี้ไม่ได้นะครับ"



(จ้า..หลับจ้า  เเหมเกือบจะดี = =)




ผมค่อยๆลากคนตัวสูงนี่ขึ้นเตียงอย่างทุลักทุเล คนอะไรตัวหนักไม่พอเเถมขี้งอเเงอีก- -


ในขณะที่ลากขึ้นเตียงนี่ก็อือๆ อึงๆ อืมๆ อะไรก็ไม่รู้ จะเช็ดตัวก็ไม่ยอม เหม็นมากเลยเนี่ย 


ลุคประธานบริษัทพังทลายไปหมดเลย สาวๆคนไหนที่ปลื้มพี่โฮซอกอยู่นี่ 


หยุดคิดภาพคีพลุคเลยนะครับ ตอนนี้ยิ่งกว่าสล็อต I believe I can fly~ 



เอ้ย ไม่ใช่ = =


พอเวลาผ่านมาได้สักพัก สักพักนี่ก็ตี2เเล้ว..


ผมได้จัดการเช็ดตัว เปลี่ยนเสื้อผ้าให้พี่เขาอย่างรวดเร็วๆ





อ่ะ เเหน่ะ




ไม่ได้ถอดกางเกงนะครับเเหม..





ไม่เอาไม่คิดลึกเนอะ ._.


              ไอ้ง่วงผมก็ง่วงนะ เเต่ผมเผลอมองเจ้าหนี้ผมหลับอยู่นี่เขาเรียกว่าโรคจิตมั้ยอ่ะ ผมดีใจนะที่เขาพูดออกมาเเบบนั้น 


     "พี่ชักจะชอบเราเเล้วสิ.."


     "ทำไงดีชอบมากเลย"



     "เวลาเขินจมูกเเดงๆนี่..."


      "รู้ตัวมั้ยว่าเราน่ารักมากเลยนะ.."


 ..ผมหุบยิ้มไม่ได้เลย เห้อ..

รู้สินะว่าผมเขินอยู่ตลอด เเต่ก็นะ..

เเต่ยังไงนายก็ควรเผื่อใจไว้บ้างนะมินฮยอก
 

30%

ต่อนะต่อ




WONHO TALK

เช้าเเล้ววันนี้ยังไม่สาย..
ไม่สายกับผีอะไร ร้อนจนเเอร์19องศาก็เอาไม่อยู่
เเล้วไหงมีคนตัวเล็กๆผมดำหลับพริ้มอยู่ข้างผม.. 




เมื่อคืนคงเหนื่อยเเย่เลยสินะ ผมค่อยๆเอามือหนักของตัวเองไปวางไว้บนหัวน้อง เเล้วลูบตามเรียบๆอย่างเบามือ



..คนอะไรน่ารักไม่พอ ยังน่าดูเเลอีก
มาหลับข้างกันเเบบนี้ ระวังชินโฮซอกลักหลับนะครับ :)


โว้ย ความคิดอกุศลอีกละ


โฮซอกขนเฬว ._.



เเต่ตอนนี้มึงดูเเลตัวเองก่อนนะโฮซอก - -



สวัสดีครับ ผมโฮซอกเอง ส่างเมาเเล้วฮะ

เมื่อคืนเละไม่เป็นท่าเลย..



....ย้อนไปเมื่อคืนก่อน....

"กูเป็นเชี่ยไรวะ"
ผมพูดกับตัวเองพลางกระดกเเก้มเข้าปากอย่างรวดเร็ว
"ทำไมกูจัดการหัวใจตัวเองไม่ได้.."


"เอ่อมึง..คือ.."
ชยอนูเพื่อนตัวหมีของผมกำลังจะปรามให้หยุดดื่ม เเต่ก็..


"ไม่ต้องมาห้ามกู"



"มึงเป็นอะไรของมึงวะ อยู่ๆก็เดินดุ่มๆเข้ามาในห้องพวกกูเเล้วไปเปิดเเดกคนเดียว ทำพวกกู2คนไปไม่เป็นละเนี่ย"
จูฮอนกำลังเอือมกับการกระทำของเพื่อนตัวดีอย่างผมอยู่ ทำไงได้วะ คนมันเฮิร์ท TT
"อ่าวๆ เห้ยๆๆ ค่อยๆสิวะเดี๋ยวก็เมาเป็นหมาพอดี"



"กูกลับมาก็มาเฮิร์ทใส่หน้ากู มันเป็นไรวะไอ้จู"
หน้าหมีๆขมวดคิ้วขึ้นอย่างไม่เข้าใจ ไหงไอ้ต๊อกมันเมาเป็นหมาเเบบนี้


"ไม่รู้วะ สงสัยทะเลาะกับน้องมินฮยอก"
จูฮอนพูดพลางหยิบขนมใส่ปากเเล้วมองไปที่เพื่อนตัวดีที่กำลังนั่งตาลอยอยู่ริมระเบียง


โห ยังกับหมาโดนเจ้าของทิ้งข้างถนน

โทษ สภาพมันเกินบรรยายจริมๆ


"น้องมินฮยอก? ใครวะ?"

ว่าเเล้วไงว่าไอ้หมีต้องถาม


"เด็กมัน"


"ห้ะ ใครวะทำไมกูไม่เคยเห็นหน้า"
ไอ้หนูมองผมสลับกับคนเมาอย่างงงๆ


"เออ..ลูกหนี้มัน ที่กูเล่าให้ฟังอ่ะ พ่อเเม่น้องเกิดอุบัติเหตุเเล้วทิ้งหนี้100ล้านไว้ให้"
คนตาหยีอธิบายไปพร้อมมองเพื่อนตัวเองไปอย่างหมดหนทาง


กูจะเอามันกลับห้องยังไงวะ..


"สงสัยจะไม่ใช่เเค่เจ้าหนี้กับลูกหนี้เเล้วมั้ง"



"เออ เเต่ตอนนี้มันหมาไม่เเดกเเล้ว"


ผมกับไอ้นูกอดอกมองไอ้ต๊อกอย่างเอือมๆ 


สงสัยงานนี้พี่ต้องพึ่งน้องเเล้วละครับ น้องมินฮยอก



10นาทีผ่านไป..



ก๊อก ก๊อก ก๊อก..


ไอ้หมีนี่รีบวิ่งไปที่ประตูอย่างรวดเร็ว 



มือหนารีบกดพาสเวิร์ดห้องเเล้วเปิดออกมาอย่างรวดเร็ว



ร่างเด็กหนุ่มตัวเล็กกำลังยืนนิ่งอยู่หน้าประตู ตาใสๆที่ดูเหมือนจะตกใจอยู่เล็กน้อย



ปากเเดกได้รูปเป็นกระจับ จมูกเเดงบวกกับตาช้ำๆบวมๆนี่ ดูเหมือนว่าร้องไห้มาสินะ




นี่คงเป็นน้องมินฮยอกที่ไอ้ต๊อกมันเฮิร์ทอยู่นั่นสิ


น่ารักเเบบนี้ ไม่หลงก็เเปลก





"อ..เอ่อ มารับพี่โฮซอกครับ"


ชยอนูยืนนิ่งสักพักก่อนจะผายมือเพื่อให้คนตัวเล็กก้าวเข้าไปในห้อง


"งืมมม.."
ภาพที่เห็นอยู่ตอนนี้คือ โฮซอกกำลังนอนเเผ่ตัวเองอยู่ที่เตียงพร้อมจูฮอนที่ยืนกอดอกมองเพื่อนตัวเองอยู่ปลายเตียง


"เอามันกลับไหวมั้ย"
จูฮอนถามคนตัวเล็กอย่างช่วยไมไ่ด้


"ว..ไหวครับ เเค่นี้เอง"
คนตัวหมีที่กำลังยืนมองสถานการณ์อย่างเงียบ ส่ายหัวให้กับคนที่กำลังนอนอืด(?)อยู่บนเตียง
ถ้าจะเมาเเล้วเดี้ยงเเบบนี้...ไม่ไหวครับ 


ร่างบางเดินอ้อมเตียงเเล้วค่อยๆก้มลงเพื่อช้อนเอาคนตัวหนาขึ้นมา
"พี่โฮซอก กลับห้องกันนะครับ"

"งืมมมหมายยยยยยกลับบบบบ"


"เอ่อ.."
จูฮอนทำท่าว่าจะเข้ามาช่วย เเต่ถูกชยอนูห้ามไว้
"อย่ามึง ให้น้องมันลองจัดการดู"



"พี่โฮซอกครับ งั้นผมไปเเล้วนะ"

มินฮยอกยื่นคำขาดก่อนจะละมือ ออกจากหลังโฮซอก

"อือออ กลับก็ด้ายยยใจร้ายยยยจังงงงงงง"

เเหม ขนาดเมายังกลัวเมีย..


เพื่อนใครวะ


รู้สึกพวกกูจะเห็นอนาคตข้างหน้ามึงกับน้องมันละ


ไอ้ต๊อกต้องเจอคนเเบบนี้เเหล่ะ


ไอ้ต๊อกคนกลัวเมีย 2017


หึหึ


.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.





หลังจากที่ผมชินโฮซอกถูกน้องลากกลับมาที่ห้องตัวเอง

เมาเเต่สติยังครบนะครับจะบอก 

เเบบนี้เค้าเรียกเมาเเบบมีคลาส

จริงๆก็เดินกลับมาดีๆได้อ่ะ เเต่อยากสำออยเมาใส่น้อง

อยากรู้ไงว่าน้องมันจะทำยังไง

หึ.. 




เเต่ประโยคที่ผมลั่นออกไปนี่ตั้งใจนะ :) 


คนอะไรเขินเเล้วน่ารักชิบหาย


ยิ่งเห็นน้องมันเขินเเล้วตัวเเดงทั้งตัวนี้ 


เเทบอยากจะเอาผ้ามาห่อเก็บไว้ดูคนเดียว


หวงว่ะ อย่าไปน่ารักเเบบนี้กับใครได้มั้ย..


                     ผมพูดอยู่กับตัวเองสักพัก จากที่ลูบหัวน้อง ตอนนี้กลายเป็นว่าผมดึงร่างบางมากอดเข้ากับอกหนาของตัวเองเเเล้วลูบหัวเจ้าหมาจมูกเเดงนี่เบาๆ 

                     อืม..รู้สึกว่าน้องจะตัวร้อนๆ


                    เมื่อคืนเเอบไปร้องไห้ที่ไหนมาเนี่ย ตาก็บวม
                    เห็นเเบบนี้ยิ่งรู้สึกผิด น้อยใจมากเลยสินะ 
                    ดูก็รู้ว่าเมื่อคืนเเอบหนีไปร้องไห้ตากน้ำค้างกลางดึกมา ไหนจะมาคอยเเบกคนเมากลับห้องอีก เมื่อคืนหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้



                     เห้อ..ขอโทษนะ...



                     ...ขอโทษที่ไม่ชัดเจนกับความรู้สึกตัวเอง
                    




                       เเต่ตอนนี้เริ่มเเน่ใจเเล้วหล่ะ :)

100%
 
______________________________________________
อารมณ์ไรท์ตอนนี้คืออยากอัพ ไม่รู้อยู่ๆก็มาเปิดnotebookด้นสดเลย 
น่าจะมีส่วนพิมพ์ผิดเยอะ เดี๋ยวมาเเก้งับ อ่านนส.สอบต่อเเย้วฮือ
มอนเอ็กซ์เรย์2มาเเล้วไปดูด้วยน้า ไรท์ยังไม่ดูเลย จะสอบวันจันทร์เนี่ย 
ฮือ เค้าไม่ได้วางโครงไว้เลย ถ้าเนื้อเรื่องเเปลกๆหน่อยอย่าพึ่งด่าไรท์นะคะ555
ไม่ได้มาเเต่งนานเเล้วลืมพอร์ตเรื่องตัวเอง (อย่าตีเค้า) ไม่ทิ้งหรอกก็จะเเต่งไปเรื่อยๆงี้เเหล่ะ 5555
อย่าเบื่อเค้านะ เค้ามือใหม่ เดี๋ยวมาต่อน้า เยิ้บๆ 

เลาต่อจบล้าว.. .____.
เเก มันสนุกไม่สนุกก็บอกเลาด้วย เลาจะได้อัพเวลาเเต่งให้สนุกกว่านี้ ฮือ
ยืดเยื้อ ลีลา หลายท่าหลายตลบมา8ตอนนี้
ตอนนี้พี่ต๊อกเลาเริ่มเเน่ใจตัวเองล้าวคึคึ
ส่วนพี่โบรานี่ลืมยังน้า.. มาขนาดนี้สงสัยไม่ดราม่าถึงอดีตเเล้ว

มาๆ ติดตามเลา เลาคัมเเบคเเล้ว เลาจะไม่หายถ้ารีดเดอร์น่ารักอ่านเเล้วกดเม้น ><
#ฟิคเครดิเตอร์

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

45 ความคิดเห็น

  1. #33 TripleDeerZ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 08:49
    มันต้องเป็นจั๊งซี่!!! แค่ไม่มองน้องเป็นโบราก็พออ่ะต๊อก
    #33
    0
  2. #32 ginaaa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 01:35
    โอ้ยๆ มาหลับอะไรตอนนี้อ่ะเพ่! 5555555555555
    #32
    0