Creditor of love : HOKY ft. MONSTA X

ตอนที่ 7 : EPISODE 7 : หัวมันร้อนใจก็เช่นกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 291
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    13 พ.ค. 60

EPISODE 7 : ก็หัวมันร้อนใจก็เช่นกัน


 


“จองห้องพิเศษให้ผมแค่ห้องเดียวนะครับ ...ครับ ..แค่ห้องเดียวก็พอ”


 

หลังจากที่ผมวางสายจากพนักงานโรงแรม คนตัวเล็กก็หันมามองผมตาเขียว


 

“ห้องตั้งเยอะแยะ ทำไมพี่จองแค่ห้องเดียวละครับ”

 


“มันเปลือง เดี๋ยวแขกไม่มีห้องพัก”

      ผมรีบตอบคนตัวเล็กไปแบบนิ่งๆ ไม่ใช่ไรหรอก คีพลุคอยู่เว้ยจะหลุดไม่ได้ - -

 


“แต่พี่เป็นตั้งประธ..”


 

“ไม่ต้องพล่ามอะไรมากได้มั้ย นอนกับฉันแล้วมันจะเป็นอะไร ไปเอากระเป๋าลงมา”

         ผมก็พูดปัดไปงั้นแหล่ะ เอาจริงๆก็มีแผนนิดหน่อย แค่อยากแกล้งเองน่าครับ ไม่มีอะไรเลยจริงๆ /ยิ้มอ่อน

  


“ครับ”

 

ดีมากว่านอนสอนง่าย ><


คีพลุคไว้โฮซอก โหดเข้าไว้เว้ย อย่าหลุด




 

             หลังจากที่ผมหันไปสั่งคนตัวเล็กให้ไปยกกระเป๋าออกมาจากหลังรถ ผมก็สังเกตเห็นหน้ามุ่ยๆของน้องมัน ดูหัวเสียดีเนอะ5555 ทำไมละ นอนกับประธานบริษัทชินโฮซอกเชียวนะ ต้องดีใจสิ แต่ทันใดนั้น...




“เห้ย! ไอ้โฮซอก!


 

ผมก็หันไปมองตามเสียงกวนๆของใครคนหนึ่ง เสียงคุ้นๆวะ ใครวะ

 


“กูจูฮอนไง จำกูไมได้หรอวะ”


 

แล้วไอ้หน้าตี๋นี่ก็มากอดคอผม


 

“มึงมาจากไหนวะ ไหนว่าอีก2เดือนกลับ”


ผมรีบยิงคำถามใส่เพื่อนตัวดี


 

“กูเคลียร์งานให้ป๊าเสร็จก่อนกำหนด กูเลยขอป๊ามาเที่ยวโซลสักพัก”

 


“ว่าไงมึงอ่ะ พาใครมาด้วยวะส๊วยสวย”


 

“ใครสวยวะ”

ผมหยุดเดินแล้วหันไปหาเพื่อนตัวดีที่ทำหน้าตาเหมือนเจอของเล่นใหม่


 

“สวยพ่อมึง.. เดี่ยวปั๊ด”


 

             ยังไม่ทันพูดจบประโยค ไอ้เพื่อนตัวดีของผมก็วิ่งแจ่นไปข้างหลังผมพร้อมยิ้มให้กับมินฮยอก ..มันรู้สึกเดือดๆร้อนๆเนอะว่ามั้ย เดือดตรงน้องมันยิ้มกลับเนี่ย ใครเอากาน้ำร้อนมาจ่อหัว หัวร้อนนะเว้ย

   



“ไอ้สัส เด็กกู”

      ไม่ไหวละครับไม่คงไม่คีพลุคแม่งละ

 




                ผมพูดขึ้นเสียงเรียบก่อนจะตรงดิ่งไปกระชากกระเป๋าเดินทางทั้งสองใบของคนตัวเล็กออกมาอย่างไว พร้อมเหน็บคอ(?)น้องมันมาด้วย ก็หวงอ่ะ ไม่ได้หวงแบบนั้น หวงแบบ..จะเก็บเอาไว้แกล้งคนเดียว คิ๊ดอะไร๊เนี๊ยยหื๊มมม .. ถ้าไอ้จูเอาไปละใครจะใช้หนี้100ล้านล่ะวะเออ คิดหน่อยสิครับคิดดโหน่ยย ._.



 

           หลังจากที่ผมเหน็บเจ้าเด็กนี่มาด้วย ไอ้จูมันก็เดินล้วงกระเป๋าเดินตามหลังมาอย่างอารมณ์ดี๊ดี เห็นหน้าละหมั่นไส้ หึ


 



“มึงมาทำอะไรโรงแรมกูวะ”

ผมหันไปถามเพื่อนตัวดีในขณะที่กำลังจะเช็คอิน



 

“ก็บอกว่ามาเที่ยวไงวะ เดี๋ยวอีกไม่กี่ชม.ไอ้นูมันก็จะตามมา”



 

“ละพวกมึงจะหิ้วกันมาทำไมวะเนี่ย”

อะไรวะครับ สงสัยจะได้มีทติ้งกันสักหน่อย



 

“มีทกันมึง ไม่ได้เจอกันซะนาน คิดถึงพวกมึงอ่า”



 

“มึงอย่ามาแบ๊วเรียกน้ำผึ้งแถวนี้ จะอ้วก”


ผมดันหัวเพื่อนตัวดีไว้ก่อนที่มันจะมากอดหุ่นล่ำๆของผม นี่มีไว้ให้สาวกอดเท่านั้นครับ เพื่อนอย่าหวังเลย หึหึหึ



“เออๆ มีทก็มีทห้องกูละกัน หลังกูทำงานเสร็จนะเดี๋ยวโทรหา”

แต่ไหนๆพวกมันก็มาแล้ว มีทซักหน่อยละกัน



 

“โอ้วว ต้องงี้สิวะ”

ว่าแล้วมันก็เลิกทำหน้ามุ้งมิ้งละยิ้มร่าพร้อมบวกตลอดเวลา จากนั้นผมก็ลามันไปทำงาน



 

“เออๆ กูไปทำงานละ ไว้เจอกัน บาย”





             หลังจากที่ผมลาไอ้เพื่อนตัวดีของผมมันก็ยักคิ้วใส่ผมละเอียงตัวไปหาน้องมันข้างหลังผม แล้วยกมือขึ้นโบกเบาๆพร้อมรอยยิ้มอันตะมุตะมิของมัน  คือลากูคนเดียวก็ได้ปะวะ ไอ้ข้างหลังนี่ไม่จำเป็นปะ - -

.

.

.






              หลังจากที่ไอ้จูฮอนมันไปแล้ว ผมคว้าคีย์การ์ดห้องVIPชั้นบนสด แล้วรีบล็อคคอน้องมันด้วยความไวแสงก่อนจะสาวเท้ายาวๆตรงดิ่งไปที่ลิฟท์แล้วปล่อยคนตัวเล็กที่กำลังดิ้นในอ้อมแขน(?)ของผมออก



 

แหน่ะ หน้ามุ่ยอีกละ



 

“แค่กอดคอเดินมาแค่เนี๊ยะ ทำเป็นหวงตัว”




 

“ก็มันใกล้เกินไปนี่ ม..ไม่ชอบ”

 ใกล้เกิน? ใกล้เกินงั้นเหรอ? ไม่ชอบงั้นหรอ?



 

“เมื่อกี้ว่าอะไรใกล้เกินไปนะ? ไม่ชอบจริงหรอ หื้ม?”




              ผมขยับเท้าไปหาคนข้างก่อนจะเอามือหนานี่โอบเอวบางไว้ หมอนี่หุ่นเหมือนผู้หญิงเลยว่ะ อยู่ๆความคิดในหัวก็ดังขึ้น สัมผัสนี้..เหมือนที่ผมเคยสัมผัสพี่โบรา มือของผมลูบไปทั่วเอวบางคนของตรงหน้า ซึ่งมินฮยอกไม่ได้ขัดขืนผมแต่อย่างใด..แล้วเสียงที่ทำให้ผมหลุดจากความคิดบ้าๆนี่ก็ดังขึ้น


 

ติ๊ง..


 

อ่อ เสียงลิฟท์ - -


 

คิดถึงพี่โบราอีกแล้ว..



 

            มือหนาที่กำลังโอบเอวบางรีบสะบัดออกก่อนจะออกจากลิฟท์ ก่อนจะสาวเท้าออกไปโดยไม่รอคนตัวเล็กข้างหลังที่กำลังคว้ากระเป๋าวิ่งตามร่างหนา

 

 

.

.

.

 

 



            คีย์การ์ดที่อยู่ในมือโฮซอกรีบเสียบที่ช่องก่อนจะผลักประตูห้องเข้าไปทำให้คนที่กำลังเดินตามมาข้างหลังถึงกับอึ้งกับภาพที่อยู่ตรงหน้า  



 

              ถ้าไม่อึ้งนี่คงจะแปลก..



 

              ห้องที่กว้างราวกับสนามหญ้ามองออกไปจนสุดตาสามารถเห็นวิวทะเลได้โดยไม่มีอะไรมาบังทิวทัศน์มากมาย ทะเลสีครามที่ตัดกับภูเขาสีเขียวลูกใหญ่ มีฝูงนกกระยางสีขาวบินโฉบไปมา



 

               ร่างเล็กวางของลงก่อนจะเดินสำรวจไปทั่วห้อง ..ห้องน้ำที่ถูกตกแต่งด้วยสไตล์ที่เป็นมิตรกับธรรมชาติเป็นกระจกฝ้าใสมองทะลุออกไปเห็นวิวข้างนอกได้อย่างชัดเจน แบบนี้ก็โป๊สิ = =


   

 

          ถัดมาอีกโซนของมุมห้อง ห้องครัวที่ตกแต่งแนวคล้ายๆในบาร์ มีเคาท์เตอร์ไว้สำหรับนั่งดื่ม ถัดมาติดกระจกที่ใช้แทนผนังห้องมีโซฟาขนาดยาวไว้พักผ่อนเล่นชิวๆ  ทุกอย่าเพอร์เฟคไร้ที่ติในการตกแต่ง ขนาดตัวมินฮยอกเรียนด้านนี้มาเขายังไม่เคยเห็นอะไรที่มันลงตัวขนาดนี้มาก่อนเลย           


 

          แต่ที่ขัดใจมินฮยอกที่สุดคือห้องนอน.. ห้องออกจะใหญ่แต่ทำไมมีเตียงคิงไซต์แค่เตียงเดียว? นี่มันแกล้งกันชัดๆอ่า  ผมไม่อยากนอนกับเจ้าหนี้โรคจิตแล้วเป็นไพโบล่า T^T



 

         แต่ข่าวดีของวันนี้คือกีฮยอนและฮยองวอนได้มาฝึกงานที่นี่ด้วยเหมือนนี่สิ ชางกยุนก็คงจะมาด้วยสินะ จะได้มีเพื่อนสักทีเห้อ


 

“ชอบห้องรึเปล่า”


 

เสียงของคนตัวสูงก็ดังขึ้นมาข้างหลัง


 

“ชอบครับ สวยมากเลย”

            ผมตอบคนร่างสูงพลางเอามือลูบที่หัวโซฟาเบาๆก่อนจะมองออกไปโฟกัสที่วิวข้างนอก..มันสวยมาก อยากให้พ่อกับแม่มาเห็นบ้างจัง        


 

“จะไม่สวยได้ไง ก็ตกแต่งภายในจากพ่อแม่นายไง”


 

ไม่แตกต่างไปจากเดิมเลย..คิดถึงพ่อกับแม่อีกแล้ว..



“นี่ อย่ามามีฟีลลิ่งตอนทำงาน เก็บอารมณ์ด้วย”


 

“ครับ”


 

“เก็บของเสร็จมาหาฉันที่ห้องรับแขกละกัน”



 

MINHYUK TALK.

 



                 ผมเดินทั่วห้องเพื่อดูการตกแต่งต่างๆทุกอย่างถูกคุมด้วยตีมสีพื้นทั้งหมด มันคลาสสิคมาก แน่นอนว่ามันบ่งบอกความเป็นตัวตนของพ่อกับแม่ผมเอามากๆ ทั้งสองท่านชอบอะไรที่มันเรียบง่าย..

 



                มันทำให้ผมนึกถึงบ้านที่ถูกยึดไป บ้านที่ไม่ใหญ่ไม่เล็กอยู่ในลักษณะพื้นที่ขนาดย่อมๆ มีสวนหย่อมเล็กๆทั้งหน้าและหลังบ้าน มีสระว่ายน้ำเล็กๆอยู่กลางบ้าน มีระแนงไม้ที่ติดอยู่กับสระวายน้ำ คิดแล้วอดคิดถึงไม่ได้เลยเนอะ..แต่มันเอาเวลาพวกนั้นกลับมาไมได้แล้ว ผมทำได้แค่อย่าหันหลังไปมองอดีตและเดินต่อไปข้างหน้า ..เท่านั้นเอง

 



                     ผมรีบจัดเสื้อผ้าเข้าตู้อย่างรีบๆ แล้วยกกระเป๋าขึ้นไว้บนตู้  ผมสังเกตเห็นเสื้อผ้าของพี่โฮซอกด้วยนะ มันดูดีเอามากๆเขาเป็นคนหนึ่งเลยที่ไม่ว่าจะแต่งตัวแบบไหนก็ดูดีเสมอ แค่ชมเรื่องแต่งตัวอ่ะนะ ._.



 

                 ผมยกมือยืดเส้นยืดสายก่อนจะออกมาหาร่างหนาข้างนอกที่กำลังนั่งสัปหงกอยู่คนเดียวเหมือนกำลังใช้ความคิดอะไรบางอย่าง



 

WONHO TALK.


 

                  ผมบอกกับมินฮยอกไปว่าให้เอาของไปเก็บแล้วผมจะนั่งรอที่ห้องรับแขก จริงๆผมแค่อยากใช้ความคิดคนเดียวสักพักแค่นั้น..



 

                 ผมบอกให้ก็ได้ว่าผมกำลังคิดถึงพี่โบราอีกแล้ว แต่ทำไมผมต้องมาคิดถึงเธอตอนที่ใกล้เจ้าเด็กมินฮยอกนั่น พักหลังนี่มันบ่อยเกินไปซะแล้วนะ แล้วยิ่งไปสัมผัสแบบนั้นมันยิ่ง...  เห้อ

 



               ผมถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า 


 

 

มินฮยอกทำให้ผมคิดถึงพี่โบรา



 

หรือมินฮยอกทำให้ผมรู้สึกอะไรบางอย่างที่ไม่เกี่ยวกับพี่โบรา




 

อะไรก็ไม่รู้มันอยู่ภายในจิตใต้สำนึกของผม




 

มันอยู่ลึกมาก..




 

แค่คิดถึงเฉยๆ...แต่ไม่ปวดใจแล้ว




 

แล้วถ้างั้นผมเป็นอะไร..?

 



 

“พี่วอนโฮครับ”

 



           แล้วเสียงหวานปนแหบก็มาสะกิดให้ผมตื่นขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ...มินฮยอก

เวลารู้สึกไม่ดีแบบนี้ทีไร มินฮยอกก็มาทุกที..ทำไมละ

 


“อืม เก็บของเสร็จแล้วเหรอ”

ผมรีบตอบเจ้าตัวไปก่อนจะใช้มือทั้งสองยันตัวเองให้ลุกขึ้นจากโซฟาหนา


 

“งั้นไปทำงานกัน”

ว่าแล้วผมก็นำมินฮยอกไปแล้วปิดประตูห้องลง..



.

.

.

.



 

“ครับ แขกที่จะมาเซ็นสัญญากับบริษัทเรามาจากอังกฤษครับ ดูเหมือนว่าเขาจะต้องการโทนห้องพักตามแบบนี้ครับ แต่ทางโรงแรมเราไม่รู้จะหานักออกแบบมาจากไหน ผมเกรงว่าถ้าหามาเองโดยพลการกลัวว่าจะไม่ถูกใจ เลยขอรบกวนประธานหามาด้วยตัวเอง รบกวนด้วยนะครับ”


 

      พอไปถึงไซต์งานวิศวกรดุมีอายุก็ได้รายงานผมมาอย่างยาวเหยียดจนผมเผลอเหม่อไปนิด ทำให้คนตัวเล็กที่ดูเหมือนว่าจะผิดสังเกตกับตัวผมได้ใช้นิ้วเล็กของเขาดึงที่แขนเสื้อเชิ้ตขาว ทำให้ผมสะดุ้งไปอีกรอบ


 

“เอ่อ ครับ เดี๋ยวผมจัดการเองขอบคุณที่งานหนักนะครับ”


           ผมกับมินฮยอกได้ก้มหัวให้กับวิศวกรก่อนจะเดินเข้ามาสำรวจข้างในอย่างเงียบๆ ทุกอย่างเรียบร้อยหมดแล้วเหลือแค่ตกแต่งภายใน



 

“โครงเสร็จหมดแล้...เห้ย! มินฮยอก! ระวัง!


 

              ผมคว้าน้องไว้ไม่ทัน แผ่นไม้อัดได้หล่นลงมาใส่หัวมินฮยอกอย่างรวดเร็ว แล้วก็ล้มหลังกระแทกกับเคาท์เตอร์ลงไป



 

                 ผมรีบวิ่งเข้าไปพยุงมินฮยอกขึ้นก่อนจะเขย่าเบาเรียกสติ ได้ผล มินฮยอกไม่ได้สลบแค่โดนไม้อัดกระแทกแล้วเซไปหน่อย ผมกลัวไม่มีคนใช้หนี้ผมแค่นั้นเอง ไม่ได้ห่วงอะไรมากหรอก



 

“อ้ะ นายเลือดออก”

              แต่ความเป็นห่วงมันก็พร้อมที่จะประทุตลอดเวลา ยังไม่ทันขาดคำเลย..



 

               ผมรีบวิ่งหากล่องยาในห้อง แล้วอุ้มคนตัวเล็กมานั่งที่ตักตัวเองก่อนจะวางหัวน้องลงที่บ่า อย่าเบามือก่อนจะใช้ผ้าเช็ดเลือดที่ไหลไม่หยุด




 

“เจ็บมากมั้ย



 

นิดหน่อยครับ ผมไม่เป็..”



 

“ขอโทษนะที่ไปรับไว้ไม่ทัน ฉันไมได้ตั้งใจจะแกล้งนายนะเว้ย”


                    ผมรีบขอโทษเพราะรู้สึกผิด เห้ยรอบนี้ผมป่าวแกล้งนะ น้องมันเดินไปให้ไม้หล่นมาโดนเอง - - ไม่ได้ห่วงอะไรเลยเว้ย กลัวมันตายในห้องแขก

 



        หลังจากที่ผมขอโทษเจ้าตัวไปแล้ว เจ้าเด็กนี่ก็มองผมทำให้แผลให้ แหม..ตาแป๊วเฉียว น่าจับฟัด -___- โว้ยยความคิดนี้อีกแล้ว น่ารักอยู่ได้จะตายแล้วเว้ย ว่าแล้วผมก็รีบติดพลาสเตอร์ให้คนตรงหน้าอย่างเร็วก่อนจะหันหน้าไปทางอื่นเพื่อเก็บอาการเขิน.. ผมเขินหรอ ไม่น่า..



 

“อย่าคิดไปไกลนะเว้ย แค่ไม่อยากให้ใครมาตายที่โรงแรมเพราะโดนไม้อัดทับหรอกนะ”

ผมรีบแก้ตัวอย่างขัดๆ



 

“พี่วอนโฮ เป็นห่วงผมเหรอ”

         ทำไมถามฉันแบบนี้ไอ้เด็กบ้า นี่มันกระตุกต่อมความรู้สึกฉันนะเว้ย โอ้ยย T^T

 



“ใครเป็นห่วงนายวะ นายตายไปใครจะใช้หนี้พ่อฉัน ถามโง่ๆ”

  


 

“ฮ่าๆ นั่นสินะครับ ผมก็แค่ลูกหนี้คนนึงเท่านั้นเอง ขอบคุณที่ทำแผลให้นะครับ แล้วก็..”

      ไม่หรอกนะ...นายหน่ะ เป็นมากกว่านั้น แค่ฉันยังไม่แน่ใจความรู้สึกของตัวเองเท่านั้นเองมินฮยอก



 

“อืม”

      รอให้ความรู้สึกของฉันชัดเจนก่อนนะ..แล้วฉันจะทำให้สถานะลูกหนี้กับเจ้าหนี้ของนายกับฉันเป็นมากกว่านั้นเอง 








___________________________

เอาเเล้ว พวฮ.คีพลุคได้ไม่นานหร๊อกกเชื่อไรท์ อย่าพึ่งหมั่นไส้พี่เเกเลย5555


หลังๆมานี่เริ่มห่วงน้องละ เดี๋ยวจะมีเรื่องวุ่นๆตามมา อย่าพึ่งเบื่อความขี้เหวี่ยงของพี่เเกนะเออ


ไรท์มีความเเกล้งรีดเดอร์ 5555 อยากรู้นี่น่าว่าจะมีคนรอ คนมาอ่านป่าว เเต่ยอดเม้น ยอดวิวเพิ่ม

ดีใจอ่ะเเกร ><


ยังไงก็ช่วยเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วย ช่วยกันสวดมนต์ให้ไรท์เเต่งจบ5555

อย่าลืมเฟบ+เม้น+เเชร์ นาจา

เเละอย่าลืมไปปั่นวิวให้คนบ้าของเราทั้ง7ดันๆให้ถึง 10ล้านก่อนวันครบรอบ2ปีด้วยนาจา


ด้วยรัก ><

 #ฟิคเครดิเตอร์ ไปคุยกันได้ twitter @pousmevozp

พิมพ์ผิดตรงไหนเดี๋ยวมาเเก้นะยู เค้ารีบ5555



นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

45 ความคิดเห็น

  1. #30 AEGITY. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 06:06
    ถ้าไม่ชัดเจนระวังนุ้งจูคาบไปกินนะคะ
    #30
    0
  2. #29 ppypangg (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 01:52
    มาต่อออค้าา มาาากร้ากกก พวฮนี่เล่นตัว 555555555555
    #29
    0
  3. #28 ทำไมยุนกิน่ารัก??? (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 00:28
    อิพี่ก็เล่นตัวอยู่ได้ หมั่นไส้ๆๆๆๆๆๆ ชอบก็บอกว่าชอบดิ ไม่งั้นโดนนุ้งจูคาบไปแน่
    ปล.เราว่าไรท์ให้ยัยมุ้งเรียกอิพี่มันสักอย่างเถอะ จะโฮซอกรึจะวอนโฮ บางทีเราอ่านก็งงๆ ว่าอิน้องมันจริงจังหรอถึงเรียกอิพี่อีกชื่อนึง 5555555
    #28
    0
  4. #27 minheonny (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 19:56
    พวฮ.ชัดเจนกับความรู้สึกตัวเองเร็วๆเซ่ สงสารน้องงงง #รอน้าไรท์ไฟท์ติ้ง
    #27
    0
  5. #26 MirapoundX (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 16:25
    ปูเสื่อรอเยยยย รอว่าพวฮจะจัดการกับความรู้สึกตัวเองยังไงง
    #26
    0
  6. #25 miNh0311 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 16:04
    ในที่สุดไรท์ก็มา ? ? //รู้ความรู้สึกตัวเองเร็วๆสิพี่วอนโฮ เห็นใจน้องนะงืออออ มาต่อเร็วๆนะคะไรท์~
    #25
    0