Creditor of love : HOKY ft. MONSTA X

ตอนที่ 4 : EPISODE 4 : เปลือกนอกเเละเปลือกใน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 244
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    4 พ.ค. 60

EPISODE 4 : เปลือกนอกเเละเปลือกใน


               เป็นเช้าวันแรกที่ผมตื่นมาในห้องที่ไม่คุ้นตา ปกติจะมีเพื่อนขี้บ่นอย่างกีฮยอนแผดเสียงแว๊ดๆให้ผมฟังในทุกๆเช้า แต่วันนี้เป็นวันเริ่มต้นในที่ๆใหม่ของผมกับคนแปลกหน้า(?)

 


           ห้องสีขาวโพลนสไตล์การตกแต่งแบบโมเดิร์น ผมชอบสไตล์นี้มากเลยนะ ทุกสิ่งทุกอย่างมันลงตัวกันซะไม่มีที่ติเลย เขารู้สไตล์ผมได้ไงกันนะ ตาถึงนะเนี่ย55555 เมื่อคืนเผลอหลับไปเลยไมได้สังเกตอะไรเลย สงสัยพี่เขาคงอุ้มขึ้นมาส่งมั้ง แต่ช่างเถอะ ผมไม่ได้สนใจอะไรหรอก เพราะเสื้อผ้าผมยังอยู่ครบทุกชิ้น = =

 


แล้วสักพักก็มีเสียงเคาะประตู ดังขึ้น..

 

 


ก๊อก ก๊อก...



"โอ้ะ"


“เอ่อ..ใครหรอครับ”


“เข้ามาได้นะครับ ผมไม่ได้ล็อค”

 


แล้วสักพักก็มีคุณป้าท่าทางใจดี หน้าตาท่านเป็นมิตรมากจนผมต้องยิ้มตอบให้อย่างไม่ขัดเขิน

 


“คุณหนูมินฮยอกใช่มั้ยลูก”

 

“คุณหนูวอนโฮให้ป้ามาดูแลคุณหนูมินฮยอกแทนคุณหนูวอนโฮในเช้านี้น่ะลูก”

 

“พอดีคุณหนูเขาต้องรีบเข้าบริษัทเลยวานให้ป้ามาดูแลหนุแทน”

หญิงชราพูดไปพลางยิ้มให้กับคนตัวเล็กข้างหน้า

 


“อ...เอ่อ ไม่ต้องเรียกผมว่าคุณหนูก็ได้นะครับ ผ..ผมไม่ได้มีศักดิ์อะไรมากมาย ผมก็แค่เด็กธรรมดา หรือลูกหนี้เขาคงนึงแค่นั้นเองครับ แหะๆ”

 


“ไม่ได้ค่ะ หนูรู้มั้ย หนูเป็นคนแรกที่คุณหนูเขาพาเข้าบ้านเลยนะลูก เพราะปกติคุณหนูเขาคบใครไม่เคยพาเข้าบ้านมาให้ใครที่นี่เห็นเลยนะ หนูเป็นคนแรกเลยนะลูก”

 


ผมอึ้งครับ...บ้าไปแล้ว เขาไม่เคยพาใครเข้ามาบ้านเลยหรอ หน้าตาเจ้าเล่ห์ขนาดนั้นคงไม่เคยจริงจังกับใครเลยสินะ..แต่ทำไม ผมก็คงเป็นอีกคนที่เขาไม่จริงจังหรอก เพราผมเป็นแค่...ลุกหนี้ธรรมดาคนหนึ่ง เท่านั้นเอง...


 

“คุณหนูมินฮยอกอย่าพึ่งคิดว่าแกเป็นคนไม่ดีเลยนะคะ คุณหนูวอนโฮน่ะ ป้าเลี้ยงเด็กดื้อคนนี้มาตั้งแต่เด็ก ป้ารู้จักแกดี”

คุณป้ายิ้มพูดจบแล้วก็เอามือบาบีบไหลผมเบาๆ ผมรับรู้ได้ถึงความจริงใจของคนบ้านนี้ อ่า..ผมคิดถึงพ่อกับแม่ผมจัง อยู่บนนั้นท่านสบายดีไหมนะ?

 

“คุณหนูวอนโฮดูข้างนอกแกอาจจะดูไม่จริงใจกับใครเท่าไหร่ แต่จริงๆแล้วแกเป็นเด็กที่น่ารักนะคะ แกเป็นคนที่ใส่ใจคนรอบข้างมากแล้วยิ่งป็นคนสำคัญกับชีวิตของแก แกยิ่งจะใส่ใจกับคนๆนั้นมากเลยนะคะ ป้ารู้น้าว่าคุณหนูวอนโฮสนใจคุณหนูมินฮยอก ไม่งั้นแกไม่ให้ป้ามาดูแลเราหรอก”

ผมยิ้มให้ป้ายิ้มอ่อนๆก่อนจะคิดอะไรในหัวเพลิน

“ให้โอกาสคุณหนูวอนโฮนะคะคุณหนูมินฮยอก ป้าเชื่อว่าคุรหนูวอนโฮจะทำให้คุณหนูมินฮยอกมีความสุข”

 


คุณป้าพูดให้ซะผมรู้สึกผิดที่มองพี่เขาไม่ดีมาตลอดเลย... เห้อ ทำไมใจผมเต้นแรกแบบนี้ละ ผมจะทำยังไงดี

 


แล้วเสียงของคุรป้าก็ทำให้ผมหลุดออกจากความคิด..

 


“คุณหนูแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว รีบลงมาทานข้าวนะคะ คุณหนูวอนโฮแกตื่นมาทำให้คุณหนูตั้งแต่เช้าเลย ถ้าไม่กินเดี๋ยวแกจะเสียใจเอานะคะ”

 


“อ่อ..ห่ะๆ ครับ เดี๋ยวผมจะรีบลงไปนะครับ ขอบคุณมากครับคุณป้า ^^

ผมยิ้มหวานให้คุณป้าก่อนจะรีบดึงกระเป๋าแล้ววิ่งลงไปข้างล่าง

 


        ผมตะลึงกับภาพชามข้าวต้มข้างหน้ามาก.. มันไม่ใช่ไม่น่ากินนะครับ แต่มันดูดีเกินไป.. พี่โฮซอกทำเองจริงหรอ ..ดูใส่ใจดีเนอะ เจ้าหนี้อะไรดูแลลูกหนี้ดี๊ดี = = เอาจริงๆผมไปกินที่โรงอาหารมหาลัยก็ได้ ไม่จำเป็นเล๊ยย แต่ก็เอาเถอะ พี่เขาอุส่าห์ทำให้ เพื่อรักษาน้ำใจ งั้นก็กินซะเลยละกัน

 


“อึก..”

มากกว่าคำว่าอร่อยมีคำอื่นอีกมั้ย... ผมไม่ได้สัมผัสรสชาติข้ามต้มหมูสูตรนี้มานานแล้ว มีคนเดียวที่ผมกินแล้วอร่อยนอกจากกีฮยอนก็เป็นคุณแม่ของผม..แต่ท่าไม่อยู่ให้ผมทานอาหารฝีมือของท่านอีกแล้ว

 


ผมซดข้ามต้มจนหยดสุดท้ายก่อนจะลืมไปว่ามีคุณลุงคุณป้าแล้วก็..เอ่อ สาวใช้ มองผมกันเต็มพร้อมยิ้มกรุ้มกริ่มแปลกๆทำเอาผมลุกจากเก้าอี้ไม่ได้เลยทีเดียว มองผมทำไมครับ T^T หน้าผมมีอะไรติดอยู่หรอ..TT

 



“แฟนคุณหนูวอนโฮนี่น่ารักจริงๆเลยนะคะ”

 



พรวดดดดดดดดดดดดดด

 


เอิ่ม..น้ำพุ่งออกจากปากผมเป็นน้ำพุเลยครับทุกคน พระเจ้า ...ผมเป็นลูกหนี้ครับลูกหนี้ ไม่ใช่แฟน TT

 

“อ..เอ่อ ขอโทษนะฮะ คือผมแค่เป็นลูกหนี้น่ะครับ ไม่ได้เป็น..แฟน”

 


“ตายจริง..แต่คุณหนูให้ความสำคัญขนาดนี้คงไม่ใช่แค่ลูกหนี้แล้วละค่ะ คุณหนูโฮซอกไม่เคบพาใครเข้ามาในเขตบ้านเลยนะคะ คุณหนูมินฮยอกเป็นคนแรกเลยนะคะ”

 


เอาอีกแล้วครับ ใจเต้นจนจะหลุดออกมาจากอกอยู่แล้วเนี่ย เห้อ ไม่ได้นะสถานะฉันกับเขาตอนนี้เป็นแค่เจ้าหนี้-ลูกหนี้เท่านั้น ท่องไว้สิมินฮยอก จำใส่หัวนายไว้

 

“เอ่อ..ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวนะครับเดี่ยวจะสายเอา ฮ่าๆ ขอบคุณทุกคนมากนะครับ คือ..ไม่ต้องมายืนเฝ้าผมก็ได้นะครับ ทุกคนก็มีหน้าทีที่ต้องทำเยอะเลย ไปทำเถอะนะครับ เสียเวลากับผมมาทั้งเช้าแล้ว แหะๆ”

ผมรีบขอบคุณทุกคนก่อนจะวิ่งจ้ำมาที่หน้าบ้าน..โอ้ะ.. นี่บ้านหรือสนามอะไรวะ กว้างเกินมั้ยเนี่ยยย.. ไหนทางออก TT

 


.

.


“คุณหนูมินฮยอกใช่มั้ยครับ”

อยู่ก็มีคุณลุงท่าทางสุภาพและใจดีเดินเข้าสะกิดที่ไหล่ผม

 


“อ..เอ่อใช่ครับ คุณลุงมีอะไรให้ผมช่วยเหรอครับ”

 


“ป่าวครับ คุณหนูวอนโฮสั่งไว้ว่าถ้าคุณหนูมินฮยอกทานข้าวเสร็จให้ผมไปส่งคุณหนูที่มหาลัยทันทีครับ”

เอาอีกแล้ว ไอ้พี่นี่ - -

 


 “คือ.....”

 


“อ่าปฏิเสธเลยนะครับ คุณหนูเขาเป็นห่วงคุณหนูมินฮยอกมากนะครับ อย่าปฏิเสธความเป็นห่วงของแกเลยครับ”

เห้อ คนบ้านนี้นี่มันอะไรกันเนี่ยย พูดเสียงเดียวกันหมดเลยว่าพี่แกเป็นคนใจดี แต่สิ่งที่เค้าทำกับผมนี่มันดีตรงไหนเนี่ย ขนลุกตลอดเวลา  อึดอัดวุ้ยยT^T

 


ละความอึดอัดมันก็พาผมขึ้นรถของที่บ้านเขามาจนถึงหน้ามหาวิทยาลัย ในขณะที่ผมกำลังลงรถนั้น คนมองกันเต็มเลยซิสสส มองทำไม๊ ไม่เคยเห็นคนอ่อ เจ้าพวกบ้า ;-;

 


แล้วทันใดนั้น...

 



“มินฮยอกอ่า~ ฮื่อออคิดถึงจังเลยไม่เจอกันตั้งคืนนึง”

ย่าห์ คืนนึงเองมั้ยละไอ้อ้วน = =

 


“อะไรของแกเนี่ยอ้วน”

ผมพูดพลางใช้นิ้วยาวๆของผมดันหัวเพื่นตัวกลมออก

 


“ก็คิดถึงนี่นา เนอะๆ “

 


“นี่ให้มันน้อยๆหน่อย มินมุงก็ดูสบายดีไม่เห็นต้องห่วงอะไรเลย”

เพื่อนตัวสูงหน้ากบของผมก็พูดขึ้นมาอีกคน

 


“ก็กลัวมินมุงไม่ได้กินข้าวเช้านี่นา..”

 


“นี่ อ้วน มินมุงไม่กินก็ไม่เดือดร้อนคนอื่นเหมือนนายนะอ้วน”

                 เอาละ..เอาอีกละ ทะเลาะกันแต่เช้าเลยสองคนนี้ ว่าแล้วผมก็ค่อยๆก้าวออกมาจากโซนอันตรายของเพื่อนผม สองคนนี้ทะเลาะกันทุกวันไม่เบื่อกันรึไง อีกคนก็ทำตัวน่าแกล้ง ส่วนอีกคนก็เติมไฟอีก

                 ที่นี้ได้อะไร ระเบิดน่ะสิ แกล้งกันเสร็จผมก็เป็นคนกลางตลอด เป็นคนกลางนี่น่าหนักใจนะครับ ไม่รู้จะเข้าข้างใคร

 


มินฮยอกจะไม่ยุ่ง...

 


ในทันทีที่ผมกำลังจะก้าวเข้าคลาสเสียงข้อความโทรศัพท์ผมก็ดังขึ้น

 


ปกติไม่มีใครมาส่งข้อความหาผมแบบนี้นี่นา..

 


แปลกแหะ

 


ว่าแล้วผมก็รีบล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาดูอย่างงงๆ..

 

.

.



             เจ้าหนี้100ล้าน(พี่โฮซอก)

ถึงมหาลัยปลอดภัยดีใช่มั้ย

ถ้าถึงแล้วตอบมาด้วย

ถ้ายังไม่ตายอ่ะนะ

 

                                 เหอะ ใครจะอยากตอบละ เรื่องของพี่สิ ยุ่งอะไรกับผมนักหนา

 

ติ๊ง..

นั่นไง เสียงข้อความอีกละ ใครอีก =_=

 

.

.


             เจ้าหนี้100ล้าน(พี่โฮซอก)

อ่านแล้วก็ตอบสิ ไม่มีมือหรอ

 

                                                     ทนไม่ไหวละเว้ย ตอบก็ได้วะแม่ง

 

 

มินมุง

ครับ

ถึงแล้ว

             เจ้าหนี้100ล้าน(พี่โฮซอก)

อ่าว นึกว่าไม่มีนิ้วพิมพ์ตอบ

มินมุง

..

             เจ้าหนี้100ล้าน(พี่โฮซอก)

ตั้งใจเรียนนะ เรียนเสร็จแล้วบอกด้วย เดี๋ยวพี่ไปรับที่มหาลัย


.มินมุง

ครับ?

ไม่ต้องก็ได้ครับ ผมเกรงใจ.


             เจ้าหนี้100ล้าน(พี่โฮซอก)

ทำไมดื้อจัง บอกอะไรก็ทำตามสิครับ

อย่าลืมสถานะตอนนี้สิ อย่าลืมว่าฉันเป็นเจ้าหนี้นาย

เพราะฉะนั้น..

อย่าขัดใจ ถ้าขัดใจก็อย่าว่าไม่เตือน

ฉันไม่รับรองนะว่าฉันจะทำอะไรกับตัวนาย

ตั้งใจเรียนนะเด็กดื้อ รอฉันที่หน้ามาหลัยนะ J


.มินมุง

ครับ

 

 

 

 

           นี่มันมัดมือชกกันชัดๆ เป็นลูกหนี้นะเว้ยยไม่ใช่ทาส เห้อหงุดหงิดชะมัด อย่างด่าคนโว้ยยยย

เอ้ะ..เขาเอาเบอร์ผมมาจากไหนละเนี่ยยยย =[]=



------------------------

ฟิ้ว ตัดล้าว สนุกกันมั้ยเอ่ยย ไม่รู้ว่ารีดเดอร์สนุกกันมั้ยอยากรู้ฟีดเเบ็คมาก

เม้น+เเชร์ให้กันหน่อยน้า


เค้าอยากได้กำลังใจฮรือ นี่เรื่องเเรกเลยนะยู ;-;


ปล. ถ้ามีพิมพ์ตกบอกด้วยเน้อ ปั่นสด+ปั่นดึกเลยตาลายนิดๆ 55555


รอบนี้ขอกำลังใจหน่อยเร็วถ้า เม้นเพิ่ม+ยอดวิวเพิ่ม+เฟบเพิ่ม ตามที่หวังไว้ค่อยมาลงดีกว่าเนอะ 


จะได้มีเเรงผลักดันให้อยากลง อยากรู้จังว่ามีคนติดตามอ่านเยอะเเค่ไหน ใครรออยู่เม้นโลดด

เค้าอ่านหมดน้า :)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

45 ความคิดเห็น

  1. #31 ถถถ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 00:55
    พี่โฮซอกเอาน้องมาเลี้ยงเป็นการใช้หนี้เหรอคะ 55555555555 ดูแลดีเหมือนเป็นหนี้เขาซะเอง
    #31
    0
  2. #10 UeangSirinya (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 06:12
    แนะๆ พี่โฮซอกสถานะแค่นั้นจริงๆหรอ!?~ ><
    #10
    0
  3. #8 miNh0311 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 00:35
    หูยยยยย เซอร์วิสลูกหนี้ดีมากๆ แค่ลูกหนี้จริงๆหรอโฮซอก!! //แต่งต่อไปนะไรท์ สนุกค่ะ **รออ่าน
    #8
    0