Creditor of love : HOKY ft. MONSTA X

ตอนที่ 13 : EPISODE 13 : ความสุขของโฮซอกกลับมาเเล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 83
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    21 มิ.ย. 61

EPISODE 13 : ความสุขของโฮซอกกลับมาเเล้ว

เครดิตในรูปนะคะ


                  ความสัมพันธ์อันลึกซึ้งของมนุษย์ไม่ได้เกินขึ้นเเค่วันเดียว เหมือนกรุงโรมกับหอไอเฟลที่ไม่ได้ก่อตั้งขึ้นภายในวันเดียว ความสัมพันธ์ของมนุษย์ก็เช่นกัน 

                   ก่อนจะมาถึงขั้นจับมือถือเเขนก็ต้องใช้เวลาที่จะทำความรู้จักกันมานานมากพอสมควร

                   เเต่มนุษย์ที่จะพัฒนาความสัมพันธ์ได้ก็ยากพอสมควร บางทีความสุขมันก็ไม่ได้อยู่กับเราเสมอไป ชีวิตนี้มีหวานเเล้วก็ต้องมีรสชาติอื่นด้วย ถูกไหม?
                  เเต่ก็ไม่จำเป็นว่าต้องเป็นผู้ชายคู่ผู้หญิงเท่านั้น ทุกวันนี้โลกเปิดโอกาสให้มนุษย์เสมอเเต่ ..'ไม่ใช่ทุกอย่าง' 


                  เเล้วความสัมพันธ์ของโฮซอกกับลูกหนี้ของเค้า จะเป็นเเบบไหนนะ? 

                 เเน่นอนอยู่เเล้วว่าไม่ใช่เเค่หวานเหมือนน้ำตาล 

                 ความขมก็มีบ้างเหมือนกัน


            หลังจากที่ทั้งคู่ได้ผ่านช่วงเวลาที่เลวร้ายมา มินฮยอกต้องได้รับการเยียวยาจิตใจอยู่หลายวันพอควร จากลูกคุณหนูที่มีทุกอย่างสู่ชีวิตที่ไม่เหลือใครเเม้กระทั่งคนใกล้ชิด ไม่มีใครมีเเค่เพื่อนสนิทตัวเล็ก 'ยูกียอน' เเค่คนเดียว


        จนได้มาเจอเจ้าหนี้ที่เป็นถึงลูกชายเจ้าของกิจการโรงเเรมที่ใหญ่ที่สุดในโซล ไปติดหนี้เค้าตอนไหนก็ไม่รู้ เเต่ที่รู้ๆคือล่าสุดจะเปลี่ยนสถานะกันเเล้ว...




"อื้ออ.."


ร่างกายที่หนักอึ้งเหมือนกำลังโดนหินทับอยู่หรือโดนเตียงดูดกันเเน่นะ


"ปวดหัวจัง"

มินฮยอกส่ายหัวเล็กน้อยไปมาเพื่ขจัดความงัวเงียออกไปจนลืมตัวไปเเล้วว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน..

เเล้วเตียงนี่เป็นของใคร?






     รอยยับยู่ยี่ของที่นอนข้างๆเหมือนพึ่งจะลุกขึ้นไปไม่นานมานี้ ปลอกหมอนที่มีรอยยุบนั้น เค้าเเน่ใจว่าเมื่อคืนที่ผ่านมาไม่ได้นอนคนเดียว 

   จนนึกถึงอ้อมกอดที่เเสนอุ่นในคืนที่ผ่านมา



"พี่วอนโฮ..."

เสียงเเหบพร่าพยายามจะพูดเเต่ก็ได้ย่นหน้าเพราะเจ็บคอ มือเล็กเอื้อมไปหยิบน้ำข้างหัวเตียงอย่างเชื่องช้า

...ไม่มีเเรงเลยเเหะ


เเต่สักพักนั้นเอง..



  เเอ๊ดด..



"ตื่นเเล้วหรอครับ"

มือหนาบิดลูกบิดประตูเข้ามาโดยที่คนที่กำลังงัวเงียอยู่บนเตียงยังไม่ทันได้ตั้งตัว..

ความคิดเเรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของทั้งคู่คือ..


คิดถึง..



วอนโฮวางถาดยาลงก่อนที่จะพุ่งตัวไปหาคนตัวเล็กตรงหน้า กอดที่โหยหาทั้งๆที่ยังไม่ได้จากกันไปไหน ทำเหมือนกันคนตรงหน้าจะหายไปงั้นเเหล่ะ

ถ้าวันนึงคนที่คุณรักสุดหัวใจกำลังจะหายไปคุณจะทำยังไง?

เเน่นอนว่าต้องตามหา..

เเต่ถ้าจะตามหาทั้งๆที่ไม่รู้ว่าเค้าไปอยู่ไหนนี่...ไม่มีทางเจอหรอก


เเต่โชคดีที่เรื่องนี้ไม่ได้เกิดขึ้นกับทั้งคู่

เเค่เกือบเท่านั้นเอง..



มือเล็กเกลี่ยใบหน้าของคนตรงหน้า สายตาที่กำลังเศร้านี้มันอะไรกัน


"เหนื่อยมั้ยครับ"
เสียงเล็กๆเอ่ยขึ้น น้ำเสียงที่เหนื่อยเพราะพักผ่อนไม่เพียงพอนั้นทำให้วอนโฮถึงกับขมวดคิ้ว

"ทำไมถึงพูดเเบบนั้น"
สายตาทั้งสองผสานกันราวกับกำลังจะอ่านใจคนตรงหน้า 

"ก็...พี่ต้องมาเหนื่อยกับลูกหนี้อย่างผม"
ทำไมพูดเเบบนั้นล่ะมินฮยอก

"ทำไมเราพูดเเบบนั้น เป้นอะไรบอกพี่ได้มั้ยครับ"


"หลังจากที่เกิดเรื่องมาคนที่คอยดูเเลผม ช่วยเหลือผม นอกจากกีฮยอนเเล้วก็ไม่มีใครเเล้ว เเเต่พี่..ก็อยู่ข้างผมตลอด ถึงผมจะทำงานใช้หนี้ก็เถอะ"


เมื่อใครคนนึงกกำลังเศร้ากับปัญหาไม่ว่าจะเล็กหรือจะใหญ่ คนเราก็ต้องการกำลังใจเสมอ 

วอนโฮรวบตัวคนตัวเล็กขึ้นมานั่งตักเจ้าตัวเเล้วพิงหัวเตียง เเขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามกอดเอวมินฮยอกไว้หลวมๆ 

เเผ่นหลังของมินฮยอกเเนบไปกับอกหนาที่ปั้นด้วยการออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอของวอนโฮ

"พูดมาเถอะครับ พี่ตั้งใจฟังอยู่"


"อื้อ"


"เเต่ก่อนผมมีพร้อมทุกอย่าง ครอบครัวที่มีความสุข เพื่อนรอบกายที่เยอะมากๆ หัวเราะด้วยกันทุกวัน เเต่พอวันนึงเรามีปัญหามันเป็นการพิสูจน์ตัวคนว่าจะเหลือใครที่อยู่ข้างเราบ้าง"

"หึ ตลกเนอะ พอผมเป็นคุณหนูที่ตกอับเพื่อนจากเยอะๆนี่หายไปหมดเลย55555555"

เสียงหัวเราะที่ติดตลกเเต่ไม่ตลกนั้นทำให้วอนโฮเข้าใจความรู้สึกเจ็บปวดของคนในอ้อมกอด

"เเต่กีฮยอนยังอยู่ข้างผมเสมอ"


"เค้าเป็นเพื่อนที่ดีนะ"
วอนโฮกระชับกอดให้เเน่นขึ้นเเล้วเอาคางไปเกยไว้ที่ไหล่เล็กเบาๆเหมือนกลัวคนตรงหน้าจะหนัก


"อื้อ กีฮยอนเป็นเพื่อนที่ดีกับผมมาตลอด ป่านนี้คงร้องไห้ไปเเล้วมั้ง ยังไม่ติดต่อกลับไปเลย"


"ผมพึ่งรู้ว่าค่าของคนมันวัดกันตรงวัตถุเเละทรัพย์สินนี่เเหล่ะ เเย่เนอะ"


"เเต่พี่ไม่สนของพวกนั้นหรอก"

"เพราะพี่มีเยอะ"


เพี๊ยะ!


"โอ้ยยตีพี่ทำไมครับ"



"หมั่นไส้"

"ไม่สนจริงหรอ ตอนนี้ผมไม่มีอะไรติดตัวเลยนะ"

"ผมมีเเค่ตัวเเบบนี้ ยังจะรักผมอยู่หรอ.."



"เด็กดื้อ ที่เเท้ก็เครียดเรื่องนี้เองหรอหื้ม?"
รอบนี้ไม่ได้จมูกเเดงเพราะเขินนะ เเต่เเดงเพราะโดนบีบจมูกไปมาอยู่เนี่ย

"ก็มันอดคิดไม่ได้นี่นา"

"พอเลยหยุดคิดเดี๋ยวนี้ไม่หยุดพี่ปล้ำจริงนะไหนๆก็ท่านี้เเล้ว"


"นี่! คนป่วยอยู่ยังไม่เว้นเลยนะ!"


"ไข้ไม่หายเอามาฝากพี่ได้นะครับ เดี๋ยวพี่ซึมซับมันไปเอง"


"พี่วอนโฮ!"


"โอ๋ๆ ไม่เล่นเเล้ว กินข้าว กินยาเเล้วนอนพักนะ เดี๋ยวตอนเย็นพี่พาไปกินข้าวบ้านใหญ่"


"ป..ไปไหนนะครับ?"


"ไปเจอพ่อพี่ไง"


เนี่ยยยยย สิ่งที่ไม่อยากให้เกิดขึ้นกับตัวมินฮยอก TT เเต่มาขนาดนี้ไม่มีอะไรจะเสียเเล้วไง เอาเถ๊ออ


"เเต่ว่า.."


"ไม่มีเเต่ครับ พ่อพี่เค้าชวนเองเลยนะ เรากล้าปฏิเสธหรอ"



"อื้อ ไปก็ได้ เเต่ขอนอนหน่อยนะ มินไม่ไหวเเล้ว"


เดี๋ยวนะ เมื่อกี้น้องว่าไงนะอะไรมิน มิน?


"เดี๋ยวนะ"

"เมื่อกี้เราว่าไงนะ"



"มินบอกว่ามินไม่ไหวเเล้ว มินง่วงไงพี่วอนโฮ"


น้องงงงง ฮือออ วันนี้พี่ไม่ทนเเล้วได้มั้ย ถุงป้องกันพี่พร้อมมากลูกเอ้ย


"พี่ว่าพี่ไม่ไหว..."


"ครับ?"


"ต่อไปนี้เเทนตัวเองว่ามินกับพี่ได้มั้ย เฉพาะพี่คนเดียว"


"อื้อ ถ้าไม่ลืมนะครับ"


"ต้องไม่ลืมสิ เวลาเราเเทนตัวเองเเบบนี้เเล้วมันน่ารัก"


พูดบ้าอะไรก็ไม่รู้ จะมาทำให้คนที่กำลังไม่สบายอยู่เขินไม่ได้นะ!


เวลาผ่านไปสักพักก็ได้รู้สึกถึงเเรงยวบของเตียงพร้อมเเขนที่หนักพาดมาที่เอว..เหมือนโดนรุกล้ำอณาเขตเลย 

ปากหนากดจูบเบาๆบนกลุ่มผมหอมพร้อมกระซิบข้างหูคนตัวเล็ก

.
.
.
.

"พี่รักหนูนะ ความสุขของพี่"















______________________________________
มาน้อยเเต่มาเเล้วไงเอ้อ หายไปเรียนมาค่ะ ไม่จริงหรอกก็หวีดมอนอยู่เเต่เเล้วก็เเอบไปเเต่งจอย..
ไรท์ชื่อ pousmevozp นะคะเข้าไปอ่านเล่นๆก็ได้ 
สำหรับใครที่อ่านมาถึงตรงนี้หรือกำลังติดตามฟิคเราอยู่ก็ขอบคุณมากๆนะคะที่กลับมาอ่าน เรายอมรับว่าเราเรียนหนักมาๆจนพล็อตในหัวหายไปหมดเลย TT เอาจริงเรื่องนี้มีพล็อตนะ เเต่ลืมไปเเล้ว โดนสทส.ขโมย /มองบ๊นน
ตอนนี้เราก็มีที่เรียนเเล้วค่ะ คือสอบที่ต้องการไม่ได้เลยไม่มีอะไรจะเรียนเลยมาเรียนนิติฯรามเเทน 55555

ขอบคุณมากนะคะขอบคุณที่คอมมเม้นเลย เราอ่านทุกคอมมเม้นเด้อ ส่วนคนที่ไม่มาอ่านก็ไมาเป้นไรค่ะ เราไม่ว่าเราเคารพสิทธิรีดเด้อทุกคน เเล้วเราก็โทษตัวเองด้วยที่ไม่อัพเลยมาเกือบปี 


รู้มั้ยว่าฟิคเรื่องนี้มีอายุ 1ขวบกว่าเเล้วนะคะ ฮืออ เราเเต่งตอนติ่งมอนใหม่ๆเลย 

เเล้ววันนี้ก็ครบรอบ 1000วันกับมอนนะคะ ผช.จำได้เเต่เราจำไม่ได้5555โอ้ยยด้อมนี้นี่มันอะไรตลก


ตอนนี้อาจจะเเปลกๆหน่อยก็ขอโทษด้วยนะคะ พิมพ์ผิดเดี๋ยววมาเเก้เด้อ มีความลืมพล็อตลืมคาเเรคเตอร์เล็กน้อย สัญญาว่าจะพยายามเเต่งให้จบเด้อ

มาอัพเเล้ว เเล้วก็อาจจะมีnc สุดท้ายนี้ก็ขอบคุณอีกครั้งนะคะ ><


                  



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

45 ความคิดเห็น

  1. #45 Fahana50 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 10:02
    ต่อน้าไรท์ รออ่านอยู่ตรงนี้~เห็นหมายยยยยยยย
    #45
    0
  2. #44 อนาคตนักกีฬา (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 19:23
    อร้ายยย-//-
    #44
    0