Creditor of love : HOKY ft. MONSTA X

ตอนที่ 11 : EPISODE 11 : 가지마

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 151
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    20 มิ.ย. 61

EPISODE 11 : 가지마


เครดิตในภาพนะงับ


ผมควรจะบอกน้องมั้ย

ผมควรปล่อยน้องไปรึเปล่า 


              นี่นั่งคิดเเบบนี้มาทั้งวันทั้งคืนเเล้วนะ ขนาดเมื่อคืนมีเจ้าตัวในอ้อมกอด อ่า.. อยากให้อยู่เเบบนี้ไปนานๆ ไม่สิ ตลอดชีวิตผมเลยได้มั้ย.. 


             คนอะไรน่าฟัด ถ้าไม่ติดว่าความสัมพันธ์ของน้องกับผมยังเป็นเเค่ลูกหนี้กับเจ้าหนี้ผมลักหลบไปเเล้วเหอะ เเต่ไม่หรอก คนนี้ผมอยากทะนุถนอม รอให้น้องพร้อมก่อนผมค่อยทำ(รอncไปเลยจ้าคึคึ)  


             มันต้องสมยอมทั้งสองฝ่ายสิถูกมั้ย ผมไม่ชอบขืนใจใครหรอกครับ เเต่ถ้าผมจะทำใครๆเขาก็ยอม เเต่คงใช้ไม่ได้กับมินฮยอกเเน่ๆหึ


"พี่โฮซอกคิดอะไรเพลินๆอยู่คนเดียวน้า ผนอนมองนานเเล้วอ่ะไม่เห็นพี่จะมองมาหาผมเลย"
เจ้าเด็กขี้งอนของผมตื่นมาตั้งเเต่เมื่อไหร่เนี่ย ตื่นมาก็อ้อนเป็นลูกหมาเลยนะเดี๋ยวนี้


"เดี๋ยวนี้หัดอ้อนพี่เเล้วหรอเรา"
ผมถามน้องพร้อมเอามือไปลูบที่ผมนิ่มของเจ้าตัว


"ก็พี่นั่งเหม่อตั้งนานนี่นา"
คนตัวเล็กบอกพร้อมทำปากยู้ยี่


"55555เเค่คิดอะไรเพลินๆครับ วันนี้ไปไซต์งานกับพี่นะ"



"ครับผม ^^"



ไม่เอาอ่ะ ไม่บอกดีกว่า ขอผมทำใจก่อนดิ้ TT 


               เเต่ว่า..ถ้าบอกไปเเล้วเจ้าตัวจะว่าไงนะ ตะดีใจหรือเสียใจ จะร้องไห้หรือยิ้มร่าเหมือนคนบ้า ถ้าน้องดีใจละ..งั้นก็เเสดงว่าน้องไมไ่ด้อยากอยู่กับผมตั้งเเต่เเรกสินะ เเต่ถ้าน้องเสียใจ..นี่ยังพอมีหวังอยู่บ้างปะวะเรา 



เดี๋ยว..



ทำไมกูคิดเองเออเองวะ ว้อยยยย ;^;



(ไปค่ะคนอ่าน ไปเปิดDon't Wanna Cry)


MINHYUK PART
                ทำไมพี่เขาเหม่อบ่อยจังอ่ะ ผมนอนมองมานานเเล้ว ไม่สิ ตั้งเเต่เมื่อวานที่พี่โฮซอกรับโทรศัพท์ จากนั้นเขาก็ทำเหมือนเขาไม่เป็นอะไร มีอะไรรึเปล่านะ..


เเต่เเล้วเสียงโทรศัพท์ของผมก็กังขึ้นพร้อมขึ้นชื่อเพื่อนรัก..
kihyun

Rrrrrrrrrr~
"อื้อว่าไง"



"มินฮยอก นายอยู่ไหนนะ"
ทำไมเสียงกยอนมันรนงั้นวะ


"อยู่ห้องพี่โฮซอก เเกมีไรอ่ะ"


"คือว่า.. "
"คือป้าเเกมาวะ.."



"ห้ะ อ..อะไรนะ ป้าฉันมาได้ไง"



"เเกไม่รู้เหรอว่าป้าเเกใช้หนี้ทั้งหมดให้เเกเเล้วน่ะมินฮยอก"
ความจริงที่พี่โฮซอกเงียบคือ..เรื่องนี้เองสินะ



ผมตัวสั่นมือสั่นไปหมด.. ทำไมตามันมองไม่ชัดเลยละ มีน้ำใสๆไหลออกมาจากไหนนะ..


"ร..เหรอ เเล้วป้าฉันอยู่ไหน"
ผมพยามกลั้นเสียงสั่นให้นิ่งที่สุด เเต่มันไม่สามารถเลยนะ ตอนนี้พี่โฮซอกเดินมาจับมือผมไว้..


"อยู่ในห้องฉัน เเก.. โอเคปะวะ"



"อื้อ เดี๋ยวฉันไปหา"
ผมไม่ตอบว่าโอเคหรือไม่โอเค เพราะตอนนี้ในหัวผมว่างเปล่าไปหมด



.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.







"มินฮยอก"
ร่างหนาเรียกผทเเล้วมือหนาก็คว้าข้อมือผมเอาไว้ 


"ฮึก..."
คนตัวเล็กพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลเพื่อไม่ให้คนตรงหน้าเป็นห่วง เเต่ไม่ทันเเล้ว


"อย่าไปเลยนะ"
มือหนาคว้าร่างบางไปกอดเเน่น กอดนี้ไม่เหมือนกับทุกๆครั้ง กอดเหมือนเด็กหวงของเล่นเพราะมันเเน่นเกินกว่าจะขยับออกได้..



นี่พี่โฮซอกรู้เเล้วใช่มั้ยว่าป้าผมใช้หนี้ให้ผมเเล้ว.. เเต่ทำไมเขาถึงเอาเเต่พูดว่าอย่าไปละ



เเต่ผมไม่ได้ร้องไห้เพราะผมจะไปไหนสักหน่อย ผมเเค่ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องปิดบังผม ทำไมพี่เขาต้องมีความลับกับผม


"ฮึก ทำไมพี่โฮซอก..ไม่บอกผม"
หรือผมไม่ได้สำคัญขนาดนั้น




ความน้อยใจตอนนี้เต็มหัวผมไปหมดเลย ทำไมละ ผมไม่สำคัญหรอ 




"ไม่ใช่เเบบนั้น.. เเค่ไม่อยากให้ไป"
ไปไหน? ผมไม่ได้จะไปไหนสักหน่อย



"ไปไหนครับ ฮึก..ผมไมไ่ด้จะหายไปสักหน่อย ผมยังอยู่กับพี่อยู่นี่ไง"
ผมร้องไห้พร้อมหันไปกอดตอบคนข้างหลัง 



เวลาที่พี่โฮซอกร้องไห้นี่น่าสงสารมากเลยนะครับ ผมกลายเป็นคนใจอ่อนเเบบนี้ตั้งเเต่ตอนไหนเนี่ย



"มินฮยอก.."
มือหนายกขึ้นมาสัมผัสเเก้มนุ่มทั้ง2ข้างของคนตรงหนาอย่างเบามือ นิ้วโป้งค่อยๆเกลี่ยลงที่เเก้มนิ่ม


"ฮึก"


"ป้านายจะมารับนายไปอยู่ที่ญี่ปุ่น"


!!!!!!!


ผมเบิกตากว้าง ..



นี่สินะที่ไม่อยากบอกผม.. 


ที่พี่เขาค่อยบอกผมว่าอย่าไป..


เพราะเรื่องนี้ใช่มั้ย..


ผมเข้าใจเเล้ว..



"ฮึก ผมจะไปคุยกับป้าให้รู้เรื่อง"
ผมรีบผละออกจากคนตัวหนาเเล้วยกเเขนเสื้อขึ้นมาปาดน้ำตาออกเเบบรีบๆ ขายาวของผมก้าวออกไปที่ประตูห้องอย่างรวดเร็ว



เเต่ขณะที่ผมกำลังจะเอื้อมมือไปเปิดประตูห้อง คนที่ผมเป็นห่วงอยู่ในใจตลอดก็วาดมือมากุมมือผมไว้อย่างหลวมๆ

"พี่ไม่ปล่อยเราไปเผชิญคนเดียวหรอกนะ"





.
.
.
.
.


คุณเคยเข้าสัมภาษณ์งานรึเปล่าครับ


ทุกอย่างในหัวมันว่างเปล่าเลยใช่มั้ยครับ


อึดอัดก็อีกเรื่อง


เเละตอนนี้ผมก็เป็นอยู่



"คุณป้ามาได้ยังไงครับ"
ร่างบางกดเสียงให้ต่ำเพื่อระงับอารมณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้


"ฉันมาตามเเกไปอยู่ที่ญี่ปุ่น"
คนเป็นป้าตอบกลับอย่างเฉยชา


ตอบมานิ่งเเบบนี้ เเล้วช่วยเหลือผมเพื่ออะไร?



"ผมไม่ไปครับ"
เสียงยืนยันที่หนักเเน่นทำให้คนเป็นป้าหันมามองด้วยความไม่พอใจ



"เเก..."



"ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมลำบากทำไมไม่เคยหันมาเลยละครับ คุณป้าไปอยู่ไหนมา ฮึก.. รู้บ้างมั้ยว่าผมเจ็บปวดขนาดไหน เเม้เเต่งานศพของพ่อกับเเม่ผม อึก คุณป้ายังไม่มาเหยียบเเม้เเต่น้อย โทรมาถามว่าเป็นไงบ้าง สบายดีมั้ย อะไรบ้างก็ไม่มี เเล้วนี่ยังกล้าเรียกตัวเองว่าป้าของผมงั้นเหรอครับ!!!!!!! ฮึก ฮือออออออออออออออออออ .."



"นี่มินฮยอก ฉันช่วยเเกนะ ทำไมเเกมายืนกรานด่าฉันเเบบนี้ห้ะ!!"
ความอดทนของผู้ใหญ่มีขีดจำกัดเสมอ มือของผู้เป็นป้าง้างขึ้นพร้อมจะฟาดมันลงมาที่เเก้มบาง



เเต่



"หยุดเถอะครับ"
มือของร่างหนาได้จับไว้ก่อนจะพูดให้อีกคนใจเย็นลง
"ใจเย็นๆก่อนนะครับ คุณเป็นคุณป้าของมินฮยอกควรจะพูดดีๆกลับหลานนะครับ"



"ฮึก"




"ไปอยู่กับป้าเถอะนะ ป้าเตรียมทุกอย่างไว้ให้เราหมดเเล้วมินฮยอก"




สายตาที่สั่นระริกหันมาหาร่างหนาพร้อมน้ำตาที่หยดลงมาอาบเเก้ม


ต้องไปจริงๆเหรอ..


ต้องไปจริงๆใช่มั้ย..





.
.
.
.

สนามบินอินชอน



เเค่เเรงเดินยังไม่มีเลย เมื่อคืนหมดเเรงไปกับนอนร้องไห้ในอ้อมกอดคนตัวใหญ่ไปหมดเเล้ว ..ผมทำถูกเเล้วใช่มั้ยนะ ผมคิดถูกเเล้วใช่มั้ย..


เเต่ทันใดนั้นเอง ผมเเอบได้ยินอะไรที่ไม่ควรได้ยินเข้า..


"ใช่ ฉันเอาเงินประกันของพ่อเเม่มันมาใช้"

"หึ เอาตัวมันมาขายได้ฉันก็รวยเเล้วเเหล่ะ"

"100ล้านที่เสียไปถือว่าคุ้มมาก"

"ก็ช่างมันไปสิ ฉันไม่คิดจะดูเเลมันอยู่เเล้ว"

"ภาระเปล่าๆน่า"


นั่นเสียงป้าผม..
ทำไมเขาถึงทำกับผมเเบบนี้ เเรงจะหนีก็เเทบไม่มี ขาชาไปหมดเเล้ว 





พี่โฮซอกช่วยผมด้วย




"คุณป้า.."
ผมเดินออกมาจากเสา ผมยืนประจันหน้ากับคนที่ผมคิดว่าผมไว้ใจ..


"หึ ความเเตกจนได้สินะ"

"ไง ไม่หนีฉันหรอ"





"ฮึก ทำไมทำกับผมเเบบนี้"
ผมทรุดลง ผมล้มทั้งยืน ทำไมมันหน่วงเเบบนี้
ร่างเล็กกับขาที่หมดเรี่ยวเเรงทรุดลงกับพื้นกระเบื้องเปล่า


"เเกมันโง่เอง"



"ฮึก"



"ลุกขึ้นเดี่ยวนี้ เดี๋ยวคนอื่นก็หาว่าเเกเป็นบ้า"


ผมถูกเล็บยาวจิกลงที่เเขน 


ช้ำหมดเเล้ว..



ผมร้องไห้เป็นเวลานาน นานจนไม่รู้ว่าผมตาบวมเค่ไหน รู้ตัวอีกทีตัวผมก็อยู่ญี่ปุ่นเรียบร้อยเเล้ว.. 




ห้องพักเล็กที่เต็มไปด้วยฝุ่นเเละหยากไย่ กลิ่นอับชวนอวกนี่มัน.. ทำไมผมต้องมาอยู่ที่เเบบนี้?




"อีกสักพักจะมีคนมารับเเกไป"



"ฮึก"
ผมไม่สามารถหยุดน้ำตานี่ได้จริงๆ มันยากเกินกว่าที่ผมจะหยุดมัน เจ็บปวดเกินที่จะอธิบายออกมาเป้นคำพูดเเต่อธิบายออกมาเป็นน้ำตาเเทน.. 

พ่อกับเเม่ทำไมไม่ช่วยผมเลย เขาจะรู้มั้ยว่าผมเหนื่อยเเค่ไหน ..ผมคิดถึงพ่อกับเเม่ ฮึก ทำไมไม่เอาผมไปอยู่บนฟ้าด้วย






         สักพักเสียงเคาะจากเเขกที่ไม่ได้รับเชิญก็ดังขึ้น ใจผม ตัวผมสั่น สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ผมจะอยู่รอดถึงวันพรุ่งนี้มั้ย.. เเต่ถ้าไม่อยู่ก็คงจะดี ไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้นเเล้ว.. 


มันมาไกลเกินกว่าที่จะหันหลังกลับไปเเล้ว



การ์ดตัวใหญ่2คนยืนกรานหน้าประตู


...จะมารับตัวผมไปสินะ  


ผมถูกขายเเล้ว 


ผมคิดถูกใช่มั้ย?








ผมรวบรวมเเรงทั้งหมดที่มีลุกออกจากเตียงพร้อมไปหยิบกระเป๋าเดินตรงไปที่การ์ดอย่างว่าง่าย  



ทำไมละ..?



ก็ไม่มีอะไรจะเสียอยู่เเล้วนี่



ทำให้มันจบไปเลยดีกว่า ..ชีวิตผมไม่มีค่าอยู่เเล้ว





"ขอบคุณมากนะที่ทำให้ฉันรวย ดูเเลตัวเองนะจ๊ะเด็กน้อย :)"
อะไรกัน รอยยิ้มที่น่ารังเกียจนั่น.. หึ มนุษย์เราเห็นเเก่ตัวกันไปซะทุกคน ไม่เว้นเเต่คนที่ผมไว้ใจในตอนนี้ ป้าเเท้ๆของผมไงละ..





ผมเดินตามเเรงดึงของการ์ดตัวใหญ่2คนอย่างทุลักทุเล ก่อนจะถูกจับยัดเข้าไปในรถลีมูซีนสีดำ ข้างในทั้งอากาศหนาวเเละมืด ฟิล์มกระจกดำเกินกว่าข้างนอกจะมองเห็น เเละถึงจะตะโกนออกไปสุดเสียงก็คงจะไม่มีใครได้ยิน 





ปืนกระบอกดำก็ยังคงจ่ออยู่ที่เอว..คนหมดหนทางหนีเเล้วสินะ





"ฆ่าผมเถอะครับ"





_________________________________

No talkค่า


1เม้น = 1กำลังใจ 


ขอบคุณที่ติดตามงับ ^^


ปล.เรื่องนี้ไม่มีพอร์ตเรื่องเด้อ ไรท์เเต่งสดเด้อ 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

45 ความคิดเห็น

  1. #38 ginaaa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 12:23
    โอ้ยอิป้า นี่มันอะไรกันนนน พี่โฮซอกมาช่วยน้องเร็ววววว
    #38
    0