[EXO] Little Cupid สื่อรักจากหัวใจ

ตอนที่ 5 : Little Cupid :: Chapter 3 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,114
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    22 มิ.ย. 56

…..Little Cupid…..

…Chapter Three…

Changes…

 

 

                “ฮ่ะ ตกลงฮ่ะ 

 

                [พรุ่งนี้คุณพี่จะให้ตาชานยอลไปรับหนูแบคฮยอนแต่เช้าเลยนะจ้ะ

 

                .ได้ฮ่ะ ว่าแต่...จะไปที่ไหนฮ่ะ แล้วไปนานเท่าไหร่” 

 

                [ทัวร์นี้จัดขึ้นบนเรือสำราญจ้ะ ทัวร์ที่ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนแถบๆ ยุโรป เวลาก็ราวๆ 2 อาทิตย์นั่นแหละจ้า]

 

                “โห  นานจังเลยฮ่ะ

 

                [แหม  แต่ไม่ต้องห่วงนะจ้ะ  ครั้งนี้คุณพี่ทุ่มไม่อั้นค่ะ]

               

                “ฮ่ะ ยังไงผมก็ขอบพระคุณ คุณโบยองมากน่ะฮ่ะ ที่ไว้วางใจบริษัทเรามาตลอด

 

[แบคฮยอน]

เค้าว่าไงฮ่ะพี่ลู่ฮาน”  เมื่อสายโทรศัพท์ตัดไป  ผมก็เอ่ยถามพี่ลู่ฮานทันทีด้วยความอยากรู้อยากเห็นที่มันเปี่ยมล้นจนจะทะลักออกมาจากอกของผมเหมือนเขื่อนใกล้แตก(?)

 

 

                “ก็ไม่ว่าไง  เค้าบอกว่าจะต้องออกเดินทางพรุ่งนี้”  พี่ลู่ฮานตอบผมออกมาเรียบๆ แต่แววตาพี่เค้าเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด

 

                หรอฮ่ะ แล้วเค้าบอกหรือเปล่าว่าต้องไปที่ไหน  แล้วไปนานเท่าไหร่”  เมื่อเห็นว่าพี่ลู่ฮานมีสีหน้าไม่สู้ดี  ผมก็เลยถามเรื่องนี้ออกไป  เหมือนว่าพี่เค้าเริ่มจะมีสีหน้าเปลี่ยนไปตั้งแต่ตอนที่คุยโทรศัพท์กับคุณหญิงอะไรนั่นเรื่องสถานที่และเวลาแล้ว  ผมว่ามันต้องมีอะไรสักอย่างแน่ๆ

 

                ท่องเรือสำราญในทะเลเมดิเตอร์เรเนียนแถบๆยุโรป”  เห  ..ท่องเรือสำราญงั้นหรอ  ผมเคยดูในโทรทัศน์มันหรูมากๆ เลยนะ นี่เค้าจ้างผมไปทำงานหรือว่าพาผมไปเที่ยวกันแน่นะ  โอ้ย  ผมตื่นเต้นจังเลยง่า  ว่าแต่ไอ้ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนนี่มันอยู่แถวไหนกันนะ  ผมเคยได้ยินว่ามันอยู่แถบๆยุโรปอย่างที่พี่ลู่ฮานบอก  แต่ผมไม่รู้นี่นาว่ายุโรปมันอยู่ส่วนไหนของโลก  มันคงจะอยู่ใกล้ๆ กับเกาหลีนี่ล่ะมั้งเนอะ (ป๋ายเอ้ย นี่แกไม่รู้หรือแกแกล้งโง่ห้ะ :: ไรท์) 

 

                “แล้วผมต้องไปกี่วันฮ่ะ”  โอ้ย ขอให้ได้ไปหลายๆวันทีเถอะ  ผมจะเที่ยวให้เต็มอิ่มไปเล๊ย วู๊วววว

 

                สองอาทิตย์นู่นแน่ะ”  พี่ลู่ฮานตอบผมออกมาเสียงสั่นๆ แล้วทำท่าเบะปากเหมือนจะร้องไห้  ผมก็เลยเดินเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของพี่เค้าทันที  มันทำให้ผมเข้าใจแล้วว่าเพราะอะไรพี่ลู่ฮานถึงกังวล  ก็เพราะแบบนี้นี่เอง  ผมกับพี่ลู่ฮานเราไม่เคยแยกห่างกันนานขนาดนั้นนี่นา  มันคงเป็นธรรมดาว่าพี่เค้าอาจจะต้องเหงาที่ไม่มีเสียงง๊องแง๊งของผมมาคอยรบกวนอยู่บ่อยๆ  อีกอย่างอาจจะเป็นเพราะว่าผมไปกับใครที่ไหนก็ไม่รู้  จะว่าไปคุณชานยอลอะไรนั่นผมก็ไม่เคยเจอสักครั้งเลยนะ   แต่พี่ลู่ฮานบอกว่าเค้าหล่อมากๆ เลย  ผมอยากเจอเค้าเร็วๆอ๊า (แรดมากค่ะลูกกก:: ไรท์ )

 

                โอ๋ๆ พี่ไม่ต้องร้องนะ  ผมไปแปบเดียวเอง ผมพยายามพูดพี่ลู่ฮานคลายกังวล  ก็ตอนนี้พี่เค้าเล่นร้องไห้สะอึกสะอื้นจนจมูกแดงไปหมดเลยนี่นา

 

                จะไม่ให้พี่ร้องได้ยังไงเล่า  ก็เราน่ะห่างพี่ได้ที่ไหน  ตอนเข้าค่ายรับน้องปีหนึ่งก็ร้องไห้ฟูมฟายหาพี่จนเพื่อนๆต้องช่วยกันปลอบยกใหญ่ถึงจะยอมนอนได้  แล้วครั้งนี้ไปตั้งนานพี่อดห่วงไม่ได้ ฮึก!”

 

                “โถ ตอนนั้นผมยังเด็กนี่ฮ่ะ แต่ตอนนี้ผมโตแล้วนะ ไม่เชื่อพี่ดูสิ นี่ๆๆ”  ว่าจบผมก็เบ่งกล้าม (ที่มีแต่กระดูก) ให้พี่ลู่ฮานดูว่าผมน่ะโตแล้วจริงๆ นะ

 

                จ้า พี่เชื่อๆ ฮ่าๆ พี่ลู่ฮานพยักหน้าหงึกหงัก แล้วหัวเราะอย่างขำๆกับท่าทางของผม  จากนั้นพี่เค้าก็ยกมือขึ้นมาโยกไปมาแล้วยีเส้นผมบนหัวของผมจนมันฟูยุ่งเหยิงไปหมดแล้วง่า     

 

                “พี่ลู่ฮานอ่า ทำแบบนี้ผมเสียงทรง หมดความน่ารักพอดีสิ งื้อ”  ผมแกล้งทำปากยื่นๆ ใส่พี่ลู่ฮาน  แต่นั่นกลับเรียกเสียงหัวเราะพรืดออกจากปากของพี่ลู่ฮานไม่หยุด

 

                ฮ่ะๆ ๆ ไปเตรียมจัดกระเป๋าได้แล้วไป  พรุ่งนี้คุณหญิงเค้าจะให้คุณชานยอลมารับแต่เช้า”  พี่ลู่ฮานว่าพลางใช้มือดันก้นของผมให้ขึ้นไปจัดของด้านบนให้เรียบร้อย

 

                ฮ่ะ ๆ ไปแล้วฮ๊ะ”  ผมหันไปแลบลิ้นให้พี่ลู่ฮานน้อยๆ แล้วก็รีบวิ่งหนีขึ้นไปบนบ้านทันทีที่พี่ลู่ฮานทำท่าจะไล่ตีผมอีกครั้ง

 

 

...Little Cupid…


                “ฮึก ผมจะไปแล้วนะ  ”    ผมเอ่ยลาพี่ลู่ฮานแล้วร้องไห้ออกมาอย่างห้ามไม่อยู่  ทั้งๆที่ผมเป็นคนบอกพี่เค้าเองแท้ๆว่าอย่าร้องๆ  แต่พอถึงเวลาจริงๆ คนที่ร้องกลับเป็นผมซะอย่างนั้น  ก็มันอดไม่ไหวนี่นา  พอจมูกเริ่มสั่นๆ ผมก็ร้องไห้ออกมาเลย งื้อออ

               

                “ดูแลตัวเองดีๆด้วยนะ อย่าทำให้พี่เป็นห่วง  แล้วก็ห้ามงอแงกับคุณชานยอลด้วยเข้าใจหรือเปล่า” 

 

                โห่พี่ ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ ฮึก”  ผมยังคงโต้ตอบกับพี่ลู่ฮานอย่างไม่ยอมแพ้  มือไม้ก็ยกขึ้นมาเช็ดน้ำมูกน้ำหูน้ำตาเป็นพัลวัน  ไอ้น้ำตาบ้านี่ก็ไหลออกมาอยู่ได้  ผมไม่ได้งอแงเลยนะ มันไหลออกมาเองอ้ะ

 

                เอ่อ  ยังไงผมก็ฝากน้องผมด้วยนะฮ่ะ ถ้าเค้างอแงก็จัดการได้เลย              ในขณะที่ผมกำลังวุ่นวายอยู่กับการเช็ดน้ำมูก  พี่ลู่ฮานก็หันไปฝากฝังผมกับคุณชานยอล  ที่ตอนนี้กำลังยืนพิงประตูรถที่จอดอยู่  เอ่อออ จะว่าไปก็ลืม  ผมจะบอกว่าคุณชานยอลน่ะเค้าหล่อมากเลยนะ!! ผมเห็นครั้งแรกนี่แทบกรี๊ดสลบ (แรดมากค่ะลูก :: ไรท์)  เอ้ะ!! เมื่อกี้พี่ลู่ฮานพูดว่าไงนะ  บอกให้คุณชานยอลจัดการผมได้เลยงั้นหรอ  นี่ผมเป็นน้องพี่ลู่ฮานนะ  ทำไมพี่เค้าทำแบบนี้!!

 

                “โห่พี่!! ผมเป็นน้องพี่นะ  ทำไมพี่ถึงทำแบบนี้  ผมงอนพี่แล้ว “  ผมพูดอย่างงอนๆ แกล้งทำเป็นยู่ปากจู๋ๆ แล้วเอามือขึ้นมากอดประสานกันไว้ที่หน้าอก

 

                ฮ่ะ ๆ ครับ  สัญญาว่าจะดูแลให้เป็นอย่างดีเลย”  คุณชานยอลยิ้มน้อยๆ แล้วรับคำพี่ลู่ฮานจากนั้นเค้าก็ใช้แขนแกร่งทั้งสองข้างเลื้อยเข้ามาเกี่ยวเข้าที่เอวของผมแล้วรั้งเข้าไปใกล้ร่างกายกำยำ ทำเอาผมที่ยังไม่ได้ตั้งตัวต้องเซถลาเข้าไปอยู่ให้อ้อมอกของคุณชานยอลทันที

 

                อ้ะ!!”  ผมหันไปมองหน้าคุณชานยอลอย่างจะตำหนิกรายๆ แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นไปสบตา  กลับเป็นผมที่ไม่กล้าพูดอะไรออกไป  ก็คุณชานยอลเล่นจ้องผมซะขนาดนั้น ผมก็เขินนี่นา  ถึงผมจะยังเด็ก(?)และไม่เคยมีแฟนมาก่อน  แต่ผมก็รู้นะ ว่าสายตาที่เค้ามองมามันหมายความว่ายัง  นี่ผมไม่ได้เข้าข้างตัวเองใช่มั้ยยย โอ้ยย เขินจัง  ผมเป็นโรคแพ้ความหล่อน่ะ อร๊ายยยย (แกจะแรดไปไหนค่ะ? :: ไรท์)

                เอ่อ  งั้นผมไปก่อนนะครับ  เดี๋ยวจะเดินทางไปถึงเรือมืดค่ำเปล่าๆ คุณชานยอลหันไปล่ำลาพี่ลู่ฮาน  ผมได้ยินดังนั้นก็รู้สึกใจหายขึ้นมาอีกครั้ง  นี่ผมจะต้องแยกจากพี่ลู่ฮานจริงๆ หรอเนี่ย  แค่คิดก็ใจหายแล้วอ่ะ โอ้ย บยอน แบคฮยอนอยากร้องไห้ ฮืออออ T^T

 

                ฮ่ะ ผมฝากด้วยน่ะ  เราก็ด้วย อย่าดื้อกับคุณชานยอลเค้าล่ะพี่ลู่ฮานหันไปฝากฝังผมกับคุณชานยอลเป็นครั้งสุดท้ายก่อนหันมาพูดกับผม  ผมก็เลยเดินเข้าไปกอดพี่เค้า  แล้วเดินตามคุณชานยอลที่เดินขึ้นรถไปก่อนแล้ว

 

                ผมไปแล้วนะฮ่ะ”  เมื่อขึ้นมาบนรถผมโบกมือบ๊ายบ่ายพี่ลู่ฮาน น้ำตาเจ้ากรรมมันก็ไหลลงมาอีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้

               

                ฮึก! ฮือบ้าเอ้ย น้ำตาผมมันไม่ยอมหยุดไหลสักทีอ่ะ  ผมไม่ได้อยากจะงอแงต่อหน้าคุณชานยอลเลยนะ ไม่อยากเลยจริงๆ

 

                หยุดร้องได้แล้วน่า ฉันไม่ได้จะพาเธอไปฆ่าสักหน่อยนะ ”  คุณชานยอลคงทนฟังเสียงน่ารำคาญของผมมาสักพัก จากนั้นเค้าก็เอ่ยเสียงนุ่มนวลออกมาทำเอาผมยิ่งอยากร้องไห้มากกว่าเดิม  ฮือออ ผมคิดถึงพี่ลู่ฮานจัง

 

                ไม่เอาน่า อย่าร้องสิ ฉันไม่ชอบเห็นน้ำตาของใครนะ”  คุณชานยอลว่าพลางเอื้อมมามาดึงผมให้เข้าไปซุกหน้าอยู่ที่หน้าอกแกร่งของเค้า โอ้ย ทำไมกลิ่นตัวคุณชานยอลหอมจังนะ ขอซุกนานๆ ได้มั้ย ><’ (ได้ข่าวว่าแกกำลังดราม่าอยู่นะ ::ไรท์)

               

                ผมคิดถึง ฮึก พี่ลู่ ฮะ ฮาน”  ผมพูดไปด้วยน้ำเสียงที่สั่นสะอึกสะอื้น จนบางครั้งก็กลัวว่าคุณชานยอลอาจจะรำคาญ  แต่เปล่าเลย  คุณชานยอลเค้าไม่ได้แสดงทีท่าว่ารำคาญผมเลยสักนิด  แค่นั้นไม่พอ  เค้ายังเลื่อนมือมาเชยคางของผมให้เงยหน้าขึ้นไปสบตากับเค้า แล้วใช้นิ้วเรียวยาวกรีดซับน้ำตาให้ผมอย่างแผ่วเบา   

 

                ผมมองหน้าคุณชานยอลด้วยสายตาแปลกใจ  เพราะอะไรผมก็ไม่รู้หรอกว่าทำไมถึงมองเค้าไปแบบนั้น  แต่ชั่ววินาทีหนึ่งเหมือนผมโดนสายตาคู่นั้นสะกดไว้  รู้สึกชาวาบไปทั้งร่าง  เหมือนคนโดนยาสั่งร่างกายขยับไม่ได้อย่างน่าหงุดหงิด  แต่วินาทีนี้  ผมรู้สึกเหมือนว่าใบหน้าหล่อเหลานั้นเริ่มขยับเข้ามาใกล้ผมมากขึ้นเรื่อยๆ   ผมพยายามจะหันหน้าหนี  แต่ผมกลับทำไม่ได้  สายตาคู่นั้นมันบังคับให้ผมมองแค่เค้าคนเดียว มองแค่คุณชานยอลคนเดียว แค่คนเดียว....

 

                ความอ่อนนุ่มเข้าจู่โจมที่ริมฝีปากของผมในเวลาต่อมา ทำเอาผมรู้สึกอ่อนเปลี้ยไปหมด  เรี่ยวแรงเหมือนจะถูกกลืนหายไปเสียดื้อๆ  มือที่เคยตกอยู่ข้างลำตัวเผลอยกขึ้นไปยึดไว้ที่ไหล่แกร่งอย่างหาที่พึ่ง  ร่างกายร้อนวูบวาบ  ผมรู้สึกได้ว่าตอนนี้ร่างกายของผมร้อนรนสั่นสะท้านไปหมดเพียงแค่สัมผัสอ่อนโยนจากคนตรงหน้า  สัมผัสแปลกใหม่ที่ผมไม่เคยได้รับจากใคร  และเค้าเป็นคนแรก... 

 

                ฮื้ออ”  ผมรีบกอบโกยเอาอากาศเข้าไปในปอดอย่างรวดเร็วเมื่อคุณชานยอลปล่อยให้ริมฝีปากของผมเป็นอิสระ  แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้เอ่ยอะไรออกไป  คุณชานยอลก็ใช้ริมฝีปากอ่อนนุ่มของเค้าบดขยี้กับริมฝีปากของผมอีกครั้งโดยไม่สนสายตาของลุงคนขับรถที่มองเราสองคนผ่านทางกระจกมองหลังอยู่  

 

                ผมเริ่มรู้สึกเหมือนร่างกายถูกยกขึ้นสูงจากก้นเหวแล้วเหวี่ยงไปรอบๆด้าน  มันหวิวไปหมด เมื่อสัมผัสครั้งนี้มันต่างออกไปจากครั้งแรก  ความอ่อนโยนแปรเปลี่ยนเป็นเร่าร้อน  เมื่อคุณชานยอลบดเบียดรุกไล่ริมฝีปากผมอย่างรุนแรงจนผมเริ่มรู้สึกเจ็บไปหมดจนต้องยอมเปิดริมฝีปากออก  นั่นเป็นผลให้คุณชานยอลได้ส่งลิ้นของตัวเองเข้ามาในโพรงปากผมอย่างรวดเร็ว  ทำเอาผมตั้งตัวไม่ทัน ด้วยความตกใจจึงยกมือขึ้นมาผลักคุณชานยอลให้ถอยออก  แต่เรี่ยวแรงของผมมันคงมีน้อยไปมันทำอะไรคุณชานยอลไม่ได้เลย  คุณชานยอลยังคงลุกไล่ริมฝีปากของผมไม่หยุด จนผมเริ่มรู้สึกเหมือนจะขาดอากาศหายใจเข้าไปทุกทีๆ

 

                อืม”  คุณชานยอลครางเสียงทุ้มออกมาอย่างพึงพอใจ  เมื่อผมเผลอเลื่อนมือขึ้นไปโอบรอบไว้ที่ลำคอแกร่ง  นี่ผมไม่ได้ตั้งใจจะยั่วเค้านะ ผมเพียงแค่รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะนั่งไม่ติด  เรี่ยวแรงมันหายไปหมดก็เลยยกมือขึ้นกอดรอบคอเค้าไว้แบบนั้น 

 

                คุณชานยอลจัดการดันแผ่นหลังของผมให้นอนราบไปกับเบาะรถอย่างง่ายดาย แล้วเปลี่ยนขึ้นมานั่งคร่อมร่างของผมไว้  มือหนาเลื่อนลงไปจับที่ชายเสื้อของผมแล้วถกมันขึ้นมาจนถึงหน้าท้อง  ทำเอาผมขนลุกเกรียวไปหมด   จากนั้นคุณชานยอลก็ก้มลงมาแล้วใช้ริมฝีปากพรมจูบไปตามร่างกายของผมช้าๆ  มือไม้ของเค้าเริ่มอยู่ไม่สุข ลูบไปตามเนื้อตัวของผมสลับหนักเบา ก่อนจะเลื่อนมาหยุดที่ซิปกางเกงของผม  แล้วส่งมือร้อนนั้นเข้าไปสำรวจภายใน 

 

ผมได้แต่นอนแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูก  ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณชานยอลกำลังจะทำอะไรกับร่างกายของผม   ก็ผมไม่เคยนี่นา  รู้แค่ว่าที่คุณชานยอลจูบผมเมื่อกี้มันเหมือนกับในหนังที่ผมเคยดูเลย  แต่ก่อนที่อะไรมันจะเลยเถิดไปมากกว่านั้น  ผมกลับรู้สึกแปลกๆ  ทำไมรถมันถึงหมุนเคว้งไม่หยุดผมเวียนหัวตาลายไปหมด โอ้ยยย นี่มันเป็นบ้าอะไรเนี่ย แล้วเมื่อกี้ผมเสีย จูบแรกให้คุณชานยอลไปแล้วใช่ม้ายยย  คิดได้เพียงแค่นั้นก่อนที่สติของผมจะดับวูบลง.....

 

***  50 เปอร์เซน ***



 

[แบคฮยอน]

 

                อื้ม......” 

 

กลิ่นหอมอ่อนๆ ของอะไรสักอย่างลอยมาประทะกับโพรงจมูก เรียกให้ผมที่กำลังหลับตาพริ้มอย่างสบายอารมณ์ต้องลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้    เมื่อสายตาปรับโฟกัสภาพเบื้องหน้าได้แล้ว  ผมก็พยายามสอดส่องสายตาไปรอบๆห้องอย่างสำรวจ 

 

                รอบๆ ห้องตกแต่งไปด้วยเฟอร์นิเจอร์สุดหรูโทนสีไม้อย่างงดงาม  รวมทั้งมีเครื่องอำนวยความสะดวกครบครัน  ไม่ว่าจะเป็นโทรทัศน์ ทีวี ตู้เย็น ตู้เสื้อผ้าบลาๆ ๆ แล้วนี่ผมอยู่ที่ไหนล่ะเนี่ย  แล้วผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกันนะ แล้วคุณชานยอลล่ะ ใช่! คุณชานยอลอยู่ไหน  ทำไมผมถึงอยู่ที่นี่คนเดียว  ผมจำได้ว่าผมกำลังเดินทางมาที่เรือสำราญกับคุณชานยอล แล้วระหว่างที่ขึ้นรถมาคุณชานยอลก็ จู..จะ จูบผม ห้ะ! คุณชานยอลจูบผมงั้นหรอ  โอ้ยยย ตายแล้ว นี่ผมเสียเฟิร์สคิสแล้วหรอเนี่ย ให้ตายเถอะ!

 

                “ตื่นแล้วหรอหื้ม?”  ในขณะที่ผมกำลังคิดอะไรเพลินอยู่กับตัวเองเงียบๆ  เสียงที่ผมจำได้ดีว่าเป็นเสียงของคุณชานยอลก็ดังขึ้น  ผมจึงหันไปตามเสียงทุ้มนั้นอย่างไม่รอช้า   แต่สิ่งที่ผมเห็นกลับทำให้ผมต้องรีบหันหน้าหนีแทบไม่ทัน  ก็คุณชานยอลน่ะสิ!! เค้าเพิ่งเดินออกมาจากห้องด้วยสภาพที่มีเพียงแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพาดอยู่ที่เอว  ตามลำตัวก็มีหยดน้ำเกาะพราวไปหมด คุณชานยอลหุ่นดีมากๆเลยนะ ซิกแพ็กเล็กๆนั่นอีก  เซ็กซี่อ๊า โอ้ยย ให้ตายเถอะ บยอนแบคฮยอนกำเดาจะกระฉอก ฮอลลล! >_<

 

                “ฮ่ะ  ตะ ตื่น ตื่นแล้วฮ่ะ”  ผมถึงกับพูดจาติดอ่างเลยทีเดียว  ก็ใครใช้ให้คุณชานยอลแต่งตัวแบบนี้กันเล่า  ผมกำลังคิดถึงเค้า เอ้ย  นึกถึงเค้าในความคิดของตัวเองพอดี แล้วเค้าเล่นโผล่มาในสภาพแบบนี้ผมก็เขินอ่ะดิ่ โอ้ยยย ตายๆ ๆ ตายแน่ๆแบคฮยอนเอ๊ย!!

 

                “หึ...”  คุณชานยอลไม่ตอบอะไรเพียงแต่หัวเราะหึหึในลำคอ  ทำเอาผมคาดเดาอารมณ์เค้าไม่ถูกเลยอ้ะ 

 

                อะ เอ่อ..”  เราสองคนต่างคนต่างเงียบมาสักพักใหญ่ๆ ผมก็เลยพยายามจะหาเรื่องคุย  โดยจะถามเค้าว่าผมเข้ามานอนอยู่ที่เตียงนี่ได้ยังไง แล้วเรามาถึงที่นี่กันตอนไหน  ทำไมผมถึงจำไม่ได้เลยนะภาพสุดท้ายก่อนที่ผมจะจำอะไรไม่ได้คือ  คุณชานยอลดึงเสื้อผมขึ้น จากนั้นก็ก้มไปทำอะไรยุกยิกๆ แถวๆหน้าท้องของผม  หลังจากนั้นผมก็...จำอะไรไม่ได้อีกเลย!!

 

                “กลัวฉันมาก...จนถึงกับเป็นลมไปเลยหรอหื้ม”  คุณชานยอลหันมาถามผมทั้งๆ ที่เค้ายังไม่ได้ใส่เสื้อผ้า  มือข้าง นึงจับอยู่ที่เอวในท่าเท้าสะเอว  ส่วนอีกข้างก็จับผ้าเช็ดยีผมที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำ

 

                ฮ่ะ ผมปะ เปล่านะ ผมไม่ได้กลัวคุณเลย”  ผมส่ายหน้ารัวๆ แทนคำตอบ ก็ผมไม่ได้กลัวเค้าจริงๆนี่นา  ตอนนั้นที่ผมสลบไปเป็นเพราะผมร้องไห้จนเหนื่อยไปต่างหากเล่า >_<

 

                “อย่างนั้นหรอ ฮึฮึ”  คุณชานยอลพูดกับผมด้วยน้ำเสียงยียวนแล้วหัวเราะเบาๆในลำคอ  นั่นทำให้ผมอดหันไปมองไม่ได้ว่าเค้าขำอะไร  สิ่งที่ผมพูดมันน่าขำ นักหรอ  แต่แล้วนี่ก็เป็นอีกครั้งที่ผมต้องทำตัวไม่ถูก  ใบหน้าร้อนวูบวาบขึ้นมาเสียดื้อๆ  เมื่อหันไปสบตาเข้ากับสายตาคมนั้นที่จ้องมาอย่างคาดคั้นจะเอาคำตอบ  คิ้วเรียวเข้มเลิกขึ้นเป็นเชิงสงสัย 

 

                อะ เอ่อ”  ผมถึงกับติดอ่างพูดอะไรไม่ออก  มือไม้ก็เกาคาง เกานู่นเกานี่ไปเรื่อยอย่างไม่รู้ว่าจะเอามันไปวางไว้ตรงไหนบนโลกใบนี้

 

                “เป็นเด็กเป็นเป็นเล็กโกหกมันไม่ดีนะ รู้หรือเปล่า ”  คุณชานยอลพูดด้วยน้ำเสียงเย็นๆ ที่ทำเอาผมรู้สึกเสียวสันหลังแปลกๆ

 

                ผมเปล่าโกหกนะ! ”  ผมเถียงฉอดๆออกไปอย่างไม่ยอมแพ้  ก็แล้วทำไมผมต้องเชื่อด้วยล่ะ ในเมื่อสิ่งที่คุณชานยอลพูดมันไม่ใช่ความจริงสักนิด  ผมไม่ได้กลัวเค้าจริงๆนะ!

 

                ไหนลองพิสูจน์...”  ว่าแค่นั้นคุณชานยอลก็เดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆ ทั้งๆที่บนร่างกายเค้าไม่มีเสื้อผ้าเลยสักชิ้น  นอกจากผ้าเช็ดตัวผืนนั้นผืนเดียว  ทำเอาผมเริ่มหายใจติดขัดเหมือนปลาขาดน้ำยังไงอย่างงั้น

 

                พิสูจน์ อะ อะไรฮ่ะ”  ผมถามออกไปอย่างหวั่นๆ  เมื่อคุณชายอลก้าวเข้ามาประชิดกับปลายเตียงที่ผมนั่งอยู่  แล้วค่อยๆทิ้งตัวลงนั่งจนพื้นเตียงยวบลงไปตามน้ำหนักตัว  จากนั้นเค้าก็โยนผ้าเช็ดผมที่อยู่ในมือทิ้งไปด้านล่างเตียง  ทำเอาผมเผลอมองตามผ้าผืนนั้นไปอย่างลืมตัว

 

                อ้ะ!!”  เพราะมัวแต่มองตามผ้าผืนนั้น  เมื่อรู้ตัวอีกทีผมก็นอนแผ่หลาอยู่ใต้ร่างของคุณชานยอลเข้าให้แล้ว  ก็คุณชานยอลเล่นดึงข้อเท้าของผมเข้าหาตัวในจังหวะที่ผมไม่ทันได้ตั้งตัว ผมจะเบี่ยงตัวหนีไปทางอื่นก็ไม่ได้ ในเมื่อคุณชานยอลให้แขนทั้งสองข้างกักขังผมไว้ใต้อาณัติ  ผมก็เลยตกมาอยู่ในสภาพอย่างนี้ไงล่ะ พลาด! แกพลาดอย่างแรงแบคฮยอนนนน

 

                “ก็พิสูจน์....ว่าเธอไม่ได้กลัวฉันจริงๆ อย่างที่ปากเธอพูดยังไงล่ะ”  คุณชานยอลพูดด้วยน้ำเสียงเย็นๆ อีกครั้งแล้วจุดรอยยิ้มร้ายที่มุมปาก  แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ผมเข้าใจอยู่ดีว่าคุณชานยอลเค้าจะพิสูจน์ยังไง

 

                อื้อออ”  คุณชานยอลไม่ปล่อยให้ผมได้คิดนาน  เค้าก็ประกบริมฝีปากหนานั้นเข้ากับริมฝีปากของผมอย่างรวดเร็วทำเอาผมตั้งตัวไม่ทัน  ผมรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูกก็เลยพยายามที่จะเบี่ยงใบหน้าหลบหลีก  มือทั้งสองข้างก็พยายามยกขึ้นมาดันแผ่นอกของคุณชานยอลให้ออกห่าง  แต่คุณชานยอลไม่ยอมให้ผมทำได้อย่างที่ใจคิด   เค้าใช้มือข้างขวาเอื้อมไปด้านหลังแล้วซ้อนเข้ามาที่ท้ายทอยของผมแล้วจับให้มั่นเพื่อบังคับไม่ให้ผมหันหน้าหนีไปไหนได้  ส่วนมืออีกข้างที่ว่างก็เลื่อนขึ้นมารวบข้อมือทั้งสองข้างของผมไว้ด้วยมือข้างเดียวของเค้า

 

                ฮื่อ... อื้ออ”  ผมพยายามร้องประท้วงเมื่อเริ่มรู้สึกว่าลมหายใจติดขัดมากขึ้นกว่าเดิม  คุณชานยอลก็เลยผละออกอย่างว่าง่าย  เมื่อได้จังหวะผมก็เลยรีบสูดลมหายใจเข้าไปให้เต็มปอด   ตอนนี้ผมรู้สึกได้เลยว่าร้อนรนไปหมด  อีกทั้งความร้อนเห่อที่แล่นขึ้นมาใบหน้าอย่างไม่ทราบสาเหตุนั่นอีก   ผมหันหน้าไปมองคุณชานยอล ก็พบว่าเค้ากำลังมองผมอยู่เช่นเดียวกัน  แถมใบหน้าหล่อเหลานั่นยังอมยิ้มไว้ที่มุมปากที่ผมเห็นแล้วถึงกับต้องหันหน้าหนีด้วยความเขินอายอีกครั้ง  ผมไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าทำไมผมต้องเขินเค้าด้วย ไม่เข้าใจเลยจริงๆให้ตาย!!

 

                ไหนบอกไม่กลัวไง  แล้วเสียงหัวใจใครกันนะ เต้นเร็วเป็นบ้าเลย ฮึฮึ”  คุณชานยอลว่าพลางใช้มือข้างนึงเท้าลงที่พื้นเตียงแล้วทิ้งตัวลงนอนใช้ขาข้างนึงพาดทับร่างกายของผมไว้  จนผมถึงกับต้องเบ้หน้าเพราะน้ำหนักที่ทิ้งลงมามันไม่น้อยเลย  คุณชานยอลตัวหนักเป็นบ้า!!

 

                งื้อออ ผมหนักนะ  เอาออกไปก่อน”  ผมพยายามใช้มือผลักไสคุณชานยอลให้ออกห่าง  แต่มันคงจะเป็นเพราะผมตัวเล็กกว่าเค้าล่ะมั้งก็เลยมีแรงน้อยกว่า  เพราะไม่ว่าผมจะออกแรงขนาดไหนก็ไม่ทำให้ร่างคุณชานยอลถอยห่างออกไปได้เลย  ผมไม่น่าเกิดมาตัวเล็กเลยอ่ะ  ฟ้าไม่ยุติธรรม!!

 

                “ม่ายถอย  นอนแบบนี้สบายดีออก”  คุณชานยอลพูดประโยคแรกด้วยน้ำเสียงยานคางแล้วยิ้มยียวนส่งมาให้ทำเอาผมถึงกับรู้สึกหมั่นไส้ตงิดๆ  

 

                คุณชานยอลอ้ะ!!”  เมื่อเจอคุณชานยอลกวนประสาทกลับมาด้วยคำพูดแบบนั้น ผมก็เลยเบ้หน้ายู่ปากด้วยความงอน  แต่ผมไม่ได้งอนที่เค้าแกล้งผมนะ! ผมงอนที่ผมแกล้งอะไรเค้ากลับคืนไม่ได้เลยต่างหาก!

 

                “เห้ๆ เธองอนฉันหรอเนี่ยห้ะ”  เมื่อเห็นว่าผมตั้งแง่งอน  คุณชานยอลก็ถึงกับเด้งตัวขึ้นมามองหน้าผมอย่างร้อนรน  และด้วยความที่ผมอยากแกล้งเค้า  ผมก็เลยแสร้งทำหน้าเบะปากบีบน้ำตาเหมือนจะร้องไห้

 

                ฮึก! ฮึกๆ ฮือออ”  ผมแสร้งบีบน้ำตาออกมาจนสำเร็จ แล้วก็เติมเสียงสะอึกสะอื้นไปอีกหน่อย  คุณชานยอลเห็นอย่างนั้นก็ถึงกับหน้าถอดสีไปเลยทีเดียว โฮะๆ ผมขำอ้ะ!!

 

                เห้ๆ ไม่เอา  อย่าร้องสิ  นี่ๆ ฉันถอยออกแล้วเห็นเปล่า”  คุณชานยอลรีบถดตัวห่างจากผมอย่างรวดเร็ว แต่กระนั้นผมก็ยังไม่หยุดร้อง  คุณชานยอลใช้มือขยี้หัวตัวเองเหมือนคนทำอะไรไม่ถูกอยู่พักนึง  จากนั้นเค้าก็เอื้อมมือมารั้งหัวของผมให้เข้าไปซบอยู่ที่หน้าอกแกร่งของเค้า อรั๊ยย บยอน แบคฮยอนหัวใจจะวายยยย กล้ามเนื้อเน้นๆ โฮ๊ยย คุณชานยอลยังไม่ได้ใส่เสื้ออออ  ผมขอสลบแปบ คร๊อก!

 

                โอ๋ๆ เอางี้ๆฉันขอไถ่โทษ โอเคเปล่า  ”  คุณชานยอลว่าพลางให้มือลูบไปมาเบาๆ ที่กลุ่มผมนุ่มบนศีรษะของผม ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อยซะ เดี๋ยวฉันจะพาไปเล่นน้ำ ชุดฉันเตรียมไว้ให้แล้ว อยู่ในห้องน้ำนะ”  คุณชานยอลพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มที่ฟังแล้วสบายหู  แต่นั่นมันก็ไม่ทำให้ผมดีใจเท่ากับผมได้รู้ว่าตัวเองกำลังจะได้เล่นน้ำ เย๊!!

 

                “จริงๆ นะฮ่ะ”  ผมหันไปถามคุณชานยอลอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

 

                จริงสิ  ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าได้แล้วไป๊”  คุณชานยอลว่าพลางใช้ฝ่ามือนั้นยีเส้นผมบนศีรษะของผมจนมันยุ่งเหยิงไปหมดแล้ว ย๊า!

 

                “เย๊! คุณชานยอลใจดีจังเลยฮ่ะ ”  ผมลุกขึ้นจากเตียงด้วยท่าทีเริงร่าต่างจากเมื่อสักครู่ลิบลับ  ทำเอาคุณชานยอลต้องมองมาด้วยความแปลกใจว่าทำไมผมหายเศร้าเร็วจัง  แหะๆ คุณชานยอลโดนผมหลอกแล้วล่ะ โฮะๆ  

 

                นี่แกล้งฉันหรอฮ๊า”  คุณชานยอลว่าพลางลุกขึ้นยืนชี้หน้าผมอย่างคาดโทษ  ก่อนที่เค้าจะวิ่งเข้ามาใกล้หมายจะจับตัวผมไว้  แต่ขอบอกว่าไม่ทันหรอก  ผมวิ่งหนีเข้าห้องน้ำก่อนฮ๊า  แบร่  J

                “ฝากไว้ก่อนเถอะ ตัวแสบเอ้ย!”  คุณชานยอลว่าก่อนที่ผมจะได้ยินเสียงเท้าเค้าเดินออกห่างจากประตูห้องน้ำไป

 

                  ไม่อยากจะบอกเลยว่าชุดที่คุณชานยอลเตรียมไว้ให้ผมมันหวิวสุดๆเลยล่ะ  ความจริงแล้วมันไม่น่าจะเรียกว่าชุดได้เลยด้วยซ้ำ  เพราะว่ามันมีแค่กางเกงน่ะสิ  ส่วนบนก็เป็นแค่สายบางๆ ที่ผมไม่คิดว่ามันจะช่วยบดบังร่างกายของผมได้เลย ฮอล T^T  ผมใช้เวลาในการเปลี่ยนชุดอยู่สักพักเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ผมจึงค่อยๆเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยความประหม่านิด

               

เสร็จแล้วฮ่ะ คุ....  เมื่อเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วผมก็เอ่ยบอกคุณชานยอล  แต่ก็ต้องชะงักไปเพราะไม่เห็นแม้แต่เงาของเค้าอยู่ในห้องเลย  ..เอ  คุณชานยอลไปไหนนะ?

 

 

~ ก๊อก ก๊อก ก๊อก ~          .

  

 

เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นเรียกให้ผมหันไปมองทางนั้นอย่างช่วยไม่ได้  หรือว่าจะเป็นคุณชานยอลกันนะ แต่ก็ไม่น่าจะใช่  เพราะเค้าคงไม่ต้องเคาะประตูนี่ หรือว่าเค้าจะเดินออกไปแล้วลืมหยิบกุญแจห้องไปหรือเปล่านะ อ่า ลองเปิดไปดูหน่อยดีกว่า 

 

เมื่อคิดดังนั้นผมก็รีบเดินดุ่มๆ ไปที่ประตูอย่างรวดเร็ว  แต่ในจังหวะที่ผมกำลังจะหมุนลูกบิด  แต่แล้วผมก็ก้มลงมองสำรวจร่างกายตัวเอง  แล้วก็พบว่ามันอยู่ในสภาพล่อแหลมขนาดไหน  ผมก็เลยสอดส่องสายตามองไปรอบๆ ก็เห็นชุดคลุมอาบน้ำสีขาววางอยู่ปลายเตียง  ผมจึงรีบเดินไปหยิบมันขึ้นมาใส่อย่างไม่รอช้า  แล้วก็ตัดสสินใจเปิดประตูออกไป..

 

ลืมกุญแจหระ...”   เสียงของผมสะดุดหายไปเมื่อประตูถูกเปิดออกโดยฝีมือของตนเอง  แต่เมื่อพบว่าคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้ากลับไม่ใช่คุณชานยอล  แต่เค้าเป็นชายหนุ่มผิวคล้ำ  ความสูงก็น่าจะพอๆ กับคุณชานยอล  ที่สำคัญเค้าหล่อมากๆ ด้วยอ๊า *0*

 

อะ เอ่อ  พอดีว่าผมมาหาไอ่ชานยอลน่ะครับ  ไม่ทราบว่ามันอยู่มั้ย?”  เสียงทุ้มกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร  ทำเอาผมอดที่จะยิ้มตอบกลับไปไม่ได้

 

ผมก็ไม่รู้เหมือนกันฮ่ะ ว่าคุณชานยอลเค้าไปไหน  ผมออกมาจากห้องน้ำก็ไม่เห็นเค้าอยู่แล้วอ่า”  ผมตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงอ่อยๆ  นี่คุณชานยอลเค้าหลอกผมใช่มั้ย  ไหนเค้าบอกว่าจะพาผมไปเล่นน้ำไงแล้วนี่หายไปไหนกัน!!

 

ครับ งั้นผมไม่รบกวนคุณแล้วล่ะ ผมไปนะครับ  แล้วเจอกันใหม่”  อีกฝ่ายที่ยืนประจันหน้ากับผมบอกลาด้วยรอยยิ้ม  แล้วเตรียมจะเดินจากไป  แต่ไม่รู้ว่าวิญญาณผีตัวไหนมันเข้าสิงผม  และไม่รู้ว่าผมเอาความกล้ามาจากไหนถึงได้เดินเข้าไปรั้งแขนของเค้าคนนั้นไว้อย่างรวดเร็วอย่างกับกลัวว่าคนตรงหน้าจะหายไปหากไม่รั้งเอาไว้

 

ดะ เดี๋ยวก่อนสิฮ่ะ”  ผมใช้มือของตัวเองจับหมับเข้าที่มือของคนแปลกหน้าอย่างรวดเร็ว  แล้วช้อนสายตาไปมองเค้าอย่างอ้อนวอน

 

มีอะไรหรือเปล่าครับ อีกฝ่ายถามกลับมาแล้วมองผมด้วยสายตาที่งุนงง

 

คะ คือ  คุณชานยอลเค้าบอกว่าจะพาผมไปเล่นน้ำ  แต่ตอนนี้เค้าหายไปไหนก็ไม่รู้  คุณเป็นเพื่อนคุณชานยอล  คุณช่วยพาผมไปหาเค้าได้มั้ยฮ่ะ”  ผมเอ่ยขอร้องคนตรงหน้าอย่างอ้อนวอนพลางใช้สายตาปริบๆ มองเค้าอย่างรอคอยคำตอบสุดชีวิต

 

ห่ะๆ ได้สิครับ ว่าแต่คุณ...”  ชายตรงหน้าตอบกลับมาแล้วหัวเราะเบาๆ เหมือนว่าเค้าเอ็นดูผมเสียมากมาย

 

ผมชื่อ แบคฮยอนฮ่ะ บยอน แบคฮยอน”   ผมรีบแนะนำตัวออกไป  เมื่ออีกคนเลิกคิ้วเป็นเชิงตั้งคำถาม

 

ออ ครับ  ผมชื่อ คิมจงอิน  ยินดีทีได้รู้จักนะครับ

 
 


To Be Continue


 

เย๊ๆ ในที่สุดก็ได้ฤกษ์มาอัพให้ครบ 100% #จุดพลุ!! 
ช่วงนี้งานเย๊อะเยอะ กีฬาก็มากมาย ไม่ค่อยมีเวลาเลย #ความจริงคือขี้เกียจ 
แหะๆ ในพาร์ทนี้มีตัวละครเพิ่มมาอีกแล้ว 1 ตัว  ^^ 
จงอินเป็นใคร และเค้าเข้ามาทำไมมีผลอะไรต่อชานแบคหรือไม่
**ติตามตอนต่อไปจ้ะ :D**

อ่านแล้ว 'ต้องเม้น' น้าา ไรท์ไม่ปลื้มนักอ่านเงาอยางแรง!! *ทำหน้าบูด* 

 



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

1,635 ความคิดเห็น

  1. #1635 Mook (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 21:25
    แบคอ้อร้อ
    #1635
    0
  2. #1617 @MayBeSmile (@exo_member12) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 13:31
    ใจเย็นนะแบค
    #1617
    0
  3. #1582 Yulyul_Hunhun (@welovesnsdyul) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 16:05
    ย๊าาาา ทั้งพี่ทั้งน้องเลยนะถนัดนักนะเรื่องขโมยจูบเนี่ย ฮึ่มมมม -.,- ว่าแต่ชานยอลหายไปไหนนนน
    #1582
    0
  4. #1577 Kappergussi (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 กันยายน 2558 / 11:48
    ฉันว่าเซฮุนหนักแล้วแกหนักว่าเซฮุนอีกหรอม ชานยอลลลลลลล
    #1577
    0
  5. #1572 KimHeeBum (@kimheebum) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มีนาคม 2558 / 12:21
    ชานยอลหายไปไหนนน
    #1572
    0
  6. #1500 FernHk (@fernhk) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2557 / 22:28
    ยอล นี้ น่ารักอ่าาาาาาาา

    #1500
    0
  7. #1488 oporPS (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2557 / 14:42
    เริ่มตั้งแต่ขึ้นรถเลย แหะ
    #1488
    0
  8. #1452 warnprae (@warnprae) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2557 / 21:41
    อือหือยอลแกไวไฟมาก
    #1452
    0
  9. #1424 myname' (@mynameisim) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 18:28
    จงอินมาจากหลืบไหน ชยอลคนหื่นนน ถถถถถ
    #1424
    0
  10. #1388 siri (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 เมษายน 2557 / 19:48
    แบคแกแรดเงียบช่ายมายยยยย 555555

    แล้วยอลไปไหนละปล่อยแบคไว้คนเดียว

    จงอินมาไงอ่ะ
    #1388
    0
  11. #1366 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 เมษายน 2557 / 14:20
    แบคกี้โคตรซื่อ เหมือนหมาป่าหลอกลูกแกะเลยอ่ะ ยอล
    #1366
    0
  12. #1278 littlegift (@siriporn1806) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 เมษายน 2557 / 20:03
    แบคลูก ไม่เอาน่ะ ไม่ควบสอง
    #1278
    0
  13. #1222 pinzaaaaa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 เมษายน 2557 / 08:28
    โถ่ ลูกแบคคคคคคคคค
    #1222
    0
  14. #1187 mook (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 19:24
    อินางแบคมันใสจริงหรือเปล่านะ - -' 555+
    #1187
    0
  15. #1178 kookkik (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 00:22
    บางทีอิแบคก็ใสซื่อไปน้าาา >
    #1178
    0
  16. #1144 priw exofan (@badboypriw) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มีนาคม 2557 / 10:16
    จงอินมาทำไมแล้วไคเป็นใคร?
    #1144
    0
  17. #1143 priw exofan (@badboypriw) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มีนาคม 2557 / 09:51
    จงอินมาทำไมแล้วไคเป็นใคร?
    #1143
    0
  18. #1117 Ferrero_1503 (@nongpaer_cute) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มีนาคม 2557 / 11:26
     งุงิ มากหมาน้อย
    #1117
    0
  19. #1099 boat (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มีนาคม 2557 / 14:38
    แบคเเรดแแบบไร้เดียงสา55
    #1099
    0
  20. #1024 Black killer (@0871717021) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2557 / 15:05
    มีแววว่าแบุต้องเสียตัวในเร็วๆนี้555
    #1024
    0
  21. #880 paprim (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มกราคม 2557 / 12:22
    ใส!! มากอิป๋ายยยยยยยยย 555555555555555555555 ฟินอ่าาาาา >
    #880
    0
  22. #810 NaMo_K (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2556 / 23:42
    อิหนูลูกกกกกกกกก ทำไมไว้ใจเค้าง่ายจังเล๊าาาาา
    #810
    0
  23. #687 Zo Aon (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2556 / 14:56
    แบคแรด 55555555555555
    #687
    0
  24. #663 zeegreat-bc (@zeegreat-bc) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2556 / 15:21
    ป๊าดโถ่~~~~~~ บยอนอ่า ~~~~~~~~~~~~

    อ๊ากกกกกกกกกก จงอินโผล่มาจากไหน ฮ่าๆๆๆๆ
    #663
    0
  25. วันที่ 31 ตุลาคม 2556 / 17:40
    หนูแบคแรดเงียบบ
    #610
    0