[EXO] Little Cupid สื่อรักจากหัวใจ

ตอนที่ 3 : Little Cupid :: Chapter 1 [Edit]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,411
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    14 มิ.ย. 56

…..Little Cupid…..

…Chapter One…

Begin...

 

 

            เมื่อกลับมาถึงบ้าน  ลู่ฮานก็นั่งครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งได้พบเจอวันนี้...เซฮุน’  ทำไมถึงรู้สึกคุ้นเคยกับหน้าหล่อๆนั่นจัง

 

 เคยเจอกันอย่างนั้นหร???

 

                อ่า ขอบใจมากนะอึนนา  อ้อ! ช่วยพายอลยอลไปอาบน้ำให้ทีนะ”  ลู่ฮานเอ่ยขอบคุณอึนนาพี่เลี้ยงที่เขาจ้างมาดูแลยอลยอลเวลาไม่มีใครอยู่บ้าน   ที่เอาน้ำเข้ามาให้  แล้วก็ฝากฝังให้ช่วยพายอลยอลไปอาบน้ำ  เมื่ออึนนาเดินออกไปแล้ว  คนหน้าหวานก็ตกเข้าสู่ห้วงความคิดของตัวเองอีกครั้ง!!

 

และแล้วดวงตากลมโตสุกใสก็เบิกกว้างด้วยความตกใจถึงขีดสุด  เมื่อความคิดหนึ่งแล่นฉิวเข้ามาในหัวสมองอย่างรวดเร็ว!!   

 

 

ย้อนไปเมื่อห้าปีที่แล้ว.....

@บริษัทส่งรักจากใจ

 

เอาล่ะ  ทุกคนเข้าใจตามนี้นะ  พี่อยากให้ทุกคนช่วยๆกัน ให้บริษัทของเราผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปก่อน  แล้วพี่สัญญาว่าจะเพิ่มโบนัสตอบแทนให้ทุกคนอย่างงามเลยล่ะ

 

พวกเราไม่มีปัญหาอยู่แล้วครับ พี่ลู่ฮานก็รู้นี่ว่าพวกเราทุกคนทำงานกันเหมือนพี่เหมือนน้อง เรื่องแค่นี้ช่วยเหลือกันได้ก็ช่วยไป” 

 

พี่ขอบใจทุกคนมากนะที่เข้าใจพี่  เอาล่ะวันนี้พี่ว่าเราเลิกประชุมกันแค่นี้พอแล้ว  ขอให้ทุกคนแยกย้ายกันไปทำงานได้เลย  ว่าแต่วันนี้ใครมีคิวบ้างเนี่ย” 

วันนี้ฮันนามีนัดกับลูกค้าที่ผับ XXX ตอนสองทุ่มค่ะ”   เสียงฮันนาซึ่งเป็นพนักงานคนหนึ่งดังขึ้นตามด้วยเสียงของอีกหลายๆคน

 

ผมมีนัดทานข้าวกับลูกค้าที่ภัตคาร  YYY ครับ  

 

โอเค  งั้นก็แยกย้ายกันไปทำตามหน้าที่นะ ทำงานให้เต็มที่ล่ะ  อย่าลืมว่าอาชีพของเราคืองานบริการ  เราต้องทำให้ลูกค้าทุกคนพึงพอใจ เพื่อที่เค้าจะได้กลับมาใช้บริการเราอีก  แล้วเราทุกคนก็ต้องไม่ลืมกฎของเราด้วยเข้าใจรึเปล่า ไหนลองทวนกฎให้พี่ฟังซิ“ 

 

เราจะบริกาลูกค้าให้เต็มที่  เราจะไม่หลงรักลูกค้าที่เป็นคู่เดท  เมื่องานจบทุกอย่างคือจบไม่มีข้อผูกมัดหรือว่าความผูกพันธ์ใดๆทั้งสิ้น

 

ดีมาก  พี่ขอให้เราทุกคนยึดมั่นตามกฎ เพื่อที่เราทุกคนจะได้ทำงานอย่างสบายใจ  เพราะถ้าเราทุกคนละเมิดกฎ  คนที่จะเสียใจทีสุดก็คือตัวของเราเอง”  ลู่ฮานว่าพลางยิ้มอ่อนโยนให้คนอื่นๆที่นั่งร่วมห้องประชุม

 

ครับ/ค่ะ พี่...  พวกเราจะจำไว้เมื่อทุกคนเข้าใจตรงกัน  ต่างก็แยกย้ายกันไปทำตามหน้าที่ของตน

 

เมื่อเสียงในห้องเงียบลง  ก็ยังคงมีเพียงคนตัวเล็กเจ้าของใบหน้างดงามดังนางฟ้าที่นั่งอยู่ในห้องประชุมด้วยจิตใจที่เลื่อนลอย  ใบหน้าหวานที่เคยมีรอยยิ้มมอบให้กับเพื่อนร่วมงานในตอนแรก แปรเปลี่ยนเป็นเรียบนิ่งไร้ความรู้สึก  มือเรียวสวยยกขึ้นมากุมเข้าที่ขมับทั้งสองข้างแล้วออกแรงนวดคลึงเบาๆ เพื่อบรรเทาความเครียดที่แผ่ซ่านอยู่ข้างใน  

 

สิ่งที่ทำให้ลู่ฮานทุกข์ใจในตอนนี้คงไม่พ้นเรื่องที่บริษัทที่ตนสร้างขึ้นมากับมือด้วยน้ำพักน้ำแรง  กำลังประสบปัญหาอย่างหนัก  การเงินหมุนเวียนในบริษัทลดลงอย่างรวดเร็ว  เพราะในปัจจุบันนี้ผู้คนที่เคยใช้บริการ จ้างรัก’  ก็เริ่มลดน้อยลง  จะเอาอะไรกับการจ่ายเงินเพื่อให้ได้ความรักปลอมๆขึ้นมา  มันเป็นเพียงความสุขที่ฉาบฉวย  อาจจะหยิบจับได้เพียงเสี้ยววิ  แต่เมื่อถึงเวลา สิ่งจอมปลอมเหล่านั้นก็ต้องสูญหายไป....

 

เฮ้อ!!

 

~ ครืด ครืด ~

 

โทรศัพท์ที่สั่นเบาๆอยู่บนโต๊ะเรียกให้ร่างบางที่กำลังจมอยู่ในห้วงความคิดของตัวเองหยุดอกจากภวังค์ แล้วหันไปสนใจสิ่งที่สั่นอยู่บนโต๊ะ  ก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับอย่างดีใจ  เมื่อเห็นเบอร์ ลูกค้าที่โชว์ขึ้นที่หน้าจอโทรศัพท์เครื่องสวย

 

โบยอง

 

สวัสดีฮ่ะคุณหญิงโบยอง  โทรมาหา..มีอะไรให้ผมรับใช้หรือเปล่าฮ่ะ”  เสียงหวานใสกรอกไปตามวายแล้วยิ้มออกมาเบาๆ

 

[แหม...มีสิจ้ะ  เราก็คนเคยๆกันอยู่แล้ว  ว่าแต่ตอนนี้คุณน้องว่างมั้ยค่ะ

 

ว่างครับ  คุณหญิงมีอะไรให้ผมรับใช้บอกมาได้เลยครับ”   เมื่อรู้จุดประสงค์ของอีกฝ่ายลู่ฮานก็รีบตอบกลับไปด้วยความดีใจอย่างปิดไม่มิด  ก็จะอะไรซะอีกล่ะ คุณหญิงโบยองเป็นถึงลูกค้าประจำ  และก็เป็นที่รู้ๆกันว่า  แต่ละงานคุณหญิงจ้างเงินหนักทั้งนั้น!! ซึ่งนั่นก็หมายความว่ามันจะเป็นเรื่องที่ดี  ที่บริษัทส่งรักจากใจจะได้ลืมตาอ้าปากขึ้นมาอีกครั้ง

 

[ดีเลย  พรุ่งนี้พี่อยากให้คุณน้องแวะมาหาคุณพี่ที่บ้านเสียหน่อย ชานยอล ลูกชายคนโตของคุณพี่มันกำลังอกหัก เมาไม่เป็นท่าอยู่ทุกวี่ทุกวัน  พี่ก็เลยอยากได้สาวๆ  จากบริษัทของคุณน้องมาช่วยดามอกให้ลูกชายคุณพี่หน่อย งานนี้จ่ายเท่าไหร่คุณพี่ไม่ว่า  ขอแค่ได้ลูกชายคนเดิมกลับมาก็พอ  คุณพี่ล่ะสงสารลูกจริงๆ

 

เอ..คุณชานยอลคนที่อกหักเมื่อคราวที่แล้วหรอครับ” 

 

[ใช่จ้ะ  แต่ครั้งนี้ดูเหมือนว่ามันจะรักผู้หญิงคนนั้นมาก  ก็เลยเจ็บหนักเลย ...อืม คุณพี่ว่าเดี๋ยวเราค่อยมาคุยกันต่อพรุ่งนี้ดีกว่าเนอะ  วันนี้คุณพี่มีงานสมาคม เดี๋ยวต้องออกไปทำเล็บ ทำผมเสียหน่อย  แล้วเจอกันนะค่ะคุณน้อง ปลายสายตัดไป   ใบหน้าหวานจุดยิ้มขึ้นมาจนแก้มแทบปริ  เมื่อเริ่มมองเห็นอนาคตที่สดใสอยู่ข้างหน้า  

 

บางทีความรักนี่มันก็น่าสมเพชเสียจริง  รู้ว่ารักแล้วต้องเจ็บก็ยังเลือกที่งมงายอยู่กับความรักแล้วสุดท้ายก็ต้องอกหัก  แต่การที่มีคนอกหักนั่นก็เท่ากับว่า  จะมีคนมาจ้างและขอใช้บริการจากบริษัทของเค้ามากขึ้น  มันก็เป็นเรื่องดีไม่ใช่หรอ...  ลูกค้าที่เข้ามาก็ได้ความรัก ความสุขและรอยยิ้มกลับไป  ส่วนเขาก็ได้เงินกลับมา  มันก็เป็นอะไรที่คุ้มค่านะ 

 

บางทีลู่ฮานก็ถูกมองว่าเป็นคนเลือดเย็น  หัวใจด้านชาไม่เคยรักใครจริง  เพราะลู่ฮานมองความรักที่หลายๆคนต้องการเป็นเพียงสิ่ง จอมปลอมที่ไร้ค่า   บางคนก็พูดจาเยาะเย้ยถากถางสารพัดที่ลู่ฮานต้องมาหลอกลวงใครหลายๆคนเพื่อให้ได้เงินมา  แต่ใครจะรู้บ้าง....ว่าลู่ฮานไม่ได้มีความสุขกับการหลอกลวงและการมอบความรักจอมปลอมอะไรนี่เลย!!

 

...Little Cupid…

 

[แบคฮยอน]

 

            .ฮัลโหล  พี่อยู่ไหนฮ่ะ ตอนนี้ผมมารอพี่อยู่ที่หน้ามหาลัยแล้วนะ ”  ผมกรอกสายลงไปทันทีที่พี่ลู่ฮานกดรับสาย  เมื่อผมโทรหาพี่เค้าให้มารับผมที่มหาลัย

 

                [พี่ขับรถอยู่เนี่ย....กำลังจะถึงแล้ว พี่ลู่ฮานตอบกลับมาด้วยเสียงเนือยๆ นี่พี่เค้ามีเรื่องอะไรไม่สบายใจอีกแล้วหรอเนี่ย 

 

                ฮ่ะ แล้วเดี๋ยวเจอกันนะฮ่ะ”  พูดจบผมก็กดตัดสายทิ้งทันที  ผมยืนรออยู่สักพัก  รถเก๋งคันสีดำที่ผมจำได้ดีว่าเป็นรถของพี่ลู่ฮานก็เข้ามาจอดเทียบกับฟุตบาทตรงป้ารถเมล์หน้ามหาลัยที่ผมยืนอยู่

 

                สวัสดีฮ่ะพี่”  ผมเปิดประตูแล้วเข้าไปทิ้งตัวลงนั่งที่เบาะหนังสีครีมตัวอยู่ใหญ่ภายในรถ  แล้วยกมือไหว้พี่ลู่ฮาน

 

                เป็นไงบ้าง  วันนี้เรียนหนักหรือเปล่าเราอ่ะ”  พี่ลู่ฮานหันมาถามผมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน  แล้วยิ้มให้ผมอย่างที่พี่เค้าชอบทำอยู่เป็นประจำ

 

                ก็ไม่ยากฮ่ะ สนุกดี” 

 

                “ดีมาก  เราต้องตั้งใจเรียน  ปีสุดท้ายแล้วนี่ จบมาแล้วจะได้ช่วยพี่ทำงานรู้มั้ย”  เมื่อพูดถึงประโยคนี้ก็ทำให้ผมถึงกับขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ

                พี่จะให้ผมทำงานแบบพี่งั้นหรอ  ผมไม่เอาด้วยหรอกนะ!”  ผมว่าพลางหันหน้าหนีออกไปมองนอกรถ  โดยไม่มองหน้าพี่เค้าสักนิด

 

                ทำไมล่ะ ?  งานแบบพี่มันเป็นยังไง” 

 

                พี่ก็รู้ว่าผมเกลียดการโกหกแบบที่พี่ทำอยู่  เกลียดความสุขจอมปลอมที่พี่สร้างมันขึ้นมาผมหันมามองหน้าพี่ลู่ฮานอีกครั้งแล้วตอบกลับไปด้วยความไม่เข้าใจ  ทำไมกัน  ทำไมพี่ลู่ฮานถึงมองว่ามันเป็นเรื่องสนุกไปได้  ทำไมถึงมองว่าการหลอกลวงคนอื่นมันเป็นเรื่องสนุก  การล้อเล่นกับความรู้สึกของคนมันเป็นเรื่องใหญ่ ไม่ควรจะเอามาล้อเล่นแบบนี้นะ

 

                แล้วไม่ใช่เพราะมัน เพราะสิ่งที่แกเกลียดหรอกหรอ  ที่มันส่งเสียแกเรียนมาจนถึงทุกวันนี้น่ะคราวนี้พี่ลู่ฮานถึงกับขึ้นเสียงดังไม่พอใจในสิ่งที่ผมกำลังดูถูก  หลายๆคำพูดพรั่งพรูออกมาจากปากตามด้วยหยดน้ำตาเม็ดใสที่ร่วงหล่นออกจากดวงตากลมโตของพี่ชายคนเดียวที่ผมเหลืออยู่  ทำเอาผมรู้สึกผิดขึ้นมาทันที  นี่ผมเผลอพูดจาแรงๆ ทำร้ายจิตใจคนที่มีพระคุณกับผมอีกแล้ว  ผมนี่มันแย่จริงๆเลย!!

 

                “พะ พี่ ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ...”  ผมเอ่ยออกไปอย่างรู้สึกผิด  จริงๆนะ  ผมรู้สึกไม่ได้เลยที่เห็นน้ำตาของพี่ลู่ฮาน  ปกติพี่เค้าจะเข้มแข็งมาก  พี่เค้าคงจะเสียใจมากที่ผมไปว่าพี่เค้าอย่างนั้น  ก็อย่างที่บอก  ว่าพี่ลู่ฮานเป็นเพียงคนในครอบครัวเพียงคนเดียวที่ผมเหลืออยู่  เราเหลือกันอยู่แค่สองพี่น้อง  พ่อแม่ของเราทั้งคู่เสียชีวิตไปเมื่อ 5 ปีที่แล้ว  ตอนที่ผมเรียนอยู่ช่วงมอปลาย  พี่ลู่ฮานจึงต้องเข้มแข็งและดูแลผมแทนพ่อและแม่...

 

                ชั่งมันเถอะ...”  พี่ลู่ฮานเอ่ยเพียงแค่นั้น  ก่อนจะหันไปสนใจทางข้างหน้าแล้วขับรถไปต่อ  ภายในรถเงียบลงทำให้บรรยากาศระหว่างเราทั้งคู่ดูน่าอึดอัดมากยิ่งขึ้น  ผมก็ได้แต่หันไปชำเลืองมองพี่ลู่ฮานบ่อยๆ  ผมรู้สึกถึงความทุกข์ที่ซ่อนอยู่บนใบหน้าขาวใสนั้นอย่างชัดเจน  ผมทำให้พี่เค้าเสียใจขนาดนั้นเลยหรอ  ผมนี่มันเป็นน้องที่ไม่ได้เรื่องจริงๆ  แย่ที่สุดเลย   

 

                พี่ลู่ฮานเลี้ยวรถเข้ามาจอดที่ซุปเปอร์มาเกตหน้าหมู่บ้านที่พวกเราอยู่ แล้วเอี้ยวตัวไปที่เบาะหลังหยิบกระเป๋าแล้วค้นหาอะไรบางอย่างอยู่สักพัก  ก่อนจะเปิดประตูเตรียมจะก้าวลงจากรถ

 

                พี่จะซื้ออะไรหรอฮ่ะ?” 

 

                “ของสำหรับทำกับข้าวมื้อเย็นน่ะ เรารออยู่ในรถนี่แหละ เดี๋ยวพี่มา”  พี่ลู่ฮานพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ แล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว  นี่พี่เค้ายังโกรธผมอยู่อีกหรอ ปกติพี่ลู่ฮานจะไม่พูดกับผมด้วยน้ำเสียงเย็นชาแบบนี้ คงโกรธผมมากเลยสินะ

 

                พี่ลู่ฮานหายเข้าไปในซุปเปอร์มาเกตสักพักแล้วก็เดินกลับออกมาพร้อมกับข้าวของที่พะรุงพะรังเต็มไม้เต็มมือ  ผมเห็นอย่างนั้นก็เลยเปิดประตูรถเพื่อที่จะไปช่วยพี่เขาถือของที่เพิ่งซื้อมา

 

                “เดี๋ยวผมช่วยถือฮ่ะ....”  ผมยื่นมือไปหมายจะรับเอาถุงของที่อยู่ในมือของพี่ลู่ฮาน  แต่พี่เขากลับไม่ส่งมันให้ผม

 

                ไม่เป็นไรหรอก แค่นี้พี่ถือเองได้”  พี่ลู่ฮานเดินผ่านหน้าผมแล้วเดินไปเปิดท้ายรถยัดของทั้งหมดลงไปแล้วปิดมันลงอย่างแรง  จากนั้นพี่เขาก็เดินไปเปิดประตูรถฝั่งคนขับแล้วสตาร์ทเครื่อง ทำให้ผมเดินตามเข้าไปนั่งอย่างเลี่ยงไม่ได้  ตลอดทางที่ขับรถกลับบ้านยังคงระอุไปด้วยบรรยากาศมาคุ มันน่าอึดอัดจนผมเริ่มจะทนไม่ไหว  ผมไม่ชอบเลยที่พี่ลู่ฮานจะมาเงียบใส่ผมแบบนี้   ไม่ชอบ! ไม่ชอบเลยจริงๆ

 

                เมื่อรถเคลื่อนตัวมาจอดสนิทที่หน้าประตูบ้าน   ทั้งผมแล้วก็พี่ลู่ฮานก็เดินเข้าบ้าน  โดยมีพี่อึนนาที่เป็นคนดูแลบ้านมาขนของที่พี่ลู่ฮานซื้อมาจากซุปเปอร์มาเกตเข้าบ้าน   เมื่อเดินเข้ามาในตัวบ้านแล้ว พี่ลู่ฮานก็ทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาห้องรับแขกอย่างเหนื่อยอ่อน ก่อนจะหันมาพูดกับผมด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

 

                เราไปอาบน้ำให้สบายตัวซะสิ  เดี๋ยวพี่จะทำมื้อเย็นไว้รอ  ลงมาจะได้กินพร้อมกันเลย” 

 

                “ฮ่ะ”  ผมรับคำเบาๆ ก่อนจะเดินขึ้นบันไดไปชั้นสองของบ้าน


 

...Little Cupid…


 

                อาหารมื้อเย็นสำหรับผมและพี่ลู่ฮานในวันนี้เริ่มขึ้นและจบลงอย่างเงียบงันและน่าอึดอัดใจเป็นที่สุด  ทั้งโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความเงียบ เมื่อทั้งผมและพี่ลู่หานยังคงไม่ยอมพูดอะไรออกไป

 

                เมื่อกินข้าวเสร็จ  พี่ลู่ฮานก็เดินเลี่ยงออกไปเดินเล่นที่สนามหญ้าหน้าบ้าน   ผมอยากจะขอโทษพี่เขาที่เผลอพูดอะไรแบบนั้นออกไป  แต่ผมก็ไม่รู้ว่าจะขอโทษพี่เขายังไง  ก็ปกติผมกับพี่ลู่ฮานไม่เคยโกรธกันนี่ แต่ถึงจะโกรธก็จะเป็นผมที่เป็นฝ่ายโกรธพี่เขา  แล้วพี่ลู่ฮานจะเป็นคนง้อมากกว่า 

 

                แบคฮยอนเอ้ย ปากแกนี่จริงๆเล๊ย”  ผมยกมือขึ้นมาตบปากตัวเองแรงๆ สามครั้งอย่างนึกหมั่นไส้ตัวเอง    หลังจากนั้นผมเดินตามพี่ลู่ฮานออกมาที่สนามหญ้าหน้าบ้าน  แล้วก็เห็นพี่ลู่ฮานนั่งอยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่านสีขาว  คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นเป็นปม  ใบหน้าหวานหม่นหมองเหมือนกำลังมีเรื่องกังวลใจอย่างปิดไม่มิด

 

            ฟุ๊บ!!

 

 

                ผมขอนั่งด้วยคนนะฮ่ะ”  ผมเอ่ยขึ้นเบาๆ เป็นเชิงขออนุญาต  ความจริงแล้วก็ไม่รอให้พี่ลู่ฮานอนุญาติหรอก  เพราะก้นของผมสัมผัสกับเก้าอี้ก่อนที่จะเอ่ยออกไปซะอีก

 

                ตามสบายเลย”  ใบหน้าหวานผงะเล็กน้อยเหมือนหลุดออกจากภวังค์ความคิดเมื่อได้ยินสิ่งที่ผมเอ่ย  ก่อนจะหันไปมองรอบๆโดยไม่หันมามองหน้าผมสักนิด 

 

                พี่ยังโกรธผมอยู่อีกหรอ  ผมขอโทษ  ผมไม่ได้ตั้งใจ”  ผมเอ่ยขอโทษเสียงอ่อยๆ อย่างรู้สึกผิด  แล้วขยับตัวไปใกล้กับพี่ลู่ฮาน จากนั้นผมก็สวมกอดเข้าที่เอวบางของคนเป็นพี่  แล้วเอาหัวทุยๆของตัวเองพิงเข้าที่ไหล่บางของพี่ลู่ฮานอย่างออดอ้อน  ก็นะ ผมไม่เคยง้อใครนี่  ผมง้อพี่เขาด้วยวิธีแบบนี้หวังว่าพี่เขาจะยอมยกโทษให้ผมล่ะนะ

 

                ...........................”  ผมได้รับความเงียบตอบกลับมา  ไม่มีคำพูดใดหลุดลอยออกจากริมฝีปากสวยนั้น  จนผมเริ่มรู้สึกใจเสียขึ้นมา  หรือว่าครั้งนี้พี่ลู่ฮานจะ เกลียด’  ผมไปแล้ว 

 

                พี่เกลียดผมแล้วใช่มั้ยฮ่ะ ”  ผมพูดเสียงสั่นๆ อย่างห้ามไม่ได้  ก่อนที่จะรู้สึกถึงความอุ่นวาบของน้ำใสๆ ที่ไหลออกมาบริเวณรอบๆดวงตา  ซึ่งนั่นก็คงจะทำให้พี่เขารู้สึกได้ถึงความเปียกชื้นที่ซึมเข้าไปในแขนเสื้อ  เพราะตอนนี้ผมซบหน้าลงไปไหล่ของพี่ลู่ฮานอยู่  พี่ลู่ฮานเอื้อมมือทั้งสองข้างเข้ามาจับไหล่ผมไว้  แล้วดันตัวผมให้ออกห่าง

 

                “ไม่นะ พี่ไม่เคยเกลียด  ไม่เคยโกรธเราเลย ”  พี่ลู่ฮานพูดแล้วส่ายหน้ารัวๆ เป็นการยืนยันว่าสิ่งที่พี่เขาพูดนั้นเป็นจริงทุกอย่าง

 

                ไม่จริง  พี่เกลียดผมแล้ว  ไม่งั้นพี่คงไม่เงียบใส่ผมแบบนี้ ”  ผมส่ายหน้าอย่างไม่เชื่อ น้ำตาก็ไหลพรั่งพรูออกมาไม่หยุด  เมื่อคิดว่าครอบครัวเพียงคนเดียวที่ผมเหลืออยู่ในตอนนี้และเป็นคนที่ผมรักที่สุดกำลังจะเกลียดผม  เพียงแค่นี้ผมก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ  ถึงผมจะอายุยี่สิบแล้ว  แต่ผมยอมรับเลยว่าจริงๆแล้วผมยังเด็ก  ผมติดพี่ลู่ฮานมาก  ถ้าพี่ลู่ฮานเกลียดผมเข้าสักวันหนึ่ง  ผมคงจะอยู่ไม่ได้จริงๆ

 

                ไม่นะ   พี่รักเราที่สุดรู้มั้ย  เราน่ะคิดมากไปเอง ที่พี่ทำอยู่ทุกวันนี้ก็เพื่อเรา  พี่เกลียดเราไม่ลงหรอกรู้หรือเปล่า  ก็เรามีกันอยู่แค่สองคนพี่น้องนี่  “  พูดจบพี่ลู่ฮานก็ดึงผมเข้าไปกอดอย่างแรง  มือเรียวสวยยกขึ้นมาวางบนกลุ่มผมนุ่มสีน้ำตาลของผมแล้วแล้วลูบไล้อย่างแผ่วเบา

 

                ผมก็รักพี่ที่สุด ผมรักพี่ลู่ฮานที่สุด ฮือออ”  ผมสะอื้นออกมาอย่างดีใจที่พี่ลู่ฮานไม่ได้เกลียดผมจริงๆ อย่างที่ผมกำลังกลัว   ผมร้องไห้อยู่ในอ้อมแขนของพี่ลู่ฮานสักพัก  จึงผละออก  ยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาของตัวเองออกลวกๆ

 

                แล้วทำไมวันนี้พี่ถึงไม่ยอมพูดกับผมเลยล่ะฮ่ะ” 

 

                พี่แค่...มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย”  พี่ลู่ฮานตอบออกมาเบาๆ ใบหน้าหวานมีแววหม่นๆเล็กน้อย

 

                เรื่องอะไรฮ่ะ?  แล้วทำไมพี่ต้องทำหน้าเครียดแบบนั้นด้วย

 

                “ตอนนี้บริษัทจ้างรักของพี่กำลังมีปัญหาเรื่องเงินอย่างหนักเลย  ช่วงนี้ไม่ค่อยมีลูกค้ามาใช้บริการบ่อยเหมือนเมื่อก่อน เลยทำให้เงินในบัญชีช๊อต  จนตอนนี้พี่กลัวว่ากำลังจะต้องปิดบริษัทลง  เพราะแม้แต่เงินจะจ้างลูกน้องในบริษัทยังแทบจะไม่พอเลย”   พี่ลู่ฮานอธิบายให้ผมฟัง  สีหน้าและแววตาของพี่เขาเวลาพูดถึงบริษัท  มันเต็มไปด้วยความเสียใจ  ซึ่งผมก็เข้าใจความรู้สึกของพี่ลู่ฮานนะ  เพียงแต่ผมไม่รู้ว่าจะช่วยยังไงนี่นา

 

                “ทำไมล่ะฮ่ะ  ในเมื่อบริษัทนั้นพี่สร้างมันมาด้วยตัวของพี่เอง  แล้วพี่ก็รักมันมากไม่ใช่หรอ”  ผมมองพี่ลู่ฮานด้วยแววตาไม่เข้าใจ

 

                แต่ต่อไปมันคงจะไม่มีอีกแล้วล่ะ เพราะพี่คงไม่ยอมให้คนอื่นมาเดือดร้อนกับพี่หรอก  พี่รู้ว่าถึงพี่ไม่มีเงินจ้าง  คนพวกนั้นก็ยังอยากที่จะทำงานกับพี่  แต่พี่ฝืนเห็นแก่ตัวแบบนั้นไม่ได้

 

                ผมไม่พูดอะไรต่อจากนั้น เพียงแต่ยื่นมือไปกุมมือของพี่ลู่ฮานไว้  แล้วออกแรงบีบกระชับมือของพี่ลู่ฮานจนแน่น  หมายจะสื่อกำลังใจไปให้พี่เขาสู้  อย่าเพิ่งท้อ  ถึงผมจะบอกว่าผมเกลียดการหลอกลวง  แต่ถ้ามันถึงคราวจำเป็น  ผมก็ต้องยอมเสียสละความสุขส่วนตัวไม่ใช่หรอ  มันคงจะถึงเวลาแล้ว  ที่ผมต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อพี่ลู่ฮานบ้าง!!

 

 

...Little Cupid…


                เช้าวันต่อมา  ลู่ฮานก็ขับรถไปส่งแบคฮยอนที่มหาลัยตามปกติ  จากนั้นร่างเล็กก็ขับรถไปที่คฤหาสน์ตระกูล ปาร์คเพื่อไปพบกับ ลูกค้าคนสำคัญ’  และเมื่อรถจอดสนิทที่หน้าคฤหาสน์หลังงาม  รปภ.ก็เปิดประตูให้อย่างรู้หน้าที่

 

                เท้าเล็กย่างกรายเข้าไปภายในอย่างระแวดระวัง   ดวงตากลมโตสุกใสเหมือนลูกกวางน้อยกวาดมองไปรอบๆ อย่างเพลิดเพลิน   กับบรรดาของตกแต่งสุดหรูหราที่มีให้เห็นอยู่ทั่วบ้าน

 

                มาพบใครค่ะ ”  ในขณะที่ลู่ฮานกำลังเดินชมเครื่องประดับตกแต่งอยู่เพลินๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นขัดจังหวะ  เรียกให้เจ้าของใบหน้าสวยหวานหันไปทางต้นเสียงอย่างเสียไม่ได้

 

                เอ่อ..ผมมาพบคุณโบยองน่ะครับ”  เสียงหวานตอบกลับไป  พร้อมทั้งยิ้มให้แม่บ้านด้วยความเป็นมิตร 

 

                เดี๋ยวนั่งรอที่ห้องรับแขกสักครู่นะค่ะ ดิฉันจะไปตามคุณหญิงมาให้ค่ะ

 

                “ครับ ขอบคุณมากครับ”  ลู่ฮานก้มหัวปรกๆเพื่อแสดงความขอบคุณ 

 

                ลู่ฮานเดินเข้าไปนั่งรออยู่ที่ห้องนั่งเล่น  มือเรียวสวยหยิบนิตยสารเล่มบางขึ้นมาเปิดอ่านพลางๆ แต่แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นอีกครั้ง!!!

 

                “มาหาใครครับ...”   เสียงทุ้มแสนคุ้นเคยที่ได้ยิน เรียกให้คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันเป็นปม  พยายามนึกว่าเสียงนี้ทำไมชั่งฟังดูคุ้นเคย  หากแต่ลู่ฮานก็ไม่ปล่อยให้ตัวเองสงสัยนานไปมากกว่านั้น  ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วหันไปทางต้นเสียงเมื่อครู่  ซึ่งดังมาจากชานบันไดขึ้นไปชั้นสองของบ้าน

 

                อะ เอ่อ..ผมมาหาคุณโบยองครับ”  ลู่ฮานตอบเสียงตะกุกตะกัก  เมื่อเงยหน้าขึ้นไปสบสายตากับเจ้าของใบหน้าหล่อเหลา  ความร้อนวูบวาบแล่นขึ้นมาบนใบหน้าเรียวอย่างห้ามไม่ได้  

 

                หึ  มาหาแม่ผมทำไม  พาเด็กมาขายอีกแล้วหรอ”  แต่วลีที่หลุดลอยออกมาจากปากหยักของร่างสูงกลับทำให้เส้นประสาทของลู่ฮานตรึงเปรี๊ยะ จากความเขินอายแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธอย่างรวดเร็วที่ถูกอีกคนดูถูกซึ่งๆ หน้า

 

                นี่คุณ!!  พูดจาให้มันดีๆหน่อย ”  ลู่ฮานเถียงออกไปใบหน้าหวานบึ้งตึง  มือเรียวเล็กกำเข้าหากันด้วยความโกรธจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือขาว 

 

                ก็แล้วผมพูดไม่ดีตรงไหนล่ะ ผมพูดความจริงต่างหาก”  ร่างสูงตอบเสียงเนิบนาบพลางย่างกรายเข้ามาใกล้ลู่ฮานเรื่อยๆ  ทางลู่ฮานเมื่อเห็นว่าอีกคนขยับเข้ามาใกล้  ก็ขยับตัวให้ก้าวถอยหลัง ถอยไปเรื่อยๆ จนในที่สุด!

 

                อ้ะ!!” 

 

                ลู่ฮานผงะด้วยความตกใจถึงขีดสุด  เมื่อแผ่นหลังสัมผัสเข้ากับผนังตู้โชว์  แต่เมื่อจะขยับตัวหนีอีกคนที่ใกล้เข้ามาเรื่อย  มันกลับไม่ทันการ  เมื่อร่างสูงของ เซฮุน’  ใช้แขนแกร่งทั้งสองข้างยกมาค่อมไว้กับตู้โชว์เหมือนเป็นการกักขังไม่ให้คนตัวเล็กไปไหน   พลางใช้เข่าแกร่งกดดันขาเรียวให้แนบชิดเข้ากับผนังตู้ 

 

                นะ...นายจะทำอะไร”   สรรพนามที่ใช้เรียกถูกเปลี่ยนไป  เมื่อความอดทนของลู่ฮานสิ้นสุดลง  ใบหน้าหวานเงยเชิดขึ้นอย่างอวดดี  ไม่ได้แสดงท่าทีเกรงตัวร่างหนาเลยสักนิด!

 

                “ก็จะลองชิมสินค้าดูไง  ถ้าดีจริง  ผมจะให้คุณแม่ให้ค่าตัวเยอะๆเลยเป็นไง”  เซฮุนกดยิ้มร้ายที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์  ใบหน้าคมโฉบเข้ากับกับใบหน้าเรียวมากยิ่งขึ้น

 

                ไอ้บ้า!! ถอยออกไปนะ”  ลู่ฮานเบี่ยงหน้าหนีด้วยความตกใจ  มือไม้ก็ยกขึ้นมาผลักใบหน้าหล่อออกห่างเป็นพัลวัน  เป็นผลให้ปลายจมูกโด่งเลื่อนผ่านเฉียดกับผิวแก้มใสของลู่ฮานไปเพียงนิดเดียว   เซฮุนผละใบหน้าหล่อขึ้นจากซอกคอขาว  แล้วยิ้มกรุ้มกริ่มให้กับลู่ฮาน  ก่อนจะใช้ร่างกายกดดันคนตัวเล็กกว่าไว้  แล้วบิดมือขึ้นมาจับข้อมือเรียวกดเข้ากับผนังตู้ไว้อย่างแรง  แล้วก้มลงไปกดจูบที่กลีบปากอิ่มสวยสีชมพูอ่อน 

 

                ความอ่อนนุ่มที่ได้สัมผัส ทำให้เซฮุนเผลอละเลียดริมฝีปากไปมาอย่างเพลิดเพลิน    ลิ้นร้อนแลบออกมาเลียไปตามกลีบปากสวยหวังจะให้ร่างบางเผยอริมฝีปากให้ตนได้เข้าไปเชยชิมความหอมหวานจากภายใน  เซฮุนขบเม้มริมฝีปากดูดกลึง เรียวปากอิ่มจนมันเริ่มบวมเจ่อ 

 

                อื้ออออ!!” หลังจากใบ้กินไปอยู่นาน ลู่ฮานก็ตั้งสติได้  เสียงครางประท้วงอู้อี้ในลำคอไม่หยุด  มือเรียวเล็กยกขึ้นมาทุบปรักๆ ที่อกแกร่งหวังจะให้อีกคนปล่อย  

 

                ~กึก กึก~

 

                เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ทั้งคู่เรื่อยๆ เซฮุนก็เลยยอมผละออกจากริมฝีปากเรียวสวยด้วยความเสียดาย   ใบหน้าหล่อเหลากรีดยิ้มร้ายส่งไปให้ลู่ฮานอย่างผู้ชนะ  ก่อนจะปล่อยให้ร่างเล็กหลุดออกจากการพันธนาการ  แล้วใช้มือล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างใจเย็น   ใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มด้วยท่าทางกวนๆ  ให้ลู่ฮานได้กัดฟันกรอดๆอย่างข่มอารมณ์

 

                แล้วเจอกันใหม่นะครับคนสวย...”  ว่าจบเซฮุนก็เดินล้วงกระเป๋าออกไปอย่างใจเย็น  ลู่ฮานก็ได้แต่ดิ้นพล่านๆ ด้วยความเจ็บใจที่ไม่สามารถทำอะไรร่างสูงได้แม้แต่นิดเดียว

 

...Little Cupid…






 

To Be Continue  ^^ 




 

จบไปแล้วอีกหนึ่งพาร์ท  มีรีดเดอร์บางคนไปถามไรท์ในเฟส
ว่าน้องไป๋ไปมีลูกตอนไหนท้องได้ไง
ก็แหมม น้องชานยอลของเราเค้าีน้ำยาดีค่ะ!#ไม่ใช่และ
...เ้ข้าเรื่องๆ  พาร์ทนี้ไรท์เฉลยให้จ้า
 ตั้งแต่พาร์ทนี้เป็นต้นไปจนถึงประมาณพาร์ทที่ 2-3
จะเป็นการเล่าเรื่องย้อนหลังตั้งแต่ ชานแบคได้เจอกันจนกระทั่งมีลูกนะจ้า ^^
ยังไงก็ฝากเม้นๆ เป็นกำลังใจหน่อยนะค้า :D   

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

1,635 ความคิดเห็น

  1. #1615 @MayBeSmile (@exo_member12) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 12:32
    มีความไวไฟ
    #1615
    0
  2. #1600 12exo9snsd (@kwonyuri12exo) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2558 / 06:48
    เจอกันครั้งแรกก็จูบเลยนะ ฮุนฮานนน
    #1600
    0
  3. #1580 Yulyul_Hunhun (@welovesnsdyul) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 15:27
    นี่มันอะไรกันอ่ะ อิฮุนแกเจอพี่ลู่ครั้งแรกแกก็ไปจูบเขาเลยนะ 555555
    #1580
    0
  4. #1532 kairika (@mewteddybear) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 กันยายน 2557 / 21:02
    ฮุนหื่นอ่
    #1532
    0
  5. #1522 จั๊กกิ้มน้ำ (@christina0039) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2557 / 20:54
    ฮุนฮานนนนนนนนนนนนนน

    เอาเลยเน่ๆๆๆๆ จับปล้ำเลย55555555555555555
    #1522
    0
  6. #1486 oporPS (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2557 / 14:38
    เขินแทนพี่ลู่ แหะ >///
    #1486
    0
  7. #1450 warnprae (@warnprae) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2557 / 21:33
    จะได้ไปเดทกันแล้ว ลุ้นคู่ฮุนฮานด้วย 5555
    #1450
    0
  8. #1422 myname' (@mynameisim) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 17:56
    ถถถถถถ เซฮุนมือไววว
    #1422
    0
  9. #1385 siri (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 เมษายน 2557 / 19:41
    ฟินคับฟิน อิเน่นี่ลุกอาลู่แบบไม่ตั้งตัวเลยนะ
    #1385
    0
  10. #1364 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 เมษายน 2557 / 14:14
    โอเซ เธอจำพี่ลู่คนงามไม่ได้หรอ แ่สำหรับพี่ลู่คงฝังใจ
    #1364
    0
  11. #1298 iseyeol (@warangk) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 เมษายน 2557 / 01:25
    คริสเลย์มาแย่งซีนสุดอ่ะ 555 ชานแบคจะรบกันอย่างจริงจังแล่วสินะ
    #1298
    0
  12. #1276 littlegift (@siriporn1806) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 เมษายน 2557 / 19:41
    ฟินค่ะ ฟิน
    #1276
    0
  13. #1221 pinzaaaaa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 เมษายน 2557 / 08:10
    โอ้ย ฟิน มาก อิเน่ตัวแสบ
    #1221
    0
  14. #1192 ok'pui_Gamagic (@love12love) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 21:24
    -...- เน่แกนี้ร้ายจริงๆ
    #1192
    0
  15. #1174 kookkik (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 00:01
    อ๊ากกก ฟลินนน >
    #1174
    0
  16. #1173 kookkik (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 23:59
    อิเน่ แกนี่เร็วจริงไรจริงนะเนี่ย - -"
    #1173
    0
  17. #1141 priw exofan (@badboypriw) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มีนาคม 2557 / 08:43
    ฮุนพูดแรงไปป้ะว่าพี่ลู่แล้วยัง...
    เค้าอีกแต่นาารักชะมัดอ้ะ><ไม่รุว่าคุณนายจะรีบมาทำไม
    #1141
    0
  18. #1115 Ferrero_1503 (@nongpaer_cute) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มีนาคม 2557 / 11:15
                                                                เรื่องมันเศร้า แปร่บบบ
    #1115
    0
  19. #1097 boat (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มีนาคม 2557 / 14:20
    ฮุนรุกเรวมากกกกก สงสารลู่อ่ะ
    #1097
    0
  20. #1022 Black killer (@0871717021) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2557 / 11:44
    พี่น้องงอนกันน่ารักกก สู้ๆนะคะไรท์
    #1022
    0
  21. #1019 Prang_Love (@tammasorn) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:02
    อร๊ายเจออกันนก็จูบกานนเลยนะ ฮุนฮาน
    #1019
    0
  22. #1005 DW CAFE' (@nopassornpleumka) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2557 / 11:41
    เซฮุนร้ายได้ใจ!!
    #1005
    0
  23. #990 Aaronn (@kaaron) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2557 / 09:41
    ฮุนแกแกล้งพี่ลู่หรอ

    #990
    0
  24. #953 Gunkaka (@gunkaka) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 20:49
    อิเน่หื่น =_= 5555
    #953
    0
  25. #878 paprim (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มกราคม 2557 / 12:07
    ฮุน มันร้ายจิงๆ -3-
    #878
    0