[EXO] Little Cupid สื่อรักจากหัวใจ

ตอนที่ 17 : Little Cupid :: Chapter 14 [ 100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,456
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    10 เม.ย. 57

…..Little Cupid…..

…Chapter fourteen…

 







 

                “นี่จ้ะหนูลู่ฮาน..” 


                ขอบคุณมากๆเลยนะครับคุณหญิงซูจี  หวังว่าโอกาสหน้าเราคงได้ร่วมงานกันอีกนะครับ”  เสียงหวานใสเอ่ยขอบคุณหลังจากที่งานเลี้ยงจบลงแขกเหรื่อกลับกันไปจนหมดแล้ว  ผู้ว่าจ้างให้ตนเองและแบคฮยอนมางานวันนี้ก็ยื่นค่าจ้างที่รู้ๆกันดีอยู่แล้วให้อย่างงามแถมด้วยทริปอีกจำนวนหนึ่งที่งานวันนี้สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี  ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ




                “จ้ะ เดินทางกลับดีๆ นะ ^_^ ”  เมื่อเอ่ยลาเสร็จสรรพ  คนตัวเล็กก็เดินเลี่ยงออกมาจากบริเวณห้องรับแขกของตระกูลฮวาง แต่เดินออกมาไม่ทันถึงประตูบ้าน  เสียงเจ้าเครื่องมือสื่อสารที่นอนแอ้งแม้งอยู่ในกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้นเบาๆ  เรียกให้มือเรียวสวยต้องหยิบมันขึ้นมาดูว่าปลายสายที่โทรมาคือใคร  พอเห็นเบอร์ที่โชว์หราอยู่หน้าจอสามร์ทโฟนเครื่องหรู  เส้นคิ้วเรียวที่พาดสวยก็ต้องขมวดเป็นปมเมื่อเห็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย...




                “ยอโบเซโย๊ เสียงหวนใสกรอกลงไปทักทายปลายสายที่โทรเข้ามาอย่างเป็นมิตร  โดยหารู้ว่าไม่นาทีต่อจากนี้หายนะ(?) อาจจะกำลังบังเกิดขึ้น...




                [ งานเลี้ยงเลิกตั้งนานแล้ว...ทำอะไรอยู่?  ทำไมไม่ออกมาสักที?ไม่พูดพล่ามทำเพลงปลายสายก็สวนกลับมาทันควัน  ลู่ฮานยืนนิ่งเป็นใบ้กินอยู่สักพักก่อนจะผละมือด้านที่ถือสมาร์ทโฟนออกมาดูเบอร์ที่โทรเข้ามาอีกครั้ง...



                น้ำเสียงแบบนี้มันใช่เลย... โอเซฮุน  แล้วไอ้เด็กบ้านี่มันไปได้เบอร์เขามาจากไหนกันล่ะ?  พอลองนึกย้อนกลับไปเมื่อหลายวันก่อนที่เด็กนั่นมาที่บ้าน  ลู่ฮานก็ยกมือขึ้นมาตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่เมื่อนึกได้ว่าตอนนั้นเซฮุนบอกว่าหาโทรศัพท์ไม่เจอก็เลยลองยืมโทรศัพท์เขาโทรหา  เด็กเจ้าเล่ห์นั่นเอาไปกดยุกๆยิกๆอยู่พักใหญ่ก็ส่งกลับคืนมา  ตอนนั้นเขาก็ไม่ได้ติดใจสงสัยอะไรเลยด้วยซ้ำ....







            บ้าจริง...







                “ใครน่ะ?”  เนียนต่อสักหน่อย...


                [พี่อย่าเนียนได้มั้ยผมรู้ว่าพี่จำเสียงผมได้....รีบๆ ออกมาเลย  ผมรอนานแล้ว  ถ้าออกมาช้ากว่านี้อีกห้านาทีพี่ โดนดี แน่ผมบอกเลย...เมื่อเนียนๆ ไปแต่อีกฝ่ายดันรู้ทันไม่ยอมหลงกลแถมยังหยิบยกคำขู่บ้าบอคอแตกขึ้นมาขู่ ลู่ฮานก็เริ่มไม่พอใจเล็กๆ  คิดว่าเขาจะกลัวหรือไงกัน?


                นายจะบ้าหรอโอเซฮุน!! อย่ามาขู่นะ  คิดว่าฉันกลัวหรือไงห้ะ?เสียงหวานแว้ดเข้าใส่คนปลายสายอย่างไม่พอใจ หรือบางทีมันอาจจะเป็นเพราะกำลังกลบเกลื่อนความเขินอายอยู่ก็เป็นได้.. (พี่ลู่เขินน้อง คิคิคิ)



                [ถ้าอยากรู้ว่าผมขู่หรือว่าพูดจริง..พี่ก็ลองมาเลทสักห้านาทีสิ] อ๊ากก ไอ้เด็กบ้านี่มัน!! ลู่ฮานอยากจะกัดลิ้นตาย  ไม่น่าไปตกปากรับคำยอมคบมันมันเลย  ให้ตายสิ!   แล้วมันเรื่องบ้าอะไรที่ลู่ฮานจะต้องยอมเชื่อฟังคนที่เด็กกว่าตัวเองด้วย  แล้ววันนี้เขาก็หงุดหงิดมากพออยู่แล้วนะ  รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวแปลกๆ เหมือนจะไม่สบาย..ลู่ฮานบอกเลยว่าไม่มีอารมณ์มาต่อล้อต่อเถียงกับเด็กน้อยอย่างโอเซฮุนหรอกนะ!!



                แต่ก็เท่านั้นแหละ...ได้แต่เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่กับตัวเอง  เพียงไม่ถึงห้านาทีดีด้วยซ้ำ  ลู่ฮานก็เดินมาจนถึงประตูรั้วเหล็กหน้าคฤหาสน์หลังโต  บริเวณด้านหน้าเงียบสงัดเพราะแขกเหรื่อกลับไปกันจนหมดแล้ว แต่เลยจากประตูกเหล็กไปสักสิบเมตรเห็นลัมโบกินี่สีควันบุหรี่คันหรูจอดอยู่ ซึ่งลู่ฮานจำได้ดีว่าเจ้าของมันคือใคร  เมื่อคิดถึงเจ้าของแล้วก็นึกอยากจะเอาเล็บขูดข่วนสีสักหน่อย  แต่คิดไปคิดมาลู่ฮานก็ตระหนักได้อีกครั้งว่าผลที่ตามมามันไม่ดีต่อตัวเองแน่ๆ ...




                สองเท้าเล็กพาตัวเองไปหยุดอยู่ที่ประตูรถฝั่งทางด้านที่นั่งข้างคนขับ  ลองชะเง้อหน้าไปมองคิดว่าเจ้าของรถคงนั่งอยู่ด้านใน  หากแต่ผิดคาด...ลู่ฮานไม่เห็นสิ่งมีชีวิตตนใดนั่งอยู่ในนั้นเลยสักคนเดียว  ใบหน้าหวานหันรีหันขวางมองหาร่างสูงของโอเซฮุน แต่ไม่พบ...



                เค้าลางของความไม่พอใจเริ่มปรากฏบนใบหน้าสวยเมื่อไม่พบเจ้าของรถนั่งอยู่  มือเรียวหยิบโทรศัพท์ออกมาอีกรอบเตรียมจะโทรหาเบอร์ที่เพิ่งรับล่าสุด  แต่ทำได้เพียงแค่กดหมายเลขไปเพียงสามตัวเท่านั้น  ร่างบางก็ต้องสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ!!




                “เห้ยยย  ปล่อยนะ!!”  ลู่ฮานโวยวายเสียงดังลั่นเมื่อถูกสวมกอดจากด้านหลัง  พร้อม ๆกับสัมผัสอุ่นๆ ที่เข้ามาคลอเคลียบริเวณหลังต้นคอสวย  คนที่ยืนซ้อนอยู่เบื้องหลังกดปลายจมูกโด่งให้แนบลงไปกับต้นคอขาวเนียน  พรูลมหายใจอุ่นๆ ลงไปรินรดจนอีกคนต้องย่นคอหนี




                เซฮุนปล่อย  บอกให้ปล่อยไง!!”  เสียงหวานเอ่ยสั่งทันทีที่ยังไม่ได้หันมามองหน้าคนทำด้วยซ้ำ  ไม่ต้องเดาให้เสียเวลา...จะมีใครที่กล้าทำรุ่มร่ามแบบนี้กับลู่ฮานได้?...ถ้าไม่ใช่เซฮุน




                พี่มาเลทนะ..ตั้งหนึ่งนาทียี่สิบเก้าวิฯ”  เสียงที่เหมือนว่าเพิ่งแตกหนุ่มเอ่ยเสียงเบาข้างใบหูเล็ก  และหลังจากพูดจบก็ใช้ริมฝีปากงับหยอกเอินที่ติ่งหูขาวเบาๆ จนลู่ฮานรู้สึกว่าขนอ่อนทั่วร่างพร้อมใจกันลุกเกรียวไปหมด



                มั่ว!! ฉันมาถึงตั้งนานแล้ว  นายไม่เห็นเองตั้งหาก!!”



                “หรอ?”  ตอบเพียงแค่นั้น..ใบหน้านิ่งๆ ที่ลู่ฮานเห็นแล้วรู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งจุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก   มือข้างนึงเชยคางเรียวของคนตัวเล็กกว่าที่ยืนหลังหลังให้กันให้หันมารับจูบที่แสนอ่อนโยนโดยไม่ปล่อยให้อีกคนให้ต่อต้านหรือคัดค้านใดๆ ทั้งสิ้น



                สัมผัสอ่อนโยนนุ่มหยุ่นจู่โจมเข้ากับกลีบปากสวยของลู่ฮานทันทีโดยไม่ได้ตั้งตัว  ใบหน้าหวานถูกอีกคนเชยให้หันมารับจูบทั้งที่เซฮุนยังยืนซ้อนหลังอยู่อย่างนั้น กลีบปากของทั้งคู่แนบสนิทกันโดยไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่านไปได้  ลิ้นร้อนของเด็กหนุ่มที่อายุน้อยกว่าสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากหอมหวานของพี่คนสวยอย่างโหยหา  กอบโกยเอาความหวานล้ำนั้นเข้ามาอย่างเต็มปอดหลังจากที่ไม่ได้เจอคนหน้าหวานมาสามวันเต็มๆ




                อืม...”  เสียงครางแผ่วเบาในลำคออย่างพึงพอใจของคนตัวเล็กยิ่งทำให้เซฮุนกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ  มืออีกข้างที่ว่างเริ่มนึกสนุกเลื่อนสอดสัมผัสเอวบางใต้ชายเสื้อตัวเล็ก  แล้วผละเลื่อนลงไปกดคลึงหนักๆ บริเวณสะโพกกลมมน




                ฮื่ออ!!”  เมื่อได้รับสัมผัสหนักๆ บริเวณต้นขา  ลู่ฮานก็เริ่มได้สติ  หลุดออกจากภวังค์การมอมเมารสจูบแสนหวานของโอเซฮุน  มือบางผลักอกอีกคนแรงๆ ออกห่างจากตัว  ซึ่งเซฮุนที่ไม่ทันได้ตั้งตัวก็ผละออกไปง่ายๆ



                โอเซฮุน!!”   



                โห..เรียกซะเต็มยศเชียว  คิดถึงผมมากก็บอกครับที่รัก”  ยิ้มเผล่อย่างชอบใจที่สามารถยั่วโมโหคนตรงหน้าได้  บางทีโอเซฮุนก็รู้สึกว่าการได้ทำให้คนตรงหน้ามีอารมณ์ที่หลากหลาย  เขิน อาย  หรือว่าโกรธจนหน้าดำหน้าแดงได้อารมณ์มันก็ดีขึ้นมาแบบแปลกๆ




            แบบนี้เรียกว่าโรคจิตหรือเปล่า?




            ที่รักที่เริกบ้าบออะไร  อย่ามารุ่มร่ามนะนี่มันที่สาธารณะ....


                “งั้นแสดงว่าที่ลับตาก็โอเค?



                “เซฮุน!!”




                “โอเคๆ ผมยอมแล้ว แต่ว่าอย่างน้อยผมก็ทำรุ่มร่ามแบบนี้กับเมียผมคนเดียวนะ”  ถึงปากจะบอกว่ายอมแต่ก็ไม่วายหยอดคนหน้าหวานอีกหนึ่งดอกใหญ่ๆ  พลางไล่ต้อนคนตัวเล็กให้เดินร่นถอยหลังไปเรื่อยจนแผ่นหลังเล็กแตะเข้ากับประตูรถคันหรู




                อ้ะ!!”  ลู่ฮานสบถออกมาแล้วหันหนีเลิกลั่กเมื่อรู้ว่าทางที่ตัวเองเลือกเดินมันเจอทางตันซะแล้ว  และในจังหวะที่คิดจะเบี่ยงตัวหลบ  แขนแกร่งของคนตัวสูงกว่าก็กางคร่อมปิดทางหนีของคนตัวเล็กไว้  เมื่อคิดว่าหนีคงไม่พ้นลู่ฮานจึงยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาดันแผงอกกว้างไว้ไม่ให้เข้าใกล้กันมากกว่านี้...




                พอเลยเซฮุน  มันดึกแล้วอยากกลับบ้าน ปวดหัวอยากนอน!!”  ตีหน้าขรึมเอ่ยเสียงดังเมื่อเห็นว่าคนตัวสูงเริ่มรุกไม่หยุด  แถมตอนนี้ยังรู้สึกว่าอาการครั่นเนื้อครั่นตัวที่รุมเร้ามาหลายวันก็เริ่มหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ ราวกับร่างกายจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ





                โอเคครับ..เด็กหนุ่มจอมทะเล้นรับคำอย่างว่าง่ายไม่อยากจะกวนอารมณ์ของนตัวเล็กต่อเมื่อเห็นใบหน้าที่เริ่มไม่สู้ดีเท่าไหร่ ยืนคุยกันตั้งนานสองนานแต่เซฮุนก็เพิ่งมาสังเกตุเห็นว่าใบหน้าหวานที่เคยมีเลือดฝาดบัดนี้มันดูซีดขาวเหมือนกระดาษเอสี่ลงไปทุกที ขึ้นรถเลยครับ...




                ว่าจบก็ดึงประตูเจ้าลัมโบกินี่ให้เปิดออกแล้วรุนหลังร่างบางให้เข้าไปนั่งจากนั้นก็ปิดประตูรถแล้ววิ่งไปนั่งประจำที่พร้อมทั้งขับเคลื่อนออกจากบริเวณคฤหาสน์หลังงามอย่างไม่รอช้า




                ส่วนลู่ฮานเมื่อได้เข้ามานั่งสบายๆ พิงหลังกับเบาะนุ่มๆ เสียงเพลงในรถคลอเบาๆ ระดับอุณภูมิที่กำลังสบาย  อาการครั่นเนื้อครั่นตัวก็เริ่มเบาบางลงไปหากแต่อาการปวดหัวเวียนหน้ากลับเริ่มลุกลาม  รู้สึกว่าหนังตาหนักอึ้งจนไม่สามารถบังคับเปลือกตาให้เปิดอีกต่อไปได้  และก็ผล็อยหลับไปในที่สุด~




                ดวงตาคู่สวยคมกริบเหลือบไปมองร่างบางที่นั่งอยู่พื้นที่ข้างคนขับก็ได้แต่อมยิ้มออกมาเบาๆ เมื่อคนตัวเล็กที่ยามตื่นเป็นคนที่ดูดื้นรั้นเอาการ  แต่เวลาหลับแบบนี้กลับดูเหมือนเด็กตัวเล็กๆ น่ารักในสายตาของเซฮุนเหลือเกิน...




                มองคนตัวเล็กเพลินๆก็นึกไรบางอย่างออก  มือแกร่งควานหาอุปกรณ์เสริมออฟชั่นในการสื่อสารทางโทรศัพท์  เมื่อเจอเจ้าอุปกรณ์ไร้สายที่มีชื่อว่าบลูทูธแล้วก็หยิบมาเสียบหู  แล้วก็ดึงสามร์ทโฟนคู่ใจออกมากดเบอร์ที่คุ้นเคย  รอเพียงไม่กี่อึดใจปลายสายก็รับทันที..




                [ไงไอ้น้องชาย?เสียงปลายสายที่ติดจะห้วนๆ นิด  แต่ดูไม่ได้เหวี่ยงวีนเท่าไหร่ทำเอาเซฮุนนึกไปถึงเหตุการณ์เมื่อช่วงหัวค่ำที่เกิดขึ้นกับพี่ชายของตัวเองและแบคฮยอน




                จัดการพี่สะใภ้ผมเรียบร้อยดีปะ?”  เอ่ยถามออกไปอย่างเรียบๆ ถามว่าเซฮุนรู้ได้ไง?นั่นก็เป็นเพราะว่าตอนนั้นเซฮุนก็อยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วย เขายืนอยู่ถัดจากลู่ฮานที่ก็เป็นหนึ่งในผู้ที่ยืนสังเกตุการณ์ไปไม่ไกลเท่าไหร่  แต่คนตัวเล็กอาจจะไม่รู้ว่าเขายืนอยู่ด้านหลัง




                [อื้ม  ตอนนี้เพิ่งส่งแบคฮยอนกลับถึงบ้าน  กำลังจะกลับบ้านล้ะเนี่ย]



                “โหวว คิดว่าจะหิ้วพี่สะใภ้ผมไปต่อที่อื่นซะอีก...”  อดแซวคนเป็นพี่ไม่ได้  หึงเขาจนหน้ามืดขนาดนั้นเซฮุนไม่อยากจะเชื่อเลยว่าแบคฮยอนจะรอดเนื้อมือพี่ตัวเองไปได้ในคืนนี้




                [มันยังไม่ถึงเวลาเว้ย  ว่าแต่แกเหอะเอาตัวเองให้รอด ทำให้ลู่ฮานใจอ่อนได้แล้วไง๊?]



                “โด่ววว  ฝีมือระดับไหนแล้วครับเฮีย รุ่นนี้ไม่มีรอดอ่ะ



                [ให้มันได้อย่างงี้ดิถึงจะสมกับเป็นน้องชายเฮีย หึหึ]




                “เออเฮีย..ตกลงนี่ส่งแบคฮยอนกลับถึงบ้านแล้วช้ะ?



                [อือฮึ...]




                “งั้นดีเลย  คืนนี้ผมไม่นอนบ้านนะ จะแวะไปนอนที่คอนโด อ่อ...เผื่อเฮียจะโทรไปบอกแบคฮยอนนะว่าวันนี้พี่ลู่ฮาน ไม่กลับบ้านเหมือนกัน  น้องชายเค้าจะได้ไม่เป็นห่วง”  พูดพลางกระหยิ่มยิ้มย่องกับตัวเอง  นี่ไม่ได้ตั้งใจจะอวดเลยนะ  ไม่เลยจริงจริ๊งงง




                [แกคิดจะทำอะร้ะ?]



                “โถ่เฮียยยย  ไปนั่งซักผ้ามั้งครับ  ไม่น่าถาม...”  ส่งมุขอ้อนตีนไปหนึ่งดอก..



                [กวนตีน! จะทำอะไรก็คิดให้ดีๆ นะเว้ย  ถ้าเค้าโกรธมานี่ยุ่งเลยนะ  พี่น้องคู่นี้ยิ่งรับมือยาก...]



                ผมเอาอยู่...




                [เอ้าหรอ?  เอาอยู่ แล้วโทรมาหานี่คิดจะให้ฉันฟังเสียงเมียแกครางด้วยคนหรือไงว่ะ ฮ่าๆ ๆ ๆ ] นั่น...เจอตอกกลับมาหนึ่งดอกครับ! เฮียแม่งไม่เบาเลย...




                “ตลกล้ะเฮีย  แค่นี้นะ  ผมต้องดูแลพี่เค้า  ตอนนี้ป่วยอยู่




                [หูยยยย  น้องเฮียแรงดีจนลู่ฮานถึงกับทรุดเลยหรอ โอ้ะๆๆ เด็ดว่ะ]




                “เฮียอ่ะ โว๊ะ..”  จิ๊จ๊ะขัดใจเขินอาย(?) กับคำแซวของพี่ชายได้ไม่เท่าไหร่เซฮุนก็เป็นฝ่ายทนรับคำแซวไม่ไหวจนต้องกดวางสายในที่สุดแล้วตั้งสติมั่นจดจ่ออยู่กับถนนสายตรงหน้าต่อไปยังเป้าหมายที่ไม่ใช่บ้านของคนตัวเล็ก  หากแต่เป็นคอนโดของเขาแทน...

 








 

                “พี่ลู่ฮาน..พี่ลู่ฮาน”  เสียงทุ้มเอ่ยปลุกคนสวยอีกครั้งที่รถมาจอดสนิทที่ลานจอดรถของคอนโดมิเนียมสุดหรูหราหากแต่คนที่หลับลึกก็ไม่มีทีท่าว่าจะตื่น เซฮุนจึงตัดสินใจสอดแขนแกร่งช้อนอุ้มร่างบางขึ้นไปบนห้องทันที  เมื่อมาถึงยังชั้นบนสุดของคอนโดที่มีเพีนงห้องของโอเซฮุนเพียงห้องเดียว  จะให้เรียกเป็นห้องก็คงจะไม่ถูกสักเท่าไหร่  เพราะมันออกจากเป็นแนวเพ้นท์เฮาส์มากกว่า



                ทั่วทั้งชั้นมีเพียงหนึ่งห้อง  และในหนึ่งห้องนั้นก็แบ่งเป็นสองชั้นเหมือนกับเพ้นท์เฮาส์หรูทั่วๆ ไป เซฮุนอุ้มรางบางขึ้นไปบนห้องนอนที่ถูกจัดให้อยู่ชั้นสองของเพ้นท์เฮาส์



                วางร่างบางลงบนเตียงก่อนจะปลดกระดุมเสื้อที่ชื้นเหงื่ออีกคนออกไปตามด้วยกางเกงขายาวและถุงเท้ารองเท้าออกเสร็จสรรพเพื่อให้อีกคนได้สบายตัว  เซฮุนได้แต่คิดกับตัวเองว่าทำไมอยู่ๆ พี่ลู่ฮานของเขาถึงได้ป่วยได้ แต่แล้วโอเซฮุนก็ต้องแปลกใจกับบางอย่างที่เลอะเป็นคราบย้อนออกมาจากกางเกงของอีกคน คิ้วเข้มขมวดเป็นปมคิดอยู่ซักพักก็หาคำตอบให้ตัวเองได้  และแทบจะทันทีที่เขาอยากจะตบกะโหลกตัวเองแรงๆ ที่ตัวเองเป็นสาเหตุที่ทำให้คนสวยต้องป่วยแบบนี้...




                ทำไม่เป็นทำไมไม่บอกนะ  ปล่อยเอาไว้ได้ยังไงตั้งหลายวันแบบนี้...บ่นพึมพำกับตัวเองอย่างหัวเสียที่ไม่ดูแลคนตัวเล็กให้ดีๆ เมื่อย้อนกับไปนับว่าตั้งแต่คืนนั้นก็ผ่านมาหลายวันแล้ว  แต่ลู่ฮานไม่ได้เอาสิ่งแปลกปลอมที่เข้าไปอยู่ในร่างกายออกมาถึงได้ไม่สบายแบบนี้   เซฮุนค่อยๆทรุดตัวลงนั่งข้างร่างบางจนพื้นเตียงบริเวณนั้นยุบลงไปตามน้ำหนักตัว




                พี่ลู่ฮานครับ  พี่ลู่ฮาน...ก้มลงไปกระซิบปลุกอีกคนใกล้ๆ ใบหูขาวสะอาด  เมื่อหยุดอยู่ในระยะประชิดแบบนี้เซฮุนก็อดไม่ได้ที่จะกดจมูกโด่งลงไปที่แก้มนุ่มเบาๆ พร้อมๆ กับใช้ริมฝีปากขบงับใบหูเล็กอย่างหมั่นเขี้ยว




                งื๊อออ~”  คนที่ถูกรบกวนการนอนหลับครางอู้อี้ในลำคออย่างขัดใจ  พยายามเบี่ยงหน้าหนีการก่อกวนเต็มที่  แต่แล้วก็ต้องเบิกตาตื่นขึ้นมาเมื่อคนจอมแกล้งไล้ฝ่ามือผ่านลำตัวของตัวเองมาหยุดอยู่ที่ยอดอกแล้วบิดมันเบาๆ




            ทำไมเย็นๆ ?




                คำถามแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวสมองหลังจากลืมตาตื่น  แล้วพบว่าลมเย็นๆ พัดมาปะทะผิวกายไปแทบจะทุกส่วน  คิดได้ไม่นานก็ก้มลงมองสำรวจตัวเอง..





                เห้ยยย!!”  ถึงกับตะโกนลั่นเมื่อพบว่าเสื้อและกางเกงของตัวเองถูกถอดออกจนหมด เหลือเพียงแค่บ๊อกเซอร์และซับในตัวจิ๋วเพียงเท่านั้น  แค่นั้นยังไม่พอ  หัวทุยๆ ของใครบางคนที่ลู่ฮานรู้สึกคุ้นๆ กำลังขยับยุกยิกอยู่ที่หน้าท้องของเขา





                เสียงดังทำไมพี่?  มันดึกแล้วนะ...”  พูดอย่างไม่สะทกสะท้าน



                ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังงไง?




                “เข้าประตูมาไงครับ...” 




                แล้วทำไมไม่ไปส่งฉันที่บ้าน...”  ถามอย่างหัวเสียพยายามจะพยุงตัวเองให้ลุกขึ้น  แต่ทำได้ไม่เท่าไหร่ก็ต้องทิ้งตัวลงไปนอนเหมือนเดิม   เมื่อเห็นว่าร่างบางไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงแม้แต่จะช่วงตัวเองเซฮุนก็ตัดสินใจช้อนร่างเล็กขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน




                เห้  ทำไรน่ะ?..ปล่อยนะ! แล้วนี่ถอดเสื้อผ้าฉันทำไมเนี่ยะห้ะ!?”  เริ่มโวยวายเสียงดังเมื่อถูกอีกคนอุ้มจนร่างลอยหวือมาปะทะแผ่นอก นี่ๆ จะพาไปไหนเนี่ย...





                “ทำไม่เป็นทำไมไม่บอก?  ”  ไม่ได้ตอบคำถามที่อีกคนถามออกมา หากแต่เปลี่ยนเป็นคำถามกลับไป ในขณะที่สองเท้าก้าวอย่างมั่นคงก็นำพาคนตัวเล็กเดินเลี่ยงจากเตียงนอนสีเร่าร้อนไปยังโซนที่มีผ้าม่านสีเข้มปิดอยู่





                เลื่อนผ้าม่านออกให้ทีครับ  ผมใช้มือไม่ถนัด”  เพราะเหตุที่ว่าอุ้มร่างเล็กในอ้อมแขนอยู่จึงไม่มีมือว่างพอที่จะเลื่อนผ้าม่านให้เปิดออก...  พอได้ยินแกคนสั่งลู่ฮนาก็ไม่ยอมทำตามเสียทีเดียว  แต่อาจจะด้วยเพราะสสถานการณ์บังคับมือเล็กเลยจำต้องยื่นไปจับผ้าเนื้อหยาบๆ สีเข้มให้เปิดออก และเมื่อสิ่งที่อยู่ตรงหน้าปรากฏขึ้น  ลู่ฮานก็ต้องจ้องมองด้วยความทึ่งๆ  แต่ก็ไม่ได้แสดงอะไรออกไปให้อีกคนสังเกตเห็น





                สิ่งที่ลู่ฮานเห็นคือมันเป็นเหมือนๆ กับห้องน้ำ  หากแต่มันเป็นเพียงแค่อ่างแช่น้ำแร่ที่ถูกตั้งห่างออกจากเตียงเพียงไม่ไกล  โดยมีผ้าม่านผืนใหญ่กั้นระหว่างเตียงกับส่วนดังกล่าวเอาไว้...





                ปล่อยเอาไว้ได้ไงตั้งหลายวัน  เพราะแบบนี้ไงพี่ถึงไม่สบายตัว...”  ท่อนแขนแกร่งวางร่างเล็กๆลงกับอ่างอาบน้ำ  แล้วตามลงไปนั่งซ้อนด้านหลังให้แผ่นหลังบางแนบสนิทกับแผ่นอกแข็งแรงจัดการดึงซับในและบ๊อกเซอร์ตัวจิ๋วออกจากสะโพกกลมกลึง  นั่นทำให้คนตัวเล็กตกใจรีบยกไม้ยกมือขึ้นมาปิดเป็นพัลวัน   เริ่มเข้าใจความหมายในสิ่งที่คนเด็กกว่ากำลังพูดถึง....





                ก็ไม่รู้ว่าต้องเอาออกด้วย..”  อ้อมแอ้มตอบไม่เต็มเสียง เบือนหน้าหลบตากับเด็กน้อยจอมเจ้าเล่ห์ ก็คนมันไม่รู้อ่ะไม่เคยมีอะไรกับใครที่ไหนนี่นา..!!





                งั้นเดี๋ยวสอนให้  ตอนนี้พี่หันหน้ามาคุยกันก่อน”  ว่าพร้อมกับนิ้วเรียวยาวที่เลื่อนไปเชยคางมนให้หันมาสบตากันอีกครั้ง  พอได้สบกับสายตาเจ้าเล่ห์แสนกลที่จ้องมาอย่างไม่วางตา  คนเป็นพี่ก็เริ่มรู้สึกร้อนวูบวาบที่ผิวแก้มกับสถานการณ์แบบนี้ ... แบบที่ไม่มีเสื้อผ้าอยู่บนเนื้อตัวสักชิ้นมันเหมาะที่จะมานั่งจ้องกันที่ไหนเล่า!!




                จำไว้นะว่าครั้งต่อไปถ้าครั้งต่อไปทำเสร็จพี่ต้องรีบเอามันออกมา  เพราะว่าของผู้ชายมันไม่เหมือนผู้หญิงที่จะซึมซับเอาของแบบนี้เข้าไปในร่างกายได้  ถ้าปล่อยมันตกค้างไว้นานๆ จะครั่นเนื้อครั่นตัวจนป่วย...”  เอ่ยอธิบายเสียงทุ้ม  คนที่ไม่มีประสบการณ์ก็รีบพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย  แต่ก็ต้องเอ้ะใจกับประโยคที่ว่า ครั้งต่อไป




            หมายความว่ายังไงกัน? ยังจะมีครั้งต่อไปอีกหรอ?  เด็กบ้า!! พูดออกมาได้ไม่อายปาก!!



                “แยกขาออก....” 




ฉากไม่เหมาะสม!!!
*ดูวิธีอ่านด้านล่างค่ะ ^^ *















 

....เป็นรอบที่สอง...


 
                เห็นอย่างนั้นเซฮุนก็เอื้อมไปเปิดวาล์วน้ำให้ไหลออกมา  จนเมื่อระดับน้ำเพิ่มสูงขึ้นประมาณเศษหนึ่งส่วนสี่ของอ่าง  มือหนาก็วักน้ำทำความสะอาดให้จนหมดจรด  ก้มลงไปใช้ลิ้นโอ้โลมเก็บกลืนน้ำหวานเข้าไปอย่างไม่นึกรังเกียจ





                อื้อออ~ เซฮุน  พอ...เอ่ยบอกเสียงสั่นพร่าเมื่อเห็นว่าคนเป็นน้องเหมือนจะเริ่มเปิดประเด็นขึ้นมาอีกเป็นรอบที่สาม  แต่ร่างสูงที่ได้ยินก็ไม่คิดอยากจะหยุด  ก็จะให้หยุดได้ยังไงในเมื่อคนหน้าหวานที่ปากสั่งให้เขาหยุด  แต่มือเรียวกับกอบกุมอยู่บนหัวเขาแล้วในบาจังหวะที่เขาใช้ปลายลิ้นโลมเลียที่ส่วนปลายมน




                มันเลอะ..ผมก็แค่ทำความสะอาดให้”  ผละปากออกมาพูดกับคนตัวเล็ก  จ้องมองหน้าอีกฝ่ายนิ่งจนร่างบางทนไม่ไหวต้องเบือนหน้าหนี  ส่วนกลางลำตัวสั่นระริกปริ่มน้ำใสๆ เริ่มมีปฎิกิริยาขึ้นมาอีกรอบจนลู่ฮานชักอยากจะทึ้งตามเนื้อตัวให้ลายจากอาการบ้าบอ  อยากจะตีตัวเองแรงๆ ที่ดันไปเคลิ้มหลงกับการโอ้โลมของร่างสูง  อากัปกิริยาแบบบนั้นเรียกรอยยิ้มจากหนุ่มรุ่นน้องได้เป็นอย่างดี...





                มือหนาเลื่อนไปเปิดตัวปล่อยน้ำทิ้งแล้วยื้อตัวหยิบผ้าเช็ดตัวที่วางพาดไว้อยู่บนชั้นเหนือหัวคนตัวเล็ก  ผ้าผืนใหญ่สีขาวถูกห่อหุ้มไหล่ลาดไว้เลยยาวมาถึงต้นขาเรียว  จากนั้นวงแขนแกร่งก็ช้อนรวบเอาคนตัวเล็กมาไว้ในอ้อมแขนแล้วเดินก้าวออกจากอ่างอาบน้ำ แล้วพาอีกคนเดินไปวางร่างบางไว้บนเตียงนอนนุ่ม  แล้วเตรียมจะผละเดินออกไปทางห้องน้ำ..





                จะไปไหนน่ะ...เสียงหวานเอื้อนเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ 




                ผมจะไปอาบน้ำ...”  คือยังไงล่ะ?  ลู่ฮานไม่ได้หวังอะไรเลยนะ  ไม่ได้หวังเลยจริงๆ แต่ว่าแบบนี้มันผิดปกติเกินไป แบบ...เพิ่งปลดปล่อยให้เขาเสร็จแล้วตัวเองก็เดินหนีไปแบบนี้..





                “ทนไหวหรอ?”  ถามออกไปโดยไม่ได้ระแวดระวังถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นกับตัวเองสักนิด แล้วลู่ฮานก็ไม่มีทางได้รู้เลยว่าสายตาเชื่อมฉ่ำที่มองไปนั้นทำเอาร่างสูงที่ยืนมองอยู่เริ่มปวดหนึบที่กลางลำตัวขึ้นแบบหนักข้อขึ้น  แต่เซฮุนก็จะยังอดทนไว้ ไม่ทำอะไรพี่คนสวย จนสุด




                “อย่ายั่วผม...ถ้าพี่ไม่อยากเลอะอีก”  ว่าจบก็เดินหนีเข้าไปในห้องน้ำปิดประตูเสียงดังปังจนจนลู่ฮานที่นั่งปั้นหน้างงอยู่บนเตียงต้องสะดุ้งน้อยๆ ไม่ค่อยจะเข้าใจถึงการกระทำของร่างสูงนัก





                ในด้านของเซฮุนเมื่อเข้ามาถึงในห้องน้ำ  มือหนาที่เพิ่งสำเร็จความใคร่ให้คนหน้าหวานไปหมาดๆ ก็ยกขึ้นมากอบกุมส่วนนั้นของตัวเองบ้าง  เริ่มขยับขึ้นลงเบาๆ เป็นจังหวะเนิบๆ ก่อนเลเวลจะเพิ่มขึ้นตามระดับอารมณ์ที่สูงขึ้นทุกขณะ  ให้ห้วงมดนความคิดนึกถึงแต่ใบหน้าหสวยหวานยามเผยอปากครางพร่าตอนที่เขาปรนเปรอให้  แล้วเพียงไม่นานธาน้ำที่เก็บกดมานานก็พวยพุ่งออกมาราวเขื่อนแตก





                แต่ดูเหมือนว่ารอบเดียวมันจะไปพอนะ...สงสัยโอเซฮุนจะต้องกลับไปพิจารณาถึงสายตาที่เว้าวอน(?) ของคนสวยที่มองเสียแล้วกระมัง?






            ร่างสูงหยิบผ้าเช็ดตัวที่พาดไว้ขอบอ่างล้างหน้าขึ้นมาสวมที่สะโพกสอบแล้วเดินโทงๆ ออกจากห้องน้ำ  เมื่ออกมาก็พบคนสวยนั่งอยู่กลางที่นอน ตอนนี้มีเสื้อคลุมอาบน้ำสวมทับกายบอบบางอยู่  สายตาที่ดูเหมือนลูกกวางตัวน้อยๆ มองมาอย่างไม่เข้าใจ  เห็นแล้วอยากจะจับกดลงกับเตียงแล้วกระแทกให้หายหมั่นเขี้ยว..






                ไม่รู้หรือไงว่ามองแบบนั้นมันเรียกว่ายั่ว?...”  ว่าเสียงกรุ้มกริ่มแล้วย่างกรายเข้าไปใกล้ร่างบางที่นั่งอยู่บนเตียงนิ่ง  แต่คนหน้าหวานก็ไม่ไดมีท่าทีที่จะขยับหนี  ขาแกร่งเดินไปหยุดที่ข้างๆ เตียงแล้วจ้องมองอีกคนอย่างไม่ลดละ....






                “อะ เอ่อ..ฉันก็แค่..แค่”  ตอบเสียงอ้ำๆ อึ้งๆ ไม่กล้าพูดสิ่งที่ใจคิดออกไป  ถึงลู่ฮานจะเพิ่ง เคย  กับเซฮุนเป็นคนแรก แต่ก็ใช่ว่าจะไม่รู้ไอ้เสียง พั่บๆ ๆ ที่ดังในห้องน้ำเมื่อครู่นี้มันจะเป็นเสียงอาบน้ำอย่างที่อีกคนบอกหรอก  ลู่ฮานไม่ได้ไร้เดียงสาขนาดนั้น...




                แค่...?”  ทวนคำพูดของอีกคนอย่างเจ้าเล่ห์เพทุบาย 





                อยากช่วย...”  แล้วลู่ฮานก็ไม่ได้จะเป็นคนเห็นแก่ตัวขนาดที่ว่าอีกคนปลดปล่อยให้ตัวเองถึงสองครั้ง  แต่กลับไม่ได้ช่วยอะไรอีกฝ่ายเลย...




 
                พูดอย่างงี้อย่ามาหาว่าผมใจร้ายทีหลังนะ...”   




ฉากไม่เหมาะสม!!!
*ดูวิธีอ่านด้างล่างค่ะ ^^ *





 

ฮื่อ...”  คนตัวเล็กก็หายใจหอบตัวโยน ทิ้งหน้าลงซบหมอนใบนุ่มเมื่อคนที่ซ้อนอยู่ด้านหลังปล่อยออกมาทุกหยาดหยด  เซฮุนทิ้งกายนอนลงข้างๆ กับลู่ฮาน  จมูกโด่งกดจูบลงไปที่หัวไหล่เนียน แล้วก็พรมจูบที่แผ่นหลังบางอย่างแสนรัก  แขนแกร่งจับพลิกอีกคนให้หันมาสบตากัน   โอบกอดร่างเล็กๆไว้ในอ้อมแขนจ้องมองอีกคนด้วยสายตาเชื่อมหวาน  ลู่ฮานก็หน้าแดงำไม่กล้สวบตา  แล้วก็ไม่รู้จะหันหน้าไปทางไหนจึงซบลงไปที่แผงอกกว้าง  ร่างสูงจึงกดหัวเล็กๆ ให้จมลงไปในอกตัวเอง  ยิ้มอย่างเป็นวุขก่อนที่จะหลับลงไปในห้วงนิทราที่แสนเหนื่อยอ่อนกับกิจกรรมที่เพิ่งจบลงไป...



50%

 

               เซฮุนอ่านสัญญาคร่าวๆ และเหล่สายตามองพี่ชายตัวเองที่กำลังมองมาทางเขาด้วยสายตาขอร้องแกมบังคับ  วันนี้คุณพี่ชายตัวดีบังคับให้เขา มาทำสัญญาว่าจ้างแบคฮยอนให้ไปล่องเรือด้วยกันแทนพี่คยองซูที่ติดธุระไม่สามารถมาได้  เซฮุนมานี่ก็เพียงแค่มาเซ็นสัญญาเป็นพยานรู้เห็นเฉยๆ  เพราะเจ้าตัวต้นเหตุจริงๆ ไปตกลงกันเรียบร้อยแล้ว




                สิบล้าน?



                เซฮุนวางสัญญาลงที่โต๊ะกระจกใสแล้วเลิกคิ้วมองไปยังพี่ชายด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจ  รู้ก็รู้อยู่ว่าพี่ชายเขาน่ะรวย  มีเงินเก็บเป็นของตัวเองเยอะ  แต่มันต้องทุ่มขนาดนี้เชียวหรอ...




                เซ็นๆ ไปเถอะน่า  แค่นี้ขนหน้าแข้งไม้ร่วงหรอก”  จ้า..พ่อคนรวย!!




                “ความจริงแล้วฉันก็ไม่อยากจะเซ็นหรอกนะ  เพราะฉันรู้ว่าพี่ชายคุณไม่รักษาสัญญาแน่ๆ   แถมครั้งนี้ยังไปกันตั้งเป็นเดือนๆ  แต่อย่างน้อยการที่มีคุณมารับรู้ด้วยพี่ชายคุณก็ไม่น่าจะตุกติก  และเมื่อใดที่พี่ชายคุณทำผิดกฎก็ต้องชดใช้ค่าเสียหาย...





                “ร้อยล้าน”  ยังไม่ทันที่คนตัวเล็กจะพูดจบเซฮุนก็เสริมขึ้นมา ความเป็นจริงแล้วเขาไม่ได้เดือดร้อนเลยสักนิดกับเงินพวกนั้น  เห็นว่ายังไงซะคนที่จ่ายเงินก็เป็นพี่ชายเขาอยู่ดี  เพราะยังไงพี่ชายตัวดีของเขาต้องผิดสัญญาแน่ๆ จากที่อ่านผ่านสายตาก็ไม่น่ารอด





 ข้อสี่  ผู้ถูกจ้างขายแค่ความรักไม่ได้ ขายตัว

ข้อแปด  ห้ามนอนกับผู้ว่าจ้าง  ถ้าไม่เข้าใจกลับไปพิจารณาข้อสี่ใหม่อีกครั้ง  แต่ถ้ายังไม่ชัวร์อีกก็กลับไปอ่านตั้งแต่ข้อหนึ่ง!






                และอีกสิ่งที่เซฮุนมั่นใจเป็นอย่างยิ่งนั่นก็คือ...พี่ชายของเขาคงไม่ถือศีลนั่งเฝ้าคนที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่ของลูกที่จ้างไปด้วยค่าจ้างแพงแสนแพงอย่างแน่นอน



                ไม่เห็นมีกฎคุ้มครองผู้ว่าจ้างเลย นี่มันเอาเปรียบกันชัดๆ ” 



                “อย่างพี่ชายคุณไม่ต้องคุ้มครองหรอกคุณเซฮุน  เพราะในหัวสมองเขาคิดจะแหกกฎตั้งแต่แรกด้วยซ้ำ”  แบคฮยอนว่าพรางส่งปากกาให้ทั้งชานยอลและเซฮุนเซ็นลงไปในสัญญาว่าจ้าง



                พรุ่งนี้เรือออกเก้าโมงตรง  เดี๋ยวฉันจะเอารถมารับแล้วก็เตลิดไปท่าเรือกันเลย...”  ชานยอลว่าพร้อมทั้งวางปากกาลงบนโต๊ะ  แบคฮยอนจึงเก็บเอกสารไว้กับตัวเองหนึ่งชุด แล้วก็ส่งไปให้ชายอลเก็บไว้อีกหนึ่งชุด..

















 

 

                เดินทางดีๆ ล่ะเฮีย...”  เซฮุนเอ่ยบอกพี่ชายที่อุ้มหลายน้อยอยู่ในอ้อมแขนแล้วหันไปยิ้มให้ร่างเล็กตัวขาวที่ยืนอยู่ข้างๆ กับพี่ชายตัวเอง  แบคฮยอนยิ้มตอบน้อยๆ ตามประสาคนอัธยาศัยดีก่อนที่ร่างบางจะก้มลงจับกระเป๋าสัมภาระแล้วเริ่มออกเดินนำไปก่อน  เมื่อเห็นว่าร่างเล็กเดินห่างออกไปเพียงนิด  เซฮุนก็ยกยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วก้มลงไปกระซิบกับพี่ชายตัวเองให้ได้ยินเพียงแค่สองคน





                คราวนี้ถ้าจะมีหลานให้ผมขอแบบที่เฮียตั้งใจๆ เอาหล่อๆ แมนๆหน่อยนะ  หน้าหวานๆ แบบเจ้าหนูแบบนี้ไม่เอานะเว้ยเฮีย





                “เออน่ะ  ฉันจะตั้งใจทำ  ไปล่ะ”  ยักคิ้วให้อย่างรู้กันก่อนที่เซฮุนจะกดจมูกหอมแก้มบนใบหน้าเล็กๆ ของหลานชายที่กำลังอ้าปากหาวที่นอนไม่เต็มอิ่มทั้งพี่พ่อกับแม่กำลังจะพากันขึ้นเรือเพื่อที่จะเล่นกับความรู้สึกของกันและกันโดยมีเจ้าหนูตัวน้อยเป็น พันธนาการที่เหนี่ยวรั้ง





                “เจ้าหลานน้อย  อาไปแล้วนะ  เราก็อย่าดื้อรู้เปล่า พ่อกับแม่จะได้มีน้องให้เร็วๆ ^_^”

 












                แบคฮยอนเริ่มหายใจไม่ทั่วท้องทั้งๆ ที่ตั้งใจไว้แล้วว่าจะทำให้ชานยอลเสียดายที่อยากได้แค่ลูก  แบคฮยอนต้องทำให้ชานยอลต้องการเขาจนดิ้นทุรนทุรายให้ได้!!





                ชานยอลแอบลอบมองคนตัวเล็กที่กำลังวุ่นอยู่กับการจัดข้าวของ  ส่วนเขาก็กำลังนอนเอกเขนกกับลูกชายผู้น่ารักอยู่บนเตียง







                “พ่อฮับ! เมื่อไหร่จะมีน้องล่ะฮะ?  ยอลอยากมีเพื่อนเล่น”  เสียงใสนั้นเล่นเอาทั้งคนเป็นพ่อและแม่หันไปสบตากัน  ชานยอลอยากบอกเจ้าหนูน้อยเหลือเกินว่าล่องเรือคราวนี้เขาจะหาเพื่อนเล่นให้หนูน้อยได้แน่ๆ  แต่ว่าร่างสูงก็ยังคงนิ่งเฉยและส่งยิ้มมีเลศนัยไปให้แบคฮยอน








                “เล่นกับพ่อไปก่อนไงครับ ^_^”




                “ไม่เอา ยอลจะเอาน้อง ยอลอยากมีน้องชายหลายๆคน”  เสียงนั้นเริ่มงอแงเมื่อไม่ได้ดั่งใจ  นั่งหันหลังให้คนเป็นพ่ออย่างแสนงอนจนชานยอลต้องแกล้งรั้งเจ้าตัวเล็กลงมานอนทับบนอก  และด้วยความขี้งอนขี้แยเป็นทุนเดิม  เมื่อโดนแกล้งแบบนั้นเจ้าตัวเล็กก็แผดเสียงร้องจ้าออกมาลั่นห้อง!





                “ลูกชายใครวุ้ย  ทำไมขี้งอนจังเลยหื้มมม”  ว่าแล้วก็บิดจมูกเล็กอย่างหมั่นเขี้ยว  แล้วยื่นนิ้วยาวไปจิ้มที่แก้มใสๆ ของลูกชาย  ใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตานั้นหันมามองพ่อ  ปากแดงระเรื่อน่ารักเม้มเข้าหากันแน่น






                ยอลจะเอาน้อง  จะเอาตอนนี้”  เมื่อได้ยินที่ลูกชายพูด  ชานยอลก็หัวเราะเบาๆ พร้อมทั้งเหลือบไปมองแบคฮยอนว่าคนตัวเล็กจะพูดอะไรหรือเปล่า  แต่ร่างบางก็ยังคงเงียบไม่สนใจสิ่งที่ลูกชายแสนงอนพูด...




                อยากได้จริงๆ หรอครับ?”  ชานยอลกระซิบถามลูกชายเบาๆ   จับแก้มแดงปลั่งดึงเล่นอย่างหมั่นเขี้ยวจนหัวเล็กของเจ้าลูกชายซบลงมาที่อก  ถึงแม้ว่าเสียงร้องไห้จะเงียบไปแล้ว หากแต่หยดน้ำตายังเกาะพราวเต็มใบหน้า แทนคำตอบหนูน้อยก็ลุกขึ้นนั่งทับอกคนเป็นพ่อไว้แล้วยื่นมือไปหยิบเจ้าวู๊ดดี้ตัวโปรดขึ้นมาทับอีกแรงหนึ่ง แล้วก็พยักหน้ารับในสิ่งที่คนเป็นพ่อถาม





                งั้นเดี๋ยวคืนนี้พ่อจัดการให้  แต่เราต้องสัญญานะว่าจะไม่ขัดคอ  ถ้าพ่อบอกว่าจะ ทำน้องเราต้องรีบนอน  แล้วตอนกลางวันก็ต้องไปอยู่ที่ห้องเลี้ยงเด็กนะครับ   เจ้าลูกชายใช้นิ้วแตะปลายคางเหมือนคนกำลังใช้ความคิดอย่างหนักก่อนจะพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย  ทั้งๆ ที่ไม่เข้าใจหรอกว่าไอ้การ ทำน้อง  อย่างที่คนเป็นพ่อบอกมันทำยังไง





                ยอลยอลมาอาบน้ำดีกว่าลูก..”  ร่างเล็กๆ ที่ทำหน้างอราวกับผู้หญิงรีบกระโดดลงจากเตียงทันทีที่ได้ยินคนเป็นแม่เรียก





                แม่ฮับ  พ่อบอกว่าคืนนี้พ่อจะทำน้องให้ยอล  พ่อจะหาน้องให้ยอล พรุ่งนี้ยอลจะมีน้องแล้ว!!”  เมื่อได้ยินลูกน้อยพูด  แบคฮยอนก็เงยหน้ามองอีกฝ่ายที่กำลังยิ้มระรื่นอยู่อย่างไม่พอใจ




                อย่าไปเชื่อเลย  พ่อเขาหาน้องให้หนูไม่ได้หรอก  น้องน่ะไม่ใช่จะหาได้ง่ายๆ นะรู้หรือเปล่าลูก  แต่ก็ไม่แน่นะ  พ่อของยอลยอลน่ะเที่ยวไปไข่เรี่ยราดไว้ทั่ว  บางทียอลยอลอาจจะมีน้องหลายคนก็ได้นะลูก





                “นี่แบคฮยอน!! เธอสอนลูกแบบนั้นได้ยังไง?  ฉันไปไข่เรี่ยราดไว้ที่ไหนกัน!! ”  คนที่นอนยิ้มระรื่นอยู่เมื่อครู่ลุกขึ้นมาโวยวายฉาดใหญ่  ไม่พอใจกับคำกล่าวขานของคนตัวเล็ก  มีอย่างที่ไหนบอกว่าเขาไข่ทิ้งไว้เรี่ยราด  รู้ไว้เลยนะแบคฮยอนว่าถึงฉันจะเจ้าชู้ขนาดไหนแต่ก็ไม่เคยไปทำใครท้อง  ฉันมีลูกแค่กับเธอ คนเดียว  แต่เธอนั่นแหละที่เที่ยวมั่วไปเรื่อย... ”  ไม่วายค่อนแคะอีกคน






                คุณมันก็มองโลกในแง่ร้ายเสมอ..!!”  ความไม่พอใจเริ่มก่อตัวขึ้นในอกของแบคฮยอน  ณ เวลานี้แทบไม่มีใครยอมใคร  แต่ทั้งคู่ที่เห็นว่าลูกตัวน้อยอยู่ด้วยจึงไม่อยากจะสาดอารมณ์ใส่กันไปมากกว่านี้  จึงยอมเงียบลง  เป็นชานยอลที่เดินสะบัดหน้าหนีไปทางอื่นอย่างข่มอารมณ์




                ทิ้งใบร่างบางของแบคฮยอนมองตามแผ่นหลังกว้างด้วยสายตาตัดพ้อ  มือเรียวยกขึ้นมาปาดหยดน้ำใสๆ ที่ไหลออกมาที่หางตาออกอย่างลวกๆ











ถ้าชานยอลอยากเห็นแบคฮยอนร้ายนัก เขาก็จะร้ายให้ดู....

 














 


75%















 

มีอะไรให้ช่วยมั้ยครับ?”  เสียงคุ้นหูที่แบคฮยอนเคยได้ยินมาแล้วดังขึ้นด้านหลังจนใบหน้าเรียวสวยต้องหันไปมองอย่างตั้งใจ  เมื่อหันมาก็พบเข้ากับร่างสูงผิวสีแทนที่แบคฮยอนยังจำได้ดี  ส่วนร่างป้อมๆ ที่ยืนหลบอยู่ด้านหลังของแม่ก็เงยหน้าขึ้นมามองชายร่างสูงด้วยสายตาหวาดๆ






กัปตันจงอิน  จำผมได้มั้ยฮะ?”  ถามออกไปด้วยรอยยื้มสดใสเรียกให้คนฟังต้องเผลอยิ้มรับรอยยิ้มนั้นอย่างไม่รู้ตัว  รอยยิ้มที่ทำให้โลกของใครหลายๆ คนสดใสขึ้นมาเป็นเท่าตัว






จำได้สิครับ...”  พยักหน้ารับพร้อมระบายยิ้มอ่อนๆ ไปให้ร่างบางก่อนจะเสสายตาไปมองเจ้าหนูน้อยที่ยืนเกาะขาแม่แล้วเอาตัวหลบอยู่ด้านหลังโผล่ออกมามองเขาเพียงแค่หัวเล็กๆ   หนูน้อย..มาให้อาอุ้มหน่อยเร็ว










เฮ๊! ไอ้บ้ากัปตัน  คุณมึงจะลวนลามลูกกูหรือไงครับ? ลูกกูเป็นผู้ชายนะเว้ย”  เสียงหนึ่งดังมาก่อนตัวเพียงไม่นาน  ขายาวๆ ก็ก้าวมาประชิดตัวสองแม่ลูกแล้วอุ้มเอาหนูน้อยขึ้นมาอยู่บนอ้อมแขนแกร่ง





ตลก...”  กัปตันเรืออย่างจงอินมองเพื่อนด้วยสายตาเอือมๆ ที่บังอาจคิดอะไรอกุศลแบบนั้นได้  ก่อนจะถามไปด้วยความฉงนใจ  แล้วขึ้นเรือมาไม่เห็นบอกเลย  กูอุตส่าห์ฝากพี่คยองซูไปบอกว่าถ้าจะมาให้โทรมาบอกด้วย






เหอะน่า...”  ตอบอย่างขอไปที





แล้วนี่หลานคุณกูโตขึ้นมากเลยนะครับแหม่  หลานชายหรือหลานสาววะ  ฮ่าๆ ๆ ”  ทั้งๆ ที่รู้ดีอยู่แล้วแต่ก็ไม่วายเอ่ยหยอกเพื่อนรักไปหนึ่งดอก





หลานชายเว้ย  แต่ขี้งอนชะมัด  สงสัยได้แม่มาเยอะ!”  ว่าแล้วก็ปรายตามองอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ รายนี้ก็หนีเขาออกมาจากห้องตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้  ไอ้เขาก็ตะเวนหาไปจนทั่วลำเรือก็ไม่เจอ  ที่ไหนได้มายืนคุยกันอี๋อ๋อกับเพื่อนของเขาตรงนี้นี่เอง!!






แบคฮยอนยังน่ารักเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะครับ ^_^”  เมื่อเห็นว่าคุยกับเพื่อนตัวเองต่อไปก็คงจะหาสาระอะไรไม่ได้  จงอินก็เลยหันมาชมคนตัวเล็กเอาเสียดื้อๆ






ขอบคุณฮะ  ผมก็ไม่คิดว่ากัปตันจะยังทำงานอยู่ที่นี่  ว่าแต่ คุณหมอคริส ยังอยู่ที่นี่เหมือนเดิมหรือเปล่าฮะ?” 





อยะ อยู่ครับ  ยังอยู่เหมือนเดิม




ชานยอลที่มองทั้งสองคนคุยกันเหมือนกับว่าเขาไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้ด้วยก็อดหงุดหงิดขึ้นมาไม่ได้  ทีกับเขาล่ะฉันอย่างงู้นฉันอย่างงี้ ฮะเฮอะอะไรก็ไม่มี  ครับผมก็ไม่พูดสักนิด  แต่ทีกับไอ้ดำนี่พูดเพราะเชียว  ฮึ่ย!





แล้วนี่มากันแค่สามคนหรอ?”  เอ่ยถามอีกครั้งโดยไม่ได้เจอะจงคนตอบ





มาสามฮับ  แต่คืนนี้พ่อบอกจะหาน้องให้ยอลยอล”  คนตอบนั้นเสียงใสเจื้อยแจ้วทำเอาพ่อกับแม่หน้าแดงไปตามๆ กัน  ส่วนจงอินเมื่อได้ยินหลานน้อยพูดก็หันไปยักคิ้วให้เพื่อนอย่างรู้กัน





แล้วนี่สองคนสรุปว่าอยู่กินกันแล้ว?  แต่งงานกันเรียบร้อยแล้วช้ะ?” 





.ยุ่งวะมึง”  คนตอบเป็นชานยอล  ตอบแบบห้วนๆ สั้นๆ   ก่อนจะเอ่ยลาเพราะไม่อยากยืนอยู่ตรงนี้ไปนานกว่านี้แล้ว  เพราะเขาสังเกตเห็นว่าร่างบางมีสีหน้าเปลี่ยนไปวูบหนึ่งตอนที่พูดถึงเรื่องแต่งงาน เห็นแล้วมันอดหงุดหงิดไม่ได้  นี่คงจะไม่อยากแต่งงานกับเขามากเลยสินะ  อยากจะอยู่แบบโสดๆ แบบนี้ไปตลอดเอาไว้หลอกจับผู้ชายคนอื่นสิท่า!!  แต่จะถึงยังไงก็ช่าง ต่อไปนี้เขาจะไม่ให้แบคฮยอนไปเป็นของใครทั้งนั้น  จำไว้ว่าแบคฮยอนต้องเป็นของชานยอลคนเดียวเท่านั้น!




ปะ...”  เอ่ยชวนอีกคนแต่ไม่รอคำตอบ มือหนาคว้าเข้าที่มือเรียวเล็กของร่างบางแล้วเดินจูงนำอีกคนไปอีกด้านหนึ่งของเรือ

 






















 

คราวนี้คุณมึงจ้างเขามาอีกหรือว่าเขาเต็มใจมาวะ?”   ชายร่างสูงทั้งสองมองไปยังร่างโปร่งบางเพรียวลมของแบคฮยอนที่ยืนอุ้มลูกชายตัวน้อยไว้แนบอก  เจ้าหนูน้อยก็ยิ้มอย่างเริงร่าหัวเราะชอบอกชอบใจ  โบกมือหยอยๆ เรียกให้คนเป็นพ่อเดินเข้าไปหา




ก็การจ้างมันเป็นทางเดียวที่แบคฮยอนเค้าจะยอมอยู่กับกูนี่หว่า  อยู่ๆ เพิ่งมารู้ว่าเค้ามีลูก  แม่งอัศจรรย์ชิบหายเลยมึง  กูไม่เคยคิดถึงว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นด้วยซ้ำ  แต่พอมันเกิดขึ้นมาแล้วกูไม่รู้ว่าจะทำอะไรไปได้มากกว่านี้ว่ะ





เขาท้องตั้งแต่ตอนที่ยังอยู่บนเรือตอนนั้นเมื่อหกปีที่แล้วอ่ะ แต่เฮียคริสไม่ให้บอกมึง ”    ชานยอลมองเพื่อนด้วยสายตาไม่พอใจ





แล้วมึงก็เพิ่งมาบอกกูเอาตอนนี้?





แล้วมึงคิดว่ากูบอกมึงตอนนั้นแล้วมันจะได้อะไรขึ้นมาวะ? คือจะว่าไปตอนแรกกูก็อึ้งไงมึง  ใครแม่งจะคิดว่าผู้ชายจะท้องได้  แต่คือตอนนั้นกูก็เชื่อในฝีมือหมออย่างเฮียคริสไง คือเฮียแม่งเรียนมากูว่ายังไงก็ไม่พลาด  แล้วไอ้ที่กูบอกว่าถึงกูบอกไปมันก็ไม่เกิดประโยชน์อ่ะ  มึงยังจังจำได้มั้ย?  ตอนนั้นที่มึงเบื่อเค้าแล้วมึงก็ไล่เค้าอย่างกับหมูกับหมา  แถมยังห้ามเค้าติดต่อหามึงอีก  มึงบอกเค้าว่าถึงจะเป็นจะตายยังไงมึงก็ไม่สน  ถ้าสมมติว่ากูบอกมึงไปตอนนั้นนะ  มึงอาจจะเอาเงินฟาดหัวเขาไปแล้วด้วยซ้ำ”  ได้ทีก็ร่ายยาว...






ฟังเพื่อนพูดแต่สายตากับจ้องไปที่แบคฮยอนและลูก  ชานยอลสังเกตเห็นตอนนี้ผู้ชายหลายๆ คนกำลังมองไปที่ เมียของเขาด้วยสายตาหวานเยิ้มอย่างไม่คิดจะปิดบัง  ในใจก็เริ่มขุ่นมัวขึ้นมากับสายตาพวกนั้น





ร่างสูงลุกพรวดพราดเดินออกไปไม่บอกไม่กล่าวกับคู่สนทนา โดยจุดหมายปลายทางเดินไปหาแบคฮยอนและลูกชายที่ไม่รู้ตัวว่ากำลังตกเป็นเป้าสายตาของใครหลายๆ คนอยู่ในตอนนี้  เพราะร่างบางนั้นมีใบหน้าสวยหวานจิ้มลิ้มราวกับผู้หญิงจึงต้องถูกจ้องมอง  ถึงแม้ว่าไอ้พวกเสือสิงพวกนั้นมันจะรู้ว่าแบคฮยอนเป็นผู้ชาย  แต่ก็คือเต็มใจที่จะมองไง ร่างบอบบางแบบผู้หญิงน่ามองน้อยซะที่ไหนล่ะ?






ไอ้พวกผู้ชายที่มองมามันเคยใช้บริการเธอบ้างหรือเปล่า”  ว่าแล้วอ้อมแขนแกร่งก็ดึงรั้งร่างบางเข้ามาแนบกายก่อนจะโน้มใบหน้าลงต่ำลงไปกดจูบที่กลีบปากเล็กสีสวยอย่างรวดเร็วไม่อายสายตาใคร  เขาอยากจะให้ไอ้พวกผู้ชายพวกนั้นรู้ว่าแบคฮยอนมีเจ้าของแล้ว  จะได้ไม่ต้องมองกันตาละห้อยขนาดนั้น






อื้อ!! ฮะ..จะทำอะไรอายคนอื่นมั่ง”  ละล่ำละลักบอกอย่างเขินอาย  ใบหน้าแดงเถือกลามไปถึงใบหู  มือเล็กผลักอกกว้างให้ขยับออก  แต่อีกฝ่ายกับรั้งร่างบางเข้ามาแนบกายแน่นยิ่งขึ้น





เธอก็อย่าเที่ยวไปให้ท่าใครสิ คิดจะหาลูกค้าเพิ่มไปด้วยหรือไง?  อย่าลืมนะว่าตอนนี้ฉันจ้างเธอมา เพราะฉะนั้นเธอต้องสนใจและเอาใจใส่แค่ฉันเพียงคนเดียว







ได้ฮะเจ้านาย  แล้วก็ได้โปรดปล่อยผมสักทีเถอะฮะ  ถ้าจะให้ดีก็กรุณาทวนกฎของทางบริษัทเราด้วยก็ดีนะฮะว่าห้ามนายจ้าง ลวนลามลูกจ้าง ^_^”  สรรพนามและหางเสียงที่ถูกหยิบยืมขึ้นมาเพื่อให้พูดประชดอีกฝ่ายทำเอาชานยอลอยากจะกดจูบลงไปแรงๆ ที่ริมฝีปากช่างอวดดีที่เถียงเขาฉอดๆเสียเหลือเกิน 







ร่างสูงค่อยๆคลายอ้อมแขนออกเมื่อทั้งคู่ผละออกจากกันแล้วจึงได้รู้ตัวว่าที่ตรงนี้ไม่ได้มีกันอยู่แค่สองคน  เพราะตอนนี้ลูกชายตัวเล็กกำลังยืนมองทั้งคู่ตาปริบๆ ในมือก็กอดเจ้าวู๊ดดี้ตัวโปรดเอาไว้แน่น




พ่อทำอะไรแม่แบคฮับ?  ทำไมไม่อุ้มยอลแด้วยยยถามเสียงกึ่งงอนนิดๆ





พ่อกำลังทำน้องอยู่ครับ  กำลังหาน้องให้ลูกอยู่นี่ไง”  หนูน้อยชูแขนให้คนเป็นพ่ออุ้ม จนเมื่อร่างเล็กๆลอยหวือขึ้นจากพื้นก็ยื่นมือไปจับมือคนเป็นแม่เอาไว้




แล้วน้องไปอยู่ในปากแม่แบคหรอฮะ?  ทำไมต้องเอาปากชนกันด้วยฮับ?”  คราวนี้ทั้งพ่อทั้งแม่ก็จนปัญญาที่จะตอบ  แบคฮยอนหันหน้าหนีอีกคนที่มองมาอย่างขอความช่วยเหลือ...  ในเมื่อยากทำอะไรประเจิดประเจ้อก็หาทางอธิบายให้ลูกฟังเอาเองเถอะ!





มันเป็นการแสดงความรักและความคิดถึงไงลูก เวลาที่ลูกคิดถึงใครก็ต้องจูบคนๆนั้น ”  นี่ก็แถไปเรื่อย...













...สีข้างถลอกแล้วมั้งนั่น













…..Little Cupid…..







อ่าน Talk ด้วยจ้าา! สำคัญมากกกกกกกกก!!!







 
Littledeer: มาลงให้ครบ25เปอร์เซนแล้วน้าา  ความจริง 25 %   พาร์ทสุดท้ายนี้ไม่มีไรเลยย มีแค่ความเกรียนของสองพ่อลูก ฮ่าๆ ๆ ๆ   แต่รับรองยังมีเด็ดๆ อีกแน่นอนน  อย่าเพิ่งเบื่อฟิคเรื่องนี้นะค่ะ T^T ถามหา NC ชานแบคกันใช่มั้ยยยย?  บ่นว่าฮุนฮานที่เป็นคู่รองดันมี NC แซงคู่หลักอย่างชานแบคไปแล้วช้ะ?  หื้มมมม อีกไม่นานเกินรอครัชชช!! ขอบอกว่า NC ชานแบคคือจัดเต็มม!! เด็ด เผ็ด มันส์(?)  ไม่มีทำอารมณ์ค้างแบบฮุนฮานแน่น๊อนนนนนน 55555  อีกนิดเท่านั้นอีกนิด  คือไม่อยากสปอยด์เลยว่าแชปหน้าก็มีแล้ว #ห้ะ? รอนะ แบร่~~  



แต่...!! กว่าจะได้อัพแชปหน้าก็หลังสงกรานต์เบยน้าาา  คือวันนี้บ่ายๆ ยายไรท์ก็มารับไปบ้านญาติแล้ว คือไม่มีคอมใช้ ไม่ได้แต่งฟิคแน่นนอน  ไม่แน่ใจว่าต้องอยู่ที่นั่นจนถึงวันไหน  อาจจะ 17-18 อ่าค่ะ ถ้ากลับมาจะรีบแต่งรีบอัพเลยเนอะ ^^

:: ในช่วงของเทศกาลหยุดยาววันสงกรานต์นี้ก็ขอให้ทุกคนเที่ยวอย่างมีความสุขนะค่ะ เล่นน้ำด้วยความระมัดระวะง ดูแลตัวเองดีๆ น้าาา ^_^ แล้วที่สำคัญวันสงกรานต์เป็นวันปีใหม่ไทย เป็นวันครอบครัวก็อย่าเที่ยวจนลืมคุณพ่อคุณแม่และญาติผู้ใหญ่นะค่ะ ไปรดน้ำขอพรท่านเพื่อเป็นศิริมงคลกับชีวิตเน้ออ :D


ปล:: สุดท้ายแล้วววว!! อยากให้ทุกคน
'คลิ๊ก' ไปที่ตอนถัดไปนะค่ะ สำคัญมากจริงๆ #ขอบคุณค่ะ :D  






วิธีอ่านNCนะค่ะ >>>> ไรทฺเปลี่ยนที่อัพเอ็นซีแล้วนะค่ะ เป็นกลุ่มลับอ่า  ขอได้ที่เฟสบุ๊คค่ะ โดยแอดเข้าไปเป็นเพื่อนกับไรท์ได้ที่เฟสบุ๊คนะค่ะ ลิ๊ง Facebook อยู่ที่หน้าบทความนะค่ะ :D 


 
 
 
 
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

1,635 ความคิดเห็น

  1. #1628 @MayBeSmile (@exo_member12) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 17:57
    สีข้างถลอกถึงกระดูกแล้วววววว
    #1628
    0
  2. #1594 Yulyul_Hunhun (@welovesnsdyul) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 17:54
    ดูท่าแล้วยอลยอลอยากจะมีน้องมากๆเลยนะนั่น โธ่ๆๆ รออีกนิดนะลูกเดี๋ยวให้พ่อชานปั๊มน้องกับแม่แบคก่อนนะ 555555
    #1594
    0
  3. #1546 kairika (@mewteddybear) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 21:02
    ทำไมชานยอลถึงมองโลกในเเง่ร้ายอย่างนี้ ทำไม ไม่คิดว่าเเบครักนอลมั้ง???? แบคทำให้ชานหลงไวๆๆๆนะ
    ฮือๆๆๆๆ สงสารเเบค ชานใจร้ายร้าย
    ไรท์เค้าไม่ได้เล่นเฟสอ่ ขอเอนซ่ส่งเมลได้มั๊ยอ่ mewguru@outlook.com
    #1546
    0
  4. #1463 warnprae (@warnprae) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2557 / 23:37
    คือเฮียกับอาอี้นี้ไม่เกรงใจยอลยอลเลยนะ 55555555
    #1463
    0
  5. #1409 Fern Fernnan (@fernfern96) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 เมษายน 2557 / 01:18
    น้องยอลยอลพี่ก็อยากให้หนูมีน้องหลายๆคนเหมือนกัน><
    #1409
    0
  6. #1401 siri (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 เมษายน 2557 / 20:44
    พี่น้องตระกูลนี้ นี่หื่นกันทุกคน (ยกเว้นคยองนะ^^)



    แต่ยอลไม่น่าทำแบบนั้เลยอ่ะ สงสารแบค ไม่เชื่อใจแบคเลยอ่ะ
    #1401
    0
  7. #1377 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 เมษายน 2557 / 16:22
    เหตุผลก็ถูก ในเมื่อเบื่อแล้วจะทำอย่างไร 
    #1377
    0
  8. #1349 Hwang Temmy (@temmyza) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 เมษายน 2557 / 22:44
     
    เฮ้ออออออ ตอนนี้สงสาร แบคฮยอน มากๆอ่าาาาาา แงๆๆๆๆ T^T
    ก็เข้าใจหัวอกคนเป็นพ่อของ ชานยอล น้าาาา แต่ทำแบบนี้ มันไม่เกินไปหรอ ไม่เชื่อใจกันเลยรึไง
    ยอลยอล ที่หนูอยากมีน้องนั้นแหละดีแล้ว เผื่อบางที พ่อกับแม่หนู เค้าอาจจะปรับความเข้าใจกันมากขึ้น พยายามเข้าน้าาาา -3-
    มาที่ เซฮุน กันบ้างงงงงงงง กรี๊ดดดดด แทงข้างในไม่ได้ก็แทงมันข้างนอกนี้หล่ะ >//////<
    ฟิ-น-ฉิ-บ-ห-า-ย ลูุ่หาย ก็ใจดี อุตส่าห์มีน้ำใจจะช่วย แหม่ๆๆๆๆ ฟินไปโลกหน้าแล้ว ฟิ้ววววววว (><")
    ก็อ่าน้าา ขอให้ทั้งคู่ ชานแบค ฮุนฮาน ไคโด้ และทุกๆคู่ที่ไม่ได้เอ่ยมา สมหวังกันถ้วนหน้า เพี้ยงงงงง!!!! สาธุ!!!! ❤
    #1349
    0
  9. #1334 Bag'money (@toonglovekris) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2557 / 20:44
    ยอลยอลจ้า~ ไม่ต้องถามขนาดนั้นก็ได้นะ
    #1334
    0
  10. #1319 Aomm Chatthalika (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 เมษายน 2557 / 22:57
    น้องยอลยอลลลลลลลลลลลลลลลลล หนูพูดอะไรนี่

    ดูที่ปากยอลยอลนะครับ แล้วน้องไปอยู่ในปากแม่แบคเหรอฮะ
    #1319
    0
  11. #1272 Pum Pum Gwiyomi (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 เมษายน 2557 / 21:44
    ฟินขึ้นหน้าาาาาาาาาาาาาาาาา

    กรี๊ดดดดดดดดดหนูจะมิทนนนนน

    รีบมาอัพนะคะไรต์คนสวยยยยย -3-
    #1272
    0
  12. #1268 khaunkhaw (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 เมษายน 2557 / 14:43
    อร้ายยยยยย น่ารักอ่ะ

    รออ่านอยู่น่ะค่ะ
    #1268
    0
  13. #1266 NUtt-O-ttUN (@nutt-o) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 เมษายน 2557 / 11:33
    ยอลยอลทำไมแกน่ารักอย่างนี้น้าาาาาา

    เชียร์ออกหน้าออกตา ><
    #1266
    0
  14. #1260 WuLu (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 เมษายน 2557 / 14:05
    ชานยอลอ่ะ ทำชอบพูดจาแดกดันแบบนั้นด้วยเนี่ยเดี๋ยวแบคก็ประชดโดยการไป สวีทกับหมอคริส(?)แล้วจะรู้สึกนะแก ยอลยอลลลลทำไมหนูขี้สงสัยแบบนี้นะ 555555 แถมอยากได้ร้องด้วย พ่อชานได้ทีเลยนะเนี่ย

    ฮุนฮานนนนนน งื้มม >/////<



    ชอบฉากทะเลาะกันชานแบคถึงมันจะทะเลาะนิดหน่อยเพราะลูกอยู่ด้วย แต่เรียกอารมณ์มากอ่ะ
    #1260
    0
  15. #1259 วุ้นน้ำหวาน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 เมษายน 2557 / 12:20
    (หาncเจอแล้วค่ะ ไรท์)



    อ่านแล้วบอกได้คำเดียว ว่า ค้าง

    มาต่อๆไวๆเด้อจ้าาาาา สู้ๆ ไรท์ ไฟท์ติ้ง!!
    #1259
    0
  16. #1258 วุ้นน้ำหวาน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 เมษายน 2557 / 11:12
    ...ไรท์...

    จะว่าโง่ก็ได้นะ แต่ว่าหาลิ้งค์ nc ไม่เจออ่ะ TT-TT
    #1258
    0
  17. #1257 joy (@joyspnn) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 เมษายน 2557 / 23:31
    ให้มันได้อย่างนี้สิพ่อชาน ถลอกไปหมดละ 555555
    #1257
    0
  18. #1255 Mookhannie (@mookhannie) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 เมษายน 2557 / 21:23
    ฮุนมันอ่อนลงกับพี่ลู่แล้วววว ><

    ว้ายๆๆๆ ยอลยอลอยากได้น้องคร้าาาาา555555555555
    #1255
    0
  19. #1252 new_38_ptl@hotmail.com (@mai_38) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 เมษายน 2557 / 11:19
    กลับมาไวๆน้าาาแอด :D
    #1252
    0
  20. #1251 Dongruthai Pasanaka (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 เมษายน 2557 / 09:52
    น้องยอลยอลลค่ะ คือ หนูไร้เดืองสามักมากกกอ่ะ 55555 น้องไปอยู่ในปากเเม่หรอฮับ 5555 ตรงโครตขำเลยอ่ะไรท์เตอร์ อิอิ ชอบๆๆๆๆๆๆๆมากเลยนะ ^^
    #1251
    0
  21. #1249 WaterOne (@neungneung01) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 เมษายน 2557 / 00:54
    มาแค่นี้ -0-

    น่าให้พี่ลู่จับทุ่มลงเตียงจริงๆ - -
    #1249
    0
  22. #1248 new_38_ptl@hotmail.com (@mai_38) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 21:49
    โอ้ยยย ไรท์รีบกลับมาอัฟแบบเต็มร้อยเลยน๊ 
     อยากเห็นน้อง ยอลยอล -..-
    #1248
    0
  23. #1247 ์Aom_galaxy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 19:52
    ไรท์คะ ไหนๆไรท์ก้จะไปเที่ยวแล้ว ขออัพยาวๆได้มั้ยอ่าาา อยากอ่านๆ
    #1247
    0
  24. #1246 Byun-Miffy (@chanbaek_myjibi) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 13:55
    อย่าร้ายให้มากละแบค
    #1246
    0
  25. #1245 Dongruthai Pasanaka (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 08:51
    เลิฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ " ไรท์เตอร์ที่ สุดดดดดดดดดดดดดดดดดดด อ่ะ " ไรท์เก่งมากเลยน่ะ ^^ เริ่มชอบไรท์เเล้วสินะ #หลบเกิบ อิอิ จริงๆๆนะ เเต่งฟิคได้อารมณ์ได้เลยนะ ตอนชานกะเเบคทะเลาะกันอ่ะ ฮุฮุ ชอบอ่ะ #โรคจิตนิดๆๆ
    #1245
    0