[EXO] Little Cupid สื่อรักจากหัวใจ

ตอนที่ 11 : Little Cupid :: Chapter 9 [ 100% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,155
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    15 ต.ค. 56

…..Little Cupid…..

…Chapter Nine…

Fact



 

 

                แสงแดดแห่งรุ่งอรุณมาเยือน   ส่งผลให้ร่างสูงชะลูดของชานยอลที่กำลังนอนอยู่รู้สึกตัวแล้วลืมตาตื่นขึ้น  ก่อนจะสัมผัสได้ว่ามีอะไรหนักๆ พาดทับอยู่บนแขน  พอหันไปมองก็ไม่ใช่ใครที่ไหนเลย..แบคฮยอนนั่นเอง



 

                ชานยอลจ้องมองคนที่อยู่ในอ้อมแขนสักพัก  สมองจะหวนนึกถึงลูกน้อย  เมื่อคิดได้ดังนั้นชานยอลก็ค่อยๆ ใช้ฝ่ามือยกหัวคนตัวเล็กขึ้นเบาๆ แล้วยันตัวลุกขึ้นจากโซฟาอย่างเงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้




 

                ในจังหวะที่ร่างหนากำลังจะเดินขึ้นไปหาลูกชายตัวน้อยที่ด้านบนของบ้าน  ร่างเล็กๆของแบคฮยอนที่นอนอยู่ที่โซฟาก็รู้สึกตัวตื่นขึ้น!!




 

                “คุณกำลังจะไปไหนน่ะ!?”  แบคฮยอนทะลึ่งพรวดขึ้นมาอย่างตื่นตระหนกเมื่อเห็นว่าอีกคนกำลังจะขึ้นไปยังชั้นสอง




 

                ไปหาลูกของฉันไง” 


 

                ก็บอกแล้วไงว่ายอลยอลไม่!...”



 

                “ให้ยอลยอลตรวจดีเอ็นเอสิ  แล้วฉันถึงจะเชื่อเธอ!!” ยังไม่ทันที่แบคฮยอนจะพูดจบ  ชานยอลก็รีบพูดสวนขึ้นมาทันที  ซึ่งคำพูดของชานยอลก็ทำเอาร่างบางถึงกับหน้าซีดเป็นไก่ต้ม



 

                ไม่!! เรื่องอะไรฉันถึงจะต้องยอมให้ลูกฉันเจ็บด้วยล่ะ?  ฉันไม่ยอมเด็ดขาด!!” แต่แบคฮยอนกับค้านแบบหัวชนฝาเลยทีเดียว..




 

                ถ้าอย่างนั้นก็แสดงว่าเธอยอมรับว่าความจริงแล้วยอลยอลเป็นลูกของฉัน ชานยอลเองก็ไม่ยอมแพ้  เมื่อขอกันดีๆแล้วไม่ยอม  คงจะต้องเล่นไม้แข็งซะแล้วแหละ...




 

                “…….”  คราวนี้แบคฮยอนถึงกับนั่งเงียบไม่ยอมพูดอะไร  จนกระทั่งชานยอลเตรียมที่จะก้าวฝีเท้าขึ้นไปชั้นสองอีกครั้ง  แต่เท้าหนาๆ นั้นก็ต้องชะงักค้างอยู่กับที่ด้วยความอึ้ง!




 

                “ยอลยอลเป็นลูกของฉันกับจื่อเทา!!” 




 

                ไม่เชื่อ! ยอลยอลเป็นลูกฉัน แต่ก็อีกครั้งที่ชานยอลหันมาเถียงแทบจะทันที  สีหน้าและแววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่ทำเอาแบคฮยอนถึงกับเริ่มหวั่นไหว




 

                ไม่รู้ล่ะ  ยังไงฉันก็ต้องพิสูจน์ให้ได้ว่ายอลยอลเป็นลูกของฉันจริงๆหรือเปล่า”  ชานยอลเอื้อนเอ่ยเป็นประโยคสุดท้าย  ก่อนที่จะตัดใจกลับไปตั้งหลักอยู่ที่บ้าน  แผ่นหลังกว้างก้าวออกจากประตูบ้านไปแล้ว  หยดน้ำใสๆ ที่พยายามกลั้นไว้ตลอดเวลาก็ไหลออกมาจากดวงตาคู่งามอย่างห้ามไม่ไหวอีกต่อไป




 

                ฮึกฮือ...คุณจะทำแบบนั้นเพื่ออะไรล่ะ?  ”  มือเล็กๆยกขึ้นมาปาดน้ำตาอย่างลวกๆ หากทว่ามันก็ยังคงไหลออกมาไม่หยุด ในเมื่อคุณจะกลับมาเพื่อรับผิดชอบลูก  แต่ไม่ได้ รักฉัน  มันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ  ฮืออ~~~~~”



 

 

 

...Little Cupid…




 

 

ร่างสูงสง่าที่นอนเหยียดยาวอยู่บนเตียงนอนหนานุ่มขนาดคิงไซส์ ค่อยๆฝืนเปิดเปลือกตาคมขึ้นด้วยความขี้เกียจกับการที่จะเริ่มต้นในเช้าวันใหม่  เช้าแห่งการทำงานและเช้าแห่งความวุ่นวาย...



 

มือแกร่งสลัดผ้านวมผืนใหญ่ออกแรงๆ ก่อนที่ขายาวๆ จะก้าวลงจากเตียงแล้วเดินเข้าห้องไปเพื่อทำธุระส่วนตัว  เมื่อเวลาผ่านไปร่างสูงของเซฮุนก็เดินออกจากห้องน้ำและเดินไปที่โซนเครื่องแต่งกาย  หยิบชุดสูทออกมาใส่อย่างไม่เร่งรีบเท่าใดนัก  เมื่อแต่งตัวเสร็จเป็นที่เรียบร้อยแล้ว  ร่างงหนาก็เดินลงไปยังห้องอาหารเพื่อรับประทานมื้อเช้าก่อนที่จะออกไปทำงาน




 

ว่าไงเจ้าลูกชาย  วันนี้ทำไมถึงตื่นเช้าได้ล่ะเนี่ย หื้ม”  เมื่อเดินลงมาถึงห้องโถงใหญ่ของบ้านก็เจอเข้ากับคุณหญิงโบยองผู้เป็นแม่ 




 

ผมคิดถึงคุณแม่นี่ครับ ฮ่าๆ ๆ เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาว่าก่อนที่จะเดินเข้าไปสวมกอดเอวของผู้เป็นแม่ไว้หลวมๆ




 

ปากหวานกับคนแก่จริงๆ เลยนะ   พอมีสาวแล้วไม่เห็นว่าจะมาสนใจแม่เลย ชิคุณหญิงว่าก่อจะแสร้งสะบัดหน้าไปทางอื่น





 

โอ๋ๆ คุณแม่อย่างอนผมสิครับ  ผมไม่มีทางมีแฟนง่ายหรอกคร้าบ  ลูกชายคนนี้ยังอยู่กับคุณแม่อีกนานเลย”  เซฮุนว่าพลางยื่นจมูกโด่งๆ นั้นไปหอมแก้มคุณแม่เสียยกใหญ่




 

ให้มันจริงเถอะ!! เอ้อ  แต่แม่ว่าอย่างนี้ก็ไม่ดี  แม่อยากอุ้มหลานไวๆ  ก่อนที่แม่จะตาย”  คุณหญิงโบยองว่าก่อนที่จะหันกายไปเผชิญหน้ากับลูกชายหัวแก้วหัวแหวน  มือเหี่ยวย่นแสนอบอุ่นนั้นเลื่อนไปกอบกุมโครงหน้าหล่อเหลาไว้เบาๆ





 

แม่อย่าพูดอย่างนั้นสิครับ แม่ยังสาวและยังสวยอยู่เลย”  เซฮุนว่า  ก่อนที่จะหวนนึกถึงคำพูดของผู้เป็นแม่ที่บอกว่าอยากจะอุ้มหลานเร็วๆ 

 




 

                จะให้ไปแต่งงานมีลูกกับใครล่ะครับ  ในเมื่อคนที่ผมรักเค้าไม่ได้รักผม  ในเมื่อพี่คนนั้นเค้าเกลียดขี้หน้าผมซะขนาดนั้น!!

 




 

                เซฮุนได้แต่คิดแล้วก็ตัดพ้อกับตัวเองอยู่ในใจด้วยความเซ็ง  ทำไมล่ะคนที่เค้ารักถึงไม่รักตอบ  แต่คนที่เค้าไม่ได้รู้สึกชอบพอกลับชอบเสนอตัวมาให้เสียอย่างนั้น....

 




 

            ผมชอบพี่"


 

            กลับไปตั้งใจเรียนซะเด็กน้อย"


 

            เด็กแล้วไง  เด็กมันไม่มีหัวใจ รักใครไม่เป็นงั้นหรอ….” 

 


 

       เป็นอะไรไปล่ะเจ้าลูกชาย  ทำไมถึงได้ทำหน้าแบบนั้น...”  เมื่อเห็นว่าลูกชานมีท่าทีเหม่อลอยคุณหญิงโบยองก็ถามออกไปด้วยน้ำเสียงอบอุ่น




 

                ปะเปล่าครับ  ผมเพียงแค่คิดอะไรนิดหน่อยน่ะครับ



 

                “แล้วนี่จะไปทำงานเลยหรอ  จะกินอะไรก่อนมั้ย?


 

                “ขอกาแฟสักแก้วก็ได้ครับแม่



 

                “ได้ๆงั้นเดี๋ยวแม่ไปเอามาให้  เราไปรออยู่ในห้องอาหารเลยไปคุณหญิงว่าก่อนจะยืดตัวหอมแก้มลูกชายสุดที่รัก




 

                ครับแม่...”  ว่าจบเซฮุนก็เดินเข้าไปนั่งอ่านหนังสือพิมพ์รออยู่ในห้องอาหาร  รอได้สักพักผู้เป็นแม่ก็ถือถาดกาแฟและขนมปังเข้ามาให้




 

                ขอบคุณครับแม่ร่างสูงกล่าวก่อนจะยื่นมือไปรับมาวางไว้ตรงหน้า



 

                จ้ะ  เดี๋ยวแม่ไปปลุกพี่คยองซูลงมากินข้าวก่อนนะ  ป่านนี้แล้วยังไม่ตื่นเลย  เห็นสาวใช้บอกว่า เมื่อคืนนี้พี่คยองซูของแกออกไปนั่งตากน้ำค้างอยู่ที่สวนหน้าบ้านตั้งนาน  ไม่ใช่ไม่สบายหรอกหรอเนี่ย ว่าแล้วเดี๋ยวแม่ไปดูก่อนแล้วกันนะ




 

                คุณหญิงว่าก่อนจะก้าวขึ้นไปยังชั้นสองของตัวบ้าน  ทิ้งให้เซฮุนมองตามด้วยความสงสัย  

 



 

            พี่คยองซูมีเรื่องคิดมากอย่างนั้นหรอ?  คงจะไม่พ้นเรื่องที่พี่จงอินมาบ้านเมื่อวานนี้สิน้า

 

 

 

...Little Cupid…

 



 

                ปั๊ก!!~



 

                ผมปิดแฟ้มเอกสารตรงหน้าลงด้วยความหงุดหงิดใจ  วันนี้ทั้งวันผมแทบไม่มีสมาธิทำงานเลยด้วยซ้ำ  ในหัวของผมเอาแต่ครุ่นคิดว่าทำยังไงผมถึงได้ยอลยอลกลับคืนมา  ในเมื่อแบคฮยอนยังคงเอาแต่ปิดบังผมอยู่แบบนี้  พูดกันดีๆไม่ได้เห็นทีผมคงจะต้องใช้ไม้แข็งเสียแล้วล่ะมั้ง!!




 

                เมื่อแผนการหนึ่งแล่นวาบเข้ามาในหัวสมอง  ผมจึงเลื่อนมือไปกดปุ่มโทรด่วนที่โทรศัพท์เครื่องเขื่องที่วางอยู่ข้างๆ กับคอมพิวเตอร์  เพื่อต่อสายหาเลขาหน้าห้อง



 

                นี่ กายูน  วันนี้ตอนบ่ายฉันติดธุระข้างนอกนะ  ฝากเคลียร์เอกสารด้วย  เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะเข้ามาจัดการอีกที



 

                “ค่ะ คุณชานยอล”  เมื่อเลขาสาวตอบรับคำสั่ง  ชานยอลก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วใช้มือกระชับเสื้อสูทให้เข้าที่  ก่อนจะเก็บอุปกรณ์ต่างๆ เข้ากระเป๋าและเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว




 

 

                การจราจรที่รถราวิ่งเต็มท้องถนนในยามบ่ายของวันทำงาน ไม่ได้ทำให้ชานยอลหงุดหงิดใจเท่าที่ควร  ร่างสูงสง่าที่นั่งพิงเบาะนุ่มในรถคันหรูแล้วใช้ก้านนิ้วเรียวยาวเคาะกับพวงมาลัยรถไปตามจังหวะเพลงอย่างอารมณ์ดีมากเกินกว่าที่จำเป็น  เรียวปากหยักนั้นเอาแต่จุดยิ้มขึ้นมาที่มุมปากอย่างคนมีแผนการ




 

 

            ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด




 

 

                เสียงสมาร์ทโฟนที่ดังขึ้นเบาๆ ทำให้ร่างสูงหันไปสนใจมันโดยปริยาย  เมื่อเห็นว่าเบอร์ที่โทรเข้ามานั้นเป็นใคร  รอยยิ้มร้ายก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง



 

ได้เรื่องยังไงบ้างอาเทา



 

“………….”



 

โรงเรียนอนุบาลในเขตแทมุนอย่างนั้นหรอ? โอเค ขอบใจมาก    โทรศัพท์เครื่องหรูถูกวางกลับไปอยู่ในที่ของมันตามเดิมที่การสนทนาสิ้นสุดลง  ก่อนที่รถยนต์คันหรูของปาร์คชานยอลจะเบนหัวรถกลับไปทางย่านแทมุน!!




 

 

ปอร์เช่สีเทาควันบุหรี่จอดลงที่หน้าโรงเรียนอนุบาลในเขตแทมุนในเวลาต่อมา  ร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนก้าวลงจากรถช้าๆ ก่อนจะค่อยๆ ดึงแววกันแดดสีชาออกเหน็บมันไว้ที่กระเป๋าเสื้อ  และเดินเข้ารั้วโรงเรียนไปในที่สุด




 

ไม่ทราบว่ามาติดต่อธุระอะไรค่ะ... เสียงครูพี่เลี้ยงประจำเนิสเซอร์รี่ดังขึ้น  เมื่อเห็นว่าชานยอลสอดส่องสายตาไปทั่วบริเวณด้วยความสงสัย 



 

พอดีว่า..ผมจะมารับลูกน่ะครับ”  ชานยอลตอบพลางโปรยยิ้มมีเสน่ห์ที่ทำเอาพี่เลี้ยงเด็กถึงกับใจละลาย


 

เอ  ไม่ทราบว่าชื่อน้องอะไรค่ะ



 

ยอลยอลครับ  น้องชื่อยอลยอล”  .



 

เอ..ตามประวัติผู้ปกครองของน้องยอลนยอลคือคุณแบคฮยอนนี่ค่ะ”  ครูพี่เลี้ยงเด็กพูดขึ้นหลังจากที่ตรวจดูประวัติเพื่อความมั่นใจว่าคนที่มารับจะไม่เป็นอันตรายกับเด็กๆ คนที่รับน้องยอลยอลกลับไปได้มีแค่คุณแบคฮยอนคนเดียวค่ะ




 

เอ่อคือ  ผมเป็นพ่อเค้าน่ะครับ”  ชานยอลพูดพลางใช้สายตาจ้องไปยังพี่เลี้ยงสาวสวยด้วยสายตาแพรวพราวจนครูพี่เลี้ยงเริ่มใจอ่อน



 

เอ่อ   ถ้างั้นเพื่อความปลอดภัยและเพื่อที่จะดิฉันจะได้มั่นใจว่าคุณเป็นพ่อของน้องจริงๆ หรือเปล่า  เดี๋ยวฉันจะไปตามน้องมาให้นะค่ะ   ถ้าน้องบอกว่ารู้จักคุณจริงๆ ก็พาตัวน้องกลับไปได้เลยค่ะ  รอที่นี่สักครู่นะค่ะ




 

ครับ  พืออออ...”  ชานยอลรับคำและเมื่อพี่เลี้ยงสาวเดินออกไป  ร่างสูงก็พรูลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก  ที่แผนการขั้นที่หนึ่งสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี  เและที่เค้ามาที่นี่วันนี้ก็คือ...พาตัวยอลยอลกลับไปอยู่ด้วยน่ะสิ!!’ 





 

คุณพ่อ!!!”  เมื่อนั่งรอได้สักพัก  เสียงเจ้าตัวเล็กที่แสนคุ้นเคยก็ดังขึ้นเรียกให้ใบหน้าหล่อเหลาหันไปตามเสียงเรียกในทันที่  ก็พบว่าร่างเล็กๆกระทัดรัดนั้นกำลังวิ่งมาทางเค้าโดยที่มีครูพี่เลี้ยงคนเดิมเดินตามมาด้วย




 

ว่าไงเจ้าตัวเล็ก..”  ชานยอลกางแขนออกไปจนสุดเมื่อเจ้าตัวเล็กที่วิ่งมาถึงก็กระโดดโถมตัวมาใส่เค้าเต็มๆ



 

ยอลยอลคิดถึงคุณพ่อจังฮ่ะ ^^” ยอลยอลตัวน้อยว่าพลางยิ้มกว้างจนตาหยีหอมปากหอมแก้มชานยอลอย่างแสนคิดถึง




 

ปากหวานจริงๆเลยลูกพ่อ  พ่อก็คิดถึง”  คนเป็นพ่อว่าพลางก้มลงไปฟัดแก้มกลมๆของลูกชายตัวน้อยอย่างหมั่นเขี้ยว




 

ป่ะ  เด๋ยววันนี้พ่อจะพาไปเที่ยว  ไปกินไอติมด้วยดีมั้ยครับ” 



 

จริงๆนะฮ่ะ  พ่อจะไม่โกหกยอลยอลเหมือนวันนั้นอีกแล้วใช่มั้ยฮับ? ”  เด็กน้อยเอียงคอถามอย่างใสซื่อ  แต่ชานยอลกลับหน้าเสียเมื่อนึกไปถึงวันนั้นที่ชานยอลบอกว่าจะพาเจ้าตัวเล็กไปเที่ยง  แต่สุดท้ายก็ต้องผิดสัญญา




 

จริงๆ สิครับ”  ชานยอลว่าพลางยื่นมือไปลูบหัวกลมๆ นั้นอย่างรักใคร่



 

เย้ๆ ....”  เด็กชายตัวน้อยชูแขนขึ้นจนสุดด้วยความดีใจในอ้อมแขนของคนเป็นพ่อ..แต่ก็ต้องชะงัดลงเมื่อนึกถึงแม่




 

เอ่อ  แล้วแม่แบคล่ะฮับ?  ถ้ายอลยอลไปกับพ่อแล้วถ้าแม่แบคมารับยอลยอลแม่แบคก็ไม่เจอยอลยอลสิฮับ” 


 

อ๋อ..พ่อโทรบอกแม่แบคแล้วครับ  เพราะฉะนั้นยอลยอลไม่ต้องเป็นห่วงนะ”  ชานยอลจำต้องโกหกคำโตออกไปอีกครั้ง


 

จริงๆ นะฮับ”  เด็กชายเบิ่งตาโตด้วยความดีใจ  เมื่อนึกถึงไอศกรีมสีสดใสที่กำลังจะได้ลิ้มลองรสชาติของมัน



 

ฮ่ะ  งั้น..ไปกันเลย  ผมไปก่อนนะครับคุณครู...”  ชานยอลบอกกับลูกน้อยก่อนจะหันไปกล่าวลากับครูพี่เลี้ยงที่มองพ่อลูกอยู่ด้านหลังด้วยรอยยิ้ม












 

ยอลยอลอยากกินรสไหนครับ....


 

นี่ๆ ยอลยอลจะเอารสนี้”  นิ้วป้อมๆ จิ้มไปที่ไอศกรีมสีชมพูที่อยู่ในแผ่นลิสต์รายการ  หลังจากที่คนเป็นพ่อพามากินไอศกรีมที่ร้านแห่งหนึ่งในห้างสรรพสินค้าชื่อดังในย่านคังนัม



 

เป็นลูกผู้ชายกินรสสตอเบอรี่ได้ไงครับ ไม่แมนเลย  เปลี่ยนเป็นช็อกโกแลตดีมั้ยลูก” 



 

ง่อ  ก็ได้ฮับ”  เด็กน้อยอมลมพองแก้มน้อยๆ เมื่อถูกคุณพ่อขัดใจในการเลือกไอติมรสชาติแสนโปรดปราน



 

เอาไอศกรีมช็อกโกแลต 1 ถ้วย  ลาเต้ปั่นเพิ่มวิปครีม 1 แก้ว แล้วก็คัพเค้ก 2 ชิ้นครับ ”  ชานยอลหันไปสั่งกับ พนักงานที่รอรับออเดอร์อยู่ข้างๆโต๊ะ



 

ค่ะ รอสักครู่นะค่ะ”  พนักงงานสาวพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม  และเดินหายไปทางเคาท์เตอร์ของร้านและสักพักก็เดินกลับมาพร้อมกับของที่สั่งไปเมื่อสักครู่



 

ลุยกันเล๊ยยย!!” 



 

ฮ่ะ  ยอลยอลจะกินให้หมดนี่เลยฮับเจ้าจิ้มลิ้มว่าพลางลงมือตักเนื้อไอศกรีมแสนหวานละมุนลิ้นเข้าปาก  ชานยอลมองการกระทำของลูกชายตัวน้อยด้วยความยินดี   ปากนิดจมูกหน่อยนั้นช่างดูน่ารักน่าหยิกเหมือนกับแบคฮยอนไม่มีผิดเพี้ยน   ดวงตากลมโตเปร่งประกายสุกใส  และผมหยิกฟูๆ สีน้ำตาลอ่อน ที่ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเจ้าตัวเล็กรับส่วนนี้จากเค้าไปเต็มๆ  ร่างสูงคิดแล้วก็ได้แต่ยิ้มกับตัวเองอย่างเป็นสุข 




 

 

ยอลยอลอยากได้อะไรอีกมั้ยลูก...”  ชานยอลถามหลังจากที่กินไอศกรีมกันจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว  เค้าพายอลยอลตัวน้อยเดินซื้อของเล่น  รวมไปจนถึงเสื้อผ้าข้าวของเครื่องใช้สำหรับเด็กไปจนทั่วห้าง



 

ยอลยอลอยากได้ไอ้นั่นฮ่ะ...เจ้าตัวเล็กชี้เข้าไปที่ตุ๊กตามากมายที่วางอยู่ในร้านขายของเล่น  ชานยองจึงจูงมือลูกชายเข้าไปอย่างไม่รอช้า!



 

ตัวไหนครับ?


 

นี่  ยอลยอลจะเอาตัวนี้...”  เจ้าตัวป้อมเดินเข้าไปหยิบตุ๊กตาคาวบอยวู๊ดดี้จากการ์ตูนชื่อดังออกมากอดอย่างรักใคร่



 

เอาแค่ตัวเดียวหรอลูก..



 

ฮับ..ยอลยอลยังมีที่คุณพ่อซื้อให้อยู่ในถุงอีกเยอะแยะเลย  แค่นี้ก็พอแล้วฮับ”  เด็กน้อยว่าพลางเอียงคอทำแก้มป่องๆ อย่างน่ารักน่าชัง  จนชานยอลอดไม่ได้ที่จะก้มลงไปฟัดแก้มกลมเป็นลูกซาลาเปาของเจ้าตัวเล็กด้วยความเอ็นดู



 

เอาตุ๊กตาตัวนี้ไปใส่ถุงให้ด้วยครับ



 

ค่ะ รอสักครู่นะค่ะ...”  เมื่อพนักงานรับตุ๊กตาไปคิดเงิน  เสียงของเจ้าตัวเล็กก็ดังขึ้นอีกครั้ง



 

พ่อฮ่ะ  แล้วแม่แบคจะมารับยอลยอลกลับบ้านตอนไหนฮ่ะ” 



 

เดี๋ยวก็มาครับ  แม่แบคบอกว่าให้พายอลยอลกลับไปรอแม่แบคที่บ้านพ่อ”  อีกครั้งที่ชานยอลจำใจต้องโกหกออกไป  นั่นก็เพื่อที่เค้าจะได้ลูกชายตัวน้อยกลับไปอยู่ด้วย!



 

 

...Little Cupid…





 

                “พี่ลู่ฮานฮ่ะ..ผมไปรับลูกที่โรงเรียนก่อนนะฮ่ะผมเอ่ยบอกกับพี่ลู่ฮานที่กำลังง่วงกับการทำขนมคุกกี้อยู่ในครัวเพื่อรอเจ้าตัวเล็กกลับมาทาน



 

                “จ้า  รีบกลับมาเร็วๆนะ  บอกเจ้ายอลยอลด้วยว่าถ้ามาช้าคุกกี้หมดก่อนไม่รู้ด้วย”  พี่ลู่ฮานหันกลับมาพูดกับผมด้วยน้ำสียงที่เจือไปด้วยอารมณ์สุนทรีย์



 

                ฮ่ะ...”  ว่าจบผมก็รีบเดินออกจากบ้านในทันที  แล้วมุ่งหน้าตรงไปที่โรงเรียนอนุบาลในเขตแทมุนที่ยอลยอลเรียนอยู่






 

                หวัดดีฮ่ะ ผมมารับยอลยอลฮ่ะ”  ผมบอกกับครูพี่เลี้ยงที่มายืนรอส่งเด็กที่หน้าประตู  แต่เธอกลับมาสีหน้าที่แปลกใจถึงขีดสุด



 

                เห...มีคนมารับน้องไปแล้วนะค่ะ”  ห้ะ??  มีคนมารับยอลยอลไปแล้วอย่างนั้นหรอ?



 

                ใครฮ่ะ??”  ผมถามด้วยความร้อนใจ  ใครกันที่มารับยอลยอลไป  ตอนนี้หัวใจของผมเต้นถี่รัวด้วยความไม่สบายใจ  ลูกของผมจะเป็นยังไงบ้าง  หวังว่าแกจะปลอดภัยนะ อาเมน....



 

                เอ่อ  ผู้ชายตัวสูงๆ หน้าตาดีๆ สวมสูทดูภูมิฐานค่ะ  เค้าบอกว่าเป็นพ่อของน้องยอลยอล  ฉันเห็นว่าน้องรู้จักเค้าและเรียกเค้าว่าพ่อ  ฉันก็เลยให้กลับไปด้วยค่ะ”  เมื่อเห็นสีหน้าและแววตาที่เป็นกังวลของผม  ครูพี่เลี้ยงก็พูดออกมาด้วยความรู้สึกผิดถึงขีดสุด  แต่เดี๋ยวนะ!! คนที่ยอลยอลเรียกว่าพ่ออย่างนั้นหรอ?



 

               

            ให้ตายสิ!!!



 

            ผมถึงกับสบถในใจด้วยความหงุดหงิด  นี่อย่าบอกนะว่าเป็นคุณชานยอลที่พาตัวยอลยอลไป!!



 

                “เค้ามารับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ฮ่ะ”  ผมถามออกไปด้วยความร้อนรน



 

                ตั้งแต่ช่วงบ่ายแล้วค่ะคือดิฉันขอโทษค่ะ ดิฉันไม่รู้จริงๆ ว่า...”  ครูพี่เลี้ยงละล่ำละลักออกมาด้วยความกลัวว่าผมนั่นจะเอาเรื่อง  แต่เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่ผมจะมาสนใจเรื่องแค่นี้  รู้แค่ว่าตอนนี้ผมต้องไปเอาตัวลูกน้อยของผมกลับคืนมาให้ได้!!!

              

 

                       ไม่เป็นไรครับ  งั้นผมขอตัวก่อนนะ”  ว่าจบผมก็เดินกลับไปขึ้นรถคู่ใจแล้วสตาร์ทออกไปจากตรงนี้ทันที



 

 



60 %

 

                  


                “โห..นี่บ้านพ่อชานหรอฮับ”  เด็กชายตัวเล็กถึงกับเบิกตากว้าง สูดปากด้วยความตื่นเต้นกับสิ่งก่อสร้างใหญ่โตที่อยู่เบื้องหน้า 



 

                ใช่แล้ว  ยอลยอลชอบที่นี่มั้ยลูก ชานยอลถามพลางก้มลงนั่งยองๆ อยู่ต่อหน้าลูกชายตัวเล็ก



 

                 “ชอบสิฮ่ะ  ยอลยอลชอบบ้านหลังใหญ่ๆ แม่แบคบอกว่าจะหาเงินมาเยอะๆ เอาเงินมาสร้างบ้างหลังใหญ่ๆให้ยอลยอล”  เด็กน้อยว่าพลางชูแขนขึ้นแล้วกว้านออกแสดงให้เห็นภาพความใหญ่โตตามจินตนาการของเด็กน้อย ชานยอลพอได้ฟังก็อดอมยิ้มบางๆกับความช่างจ้อของลูกชายไม่ได้  แต่อีกเสี้ยวหนึ่งกลับรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาแปลกๆ เพราะประโยคที่ว่า แม่แบคบอกว่าจะหาเงินมาเยอะๆ  ของเจ้าตัวเล็ก


 

               

            ขายตัวแลกเงินสินะ



 

 

            เพียงแค่คิดว่าร่างเล็กๆปากแดงๆนั่นเที่ยวเร่เอาร่างกายไปให้คนอื่นเชยชมไปทั่ว  ก็ทำเอาชานยอลเผลอมุ่นคิ้วแน่นด้วยความหงุดหงิดงุ่นง่าน แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าลูกชายตัวน้อยยังยืนอยู่เบื้องหน้าก็ไม่อยากที่จะแสดงอารมณ์ในด้านไม่ดีออกไปให้ยอลยอลเห็น!




 

                “เข้าบ้านกันเถอะลูกชานยอลเอ่ยกับเด็กชายแล้วยื่นมือไปจับมือกลมๆ นั้นขึ้นมาจูงเอาไว้อย่างหลวมๆ วันนี้เค้าคิดดีแล้วแหละว่าจะบอกความจริงทุกอย่างกับคุณแม่  เค้าไม่รู้หรอกว่าท่านจะดีใจหรือว่าเสียใจ  แต่เค้าต้องทำอะไรสักอย่างให้มันชัดเจนขึ้นมาบ้างล่ะ   ผลที่ตามจะเป็นยังไงก็แล้วแต่มันจะเป็นไป



 

                โหววว  สวยจังฮ่ะพ่อชาน”  เมื่อเข้ามาถึงในตัวบ้านที่หรูหราโอ่อ่าแล้ว  เจ้าตัวเล็กก็สูดปากออกมาด้วยความตื่นตาตื่นใจกับบรรดาของตกแต่งสุดหรูมากมายที่ตั้งโชว์อยู่ในตู้โชว์บ้าง  ตามกระจกแก้วใสบ้างเยอะแยะประปราย



 

                “ถ้ายอลยอลชอบก็มาอยู่ที่นี่กับพ่อเลยสิลูก....” 



 

                ไม่ได้ฮ่ะ  ยอลยอลทำอย่างนั้นไม่ได้  ถ้ายอลยอลมาอยู่กับพ่อชาน  แม่แบคก็จะไม่มีคนอยู่ด้วย แม่แบคต้องร้องไห้แน่ๆ ”  เด็กชายตัวน้อยว่าพลางเริ่มเบะปากหน่อยๆ ทำเอาชานยอลที่ฟังอยู่ถึงกับหน้าเสีย  บางทีเค้าอาจจะคิดผิดหรือเปล่านะ? ที่ลักพาตัวยอลยอลมาอย่างนี้  เพราะดูเหมือนว่าลูกชายตัวน้อยของเขาจะติดแม่แบคเอามากๆ ...



 

                แต่ที่นี่มีขนมให้ยอลยอลกินเยอะแยะเลยนะลูก  มีของเล่นดีๆ มีเตียงนอนนุ่มๆให้หนูนอนด้วยนะ”  ชานยอลยังคงไม่เลิกล้มความตั้งใจ  พยายามโน้มน้าวเด็กน้อยจนเจ้าตัวเล็กเริ่มมีสีหน้าลังเลขึ้นมาบ้างเล็กน้อย




 

                จะดีหรอฮับ”  ถามพลางอมลมพองแก้มจนมันกลมเป็นก้อนๆ น่ารักน่าหยิกในสายตาชานยอลยิ่งนัก



 

                จริงสิครับ  ป่ะ  งั้นเดี๋ยวพ่อพาไปดูเดี๋ยวนี้เลยว่าแล้วก็อุ้มเจ้าหนูน้อยขึ้นแนบชิดอกแกร่งอีกครั้ง  ขายาวๆ ก้าวเขามายังโซนของห้องโถงกลางบ้านก็พบกับสาวใช้ที่กำลังยืนปัดฝุ่นอยู่ที่เชิงบันได



 

                ตอนนี้มีใครอยู่บ้านบ้างซูยอง



 

                เอ่อ  คุณคยองซูอยู่ที่ศาลาริมน้ำหลังบ้านค่ะ คุณผู้หญิงเห็นว่าต้องบินไปต่างประเทศด่วน  ส่วนคุณเซฮุนก็เพิ่งกลับมาจากบริษัท ขึ้นไปพักผ่อนอยู่บนห้องเมื่อสักครู่เองค่ะ  



 

โอเค ขอบใจมาก  มีอะไรทำก็ไปทำได้”  หลังจากสิ้นสุดคำประกาศิต  ร่างสูงก็สาวเท้าขึ้นไปยังบนบ้าน  เดินไปจนเกือบสุดทางด้านตะวันออกแล้วก็หยุดอยู่ที่หน้าห้องๆหนึ่ง




 

                เรามาที่นี่ทำไมฮ่ะพ่อชาน...เด็กน้อยถามคนเป็นพ่ออย่างสงสัยใคร่รู้พลางอมลมพองแก้มอย่างไม่เข้าใจ




 

                อื่ม  เดี๋ยวหนูเข้าไปในห้องนี้นะลูก  อยู่ในนี้แล้วเดี๋ยวพ่อมาแปบนึง ^^ ”



 

                หลังจากที่ชานยอลพูดจบ  ยอลยอลก็มองหน้าพ่ออย่างไม่พอใจและชูแขนให้คนเป็นพ่ออุ้ม  ส่ายหน้าไปมาอย่างไม่ชอบใจ  ก็ในตอนนี้หนูน้อยไม่อยากห่างจากอ้อมแขนคนเป็นพ่อซะแล้ว..



 

                เมื่อไหร่แม่แบคจะมาฮับ?  ยอลยอลกลัว  ที่นี่มันกว้าง  ยอลยอลจะไปกับพ่อชาน”  เด็กชายตัวเล็กพูดเป็นต่อยหอยพร้อมทั้งซบหัวลงกับไหล่คนเป็นพ่ออย่างอ้อนๆ  มืออีกข้างก็กอดตุ๊กตาคาวบอยตัวโปรดที่พ่อซื้อให้เอาไว้แน่น  ตาแดงๆ ที่เริ่มคลอเบ้าไปด้วยหยาดน้ำสีใสจ้องมองพ่ออย่างเว้าวอน



 

                ไม่ต้องกลัวนะลูก ทุกคนที่นี่จะรักลูกเหมือนที่พ่อรัก  และจะไม่มีใครกล้าขัดใจยอลยอลสักคนเลย  เพราะฉะนั้นไปป่วนคุณอาในห้องนี้เลยนะ เดี๋ยวพ่อมารับ พ่อไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนแปบนึงนะครับ 




 

                “ฮับ”  ยอลยอลพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะวิ่งตรงเข้าไปยังห้องที่พ่อชี้บอก  ขาป้อมๆ ก้าวเข้าไปในห้องที่เงียบและมืดๆ เนื่องจากม่านสีเทาทึบถูกปิดไว้จนรอบจึงทำให้แสงส่องผ่านเข้ามาได้เพียงเล็กน้อย  ร่างเล็กๆ ค่อยๆ คลานขึ้นไปบนเตียงที่มีผู้ชายร่างใหญ่นอนแผ่หลาอยู่บนนั้น




 

                “หยุดนะ!! อย่าขยับ  ไม่งั้นยอลยอลจะจิ้มพุงแตกจริงๆ ”  เอ่ยคำพูดที่เคยจำมาจาหนังที่เคยดูพร้อมทั้งเอามือจิ้มพุงคนที่กำลังนอนหลับสบาย  ตอนนี้ร่างน้อยๆ นั้นกำลังนั่งทับอยู่กลางตัวของ คุณน้าสุดหล่ออย่างเอาเป็นเอาตาย  ส่งผลให้ดวงตาที่กำลังเคลิ้มหลับของเซฮุนปรือขึ้นมาดูร่างที่ทับตนอยู่  ก็ต้องต้องเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ





 

                เห้ยยย!! ผีเด็กหลอก!! 0_0”                              



 

                “ฮ่า ฮ่า ฮ่า...”  เจ้าตัวเล็กเงยหน้าขึ้นหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง  เมื่อมือใหญ่นั้นจับหมับเข้าที่เอวป้อมๆ



 

                เอาล้ะ!! ฉันจับผีตัวน้อยขี้อำได้แล้ว...”  เซฮุนลุกขึ้นนั่งก่อนจะหิ้วปีกของเจ้าหนูน้อยขึ้นพาดคอแล้วเดินออกมาจากห้องในขณะที่ยังไม่ได้เห็นใบหน้าจิ้มลิ้มของเจ้าตัวเล็กเลย




 

                ร่างสูงของเซฮุนก้าวลงมายังห้องนั่งเล่นก็พบกับคยองซูที่เพิ่งถือถาดไหมพรมเดินเข้ามาในตัวบ้าน..




 

                ฮยอง..ดูสิผมจับผีขี้อำได้ตัวนึง เรามาจัดการกันเถอะ”   เซฮุนพูดอย่างนึกสนุก  แล้วค่อยจับร่างป้อมๆนั้นวางลงกับพื้นพรมสีสด  ก็ต้องผงะด้วยความตกใจอีกรอบเมื่อเห็นใบหน้าเล็กๆนั้นชัดๆ  เพราะเมื่อสักครู่ที่อยู่บนห้องนั้นเค้าเห็นไม่ชัดเนื่องจากความมืดที่ปกคลุม




 

                “เย้ย...!! เจ้าหนูน้อย”  เซฮุนพูดได้เพียงเท่านั้นก็เงียบไปเพราะกำลังพยายามจับต้นชนปลาย



 

                ลูกใครกันน่ะเซฮุน  ทำไมถึงมาอยู่ในบ้านเราได้?” <<< คยองซู



 

                เอ่อ...”  เซฮุนพูดในแต่จิตใจกลับเลื่อนลอย  พยายามคิดว่าร่างเล็กๆนี้มาอยู่ในบ้านของตนได้อย่างไร  แต่ในขณะที่กำลังนิ่งใช้ความคิดกับตัวเองอยู่ดีๆ ร่างเล็กๆนั้นก็กระโดดเกาะไหล่เซฮุนแล้วใช้ฟันคมซี่เล็กๆกัดลงไปที่ไหล่หนานั้นอย่างเต็มแรงแล้ววิ่งเตลิดออกไปรอบๆ ห้องตามด้วยเซฮุนที่วิ่งไล่จับ




 

                มานี่เลยเจ้าผีขี้อำ  วันนี้ฉันเอานายตายแน่ๆ ”  << เซฮุน



 

                ฮ่าๆ ๆ ๆ ”  คยองซูได้แต่หัวเราะอย่างชอบใจที่น้องชายตัวโตของเค้ากำลังวิ่งไล่จับอยู่กับเด็กตัวเล็กๆ



 

                เฮ้  ทำอะไรกันน่ะเซฮุน พี่คยองซู”  ชานยอลที่เพิ่งก้าวลงมาจากชั้นบนเอ่ยทักทายอย่างสดใส



 

                เฮียมาก็ดีเลย  มาช่วยผมจับเจ้าผีขี้อำตัวน้อยเดี๋ยวนี้เลย..



 

                “พ่อชานฮ่ะ  ช่วยยอลยอลด้วย  คุณน้าสุดหล่อจะกินยอลยอล”  เสียงเล็กของยอลยอลทำให้คยองซูที่ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรหันไปมองชานยอลด้วยความสงสัยต่างจากเซฮุนที่รู้ทุกอย่างดีอยู่แล้ว 



 

                ร่างเล็กๆวิ่งเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนคนเป็นพ่อทันทีแล้วกระโดดกอดคอแกร่งนั้น สะอื้นไห้อย่างหนักก่อนที่น้ำตาหยดใสๆ จะเริ่มไหลออกมาอีกครั้ง



 

                ยอลยอลไม่เล่นที่นี่แล้วฮับ  ยอลยอลจะกลับบ้านว่าแล้วซบหัวเล็กลงกับอกพ่อ


 

                พ่อ..หมายความว่ายังไงน่ะชานยอล  อธิบายให้พี่ฟังที” <<< คยองซู



 

                ลูกชายผมเองแหละพี่...มาทำความรู้จักกับพวกลุงๆ อาๆเค้าหน่อยนะครับยอลยอลลูกพ่อ”  พูดกับคยองซูก่อนที่ประโยคสุดท้ายจะหันมาพูดกับลูกน้อย



 

                ยอลยอลไม่ยอมมองหน้าทุกคนจนเมื่อคยองซูเดินมาจับใบหน้าน่ารักของยอลยอลขึ้นมอง ดวงตาฉ่ำน้ำของเจ้าตัวเล็กจ้องมองคยองซูก่อนที่จะเสกลับมาซบลงที่ไหล่คนเป็นพ่ออีกครั้ง  ไม่นานก็ดิ้นลงจากอ้อมแขนแกร่งของพ่อแล้วออกแรงกระตุกมือของชานยอลเบาๆ ให้ไปนั่งลงที่โซฟาเมื่อเห็นว่าแม่บ้านถือถาดขนมหวานเข้ามาจนเต็ม  ร่างเล็กกระโดดไปนั่งจุมปุ๊กอยู่บนโซฟาแล้วลงมือกินขนมอย่างเอร็ดอร่อยราวกับว่าเมื่อสักครู่นั้นไม่ได้ร้องไห้




 

                เดี๋ยวนะ...นายสองคนช่วยอธิบายให้พี่ฟังที  ว่าเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่  พี่งงไปหมดแล้วนะ



 

                ยอลยอลเป็นลูกผม  แล้วก็เป็นหลานชายของพี่กับเจ้าเซฮุนมัน..” <<< ชานยอล



 

                นี่เรากำลังอำพี่ใช่มั้ยชานยอล” <<< คยองซู



 

                ผมไม่ได้อำ นี่พูดจริง  แล้วเวลาพี่มองยอลยอลพี่ไม่เห็นอะไรเลยหรือไง”  อีกครั้งที่คยองซูและเซฮุนหันไปจ้องเจ้าตัวเล็กที่กำลังกินขนมอย่างอร่อย



 

                “ก็คงจะจริงแหละนะ ..เหมือนแกอย่างกับแกะ  โขลกกันออกมาซะขนาดนี้  แถมยังชื่อเหมือนแกอีก  แสดงว่าแม่เจ้าหนูนี่คงจะรักแกมากล่ะสิ




 

                “รักมากอะไรล่ะ หน้าผมเค้ายังไม่อยากจะมอง  นี่ผมก็ขโมยมานะเนี่ย  ความจริงเค้าไม่ให้ผมยุ่งกับลูกเค้าด้วยซ้ำ!!”




 

                “ปาร์คชานยอล  นายบ้าหรอห้ะ??  ลักพาตัวลูกตัวเองนี่นะ”  << คยองซู



 

                คยองซูยังคงทำหน้าอึนๆ ซึนอยู่เพราะยังไม่มั่นใจเท่าที่ควร  กลัวว่าจะเป็นเรื่องที่น้องชายแต่งขึ้นมาอำเล่นๆ  สักพักเสียงหลานชายตัวน้อยก็ดังขึ้นมาทำเอาคนเป็นพ่อ  ลุงแล้วก็อาหน้าเสียไปตามๆ กัน




 

                เจ้าวู๊ดดี้มันตายแล้ว  คุณน้าสุดหล่อเหยียบมันตาย ฮรึกฮือ..  ทุกคนก้มลงมองที่พื้นเพื่อมองหาเจ้าวู๊ดดี้ที่หลานชายบอก  ก็ไม่พบสิ่งมีชีวิตใดๆ  จนกระทั่งชานยอลหิ้วปีกตุ๊กตาคาวบอยที่เพิ่งซื้อให้ลูกชายขึ้นมา




 

                 พ่อว่ามันตายสนิทเลยล่ะลูก...




 

                สภาพของคาวบอยตัวโปรดนั้นเละไม่เป็นท่า  แขนขาหลุดห้อยโตงเตงเละไม่เป็นชิ้นส่วนจนเด็กน้อยแผดเสียงร้องไห้ลั่นบ้านและไม่มีทีท่าว่าจะหยุด  ทั้งเซฮุนและคยองซูรวมถึงชานยอลไม่มีใครรู้วิธีที่จะทำให้เจ้าหนูน้อยหยุดร้องไห้ได้ เสียงแหลมเล็กๆ ที่สะอื้นหนักๆปานจะขาดใจนั้นทำเอาชายอลเริ่มใจไม่ดี




 

                แกโทรตามแม่เค้ามาสิ  ทำอะไรสักอย่างเร็ว!!”  <<< คยองซู   


 

                เมื่อได้ยินอย่างนั้นชานยอลก็หยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูขึ้นมาแล้วกดโทรหาแบคฮยอนทันที



 

                แบคฮยอน  เดี๋ยวก่อน  อย่าเพิ่งด่าฉัน”  ชานยอลรีบพูดเมื่อทันทีที่ปลายทางกดรับสายก็รัวด่าเค้ากลับมาเป็นชุดๆ



 

                [คุณทำอย่างนี้ได้ยังไง  เอาลูกไปจากฉันได้ยังไง!!]



 

                “”นี่หยุดก่อน  เธอจะด่าจะว่ายังไงก็ได้  แต่ช่วยมาที่บ้านฉันก่อน  ลูกร้องไห้ไม่หยุดเลย”  เสียงร้องไห้กระจองอแงที่ดังแทรกผ่านเข้ามาในโทรศัพท์ทำเอาคนเป็นแม่แทบร้องไห้ตาม เพราะแบคฮยอนรู้ดีว่ายอลยอลเคยต้องเข้าโรงพยาบาลเพราะร้องไห้ไม่หยุดมาแล้วครั้งหนึ่ง






 

               

...Little Cupid…

               



 

                นี่แหละน้า  เอาลูกเค้ามาแต่ไม่พาแม่เค้ามาด้วยเป็นไงล่ะแก”  คยองซูบ่นน้องชายไปเรื่อยก่อนที่จะเดินหลบฉากไป  ชานยอลเป็นอีกคนที่ยืนเงียบมองแบคฮยอนอุ้มลูกชายตัวน้อยเข้าไปปลอบกันอยู่ในห้องนอนของเขา  เค้ามองร่างเล็กๆของแบคฮยอนที่กำลังนอนกอดลูกชายอยู่บนเตียงไม่ห่าง  สองแม่ลูกกำลังคุยกันด้วยน้ำเสียเบาๆ แต่เค้าก็ยังพอได้ยินอยู่บ้าง




 

                แบคฮยอนลูกเราเป็นอะไร”  ชานยอลที่คลานขึ้นมาบนเตียงอ้อมอยู่ด้านหลังของแบคฮยอนถามออกมาเสียงนุ่ม



 

                แม่ฮับ  เจ้าวู๊ดดี้ตายแล้ว แล้วใครจะอยู่เป็นเพื่อนยอลยอลเวลาที่ฟ้าร้องล่ะฮ่ะ”  เมื่อได้ยินสิ่งที่ลูกชายพูด  ชานยอลก็มองหน้าแบคฮยอนอย่างแปลกใจ จนแบคฮยอนต้องอธิบายให้ฟัง



 

                ลูกชอบวู๊ดดี้มาก  ฉันเคยเล่าให้เค้าฟังว่าวู๊ดดี้จะปกป้องแกตอนที่ฟ้าร้อง  พอมันพังแกก็เลยร้องไห้เสียใจอยู่แบบนี้”  เมื่อได้ฟังชานยอลก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ



 

                พ่อฮับ  เวลาฟ้าร้องพ่อต้องอยู่กับยอลนะฮ่ะ



 

                เสียงขี้อ้อนนั้นทำเอาคนเป็นพ่ออดที่จะหยิกแก้มใสๆ ของลูกชายไม่ได้  เจ้าตัวเล็กลุกขึ้นนั่งหันใบหน้ากลมๆ นั้นมองพ่อทีมองแม่ที  ก่อนที่จะคลานข้ามตัวแบคฮยอนมาหาคนเป็นพ่อ



 

                “ก็ต้องอยู่สิครับ  งั้นเวลาฟ้าร้องยอลยอลต้องวิ่งมาหาพ่อรู้มั้ยครับ



 

                “ฮับ  ยอลวิ่งไปหาพ่อ แล้วแม่ล่ะไปไหน”  ชานยอลหันไปมองร่างบางที่เพิ่งลุกขึ้นนั่งอยู่กลางเตียง  หัวฟูๆนั้นยุ่งเหยิงเล็กน้อย  หากทว่ามันเป็นภาพที่น่ามองเหลือเกินในสายตาเค้า  ชานยอลอดที่จะกลืนน้ำลายลงคอเสียไม่ได้เมื่อสายตาเหลือไปเห็นเอวขาวๆ ที่เผยออกมาเพราะเสือตัวบางที่แบคฮยอนใส่เลิกขึ้นมาเล็กน้อย




 

                แม่ก็จะอยู่กับพ่อไงครับ  เราจะอยู่ด้วยกัน” <<< ชานยอล


 

                อย่าหลอกลูกอย่างนั้นสิคุณ” <<< แบคฮยอน



 

                “ก็จริงนี่  เราต้องอยู่ด้วยกันอยู่แล้ว  ถ้าไม่อยู่ด้วยกันมันจะเป็นครอบครัวได้ยังไง



 

                “มันไม่มีทางเป็นไปได้  คุณก็รู้ อย่าหลอกให้ลูกต้องดีใจไปเลย”   แบคฮยอนคลานลงจากเตียงมายืนที่พื้นพรมด้านล่างจัดเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ให้เข้าที่เข้าทาง  ชานยอลจึงเดินลงมายืนอยู่ข้างๆ อีกคน  ในอ้อมแขนของเข้านั้นตะกองกอดอุ้มลูกชายเอาไว้  ใบหน้าน่ารักนั้นซบอยู่ที่ไหล่พ่อ  ดวงตาฉ่ำน้ำมองแม่ทั้งน้ำตาฟังพ่อแม่คุยกันอย่างไม่เข้าใจ




 

                เธอคิดว่าฉันจะยอมปล่อยลูกไปอย่างนั้นหรอแบคฮยอนฉันไม่ยอมง่ายๆ หรอกนะ  อีกอย่างคนในครอบครัวฉันไม่มีใครยอมแน่ๆ  ลูกฉันทั้งคนนะ และเธอด้วยแบคฮยอน ไม่ว่าเธอจะผ่านอะไรมา  จะนอนกับใครมาสักกี่คน  ฉันไม่สน  แต่ต่อไปนี้ฉันขอสั่งให้เธอหยุด  และเป็นแม่ที่ดีให้กับลูกฉัน




 

                “มันสายไปแล้วคุณชานยอล”  ว่าจบแบคฮยอนก็แย่งลูกชายออกมาจากแขนของชานยอลแล้วจูงมือลูกชายเดินลงบันไดบ้านมา  โดยที่ชานยอลวิ่งตามลงมาติดๆ




 

                หลานเป็นยังไงมั่งล่ะ...เสียงของคยองซูที่ดังขึ้นมา  ชานยอลพยักหน้าไปทางแบคฮยอนที่กำลังเดินดิ่งๆไปหน้าบ้านอย่างไม่ยอมฟังใคร




 

                เดี๋ยวก่อนสิคุณแบคฮยอน..เสียงคยองวูเอ่ยห้ามออกมาเมื่อแบคฮยอนกำลังจะก้าวข้ามพ้นประตูบ้าน  แบคฮยอนจึงหยุดเดินแล้วหันมายิ้มให้กับคยองซูเบาๆ และเอ่ยลา ก่อนจะหันหลังเดินออกไปอีกครั้ง





 

                เดี๋ยวสิแบคฮยอนอย่าเพิ่งไป  คือ  ผมอยากให้หลานพักอยู่ที่นี่กับเราสักคืน  แล้วคุณก็อยู่ค้างที่นี่ด้วยเลย”  คยองซูที่วิ่งตามออกมาห้ามแบคฮยอน  เพราะเค้าอยากที่จะทำความรู้จักกับหลานชายที่น่ารักมากกว่านี้





 

                คงไม่ได้หรอกฮ่ะ พี่ลู่ฮานไม่มีเพื่อนอยู่ด้วย”   ได้ยินอีกคนพูดอย่างนั้นชานยอลก็รีบหยิบโทรศัพท์โทรหาแม่ของเค้าทันที  เมื่อวางสายเค้าก็ต้องยิ้มแบบแปลกๆ และมองมาที่แบคฮยอนด้วยสายตาเป็นต่อ




 

                “ทีนี้เธอก็ว่างนานเป็นเดือน  เพราะพี่สาวเธอไม่ว่างอีกเป็นเดือนเลยล่ะจริงอย่างที่ชานยอลพูด  เพราะหลังจากนั้นไม่ถึงนาที  ลุ่ฮานก็โทรมาหาแบคฮยอนและบอกว่ามีงานด่วนต้องไปต่างประเทศ บางทีแบคฮยอนก็ไม่เข้าใจว่าคนมีเงินอย่างชานยอลถึงกับยอมทำทุกอย่างเพื่อที่จะรั้งให้เค้าอยู่ที่นี่ด้วยเลยอย่างนั้นหรอ?





 

                “มาให้อาอุ้มหน่อยซิเจ้าผีขี้อำ”  เซฮุนว่าพลางยื่นมือมาแย่งหนูน้อยออกจากอ้อมอกคนเป็นแม่  แต่เจ้าตัวเล็กก็แผดเสียงร้องจ้าออกมาอีกครั้งจนเซฮุนหน้าเสีย  ยอมปล่อยให้แบคฮยอนกลับคืน




 

                นี่คุณอนาคตพี่สะใภ้ฉันอยากอุ้มหลาน  ช่วยหน่อยสิ...”  เซฮุนเดินตามอย่างคอตกที่ตอนนี้หลานชายตัวน้อยออกอาการกลัวเค้าจนไม่ยอมให้อุ้ม





 

                “ไม่ใช่อนาคตเว้ย  ตอนนี้เค้าก็ยังเป็นเมียฉันอยู่” <<< ชานยอล



 

                ฉันไม่ใช่เมียคุณแน่นอนคุณชานยอล




 

                “แม่แบคกลับบ้านกัน  ยอลยอลไม่อยากเล่นแล้วตาพ่อแม่ลูก  ไม่สนุกเลย”   เด็กชายตัวน้อยมองคนเป็นแม่ทั้งน้ำตาและเอ่ยอ้อนๆ อย่างที่ชอบทำเป็นประจำ  จนคนอื่นๆ ที่เห็นถึงกับอดอมยิ้มไม่ได้เพราะกิริยาขี้อ้อนของเด็กชายช่างเหมือนกับชานยอลไม่มีผิดเพี้ยน




 

                นี่เราไม่ได้เล่นกันอยู่นะลูก พ่อเป็นพ่อของหนูจริงๆ ”   ชานยอลไม่พอใจที่ลูกชายไม่ยอมรับเค้าเป็นพ่อ แถมสายตาที่มองมาที่เค้าอย่างหวาดกลัวนั้นก็ทำเอาเค้ายิ่งร้อนรนมากกว่าเดิม




 

                ทุกคนคงเห็นว่ายอลยอลไม่ชอบที่นี่  โดยเฉพาะคุณชานยอล  คุณเห็นแล้วนะว่าลูกชายของฉันไม่ชอบคุณเอามากๆ เพราะฉะนั้นลาก่อน”  แบคฮยอนว่าก่อนจะเดินไปทางประตูอีกครั้งให้ชานยอลยิ่งร้อนใจ




 

                พี่คยองซู  ทำอะไรสักอย่างสิ  เค้าจะเอาหลานไปจากพี่แล้วนะ”  เมื่อเอ่ยห้ามร่างบางไม่ได้  ชานยอลก็ขอความช่วยเหลือจากคนเป็นพี่อีกครั้ง





 

                คุณแบคฮยอนครับ  ได้โปรดเถอะให้หลานอยู่กับพวกเราที่นี่สักคืน  ผมไม่รู้หรอกว่าที่ผ่านมาเจ้าชานยอลมันทำอะไรให้คุณไม่สบายใจบ้าง  แต่คุณอย่าลืมสิครับว่ายังไงยอลยอลก็เป็นหลานพวกเรานะครับ”  ทั้งสีหน้าและน้ำเสียงที่เว้าวอนของคยองซูนั้นทำเอาแบคฮยอนไม่กล้าก้าวขาขึ้นรถ ในใจกลับรู้สึกผิดขึ้นมาเสียดื้อๆ เพราะสิ่งที่คยองซูพูดออกมานั้นมันทำให้เค้ารู้สึกเหมือนกับว่าเค้าเลวมากๆ ที่มาพรากพ่อลูกไม่ให้เจอกัน  จนในที่สุดแบคฮยอนจึงยอมจำนนหันไปพยักหน้ากับคยองซู  แต่ลูกชายตัวน้อยนั้นไม่ยอมฟังใครเลยจะเอาแต่กลับบ้านอย่างเดียว  ตอนนี้ก็ดิ้นลงจากอ้อมแขนแม่กระโดดขึ้นไปนั่งรออยู่บนรถเสียแล้ว





 

                ยอลยอลลูก  ลงมาก่อนนะครับ  เรายังไม่กลับกันตอนนี้” <<< แบคฮยอน




 

                ใบหน้าเล็กๆ นั้นมองคนเป็นแม่อย่างไม่เข้าใจก่อนที่จะกระโดดลงจากรถแล้วมาคว้ามือคนเป็นแม่เอาไว้



 

                ไม่กลับตอนนี้แล้วจะไปไหนฮ่ะ



 

                ยอลยอลเงยหน้ามองแม่ที่เดินกลับมาเข้าในบ้านหลังใหญ่อีกครั้งอย่างไม่เข้าใจ  เจ้าตัวเล็กเดินตามหลังคนเป็นแม่ต้อยๆ อาการงอแงก่อนหน้านี้หายไปหมด  มือเล็กๆ กระตุกแขนแม่เบาๆ จนแบคฮยอนต้องก้มหน้าลงมาถาม




 

                เป็นอะไรลูก...




 

                “คุณน้าสุดหล่อคนนั้นจะไม่ตียอลยอลแล้วใช่มั้ยฮับ”  นิ้วป้อมๆ ของยอลยอลชี้ไปที่เซฮุนที่ยืนอยู่อย่างหวาดๆ พร้อมๆ กับชานยอลที่ค่อยๆเดินเข้ามาหาลูกน้อยแล้วก้มลงนั่งยองๆ ต่อหน้าลูกชาย




 

                ไม่มีทางลูก  คุณอาเซฮุนเค้าจะรักลูกอย่างที่พ่อรัก




 

                ยอลยอลดึงมือคนเป็นแม่แน่นเมื่อชานยอลเดินเข้ามาใกล้  ใบหน้าจิ้มลิ้มนั้นซบเข้ากับหน้าขาของแม่อย่างหวาดกลัว อาการดีใจที่รู้ว่ามีพ่อหายไป  มีแต่ความกลัวเข้ามาแทนที่



 

                บ้าเอ้ย!” ชานยอลลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและสบถออกมาอย่างหัวเสีย แค่ลูกชายมองเค้าด้วยสายตาหวาดกลัวอย่างนั้นเค้าก็แทบจะบ้าตายซะให้ได้




 

                พี่ดูดิ ยอลยอลกลัวผมหมดแล้ว  เพราะเจ้าเซฮุนแท้ๆเลยที่ทำให้ลูกกลัวฉันแบบนี้”  ชานยอลว่าพลางส่งสายตามองลูกชายตาละห้อย



 

                เอ้าเฮีย  มาโทษกันได้ยังไงว่ะ”  คยองซูค่อยๆ เดินเข้าไปหาชานยอลอีกคนแล้วเอ่ยกระซิบน้องชายเบาๆ



 

                “แกไปได้มาตั้งแต่ตอนไหน  หรือว่าจะเป็นตอนที่แกอกหักจากเยจินเมื่อหลายปีก่อน

 

                “ใช่เลยพี่...

 

                “แกรู้ใช่มั้ยว่าพ่อกับแม่จะว่ายังไง  ถ้ารู้ว่าแกไปไข่เรี่ยราดไว้อย่างงี้


 

                “ไม่ได้ไข่เรี่ยราดสักหน่อยพี่  แค่คนนี้คนเดียว


 

                “ไม่รู้ล่ะ ...ยังไงหลานฉันก็ต้องได้รับการยอมรับและเข้ามาอยู่ในตระกูลของเรา  ฉันจะบอกพ่อกับแม่ให้เอง


 

                “แล้วแบคฮยอนจะยอมหรอพี่...ชานยอลว่าพลางมองตามแบคฮยอนที่พาลูกชายตัวน้อยเดินเลี่ยงไปที่ห้องนั่งเล่น


 

                นั่นมันเรื่องของแก จัดการเอาเอง...





 

 

...Little Cupid…

เม้นขยับ อัพไวค๊า ^^
 

 

100%
...To Be Continued...

 

Talk อ่านหน่อยค้ะ สำคัญต่อแชปหน้า!!
 

อะแฮ่ม  มาอัพแล้วค่ะ  เหมือนจะอัพเยอะ(?)เป็นพิเศษ #หรา?
ขอโทษที่ให้รอนานนะค่ะ ขอโทษษษ!! คือพาร์ทนี้รู้สึกว่าแต่งยากมากค่ะ
เพราะว่าในฉากๆ เดียวมีตัวละครเยอะทำให้การบรรยายยากขึ้น 
สะดุดยังไง หรือไม่เข้าใจการบรรยายก็ขอโทษนะค่ะ T^T
ไม่มีอะไรจิทอร์คแล้ววว   ฝากด้วยนะค่ะ ^^

***********************************************

การเม้นต์  นอกจากจะเป็นมารยาทที่ดีในการอ่านแล้ว  ยังถือเป็นน้ำใจเล็กๆน้อยๆ ด้วยนะค่ะ ^^
เพราะฉะนั้นอย่าหวงเม้นเลยค่ะ ^^ เม้นกันไว้เถิดดด #ไม่ใช่ล้ะ!
พอเถอะค่ะ รู้สึกยิ่งพล่ามจะยิ่งยาว 555 รักฟิคเรื่องนี้อย่าลืม เม้น โหวต แชร์นะค่ะ!!
ปล: ไรท์อยากเปิดโหวต  เนื่องจากว่าแชปหน้าจะมีเอ็นซีแน่นอน!!! (ให้เดาพลางๆ ว่าจะเป็นคู่ไหน)
อยากรู้ว่ารีดเดอร์นี๊ดเอ็นซีแนวไหน?
เพราะตอนนี้ไรท์ยังสรุปไม่ได้ว่าจะรุนแรงฮาร์ดคอร์
หรือว่าหวานแหววมุ้งมิ้ง  เพราะฉะนั้นโหวตค่ะโหวต!!


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

1,635 ความคิดเห็น

  1. #1623 @MayBeSmile (@exo_member12) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 15:22
    ชานจะทำไงน้อออออออออออ
    #1623
    0
  2. #1588 Yulyul_Hunhun (@welovesnsdyul) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 21:11
    อยากให้ชานแบคกลับมาคืนดีกันไวๆอ่ะ 
    #1588
    0
  3. #1551 snowyonly1312 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 กันยายน 2557 / 01:57
    สนุกมากๆๆ แบคใจอ่อนเร้วๆนร้า
    #1551
    0
  4. #1540 kairika (@mewteddybear) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กันยายน 2557 / 23:41
    สนุกอ่าาาาา
    #1540
    0
  5. #1458 warnprae (@warnprae) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2557 / 22:40
    กรี๊ดแปป 555555 คู่นี้ได้ดันซะที
    #1458
    0
  6. #1429 myname' (@mynameisim) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 19:24
    ยอลยอลมาบ้านพี่ พี่ก็มีวูดดี้ ถถถถถถถ
    #1429
    0
  7. #1395 siri (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 เมษายน 2557 / 20:22
    อิหยอยแกจะเสียงดังทะมายยยยยยยยยยย



    เห็นไหมยอลยอลกลัวแกแล้วอะ
    #1395
    0
  8. #1372 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 เมษายน 2557 / 15:05
    จำคุณน้าสุดหล่อไม่ได้หรอ ยอลยอล 
    #1372
    0
  9. #1304 littlegift (@siriporn1806) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 เมษายน 2557 / 09:25
    แบคยังไงลูกก้ต้องการะ่อน่ะค่ะ
    #1304
    0
  10. #1228 pinzaaaaa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 เมษายน 2557 / 09:24
    แบคยอล ยอมเหอะลูก
    #1228
    0
  11. #1194 jm-smile (@jm-benz-smile) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 21:38
    เมื่อไรแม่ชานจะรู้อ่า เทาหายไปไหน 555 ตื่นเต้นๆ ><
    #1194
    0
  12. #1183 kookkik (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 00:28
    ครอบครัวนี้อบอุ่นจริงๆ ^^
    #1183
    0
  13. #1167 priw exofan (@badboypriw) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 09:44
    ฟินอ้ะแต่ทำไมยอลยอลกำลังคุณพ่อชานยอล
    อย่างงั้นล่ะสงสารหยอยเอาไปเอามานังเน่ผิด5555+ b
    #1167
    0
  14. #1130 mint (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มีนาคม 2557 / 20:42
    โอ๊ย!!อยากจะบอกว่าฟินมากกกกกกับคู่นี้ ''ชานแบค''
    #1130
    0
  15. #1129 mint (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มีนาคม 2557 / 20:41
    โอ๊ย!!อยากจะบอกว่าฟินมากกกกกกับคู่นี้ ''ชานแบค''
    #1129
    0
  16. #1123 Ferrero_1503 (@nongpaer_cute) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มีนาคม 2557 / 13:19
    สงสารใครดี TT^TT
    #1123
    0
  17. #1106 boat (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 มีนาคม 2557 / 16:09
    ฟินมากอ่าาาาา
    #1106
    0
  18. #1059 Tangmo Arisa (@tangmo9961) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 มีนาคม 2557 / 13:05
    หนุกมากกกที่สุดในสามโลกเลยค่ะๆ
    #1059
    0
  19. #1041 Toong (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 22:06
    คราวนี้เปนอันว่าทั้งลูกทั้งเมียไม่ชอบขี้หน้า สงสารหยอยอ่า
    #1041
    0
  20. #973 Mookhannie (@mookhannie) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:37
    ยอลยอลขัดจังหวะ555
    #973
    0
  21. #892 เทพบุตรที่มีหูพิเศษ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มกราคม 2557 / 11:46
    ชานยอล แบคฮยอน ยอลยอล อ๋อออยยย เป๊ะะ >< รอ เซฮุน ลู่หาน อยู่น่ะ 5555 #ฟิคชานแบคค่ะ 5555
    #892
    0
  22. #884 Mangpore Kim (@mangporekyu) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 มกราคม 2557 / 19:49
    5555555555555555 ขรรมส์ ยอลยอลกลัวอิเน่ อิติ๋มมันน่ากลัวขนาดนั้นเลยอ่อ ? สงสารหยอยยอลยอลไม่เข้าใกล้เลย รีบๆๆๆดีกันนะ >< ชอบๆๆๆ
    #884
    0
  23. #769 ohoh (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2556 / 22:01
    ยอล นี่แกยังไม่เลิกคิดว่าแบคขายตัวอีกหรอห๊าา
    #769
    0
  24. #758 Byun Jihyun (@jihyun_miw) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2556 / 00:31
    อยากให้ชานยอลแสดงความรักกับแบคเยอะๆอ่า ฟินดี^^
    #758
    0
  25. #697 Zo Aon (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2556 / 20:21
    อิฮุนแกดูซิ หลานมันกลัวแกอ่ะ
    #697
    0