ตั้งค่าการอ่าน

ค่าเริ่มต้น

  • เลื่อนอัตโนมัติ
    VamePire Fam แดนซ์แบทเทิล สงครามรักของแก๊งเวมไพร์

    ลำดับตอนที่ #1 : Chapter 1 : แก๊ง เวมไพร์

    • เนื้อหาตอนนี้เปิดให้อ่าน
    • 55
      0
      6 ก.ค. 54

    1
    แก๊ง เวมไพร์

     
                   


                    “5..6..7..8..1..2..3..4.. หมุนซ้าย..เปลี่ยนท่าแล้วนับใหม่”
                    5..6..7..8..1..2..3..4..
                    เสียงจังหวะเท้าดังก้องทั่วห้องที่รอบด้านเต็มไปด้วยกระจกบานใหญ่ที่มองไปทางไหนก็สะท้อนเห็นแต่ภาพเสมือนทุกสิ่งที่อยู่ในห้องนั้น
    ฉันและทุกคนกำลังตั้งใจซ้อมเต้นกันอยู่โดยมีครูสอนเต้นสุดหล่อแต่แอบสวยคอยดูแล เพราะเดือนหน้าพวกเรามีนัดแข่งกระชับมิตรกับต่างแก๊ง อ๊ะ ลืมแนะนำตัวเองไปเลย ฉันชื่อปลาน้อยค่ะ หรือเรียกสั้นๆ ว่าปลาก็ได้ เป็นหญิงสาวที่แสนธรรมดาคนหนึ่ง รักการเต้นเป็นชีวิตจิตใจและฉันก็เป็นหนึ่งในแก๊งเวมไพร์ที่โด่งดังในเรื่องแดนซ์แบทเทิลอีกด้วย
    แปะ แปะ!!
    ทุกคนหยุดเต้นกระทันหันแล้วหันมามองครูสุดหล่อด้วยความสงสัย
    สงสัยครูไม่พอใจกับการซ้อมครั้งนี้รึเปล่า ถึงได้เพ่งตามองพวกเราทุกคนด้วยสายตาแบบนั้น
    “บอลหายไปไหน?”
    ทุกคนรีบมองหาบอลทันทีก่อนจะมีเสียงฮือฮาดังขึ้น ส่วนฉันเองไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่กับการหายตัวของเขา เพราะนิสัยของเขาชอบที่จะไปซ้อมเต้นคนเดียวมากกว่าด้วยนิสัยสันโดษ
    เป็นหัวหน้าแก๊งตัวปัญหาเลยล่ะ -__-
    “แย่แล้วสิ วันนี้ซ้อมใหญ่เสียด้วย แล้วบอลเขาหายไปไหนกันเนี่ย” ทุกคนหันไปถามกันให้ระหวั่น ฉันก็ทำได้แค่เงียบ ไม่มีบทบาทอะไรในเรื่องนี้ทั้งนั้น
    “ปลา เธอรู้รึเปล่าว่าบอลเขาไปไหน” พี่น้ำนี่เอง เป็นหนึ่งในแก๊งเวมไพร์ด้วยเช่นกัน เป็นถึงรองหัวหน้าเชียวนะ เวลาใจดีก็ดีสุดๆ แต่เวลาโมโหก็น่ากลัวสุดๆ เช่นกัน แตกต่างจากหัวหน้าแก๊งมากมาย ที่วันๆ เอาแต่ทำเฉยชา ไม่ยอมพูดกับใครง่ายๆ ถ้าไม่จำเป็น แถมโลกส่วนตัวก็สูงจนคนในแก๊งด้วยกันเองไม่กล้าแม้แต่จะสะกิดเพราะกลัวโดนบอลจับแช่น้ำแข็ง
    เอ๊ะ! แต่มีคนหนึ่งที่กล้าสะกิด..
    “เห้อ~ เอาอีกแล้วน้องฉัน เมื่อไหร่มันจะเลิกเป็นแบบนี้ซักที” หน้าหล่อเสียงหวานเอ่ยขึ้นข้างๆ ตัวฉันด้วยความหงุดหงิด
    “เป็นอะไรรึเปล่าคะพี่ทอย” ฉันถามไปงั้นแหละ เดี๋ยวจะหาว่าไม่ได้สนใจ
    พี่ทอยก็เป็นหัวหน้าแก๊งเวมไพร์เช่นกัน เป็นพี่ชายคนเดียวของบอลแต่นิสัยต่างกันลิบลับ เพราะพี่ทอยเป็นคนที่พูดเก่งมาก แถมหลีสาวเก่งอีกต่างหาก สงสัยตอนอยู่ในท้องแม่คงจะแย่งบุคลิกนิสัยกันจนนิสัยติดลบติดบวก
     ทุกคนคงจะสงสัยว่าทำไมแก๊งเราถึงมีหัวหน้าถึงสองคน ทั้งๆ ที่แก๊งอื่นก็มีแค่คนเดียวเท่านั้น
    สาเหตุที่มีหัวหน้าแก๊งเวมไพร์สองคนเป็นเพราะความสามารถ ทั้งพี่ทอยและบอลต่างก็มีทักษะฝีมือในการเต้นที่โหดพอกันจนทุกคนไม่สามารถตัดสินใจได้ว่าจะเอาใคร สุดท้ายก็เลยพ้องใจกันสมานฉันท์เอาทั้งคู่เลย แต่แบ่งหน้าที่กันโดยให้บอลเป็นคนดูแลแก๊งนอกระบบ ส่วนพี่ทอยจะเป็นคนดูแลในระแบบ เพราะความเย็นชาของบอลไม่สามารถดูแลคนในแก๊งได้แน่นอน เยือกเย็นเกินไปเดี๋ยวสมาชิกในแก๊งก็แข็งตายกันหมด
    “มีใครรู้บ้างมั้ยว่าบอลหายไปไหน” ครูร้องถามด้วยใบหน้าบูดบึง
    “ไม่รู้ครับ/ค่ะ” ทุกคนพร้อมใจกันตอบ แต่มีแค่ฉันที่ไม่ได้ตอบ เพราะฉันรู้ว่าเขาหายไปไหน
    เป็นแบบนี้ทุกครั้งเมื่อเขาหายไป ทุกคนเริ่มมีสีหน้าเซ็งจัดเมื่อการเต้นหยุดลงกลางคัน ไม่เว้นแม้แต่พี่ทอยที่บ่นพึมพำกับโทรศัพท์อย่างอารมณ์เสีย
    “เดี๋ยวปลาไปตามเองค่ะ ปลารู้ว่าบอลอยู่ไหน”
    พอฉันพูดจบ ทุกคนก็หันมามองฉันอีกอย่างเคยด้วยสีหน้าอย่างมีความหวังเหมือนได้ไปเกิดใหม่ โอเว่อร์ไปนิดนะ
    “ช้าอยู่ทำไม รีบไปตามมาเดี๋ยวนี้เลย” พี่น้ำเร่งเร้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงร้อนรน
    ฉันก็ไม่รอช้าขอตัวออกจากห้องซ้อมเต้นทันที ฉันเดินลัดเลาะตามทางเดิน ตึกที่ฉันมาซ้อมเต้นเป็นตึกสูงมีหลายชั้น และแต่ละชั้นก็มีหลายห้อง ยากนักที่จะตามตัวใครเจอง่ายๆ แต่สำหรับบอลเขามีที่ส่วนตัวที่ไม่มีใครรู้ แม้กระทั่งพี่ชายของเขาเองก็ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าเขาอยู่ไหน จะแอบคิดดีใจดีมั้ยนะ ที่มีฉันเพียงคนเดียวที่รู้เรื่องนี้
    “เจอตัวแล้ว”
    ฉันมาหยุดอยู่หน้าห้องซ้อมเต้นห้องหนึ่งที่มีป้ายติดไว้ว่า ‘VIP’ ฉันเขย่งตัวส่องดูบอลผ่านประตูกระจก เขาจะคิดว่าฉันเป็นสตอกเกอร์มั้ยนะที่แอบมาส่องดูเขาแบบไม่รู้ตัวแบบนี้
    O_O!!
    ฉันยืนมองดูเขาซ้อมเต้นอยู่นาน ไม่อยากจะชมเลยว่าเขาดูดีมาก ทั้งจังหวะและท้วงท่าลีลาที่เต้นอย่างมีพลังทำให้ฉันหลงใหลทุกครั้งที่ได้เห็น เหมือนเขาจะซ้อมหนักเอามากๆ เลย เพราะดูจากเหงื่อที่อาบหน้าอาบตัวแบบนั้น
    ฉันยืนมองดูเขาเพลิน จนลืมไปว่าฉันต้องตามตัวเขาให้ไปซ้อมเต้นกับเพื่อนๆ ให้ได้ ฉันจึงถอยหลังออกห่างจากประตูเพื่อนรวบรวมความกล้า ก่อนจะเปิดประตูเข้าไป เพราะเคาะประตูไปเขาคงไม่ได้ยิน ก็เสียงเพลงเปิดออกจะดังขนาดนั้น
    -_-^” นี่คือสีหน้าของบอลที่ใช้ในการต้อนรับผู้มาเยือนอย่างฉัน
    เขายังคงเต้นต่อ แต่ก็ยังไม่หยุดมองฉันด้วยสายตาแปลกใจ เขาคงจะสงสัยไม่น้อยว่าฉันมาทำอะไรในห้องของเขา
    ฉันไม่แคร์สายตาของเขาเลยซักนิด ฉันเดินไปหยิบผ้าขนหนูสีขาวที่พาดอยู่ราวเหล็กอย่างถือวิสาสะก่อนจะเดินไปหาเมื่อเพลงจบลง
    “ซ้อมคนเดียวไม่เบื่อเหรอ” ฉันถามขณะที่ส่งผ้าขนหนูให้เขา บอลรับมาเช็ดหน้าซับเหงื่ออย่างไม่รังเกียจหรือโกธรฉันเลยทั้งที่ฉันเป็นผู้บุกรุก
    “...” เขาเงียบไม่ตอบอะไรทั้งนั้น แถมสายตาก็จับจ้องฉันไม่กระพริบ
    ชักเริ่มหนาวๆ ร้อนๆ แล้วสิ หวังว่าเขาคงไม่ฆ่าฉันด้วยสายตาแบบนี้หรอกนะ คนที่นิ่งเงียบมักจะอันตราย น้ำนิ่งไหลลึกอ่านใจอยากแบบนี้ มันชั่งรับมือยากเสียจริงๆ
    “เอ่อ...คือ...” ฉันพูดอึกอัก เพราะไม่รู้จะเริ่มพูดอะไรก่อนดี แต่เขาก็ขัดขึ้นซะก่อน
    “ช่วยอยู่เป็นคู่ซ้อมเต้นที -__-” เขาโยนผ้าขนหนูคืนให้ฉันอย่างไม่ใส่ใจ
    ฉันไม่รู้ว่าเขามาอารมณ์ไหน คำพูดเมื่อกี้คือคำสั่งหรือคำขอร้องกันแน่ ฉันยืนเอ๋อเงอะงะเล็กน้อยเพราะทำอะไรไม่ถูก
    กดดันสิ้นดีอยู่กับบอลทีไรจะเป็นบ้าตายให้ได้!! -__-+
    ถ้าฉันทำตามที่เขาขอก็แย่น่ะสิ เพราะฉันมาเพื่อมาตามเขาให้กลับไปซ้อมกับทุกคน แต่ฉันกลับหนีมาซ้อมกับเขาสองคนซะเอง เอาไงดี ฉันไม่อยากจะขัดใจเขาเลยเพราะกลัวบอลจะไม่สบอารมณ์ที่ฉันไม่ยอมทำตามที่ขอ
    “มัวยืนเหม่ออะไรอยู่ มายืนนี่!!” บอลออกคำสั่งเสียงแข็งกร้าว
    ที่แท้ก็สั่ง ไม่ได้ขอร้องอ้อนวอนแต่อย่างใดจริงๆ
    ฉันรีบไปยืนตรงตำแหน่งที่เขาบอกทันที ไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าเขาเลย กลัว!! ฉันกลัวสายตานั้น แต่ทั้งที่เป็นแบบนั้นฉันก็ยังไม่เข็ด เพราะอะไรกันนะ -__-?
    “มองหน้าฉัน” เขาสั่งอีกครั้ง
    เอ๊ะ ทำไมต้องมองกันล่ะ T^T
    “ไม่ต้องก็ได้..” ฉันเอ่ยเสียงเบาสายตาเสมองไปทางอื่นด้วยความกลัว
    “ถ้าไม่มองหน้าฉันแล้วจะเต้นยังไง” อยู่ๆ บอลก็ขยับมือมาจับบาทั้งสองข้างฉันไว้แน่นแต่ไม่ได้ออกแรงบีบแต่อย่างใด แค่จับเท่านั้น “เงยหน้าขึ้น ฉันไม่ฆ่าเธอหรอก” เขาเอ่ยเสียงแข็งแต่แรก ก่อนจะอ่อนลงในตอนหลัง ทำให้ฉันค่อยๆ เงยหน้าขึ้นอย่างช้าๆ จนสบตากัน ดวงตาคู่นั้นอ่อนโยนลงอย่างน่าแปลกใจ จนหัวใจฉันเริ่มเต้นผิดจังหวะ ปกติจะเห็นแต่เป็นแข็งกร้าวบ้างล่ะ เย็นชาบ้างล่ะ แต่วันนี้ ตอนนี้กลับไม่ใช่
    “คือ..ครูให้ฉันมาตามนายให้กลับไปซ้อมกับทุกคนน่ะ”
    พูดออกไปแล้ว >_<!!
    สายตาบอลยังคงไม่เปลี่ยนไป เห้อ~ โล่งอก ไอ้เราก็นึกว่าจะกลับมาเย็นชาใส่เสียอีก
    “ฉันจะไปก็ได้ แต่เธอต้องอยู่เป็นคู่ซ้อมให้ฉันเสร็จก่อน ฉันถึงจะไป” เขาเหยียดยิ้มอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน รอยยิ้มร้ายกาจมาก ทำเอาฉันเกือบแทบจะละลายเสียตรงนี้เลย
    ไม่! ไม่! ไม่เด็ดขาด!! อย่างคิดอะไรแบบนั้นนะ นังปลาน้อย อย่าแม้แต่จะคิด!!
    “พร้อมรึยัง?” เขาขยับเข้ามากระซิบถามที่ข้างหูฉัน
    จั๊กจี้ชะมัด แล้วเมื่อไหร่นายจะเลิกยิ้มแบบนั้นซักที ฉันจะบ้าตายอยู่แล้วนะ -/////-
    บอลไม่รอคำตอบจากฉัน เมื่อเพลงเริ่มเล่นบรรเลงดังมาจากเครื่องเสียงที่ตั้งอยู่ตรงมุมห้อง มือที่อ่อนนุ่มของผู้ชายตรงหน้าจับสัมผัสที่มือของฉันทั้งสองข้าง แล้วย้ายมาให้จับไหล่เขาแทน ส่วนมือเขาก็โอบรวบเอวฉันไว้ ก่อนที่จะเป็นฝ่ายก้าวนำเมื่อเริ่มจับจังหวะเพลง แรกๆ ฉันไปตามจังหวะไม่ทันเพราะสับสนอยู่ แต่พอเต้นไปซักพักก็เริ่มชินกับจังหวะที่เขากำลังเต้นนำอยู่ เพลินเลยทีเดียว เขาเต้นเก่งมากๆ แทบจะไม่มีผิดพลาดเลย มีแค่ฉันที่เหยียบเท้าเขาทุกครั้งที่ก้าวไปผิดๆ น่าอายจริงๆ แบบนี้จะไปแข่งกระชับมิตรรอดมั้ยนะฉัน >w<
    “ไหวรึเปล่า” เขาหันมาถามฉันหลังจากที่จบเพลงไปเมื่อกี้ ฉันทรุดนั่งลงกับพื้นทันที เหมือนจะไม่เหนื่อยแต่เต้นกับบอลไม่รู้ว่าเอาแรงไปทำอะไรหมด หัวใจก็เต้นเร็วระรัวอยู่ตลอดเวลาที่เต้นกับเขา ทั้งกดดัน ทั้งอาย ทั้งอะไรต่อมิอะไรทำให้ฉันขาดสมาธิสติกระเจิง
    “พอไหวจ๊ะ” ฉันตอบไปแบบนั้นทั้งที่เรี่ยวแรงแทบจะมีไม่เหลือแล้ว ทำให้บอลหัวเราะในลำคอ ‘หึหึ’
    “ถ้าเหนื่อยก็ไม่ต้องไปซ้อมต่อแล้วล่ะ” เขาว่าพร้อมโยนผ้าขนหนูผืนใหม่ให้ฉัน
    “ไม่เอา ฉันยังไหวนะ ทุกคนรอนายอยู่นะ นายเป็นถึงหัวหน้านายต้องไป” ฉันตัดสินใจพูดออกไปด้วยน้ำเสียงแข็ง พอฉันจะพูดต่อเขาก็เดินไปทางประตูทิ้งฉันไว้ในห้องคนเดียว “เดี๋ยว!! นายจะไปไปไหน” ฉันรีบร้องถามทันที
    “ก็ไหนว่าจะให้ไปซ้อมต่อกับทุกคนไง ถ้าเธอไม่ไปฉันก็ไม่รอนะ” เขาหันมาบอกฉันด้วยน้ำเสียบเรียบเฉย ดวงหน้าที่เคยอ่อนโยนเมื่อกี้มันหายไปไหนแล้วนะ
    เห้อ~ และแล้ววันนี้ก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดีเมื่อบอลยอมกลับไปซ้อมกับทุกคน พอทุกคนเห็นบอลเข้ามาก็ร้องเฮดีใจถามฉันใหญ่ว่าไปเจอตัวที่ไหน ฉันเองก็ตอบงูๆ ปลาๆ ไปว่าเจอที่บ้าน การโกหกอาจจะไม่ใช่เรื่องที่ดี แต่ว่ามันจำเป็น ไม่งั้นบอลได้เคืองฉันแย่แน่
    แต่อย่างน้อยรอยยิ้มนั้นฉันก็ไม่ลืมเลย ถ้าหากว่าเขายิ้มให้ฉันแค่คนเดียว ก็อยากจะรู้ว่าเพราะอะไรกัน มีความสุขจัง >w<!!


    จบตอน

          ฝากผลงานชิ้นแรกนี้ด้วยนะค่ะ ตั้งใจเขียนสุดฝีมือเลย >w<และขอบคุณทุกคอมเม้นนะคะ เดี๋ยววันหน้าจะมาอัพเดทต่อจ๊ะ

     
         เรื่องนี้!! ในเรื่องราวบางส่วนมาจากเรื่องจริงบ้างเเต่งขึ้นเองบ้างเพื่อให้เนื้อเรื่องสนุกมากยิ่งขึ้น แต่แน่นอนว่าเรื่องจริงในเรื่องมี 80 % ที่เกิดจากเกมออนไลน์เกมหนึ่ง
     

    รายละเอียดใน www.lb.in.th เกมเต้นจ๊ะ เหมือนคนแต่งจะติดเกม (ก็จริง 55+) 

    และเว็บรายชื่อตัวละคร
    http://vamepire-fam.hi5.comm
    h
    เว็บ hi5 รวมแก๊งเวมไพร์

    แล้วเจอกันใหม่นะคะ ^^




     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
                   
     
    ติดตามเรื่องนี้
    เก็บเข้าคอลเล็กชัน

    ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    อีบุ๊ก ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    ความคิดเห็น

    ×