(END) ก็คนมันชอบ...좋아해 ♡ - KAISOO

ตอนที่ 9 : CHAPTER 08

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,769
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 140 ครั้ง
    4 พ.ย. 59









08



            “ มึง! ไอ้ดำ บอกมาเดี๋ยวนี้ว่าคนที่มึงคุยอยู่ที่หน้าโรงเรียนคือใคร! ”

 

            อะไร? ใคร? ” ก้าวเท้าเข้ามาในห้อง ก่อนจะเอาของที่พวกแฟนคลับให้ระหว่างทางวางลงบนโต๊ะข้างโซฟาที่มีไอ้เพื่อนตัวดีทั้งสองนั่งอยู่คนหนึ่งก็ยิงคำถามส่วนอีกคนก็จ้องมาเหมือนอยากจะรู้ ดูเหมือนว่าจงอินคงจะต้องได้ตอบคำถามอีกยาว

 

               “ อย่ามา! กูเห็นมึงเดินเข้าโรงเรียนมาด้วยกัน ” คำพูดของแบคฮยอนที่ทำให้จงอินต้องส่งสายตาไปขอความช่วยเหลือจากชานยอล แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือสายตาที่บอกเป็นนัยๆว่า ‘ เรื่องนี้กูจะไม่ยุ่ง ถอนหายใจก่อนจะเดินตรงไปหยิบกีต้าร์ตัวโปรดที่วางอยู่ใกล้ๆขึ้นมาและเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ตัวที่ไม่ไกลจากโซฟามากนัก

 

 

                “ มึงชอบเขาหรอวะ ? ”

 

               กึก!

                “ …. ”

 

                ใช่สินะ หึหึหึหึ ” ตอนแรกก็ลองถามแหย่ไปอย่างงั้นเอง แต่เมื่อเห็นปฎิกริยาตอบรับของจงอินก็พอจะเดาได้ไม่ยาก มันเดาได้ตั้งแต่อยู่กันหน้าประตูโรงเรียนแล้วล่ะ เพราะดูก็รู้ว่าเดินมาโรงเรียนด้วยกันส่วนใครจะไปรับใครไปเจอกันที่ไหนอันนี้ไม่รู้ รู้แต่คนที่จะทำให้ไอ้จงอินมันแหกขี้ตาตื่นมาตั้งแต่เช้าแล้วเดินเข้าโรงเรียนมาแบบอารมณ์ดีได้คนนั้นคงจะไม่ธรรมดา

 

                  ชอบชัวร์ แบคฮยอนฟันธง!

 

                  “ แล้วไปรับเขามา คืบหน้าอะไรมั่งป่ะวะ? ” และก็เป็นชานยอลที่นั่งข้างๆเอ่ยถามออกมาบ้าง ไอ้ที่ไม่ได้แปลกใจที่แบคฮยอนบอกว่าจงอินอยู่หน้าโรงเรียนกับใครก็เพราะรู้อยู่แล้วว่ามันจะไปรับนกฮูกของมันที่บ้าน และคนที่บอกให้ไอ้ดำไปรับนกมันที่บ้านก็คือเขาเองเนี่ยแหละ

 

 

                  ตั้งแต่วันนั้นที่คยองซู(เค้นถามจากไอ้จงอินกว่ามันจะยอมบอก)มาหาเพื่อนเขาที่คอนโดและได้รับสถานะความสัมพันธ์ให้เป็น ‘เพื่อน’ ก็ดูเหมือนว่าเพื่อนของเขาที่ก็มีประสบการณ์ในเรื่องแบบนี้พอสมควรถึงกับไปไม่เป็น ปกติก็ไม่เห็นว่าเวลามันจะจีบใครจะต้องมาขอคำแนะนำกับเขาให้วุ่นวายแต่พอวันนั้นได้รับโทรศัพท์จากมันก็อดขำให้กับความขี้ป๊อดไม่กล้าจีบเด็กเนิร์ดแว่นๆอย่างคยองซูที่ดูยังไงก็ไม่น่าจะทำให้เพื่อนเขาเป็นหนักได้ขนาดนี้ไม่ได้

 

 

                  ยังหว่ะ กูยังไม่กล้าทำอะไรมาก

                  คำตอบที่ทำให้ชานยอลหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ ก็กะเอาไว้อยู่แล้วว่าต้องได้รับคำตอบแบบนี้ เพราะเพียงแค่จะโทรไปหาหรือส่งข้อความไปมันยังไม่กล้าเลยจากสถิติที่เก็บรวมรวบมาตั้งแต่ได้รู้จักกับคิมจงอินมา แค่มันทำท่าว่าจะจีบใครไม่เกิน 5 วันหรอกเดินอวดไปทั่วโรงเรียน

 

                  เห้ยยๆ เดี๋ยวนะ  กูยังอยู่ตรงนี้เห็นกูไหม คุยข้ามหัวกูเพื่อ? ” คนที่ไม่ได้อยู่ในวงสนทนาตั้งแต่เมื่อ10วิที่แล้วสลับตามองไอ้เพื่อนสองคนที่กำลังคุยอะไรที่แบคฮยอนผู้มีความสามารถในการรับรู้เรื่องของคนอื่นรอบตัวเร็วปานจรวดไม่รู้เรื่อง เริ่มหงุดหงิดแล้วนะโว้ย! เมินคำถามกันเห็นๆแถมยังคุยอะไรที่เขาเผือกไม่ได้อีก!

 

              คนที่มึงควงๆมาก็มีตั้งเยอะแยะ จะมาตกม้าตายเพราะน้องมิของมึงเนี่ยนะ

 

                  “ สัด! ไอ้มิอ่ะ กูเรียกชื่อนั้นได้คนเดียว! ” ชื่อที่เขาเป็นคนตั้งเขาก็ต้องเป็นคนเดียวที่ได้เรียก จ้องชานยอลอย่างเอาเรื่องจนทำให้ทำเอาคนโดนสายตาอาฆาตต้องยอม

 

      แค่ชื่อมึงยังขนาดนี้ เชื่อแม่งเลยจริงๆ

 

                  “ อ่ะ คยองซูๆๆ มึงพอใจยัง 

 

                  เออ แต่กับไอ้มิมันไม่เหมือนกันนี่หว่า ” ต่างกันคนละเรื่องเลยก็ว่าได้ พูดไปก็นึกไปถึงหน้าของคยองซูที่ดูเหมือนว่าจะตามการกระทำของเขาไม่ค่อยทันเท่าไหร่ ที่วันนี้ไปรับตอนเช้าเนี่ยก็คงจะนึกว่าทำเพราะเป็นเพื่อน ทั้งที่ใครๆเขาก็ดูออกว่าสิ่งที่เขาทำมันอยากได้สถานะมากกว่าคำว่าเพื่อน จะเร่งรัดไปก็ไม่ได้ ตอนนี้ที่ทำได้ก็ได้แต่หาทางที่ว่าจะทำยังไงให้ไอ้มิเลิกคิดกับเขาแค่เพื่อน

 

                  ไม่เหมือนกันยังไง? ”

 

                  กูอยากค่อยๆเป็นค่อยๆไปว่ะ

 

                  งั้นเที่ยงนี้มึงลองส่งข้อความไปบอกให้คยองซูมาทวนวิชาที่เรียนไปดิ

                  และไม่แปลกอะไรที่ชานยอลจะรู้ว่าทำไมคยองซูถึงได้รับการไหว้วานจากครูให้เอาชีทไปให้จงอินและทวนวิชาที่คิมจงอินตามไม่ทัน ถ้าไม่ใช่เพราะความที่เป็นลูกชายสุดที่รักของผู้อำนวยการโรงเรียนอย่างปาร์คชานยอลที่เป็นคนไปขอร้องครูให้ระบุชื่อคยองซูส่งไปให้เพื่อนของเขา  ใช่ มันไม่ใช่ความบังเอิญหรอกที่อยู่ๆคยองซูจะได้ที่อยู่พร้อมเบอร์ห้องของคิมจงอินไปง่ายดายขนาดนั้นถ้าไม่ใช่เพราะจงอินรู้อยู่แล้วว่าคยองซูจะต้องมาหา

 

      คิมจงอินวางแผนเรื่องนี้เอาไว้หมดทุกอย่าง

 

                  นี่มันก็จะเรียนแล้วนะเว้ย ไอ้มิมันจะอ่านหรอวะถึงปากจะบอกปัดแต่มือก็ยกกีต้าร์วางลงแล้วล้วงลงไปหยิบเครื่องมือสื่อสารในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาดู

 

                  “ มึงกลัวเขาไม่อ่านหรือไม่กล้าส่งก็บอกกูมา ”

 

                  ไอ้ปาร์ค ใครไม่กล้าวะ นี่ไง!! กูส่งไปแล้ว!! ” คนไม่ชอบให้ใครท้าทายอย่างจงอินมีหรือจะอยู่เฉย ก้มลงไปกดอะไรในมือถือสักพักก่อนยกมันขึ้นโชว์เป็นหลักฐานว่าได้ส่งข้อความไปให้ไอ้มิของตัวเองเรียบร้อยแล้ว

 

                  ‘ ไอ้มิ เที่ยงนี้มาทวนหนังสือให้กูด้วย

                 

 

                  “ เออดี! แต่ข้อความที่มึงส่งไปนี้มึงขู่เขาหรือมึงจะจีบเขาวะ          

                  เออน่า ช่างกู! ”

 

                  พวกมึง! กูยังอยู่นะรู้ยัง

 

                  เงียบไปก่อนเตี้ย เมะเมะเขาจะคุยกัน ” ชานยอลพูดกวนอารมณ์คนข้างๆอย่างสนุกสนาน ตอนแรกชานยอลก็ไม่รู้หรอกว่าไอ้คำว่าเมะเคะอะไรเนี่ยมันมาจากอะไร ก็ได้ยินมาจากแฟนคลับสาววายมาบ่อยๆว่า เซเมะ คือ ผู้ชายที่เป็นฝ่ายรุก อุเคะ คือผู้ชายที่เป็นฝ่ายรับ และทั้งเขาและจงอินก็ถูกแฟนคลับสาววายให้คำนิยามว่าเป็นเมะ แต่สำหรับแบคฮยอน ก็ต้องเป็นเคะไปตามระเบียบ และเมื่อเจ้าตัวได้รู้ว่าตัวเองยังไงก็ไม่สามารถเปลี่ยนความคิดของพวกแฟนคลับให้คิดว่าเป็นเมะได้ เวลาพูดถึงเรื่องนี้ทีไรเป็นต้องปรี๊ดแตกให้ได้ขำกันทุกที

 

 

                  ห่า!! เมะพ่องง!! กูก็เมะเหอะ! รุกอ่ะรุก! 

 

                  อย่างมึงอ่ะรุกได้นะแบคฮยอน… ”

 

                  เออมันต้องอย่างงี้ไอ้ดำ! ” เริ่มยิ้มออกเมื่อมีคนเข้าข้าง แต่ยิ้มได้ไม่นานก็ต้องหุบยิ้มพร้อมทั้งคิ้วกระตุกไปกับประโยคต่อจากนี้ของจงอิน

 

                  “ …แต่รุก(ลุก)มารับนะ หึหึ

 

 

 

     ครืดด~

 

     เสียงข้อความเข้าทำให้จงอินต้องละจากแบคฮยอนก่อนจะกดเปิดข้อความเข้าใหม่ที่มาจากคนที่เขาเพิ่งจะส่งไปให้ด้วยความตื่นเต้น ก็ไม่ได้คิดหรอกว่าไอ้มิมันจะตอบกลับมาเร็วขนาดนี้ แต่ก็ต้องหน้าตึงเมื่อได้เห็นประโยคที่ตอบกลับมา…

 

     ‘ เราขอโทษนะ แต่เที่ยงนี่เราไม่ว่างแล้วล่ะ

 

                  เราขอโทษนะ เที่ยงนี้เราไม่ว่าง ว้าาาาา คิมจงอินนน คยองซูไม่ว่างว่ะ ฮ่าๆ  ถือวิสาสะตอนที่เพื่อนกำลังหน้าตึงเดินไปชะโงกมองที่หน้าจอ อ่านออกเสียงข้อความเข้าด้วยเสียงดังฟังชัด ก็ที่มันคุยๆกันก็พอจะเข้าใจเรื่องราวทุกอย่างได้อยู่หรอกว่าไอ้ข้อความนี้มันเป็นของคนเมื่อเช้าที่จงอินอยู่ด้วย ล้อมันซะหน่อยเมื่อกี้แม่งพูดอะไรไม่เข้าหูแบคอย่างแรง!!

 

                  “โอ้ย! ไอ้ดำ ปล่อยแก้มกู!! ” แล้วก็ต้องตีไปที่มือของไอ้จงอินที่กำลังบีบอยู่ที่แก้มของตัวเองรัวๆ แค่ล้อแค่นี้ถึงกับต้องทำร้ายร่างกายเลย แม่งฝากไว้ก่อน!

 

                  ไม่ว่างหรอวะ ” ชานยอลเดินตรงมาจับแขนของจงอินให้หลุดออกจากแก้มของคนตัวเล็กข้างๆและก็เอ่ยถามย้ำคำตอบที่จงอินได้จากคยองซูให้แน่ใจ แต่ตาก็ยังเหลือบไปมองคนตัวเล็กที่พอหลุดจากจงอินมาได้ก็ลูบแก้มของตัวเองไปมา คาดว่าแรงบีบเมื่อกี้คงจะแรงไม่น้อยเพราะดูได้จากแก้มเนียนที่แดงระเรื่อนิดๆตรงที่จงอินออกแรงบีบ 

 

                  เออ 

 

                  เดี๋ยวๆ นี้มึงจะไปไหน ” ถามขึ้นอีกรอบเมื่อเห็นว่าเพื่อนตัวสูงของเขาลุกขึ้นเดินไปหยิบกระเป๋าทำท่าว่ากำลังจะออกไปข้างนอก

 

                  กูจะไปเรียนใจร้อนไม่คิดนี่ที่หนึ่ง ชานยอลรีบคว้าไหล่จงอินให้นั่งลงที่เดิม ใจเย็นดิวะ! มึงปล่อยให้เขาได้ทำอะไรของเขาบ้างเหอะ ไปตามติดคยองซูแบบนั้นเขาก็อึดอัดดิ ” เมื่อเห็นมันนิ่งไปก็พูดต่อ

 

                  รอไปก่อน ไว้ตอนเที่ยงถ้ามึงทนไม่ไหวค่อยไปหาเขาโอเคไหม? ” รู้ว่านิสัยของจงอินเป็นยังไง อยากจะได้อะไรดั่งใจพอไม่ได้ก็ต้องเอาให้ได้เดี๋ยวนี้ อย่างเนี่ยเขาไม่ว่างตอนเที่ยงเขาเดาว่าที่รีบร้อนจะออกไปก็คงจะไปเค้นหาคำตอบจากคยองซูว่าทำไมอะไรยังไง โดยที่ปากตัวเองเพิ่งบอกไปว่าไม่รีบอยากค่อยเป็นค่อยไป แต่ไม่ได้รู้เลยว่ายิ่งไปทำแบบนี้ความสัมพันธ์อาจจะยิ่งแย่ลง

 

                  กูต้องมานั่งสอนมันใหม่ตั้งแต่ประโยคเริ่มจีบเลยไหม?

 

                  นี่ๆ กูแนะนำ มึงลองเปลี่ยนสไตล์การพูดดิ ” แบคฮยอนที่ตอนนี้ไปนั่งอยู่ที่โซฟาเหมือนเดิมพูดขึ้น จากที่จงอินจ้องมองชานยอลอยู่ก็หันมามองแบคฮยอนอย่างสนใจ เห็นแบบนี้แบคฮยอนน่ะร้ายยิ่งกว่าจงอินผสมชานยอลซะอีก กูรูด้านความรักอย่างแบคฮยอนผ่านมานับไม่ถ้วน มีปัญหาปรึกษาพี่แบคครัช

 

     ก็จริงอยู่เมื่อกี้เขารีบร้อนเกินไปหน่อยก็แค่อยากไปเจอ อยากไปถามให้ชัดๆไปเลยว่าทำไมถึงส่งข้อความมาปฎิเสธเขาแบบนี้ทั้งๆที่ไอ้มิมันก็ไม่น่าจะมีธุระอะไรกับใครให้ทำเยอะแยะมากมายอยู่แล้ว แต่พอลองได้มาฟังชานยอลและแบคฮยอนพูดเขาก็เริ่มชะงักและคิดตาม

 

 

     “ ยังไง? ”

 

    “ก็แค่พูดให้มันหวานๆหน่อย อย่าไปสั่งเขาให้มากนัก

 

     “…”

 

     “ ไม่ต้อบถามนะว่ารู้ได้ยังไง แค่ที่มึงส่งข้อความไปหาเขากูก็รู้แล้ว ” พยักหน้าไปที่โทรศัพท์ในมือของไอ้เพื่อนดำ ตอนที่มันยกมือถือขึ้นมาให้ชานยอลดูสายตาไว้อย่างเหยี่ยวของเขาก็เห็นได้โดยง่ายว่าข้อความที่มันส่งไปคืออะไร จากที่เห็นก็พอจะรู้ว่าแม่งเวลาคุยกัก็คงจะขู่เขาซะส่วนใหญ่

 

      “…” 

 

     “ ก็ไม่มีอะไรมาก แค่เติมคำว่า นะ ได้ไหม ไม่เป็นไร หรือเปล่า หรอ ’ ต่อท้ายเวลามึงพูด  ” พูดไปเห็นหน้าไอ้ดำก็รู้ว่ามันคงไม่เข้าใจเท่าไหร่เลยต้องพูดเสริมต่อ “ อ่ะ เอาง่ายๆ มึงลองส่งข้อความตอบเขาไปดิ๊ มึงจะส่งว่าอะไร

 

     “ ไปกับใครวะ ? งั้นมาหากูตอนเย็น? ” ตอบออกมาอย่างใจคิดแต่เหมือนว่าคำตอบของเขาจะใช้ไม่ได้เมื่อดูจากหน้าของทั้งแบคฮยอนและชานยอลที่มองเขาเหมือนว่าเขาทำอะไรผิดร้ายแรงอย่างงั้นแหละ ก็ทำไมล่ะ ไอ้มิบอกไม่ว่างเขาก็แค่อยากรู้ว่ามันทำอะไรแค่นั้นเองแล้วถ้ามันไม่ตอบกลับมาก็ไปหา คุยให้รู้เรื่องก็จบ

 

     “ ใช้ไม่ได้ เดี๋ยวลองเติมคำที่กูบอกมึงไปเมื่อกี้ดูพูดไปตัวก็เขยิญไปด้านข้างโซฟาเมื่อชานยอลเดินมานั่งลงที่โซฟาข้างๆเขา ตาเหลือบไปมองขวางนิดๆใส่ไอ้โย่งอย่างขัดใจ ที่บนโซฟามีตั้งเยอะแยะดันมาแย่งนั่งที่ข้างๆเขา เบียดกูจะตกขอบอยู่แล้วถ้าไม่ไม่ติดว่าโซฟามีพนักวางแขนกั้นเอาไว้

 

     “ ถ้ามึงเปลี่ยนเป็น ไปกับใครครับงั้นไม่เป็นไร ตอนเย็นล่ะมิว่างหรือเปล่า’ แบบนี้น่ารักกว่าตั้งเยอะ ไหนลองพูดดิ๊

 

     “ เอาจริง? ”

 

     “ เออ

 

    “ เอาจริงดิ? ”

 

    “ เอออ! ”

 

    “ ไปกับใคร....หรอโว้ยยยยย!! กูทำไม่ได้ ” แค่คิดว่าจะต้องไปพูดหรือส่งข้อความไปหาไอ้มิแบบนั้น เขาก็แทบที่จะทำไม่ได้ รู้สึกแปลกๆยังไงชอบกล

 

    “ อะไรวะ! มึงก็แค่พูด

 

    “ กูทำไม่ได้.. ”

 

    “ พ่อง! มึงอย่าลีลา ทำไมมึงจะพูดไม่ได้ 

 

    “ กูเขิน

 

 

 

 

 

 



 

 กูจะทำได้ไหมวะเนี่ยย เหอะ! ทำไมกูต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยวะ!

 

ยืนวนไปวนมายืนบ่นยืนทะเลาะกับตัวเองไปเรื่อยๆ ตอนนี้เขามาอยู่ที่หลังตึกเรียน ที่ๆไม่ค่อยมีใครเดินผ่านมากนักเพราะยิ่งเวลาเลิกเรียนเด็กนักเรียนก็ยิ่งเยอะ ยิ่งคนพลุกพลานเขาก็ยิ่งไม่มีอิสระไหนจะแฟนคลับของเขาในโรงเรียนที่มีอยู่ทุกที่อีก เลยเลือกที่นี่ดีสุดแล้ว รอเวลาเข็มนาฬิกาเคลื่อนที่ไปยังเวลาโรงเรียนเลิกสักที

 

 

ห้ะ? อะไรนะ ข้อความ?  อ๋อที่จะส่งข้อความตอบกลับไปให้ไอ้มิน่ะหรอ ไม่อ่ะ ไม่ได้ส่งอะไรแบบนั้นตอบกลับไปทั้งนั้นแหละ แค่ส่งกลับไปว่าจะมารอตรงนี้ตอนเลิกก็เท่านั้น ไม่ว่างตอนเที่ยงงั้นก็มารอมันตอนเลิกเลยแล้วกัน อย่าถามว่าทำไมไม่เข้าไปนั่งในห้องเรียนแล้วเรียนกับไอ้มิซะเลย  การเข้าไปนั่งเรียนในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆนั้นทั้งวันเป็นสิ่งสุดท้ายที่เขาจะเลือกทำ เอาเวลาไป นอน ซ้อมดนตรี รับงานเดินแบบ ไม่ดีกว่าหรอ

 

 

จงอิน! ” เสียงร้องเรียกที่คุ้นหูทำให้จงอินหันไปมองตามเสียงเรียก ก็พบกับคยองซูที่ยืนแว่นหนายิ้มแฉ่งมาให้เขา

 

แต่เดี๋ยวก่อน

 

 

ทำไมตัวถึงมอมแมมขนาดนี้ ไปทำอะไรมาพูดจบก็เห็นคนตัวเล็กชะงักไปนิดนึงก่อนจะก้มลงสำรวจเสื้อนักเรียนกางเกงนักเรียน มอมแมมเหมือนไปคลุกฝุ่นมาอย่างนั้นแหละ

 

“ เอ่อ อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก สงสัยตอนไปช่วยครูจัดของแน่เลย ” เงยขึ้นมาส่งยิ้มให้แล้วดันแว่นที่ใกล้จะหลุดออกจากสันจมูกเล็ก มือก็เริ่มปัดๆไปตามเสื้อตามกางเกงหวังจะให้คราบฝุ่นหลุดออกไปไม่มากก็น้อย

 

 

“ ที่มึ.. เอ่อ ที่ตอนเที่ยงส่งข้อความมาบอกว่าไม่ว่างเพราะไปช่วยครูหรอ ? ” พอได้เจอใบหน้าน่ารักๆใต้แว่นส่งยิ้มจ้องมองมาก็ทำให้ประโยคที่เมื่อกี้พอจะเตรียมๆไว้ว่าพูดยังไงต้องติดขัด ตอนซ้อมอยู่คนเดียวก็พูดได้ แต่พอเอาเข้าจริงก็ติดขัดซะจนอยากจะทึ้งหัวตัวเองตายๆไปซะ

 

อื้ม!  

 

ช่างมันเถอะ ” ตอนนี้อะไรก็ไม่สำคัญเท่าสิ่งที่จะพูด

 

แล้ว… ”

 

เดี๋ยว! อย่าเพิ่งพูดอะไรนะ ฟังกูก่อนพอได้รับคำตอบโดยการพยักหน้ารับรัวๆจนแว่นจะหลุด จงอินก็ถอนหายใจออกมา สูดลมหายใจเข้าลึกๆอีกสักรอบเป็นกำลังใจให้ตัวเอง

 

 

นี้มันตื่นเต้นยิ่งกว่าเวลาเขาไปแคสงานเดินแบบครั้งแรกซะอีก

 

 

“ มิ..พรุ่งนี้…ว่างหรือเปล่า กู..เอ่อ เรา เอ่อไม่ๆ ฉัน แค่ถามดูถ้าไม่ว่างก็ไม่เป็นไร แค่ชวนน่ะ ”

 

                  “…”

 

                  “…”

 

 

ยิ้มอะไร!…หรอ

ยิ่งไม่กล้าสบตาเข้าไปอีกจนต้องลู่ตาลงมองเชือกรองเท้าของตัวเอง เผลอตัวขึ้นเสียงใส่ไปหน่อยเพียงเพราะแค่เห็นว่าไอ้มิจ้องมาที่เขาแล้วอมยิ้ม รอยยิ้มน่ารักนั่นยิ่งทำให้เขาประหม่าเข้าไปอีก

 

กูเขินนะ! กูอายนะ! ไม่มีใครเข้าใจกูหรอก!!

 

“ เราเปล่านะ ” รีบส่ายหน้าพรืดปฎิเสธทันที

 

จงอินก็อยากจะเชื่ออยู่หรอกนะ ถ้าตอนส่ายหน้าคยองซูไม่ได้กลั้นยิ้มไปด้วย

 

โว้ยย! อยากจะบ้า!

 

“ ไม่ต้องมายิ้ม!  จ้องแขม่งจนคนโดนสั่งค่อยๆหุบยิ้มลง

 

คยองซูก็แค่คิดว่าจงอินน่ารักดีเท่านั้นเอง

 

จงอิน… ”

 

“…”

 

จงอินไม่ต้องพูดอะไรที่ขัดกับตัวเองหรอก พูดอะไรที่จงอินอยากจะพูดเถอะไม่ต้องพูดเพราะๆกับเรามากนักก็ได้ เราไม่อยากให้จงอินอึดอัด

 

“…สมมุติ”

 

“…”

 

“ …สมมุติว่าถ้ามีคนมาชอบมึง ไม่ได้พูดจาเพราะๆ จะชอบเขาตอบหรือเปล่า? ” จงอินเงียบไปสักพักเมื่อหยุดคิดอะไรบางอย่าง จนยอมเปิดปากพูด คำถามที่ถูกส่งมาทำให้คยองซูต้องเอียงคอสงสัยเล็กๆ ก่อนจะตีความได้ว่าที่จงอินพยายามฝืนพูดเพราะกับเขาต้องเกี่ยวกับคำถามที่จงอินถามมาแน่ๆ

 

เอ้อ แบบนี้นี่เอง จงอินกำลังฝึกพูดเพราะๆ เพียงเพื่อจะเอาไปพูดกับคนที่ชอบอยู่สินะ

 

“ สมมุติถ้าเกิดว่าเรา…จะชอบจงอินขึ้นมา เราก็ไม่ได้สนหรอกว่าจงอินจะพูดเพราะหรือไม่เพราะ เราคงชอบที่จงอินเป็นแบบนี้มากกว่า ”

 

พอมองก็เห็นว่าคนตัวเล็กตรงหน้าส่งยิ้มให้อยู่ก่อนแล้ว รอยยิ้มที่ไม่ว่าจะมองกี่ทีก็ทำให้เขาใจสั่นขึ้นมาทุกทีที่ได้เห็น ยิ่งเต้นแรงเมื่อได้ฟังคำตอบจากคยองซู ถ้าแม้ว่าในใจจะรู้อยู่เต็มอกว่าร่างบางแค่พูดขึ้นมาตามเรื่องที่เขาสมมุติเท่านั้น

 

จงอินอยากจะรู้จริงๆว่าคยองซูไปเรียนวิธีทำให้ใจเขาเต้นไม่หยุดแบบนี้มาจากที่ไหนกัน

 

 

 

“ แล้วเรื่องสมมุติที่มึงพูดเมื่อกี้ มันจะเกิดขึ้นจริงๆ…ได้หรือเปล่า ”

“…”

 

จะชอบกูจริงๆอย่างที่เพิ่งพูดได้หรือเปล่า

 

คนที่จงอินชอบเขาต้องชอบจงอินตอบแน่ๆ เชื่อเราสิ

 

กูหมายถึงมึง ..ไม่ได้หมายถึงคนอื่น 

 

จงอินยังไงก็ยังคงความเป็นจงอินอยู่วันยังค่ำ ยิ่งมาได้ยินคำตอบของคยองซูแบบนี้คำพูดสวยหรูที่พยายามอยากจะพูดให้คนตรงหน้าพอใจตอนนี้ก็คงจะไม่ต้องแล้ว

 

เอาเป็นว่ายังไม่ล้มเลิกที่จะลองพูดเพราะๆกับไอ้มิดู แต่ค่อยๆเป็นค่อยๆไปแล้วกันไอ้การจะให้มาเปลี่ยนแปลงตัวเองเลยภายในไม่กี่ชม.มันก็ดูจะไม่ใช่สักเท่าไหร่

 

 

“ ?? ” คยองซูทำหน้างงจนจงอินอดเอามือไปขยี้ผมนุ่มของคนตัวเล็กตรงหน้าไม่ได้ รู้ดีว่าที่พูดไปเมื่อกี้ไอ้มิมันคงไม่เข้าใจอยู่ดีว่าเรื่องสมมุติที่เพิ่งสร้างขึ้นมาทั้งหมดจริงๆแล้วถ้าเป็นคนอื่นคงจะรู้ไปแล้วว่าเขาเพิ่งบอกไปนัยๆว่าชอบนั่นแหละ แต่นี้เป็นคยองซู ยังไงคยองซูก็คือคยองซูอยู่วันยังค่ำ ไม่ได้หงุดหงิดหรือรำคาญที่อุตส่าพูดไปขนาดนี้แล้วร่างเล็กยังไม่เข้าใจ รู้สึกชินแล้วมากกว่า

 

เพราะไอ้มิมันเป็นแบบนี้

เขาถึงได้...ชอบ

 

 

“ เฮ้อ! เอาเป็นว่ายังไม่ต้องให้คำตอบตอนนี้หรอก แต่… ”

 

“…”

 

พรุ่งนี้เลิกเรียนไปกินไอติมกัน…นะ 

 

เมื่อเห็นว่าคยองซูยังนิ่งอยู่ เลยถือโอกาสกดหัวเล็กขึ้นลงเบาๆเป็นเชิงบังคับให้พยักหน้าตอบรับ ก่อนจะหัวเราะออกมาเมื่อคนตัวเล็กเริ่มหน้านิ่วเป็นตูดเป็ด

 

โคตรน่ารักเลยวะให้ตายสิ!

 

“ จ..จงอิน ขี้โกงนี่! เรายังไม่ได้ตกลงเลย ” ไม่รู้จงอินคิดไปเองหรือเปล่าที่แอบเห็นว่าแก้มใสของคยองซูค่อยๆแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างน่าดู ใบหน้าเล็กพร้อมกรอบแว่นหนางุดหน้าลงจนคางแทบจะติดกับอก มันน่ารักซะจนจงอินอยากจะเลิกแสร้งทำเป็นเพื่อนที่แสนดีแปลงร่างเป็นจงอินคนเห็นแก่ตัวอยากดึงไอ้มิมาฟัดหลายๆรอบซะจริงๆ

 

ล้อเล่น หึหึ ถ้ามิไม่อยากกูก็ไม่บังคับหรอก

 

 

  ก็ได้..ไปกินไอติมกันนะ

 

ถ้าใครได้มาเห็นคิมจงอินคนฮ็อตตอนนี้ คงไม่เชื่อแน่ๆว่าเขาจะยิ้มได้กว้างเท่าที่เคยกว้างมากได้ขนาดนี้ ไม่รู้ทำไมมันถึงต้องดีใจขนาดนี้ กับอีแค่ประโยคตอบรับว่าจะไปกินไอติมด้วยกันกับท่าทางที่คนตัวเล็กกำลังมองช้อนขึ้นมามองหน้าเขาด้วยรอยยิ้มแค่นั้นแหละเหมือนเขารู้สึกว่าเขาได้ชนะคนบนโลกทั้งใบแล้วล่ะ สงสัยเขาคงจะบ้าไปแล้วจริงๆ

 

 

พอดีเลย เราว่าเราอยากได้หนังสืออยู่พอดีเดี๋ยวไปดูกันนะ

 

อืม เอาสิ

 

ไปกินไอติมเสร็จซื้อหนังสือเสร็จค่อยไปทวนหนังสือกันนะ… ”

 

 

อืมม  ได้หมดเลยครับ

 

 









อัพเกินให้ เป็นของขวัญให้ทุกคน ก่อนที่มิชจะไปอ่านหนังสือสอบ
ใครที่อยากเห็นคิมจงอินพูดเพราะกับน้องมิ เห็นแล้วนะ
ล่มไม่เป็นท่าเพียงเพราะน้องมิบอกว่า ชอบที่จงอินเป็นตัวของตัวเองแบบนี้มากกว่า
ถถถถถถถถ แต่นางน่ารักนะ ดูดูตอนสุดท้าย อืมม ได้หมดเลยครับ 
มีครับด้วยนะแกรรรรร 55555555 อารมณ์ประมาณว่าได้หมด มิพาไปไหนไปได้หมด
จะพาขึ้นเขาลงห้วยพาไปตายจงอินไปหมดเลย ยอมทุกอย่างจริงๆ
หลงน้องมิขั้นสุดอ่ะ!! ถถถถถถถถถ

คอมเม้น & สกรีมในแท็ก เป็นกำลังใจให้เรามากๆเลย
เป็นแรงผลักดันให้เราอัพเร็วๆเพราะงั้นอ่านแล้วอย่าลืมกระตุ้นเราด้วยสองวิธีนี้นะ
บอกเลยเราอ่านทุกคอมเม้นทุกสกรีม ><








 
(c)  Chess theme
   




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 140 ครั้ง

6,824 ความคิดเห็น

  1. #6816 lomamee (@lomamee) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 12:55
    น้องมิของพี่จงอิน
    #6816
    0
  2. #6807 Samigaku (@Samigaku) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 03:54

    ฮือ น่ารักจังเลยคับ
    #6807
    0
  3. #6778 YunewG (@qawsedrftg990468) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 00:41
    น่ารักจังเลยมิ
    #6778
    0
  4. #6754 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 22:50
    ครับบบบบ
    #6754
    0
  5. #6728 PiPoTweeTy (@PiPoTweeTy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:22
    เขินเลย อิอิ
    #6728
    0
  6. #6703 คยองนัมจา (@ssunisa) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 09:34
    ถถถถถ จงอินนน????????????
    #6703
    0
  7. #6676 Chopoom94 (@chompoo3957) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 20:47
    พูดเพราะแล้วดูไม่เหมือนจงอินเลย//โดนเตะ 65555 เป็นตัวเองอ่ะดีที่สุดแล้ว
    #6676
    0
  8. #6619 Linseyyy13 (@Linseyyy13) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 04:54
    คยองซูแอทแทค!
    จงอินบอกชอบแล้วแต่คยองไม่รู้ตัว 555
    สู้ต่อไปนะจงอิน
    #6619
    0
  9. #6590 SehunMark (@ice_indy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 21:58
    ได้หมดเลยครับ
    ตายไปสิรอไร
    #6590
    0
  10. #6579 ssssmm (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 01:36
    กรี้ดดดดด แกจะอบอุ่นหรอจงอิน ไม่นะ 555555



    เนื้อเรื่องน่ารักมากๆเลย อ่านแล้วอบอุ่นจัง
    #6579
    0
  11. #6538 litterrabbitza (@rabbitza) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 17:32
    งื้ออออ ครับบบ
    #6538
    0
  12. #6493 dovy_bubble (@pakjira-nest) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 20:05
    มีครับด้วยนาจาาาเขินไปสิคะ
    #6493
    0
  13. #6410 viewvy_tangmo (@viewvy_tangmo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 09:00
    ได้หมดเลยครับ อื้อออหืออออ จงอินค่นบว้า
    น่ารักกะมิมาก ไม่น่ารักกับคนอื่นสักคน
    มิก็มึนซะ แต่น่ารักมาก มีคนอยากจีบ~
    #6410
    0
  14. #6341 CHENBONUS (@CHENBONUS) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 09:56
    อ่านไปกรี๊ดไปจิกหมอนไปเลยค่ะจุดนี้ น่ารักสุดใจขาดดิ้น ฮือออออ
    #6341
    0
  15. #6299 เต้าหู้มยองเนส (@tofupie) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 19:38
    ไม่ไหวแล้วว ได้หมดเลยครับบ โถ่ววคุณ ทำไมต้องน่ารักกันเบอร์นี้คะ น่ารักแบบ ไม่ไหวแล้ววว
    #6299
    0
  16. #6241 Housewife (@Housewife) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2559 / 16:36
    น่ารักไปอีก 5555 เขินดากม้วนกันเลยงานนี้
    #6241
    0
  17. #6225 Nagono (@Nagono) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 17:25
    ได้หมดเลยครับ โอ้ยย ตายๆ เขินอะ
    #6225
    0
  18. #6154 mungkobklang (@mungkobklang) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 23:19
    เขินอ่ะ????????
    #6154
    0
  19. #6091 bjokbvxzz (@narumon_2913) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 22:03
    ฮื่อเขินแทนคยองละเนี่ยย มาคงมาครับ
    #6091
    0
  20. #6008 Oo~Pakkad~oO (@ryomaza555) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 13:21
    จงอินพยายามปรับตัวเพื่องคยองแหละ งือออออ ชอบผชแบบนี้~~~~
    #6008
    0
  21. #5797 kawoat4124 (@kawoat4124) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 01:18
    ได้หมดเลยครับโอ้ยยยยย
    #5797
    0
  22. วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 20:04
    ง่อววว อือ ได้หมดเลยครับ ละลายกับประโยคนี้ ค่อยๆ เป็นค่อยไปก็ได้จงอิน เดี๋ยวก็ได้คยองซูไปเต็มๆ เชื่อสิ 55
    #5677
    0
  23. #5623 Action!! (@abcdaxe) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2559 / 22:41
    ได้หมดเลยครับ โอ๊ยยยย ตายๆๆๆๆ
    #5623
    0
  24. #5622 iamgunn (@chanidapagun) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2559 / 22:40
    ช็อตนี้ตายยยย ได้หมดครับ ตายเลยค่ะ ตายย
    #5622
    0
  25. #5589 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 22:01
    '... ได้หมดเลยครับ' อั๊ยย่ะ!!! คิมจงอินหล่อมากกกกก
    #5589
    0