(END) ก็คนมันชอบ...좋아해 ♡ - KAISOO

ตอนที่ 4 : CHAPTER 03

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,537
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 159 ครั้ง
    4 พ.ย. 59










03


 

 

ลมอะไรหอบให้มึงมาเช้าได้ล่ะ คนเขาเลิกจ้างมึงแล้วหรอวะ ” เมื่อเปิดประตูห้องซ้อมดนตรีเข้ามาชานยอลก็ต้องเอ่ยปากแซวเมื่อเห็นร่างของคิมจงอิน นั่งกอดอกคิ้วขมวดอยู่ที่โซฟา

 

             นานๆทีชานยอลจะเห็นหัวสว่างๆของจงอินมานั่งอยู่ในห้องก่อนเขาจะมา ปกติแล้วถ้ามันไม่ได้รับงานเดินแบบถ่ายแบบอะไรตั้งแต่เช้า ก็โน่นแหละสายๆหรือไม่ก็เที่ยงๆถึงจะได้เห็นหน้าเลยแซวมันสักหน่อยว่าโดนเลิกจ้างให้ไปถ่ายแบบแล้วหรอถึงมาให้เขาเห็นก่อนโรงเรียนเข้าแบบนี้

 

มึง กูถามอะไรหน่อยดิจู่ๆ จงอินที่นั่งอยู่บนโซฟาก็ขยับท่าทางมาจ้องหน้า ชานยอลอย่างจริงจังทำเอาคนถูกถามที่กำลังเดินมาวางกระเป๋าบนโต๊ะต้องหันมามอง

 

แม่งมาโหมดจริงจัง

 

อะไรล่ะ ชานยอลพูดตอบแล้วเดินไปหยิบขวดน้ำก่อนจะไปเลื่อนเก้าอี้ข้างๆมาไว้ใกล้ๆเพื่อนเพื่อฟังปัญหาหนักอกของมัน

 

“ มึง เคยเลี้ยงนกไหมวะ

 

ก็มีบ้างตอนกูเด็กๆ ม๊ากูชอบ คือกูไม่เข้าใจ กะอีแค่เรื่องนกมึงจะต้องทำหน้าเครียดอะไรขนาดนั้น ” 

 

แล้วถ้าจะเลี้ยง ต้องทำไง

 

และมันจะมีสักครั้งไหมที่มึงจะตอบในสิ่งที่กูถามบ้างไม่ใช่ปล่อยให้กูถามเก้ออยู่แบบนี้อะ

 

“ ก็ซื้อดิ นี้มึงไม่สบายหรอ ”

 

แต่นกที่กูจะเลี้ยงมันไม่มีขายว่ะ กูต้องทำยังไงวะ

 

“ เดี๋ยวนะ แล้วมึงจะเลี้ยงนกอะไร

 

นกอะไรของมันวะ ไม่มีขายด้วยแล้วเสือกอยากจะเลี้ยง

 

นกฮูก

 

“ พรวด!! แค่กๆๆ นกฮูกเนี่ยนะ ” พอเจอคำตอบของคนตรงหน้าเข้าไปชานยอลที่ยกน้ำดื่มไปเมื่อกี้ถึงกับสำลักจนต้องยกมือขึ้นทุบๆอกตัวเองให้น้ำมันไหลลงคอ

 

โห กูขอเวลาเช็ดน้ำบนหน้าบนเปลือกตากูก่อน   มึงทำกูสำลักจนมาถึงเปลือกตาเลยอ่ะมึงคิดดู

 

“ เออ! นกฮูก ”

 

นี่จงอินมันแอดว๊านถึงขนาดจะเลี้ยงสัตว์หายากแล้วหรอวะ

หรือเดี๋ยวนี้เทรนเขากำลังฮิตจะเลี้ยงนกฮูกกัน กูไม่เข้าใจ กูเอ้าท์   

 

อย่าบอกนะว่าเมื่อวานที่ว่ามึงไปส่องนกนี่คือ..นกฮูก?ที่ชานยอลถามเนี่ยก็ไม่ได้ต้องการคำตอบหรอก ถามไปงั้นแหละ เพราะยังไงก็รู้อยู่แล้วว่ามันถามถึงนกฮูกมันคงจะไม่ได้ไปส่องนกแก้วนกขุนทองหรอก

 

อืม กูไปส่องนกฮูกมา 

 

          “ เออๆ กูไม่รู้หรอกว่านกฮูกมันเลี้ยงยังไง แต่ถ้ามึงจะเลี้ยงนก มึงก็ต้องเริ่มจากให้มันเห็นหน้าบ่อยๆ เล่นกับมันให้อาหารมันจนกว่ามันจะจำได้ว่ามึงเป็นเจ้าของ

 

             “….”

 

             เรียกชื่อมันบ่อยๆ เดี๋ยวมันก็จำได้เองว่ามึงเป็นเจ้าของมัน

 

              “….”

 

               “ นกบางตัวนิสัยมันก็ไม่เหมือนกันนะเว้ย บางตัวถ้ามันคุ้นเคยกับเจ้าของ มันก็จะยอมให้ลูบให้จับยอมให้เอาขึ้นบ่า ติดคนเลี้ยงชิบหาย ”

 

                “ …หรอวะ

 

                เดี๋ยวๆ ทำไมหน้ามึงดูเจ้าเล่ห์ยังไงไม่รู้ หรือกูคิดไปเอง ? ”

 

                 “ เปล่าหนิ คิดมาก  

 

 

 

 

 

 

 

                  ภายในห้องเรียนเมื่อครูสอนจบคลาสตอนเช้าก็เต็มไปด้วยเสียงพูดคุยของเด็กนักเรียนเต็มไปหมดบางก็ลุกจากเก้าอี้เพื่อออกไปพักกลางวัน  บ้างก็ยังคงอยู่คุยเล่นกันเม้าส์กันเสียงดังไปหมด หนึ่งในนั้นที่ยังไม่คิดจะลุกออกจากเก้าอี้คือ คยองซู ไอ้คนตัวเล็กที่คิมจงอินยืนพิงกำแพงหน้าห้องเรียนรออยู่ตั้งนานสองนาน

 

                  ‘ แต่ถ้ามึงจะเลี้ยงนก มึงก็ต้องเริ่มจากให้มันเห็นหน้าบ่อยๆ เล่นกับมันให้อาหารมันจนกว่ามันจะจำได้ว่ามึงเป็นเจ้าของ

 

                  และดูเหมือนเวลาที่จงอินรอคอยก็สิ้นสุดลง เมื่อเห็นร่างเล็กๆของคยองซูเดินออกมาจากห้อง ในมือก็เหมือนว่าจะถือน้ำกับกล่องข้าวกำลังจะเดินไปไหนสักแห่งจงอินก็ไม่รู้หรอก รู้แต่ตอนนี้เขาต้องรีบไปแสดงตัวเพราะเขาคิดว่าเมื่อกี้ที่คนตัวเล็กเดินผ่านคงจะไม่เห็นเขาที่ยืนพิงกำแพงรอเป็นแน่

 

 

                  เดี๋ยว! ” ต้องขอบคุณช่วงขายาวๆของตัวเองที่สามารถก้าวไปตัดหน้าอีกคนเอาไว้ได้จนคนตัวเล็กแถบจะหน้าทิ่มอกเขาอยู่แล้วถ้าไม่ติดว่าหยุดทัน

 

 

      “ เอ่ออจ..จงอิน มีอะไรกับเราหรอ ? ” ดันแว่นขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเหลือบตามองร่างสูงที่มายืนขวางเขาเอาไว้อย่างกล้าๆกลัวๆ 

 

      ทำไมจงอินต้องจ้องกันขนาดนั้นด้วย

 

      “ กูมาทวงคำขอบคุณ

 

      “ ต..แต่เราก็ขอบคุณจงอินไปแล้ว… ”

 

      “ ตอนนั้นกูยังไม่รับ ตอนนี้กูหิวข้าวและมึงไอ้มิ มึงต้องไปกินข้าวกับกู ” ถึงจะจำได้ว่าคยองซูขอบคุณเขาไปแล้ว แต่มันไม่ใช่ประเด็น จงอินยอมรับว่ามันก็แค่ข้ออ้าง ไอ้เรื่องที่เขาหิวก็ข้ออ้างอีกนั้นแหละ เพราะตอนนี้เขาไม่ได้หิวอะไรขนาดถึงจะต้องมาดักรอให้ไอ้มิไปกินด้วยหรอก


       อ๋อแล้วที่เรียกว่าไอ้มิ ก็เพราะว่าเขาว่าคนตรงหน้าเหมาะกับการที่เขาจะเรียกว่าไอ้มิดี ไม่รู้ทำไม รู้แต่เขาชอบ จบนะ

  

       “ เอ่ออ จงอินแน่ใจหรอ ว่าอยากจะให้เราไปกินข้าวเป็นเพื่อน ” และดูเหมือนว่าคยองซูจะไม่ทันได้ยินชื่อใหม่ของตัวเอง คนตัวเล็กมองไปรอบๆตัวเขาทั้งสองคน ที่ดูเหมือนจะมีสายตาของใครหลายๆคู่ที่กำลังจ้องมองและให้ความสนใจมาที่พวกเขา

 

       “ ทำไมล่ะ ”

 

       “ เราไม่อยากให้จงอินดูไม่ดีน่ะ

 

       “ ถ้ามันจะดูไม่ดีนั่นมันก็เรื่องของกู แล้วการที่กูจะชวนมึงไปกินข้าวมันก็ไม่ได้เป็นเรื่องไม่ดีตรงไหน

 

       “ ต..แต่ว่า

 

       “ ก็แค่ไปกินเป็นเพื่อนกูหน่อย ได้หรือเปล่าล่ะ ”

 


 

 

 

 



 

“ ขึ้นมากินที่นี่ทุกวันเลยหรือไง? ” ดวงตาของจงอินมองออกไปรอบๆบริเวณที่เขาอยู่ มองไปทางไหนก็เจอแต่รั้วกั้นขอบดาดฟ้า ใช่ ไอ้มิพาเขาขึ้นมานั่งที่ดาดฟ้าของโรงเรียน ที่ๆจงอินไม่เคยจะได้ขึ้นมาเลยซักครั้ง อาจจะเป็นเพราะที่ดาดฟ้าโรงเรียนเป็นที่ๆไม่ค่อยน่าขึ้นมานั่งเล่นนั่งกินอาหารแบบนี้สักเท่าไหร่ ส่วนใหญ่ก็เป็นที่เก็บพวกโต๊ะเก้าอี้ที่ชำรุดแล้ว บ้างก็พวกบอร์ดหรือป้ายประกาศของโรงเรียน เรียกได้ว่าเป็นห้องเก็บของลอยฟ้าของโรงเรียนดีๆนี่เอง

 

 

และเขาก็ไม่เคยคิดมาก่อนว่าบรรยากาศมันจะดีกว่าที่จินตนาการเอาไว้เยอะถ้าไอ้มิไม่พาเขามาเขาก็คงไม่มีวันขึ้นมาเหยียบที่นี่เป็นแน่

 

จงอินให้เรามากินข้าวเป็นเพื่อน  แต่ทำไมจงอินกลับเอาแต่นั่งมองเรากิน ? ” หลังจากที่ต้องยอมแพ้กับคำขอร้องของจงอิน คยองซูก็ตัดสินใจพาจงอินขึ้นมาในที่ๆ เรียกได้ว่าเป็นที่ลับของคยองซูเลยก็ว่าได้ เป็นเพราะดาดฟ้าไม่ค่อยจะมีเด็กนักเรียนขึ้นมาสักเท่าไหร่ ในตอนกลางวันของทุกวันคยองซูก็จะถึงมานั่งกินข้าวกลางวันเงียบๆอยู่คนเดียวจนกว่าจะหมดคาบพักเที่ยง

 

            และที่ต้องเอ่ยคำถามนั้นออกไปกับร่างสูงข้างๆตัว เป็นเพราะตั้งแต่ขึ้นมาคยองซูก็ไม่เห็นว่าจงอินจะแตะแซนวิชที่คยองซูเป็นคนแบ่งให้จงอินกินเลยสักนิด ทั้งๆที่ก็บอกแล้วว่าจะให้เขาไปซื้ออาหารที่โรงอาหารให้ก่อนไหม แต่คนข้างๆกับปฎิเสธจนคยองซูต้องตามใจ

 

             ไหนบอกว่าหิวไง

 

แค่เห็นมึงกิน กูก็อิ่มแล้ว แล้วนั่นทำไมมึงถึงไม่กินมะเขือเทศ ” หลังจากที่จ้องคนตัวเล็กข้างๆตัวมานาน ก็เห็นว่าก่อนจะกิน ไอ้มิมันจะต้องเขี่ยเอามะเขือเทศออกไปจากแซนวิชก่อนจะกิน

 

เอาจริงๆว่าการที่เข้านั่งมองไอ้มิกิน มันทำให้เขารู้สึกเพลินยังไงไม่รู้ ท่าทางเกร็งๆที่ต้องอยู่กับคนแปลกหน้าของไอ้มิมันดูตลกดี เวลาจะกินก็ต้องค่อยๆเหลือบมองเขาเป็นระยะๆ แต่ก็ไม่ได้พูดว่าอะไรเขาสักคำเมื่อเขาจ้องมองแบบไม่วางตาแบบนี้

 

 

              “….”

 

              ตัวก็เล็กแค่นี้ยังจะเลือกกินอีก ” คำพูดที่ทำให้คนที่โดนว่าชะงักไปนิดนึง คิ้วยุ่งพันกันไปหมดอย่างที่จงอินเดาได้ไม่ยากว่าไอ้มิมันคงกำลังขัดใจกับคำพูดของเขาอยู่เป็นแน่

 

               เราไม่ชอบกิน แต่เดี๋ยวเราจะกินให้ดูก็ได้ ” คล้ายๆ อยากอวดว่าที่ไม่กินจริงๆก็กินได้นะ มือเล็กก็ตัดสินใจหยิบชิ้นมะเขือเทศที่เขี่ยแยกเอาไว้ขึ้นมา

 

               ทำอะไรจะกินหรือไง? ” จงอินเลิกคิ้วถามเมื่อเห็นว่าไอ้มิกำลังหยิบสิ่งที่ไม่ชอบเข้าปากโดยที่มือเล็กก็ยกขึ้นบีบจมูกของตัวเองเอาไว้แน่นจนจงอินเห็นว่าจมูกเล็กๆนั้นขึ้นสีแดงระเรื่อนิดๆแล้ว กว่าจะได้คำตอบก็ตอนที่คนตัวเล็กกลืนลงไปแล้วยกน้ำขึ้นดื่มเหมือนจะอยากให้มันลงไปในท้องเร็วๆ

 

               “ ก็..แม่เราบอกว่าถ้าไม่อยากกินแค่บีบจมูกตอนกินก็จะทำให้กินได้ แต่เราว่าเราทำไม่ค่อยได้เท่าไหร่ หายใจไม่ทันทุกทีเสียงใสเอ่ยอธิบายด้วยท่าทีที่ดูยังไงก็เหมือนเด็กน้อยที่ขัดใจกับวิธีแก้ปัญหาแต่ก็ยังทำ คนตัวเล็กตัดสินใจวางของในมือไว้ข้างๆตัว ก่อนมือก็ยกขึ้นลูบที่ปลายจมูกของตัวเองที่บีบเอาไว้เมื่อกี้ไปด้วย

 

                “ ฮ่าๆ ปัญญาอ่อนชะมัด ” จนคนมองอดหลุดขำออกมาเสียไม่ได้

 

   “ …จงอินใจดีจัง ” จู่ๆ คนข้างๆก็หันมายิ้มแล้วเอ่ยพูดชมเขาขึ้นมา

 

                ใจดี? ”

 

                  อื้อ ” คนตัวเล็กหันมาจ้องหน้าจงอินก่อนจะพยักหน้ารับอย่างกระตือรือร้นราวกับว่าสิ่งที่พูดไปเมื่อกี้คยองซูไม่ได้โกหก และหันกลับไปทางเดิมแล้วพูดในสิ่งที่คิดออกมา

 

     “ ก็ทั้งๆที่คนดังๆอย่างจงอิน แทบไม่มีความจำเป็นเลยที่จะมาคุยกับคนอย่างเรา ปกป้องเรา ทั้งๆที่คนอื่นๆยังไม่ค่อยอยากจะเข้ามายุ่งกับเรา โดยที่จงอินไม่กลัวเลยสักนิดว่าอาจจะทำให้จงอินดูไม่ดีถ้ามาคุยกับเรา… ”

 

                  “….” จงอินยังคงจ้องมองด้านข้างของคนตัวเล็กที่กำลังพูดไปเรื่อยๆ  บหน้าด้านข้างที่มีแว่นหนาๆมาบดบังหน้าเล็กๆ ตาโตๆ แต่ทว่าเขากลับรู้สึกว่าแว่นตาเชยๆนั้นมันไม่สามารถบังความใสซื่อที่ติดจะน่าเอ็นดูของคนตัวเล็กให้น้อยลงเลยสักนิดเดียว น่ารัก คำที่พรุดขึ้นมาในหัวของจงอินในตอนนี้

 

                  ยิ่งได้เห็น ยิ่งได้รู้จัก ก็ยิ่งทำให้จงอินสงสัยคนที่ชอบเอาเปรียบชอบแกล้งไอ้มิ พวกนั้นถ้าเกิดว่าได้มารู้จักกับไอ้มิจริงๆแล้ว คนพวกนั้นจะยังอยากทำแบบนั้นอยู่อีกหรือเปล่า สิ่งที่คนอื่นไม่รู้เกี่ยวกับคยองซู เขาอาจจะเป็นคนแรกที่ได้รับรู้

 

 

                  สิ่งที่คนอื่นไม่รู้ แต่วันนี้จงอินได้รู้เกี่ยวกับไอ้มิ

                  ไอ้มิมัน…ยิ้มเก่ง

 

 

                  “ ..ถึงแม้ว่าจงอินจะมาคุยกับเราเพื่ออยากจะได้คำขอบคุณจากเราก็เถอะ แต่เราก็คิดว่าจงอินใจดีกับเรามากจริงๆ  ขอบคุณ !!!!!

 

     คนตัวเล็กยังไม่ทันจบประโยคดี จงอินก็ทำในสิ่งที่เขาเองก็ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เหมือนกันราวกับว่ามันเป็นไปตามอารมณ์ที่ไม่สามารถใช่ความนึกคิดมายับยั้งได้ ริมฝีปากของเขาตรงเข้าไปกดจูบลงบนแก้มขาวๆที่จงอินไม่คิดว่ามันจะนุ่มจนไม่เขาคิดอยากจะถอนริมฝีปากออก

 

     เขาก็แค่รู้สึกว่าตอนนี้ไอ้มิมัน น่ารักเกินไปแล้ว

 

 

                  !!!!

                  “….จงอิน 

                  เสียงของคนตัวเล็กครางขึ้นมาเบาๆ มือเล็กรีบยกขึ้นจับเข้าที่แก้มเมื่อสัมผัสร้อนๆจากริมฝีปากของจงอินผละออกไป  

 

                  เมื่อกี้จงอินเพิ่งหอมแก้มเขา

 

     “ …ไอ้มิ ”

 

                  “...”

 

                  ที่กูหอมแก้มมึง กูจะไม่ขอโทษ

 

                  “…”

 

              เพราะกูตั้งใจ

 

                  “…”

 

                  และที่กูลากมึงมา กูก็ไม่ได้ต้องการคำขอบคุณอะไรทั้งนั้น จริงๆแล้วกูก็แค่อยากมาเห็นหน้ามึง  และมึงก็ไม่จำเป็นต้องมาขอบคุณอะไร เพราะกูเป็นคนที่อยากเข้ามาช่วยมึงเอง ไม่มีใครสั่ง

 

                  พอพูดจบทั้งคู่ก็ตกอยู่ในความเงียบ ไม่มีใครพูดอะไรออกมาจนแม้แต่เสียงลมบางเบาก็เหมือนจะดังที่สุดในเวลานี้ คนตัวเล็กว่าที่ดูเหมือนจะยังอึ้งไม่หายค่อยๆก้มหน้าลงมองขาตัวเองมือก็ยังคงไม่ปล่อยให้หลุดออกจากแก้มด้านที่ใครบางคนเพิ่งได้สัมผัสไปอย่างใช้ความคิดเรียกสติของตัวเองกลับมา โดยที่มีอีกคนจ้องมองอยู่ตลอด

 

                  ใช้เวลาไม่นานใบหน้าที่ถูกบดบังด้วยกรอบแว่นก็ค่อยๆเงยขึ้นและหันมาหาจงอินที่มองมาอยู่ก่อนแล้วด้วยสายตาที่จงอินก็ไม่รู้เหมือนกันว่าดวงตากลมๆคู่นั้นต้องการจะสื่ออะไร

 

 

                  ดวงตากลมโตที่เหมือนว่าจะสั่นไหวนิดๆ ทำให้จงอินเลือกที่จะกลืนคำพูดของตัวเองลงไปและรอคอยว่าอีกคนจะพูดอะไร

 

                  จงอิน ก..แกล้งเราทำไม ”

 

                  สงสัยนกฮูกตัวนี้ที่เขาอยากเลี้ยง จะเอามาเลี้ยงได้ไม่ง่ายอย่างที่คิด                 

 

 

 


 

 


 

 

ปัง!!!

 

ไอ้ชานยอล!! ”

 

เห้ยย! ” เสียงบานประตูห้องซ้อมที่ถูกเปิดโดยผู้มาใหม่กระทบเข้ากับกำแพงเสียงดัง ดังซะจนร่างของคนที่อยู่ในห้องทั้งสองคนที่นั่งอยู่บนโซฟาสะดุ้งและร้องออกมาด้วยความตกใจ

 

นี่พวกมึงทำอะไรกันอยู่วะและดูเหมือนจงอินจะเก็บเรื่องที่จะพูดเอาไว้ก่อนเมื่อเค้าเห็นว่าเมื่อกี้ก่อนที่เขาจะเปิดประตูมาเพื่อนของเขาทั้งสองกำลังทำอะไรบางอย่าง

 

..เปล่านะเว้ย กูไม่ได้ทำอะไรเลย

 

เปล่าอะไรไอ้เตี้ย เมื่อกี้กูเหมือนเห็นพวกมึงยื่นหน้ามาใกล้ๆกัน ” จงอินหรี่ตามองจับผิดแบคยอนที่ลุกขึ้นยืนพูดแก้ตัวกับเขา

 

เห้ย บ..บ้า! มึงจะบ้าหรอไอ้ดำ  กูกับไอ้ชานยอลเนี่ยนะ ไม่มีทาง! ”

 

กูไม่เชื่อ ใช่หรอไอ้ชาน? ”

 

 

“ ..อืม คงงั้นแหละมั้ง ” ชานยอลที่ยังคงนั่งอยู่บนโซฟาเงยขึ้นมองแบคฮยอนเพียงชั่วครู่ก่อนจะหันหน้ามาตอบคำถามเพื่อนผู้มาใหม่

 

เออๆ  ไม่มีอะไรก็ไม่มี  ชานยอล มึง! ” จงอินพูดแบบไม่ได้ติดใจอะไรเพราะว่าเรื่องที่เขามาเนี่ยมันสำคัญเกินกว่า เลยเดินเข้าไปหาเพื่อนตัวสูงที่ดูเงียบๆไปตั้งแต่เมื่อกี้

 

มีไรวะ ดูรีบ ” แบคยอนเดินเข้าไปแทรกกลางระหว่างจงอินที่กำลังยืนอยู่และชานยอลที่ยังคงนั่งอยู่อย่างอยากรู้อยากเห็น เป็นปกติอยู่แล้วที่เวลาใครมีอะไร แบคฮยอนจะต้องตามติดสถานการณ์

 

“ เงียบก่อนไอ้เตี้ย ” และก็เป็นจงอินที่เอามือดันหัวกลมๆของเพื่อนไซส์เล็กกว่าออกไปจากวงสนทนา จนคนโดนเนรเทศออกจากวงเดินสะบัดตูดไปนั่งหงุดหงิดอยู่ที่เก้าอี้มุมห้อง

 

 เออ ไม่อยู่ใกล้ๆก็ได้วะ ไกลๆก็ได้ยิน(?)

 

มึงมีอะไรไอ้จงอิน ” ชานยอลเอ่ยถามคำถามทันทีไม่ให้เสียเวลา

 

กู  กูไม่รู้จะทำยังไงว่ะ ถ้าสมมุตินกฮูกมันเหมือนจะกลัวกูเล่าไปก็นึกไปถึงหน้าของไอ้มิที่เขายังคงจำได้ขึ้นใจ ดวงตากลมโตที่สั่นนิดๆ คำพูดของมันที่ทำให้เขารู้สึกราวกับว่า ไอ้มิมันกลัว

 

“ บางทีถ้าจ้องจะเข้าไปจับตัวมันเลย มันอาจจะตกใจก็ได้ เพราะยังไงนกมันก็ไม่ใช่สัตว์ที่เอาไว้ให้เรากอดฟัดเล่นเหมือนหมาแมวอยู่แล้ว ”

 

 

“....

 

ค่อยๆเป็นค่อยๆไป นกมันตื่นคนง่าย เราต้องเข้าหาแบบค่อยๆ ช้าๆ อย่าใจร้อนดิวะ เดี๋ยวมันก็ได้บินหนีไปกูไม่รู้ด้วยนะ

 

ยุ่งยากว่ะ! ”

 

แล้วมึงยังจะเลี้ยงอยู่อีกหรอวะ นกฮูกเนี่ย

 


กูถอนตัวจากมันไม่ทันแล้วว่ะ กูชอบไปแล้ว

 






 


คิดจะเลี้ยงนกฮูกมันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกนะคะคิมจงอินน
ตอนนี้เชิญด่าจงอินได้เต็มที่เลยค่ะ ทำมิกลัวได้ยังไง!! (รุม)
มันต้องค่อยๆเป็นค่อยๆไปดิ!  ทำเป็นวัยรุ่นใจร้อนไปได้

แฟน fav. ทะลุ 500 คนแล้วววว ดีใจและตกใจมาก 
ขอบคุณมากจริงๆนะคะ และขอบคุณทุกคนในทวิตที่แท็กมาสกรีมกัน
อ่านแท็กแล้วสนุกอ่ะ มีกำลังใจแต่งต่อ ฮ่าๆๆ



เจอกันตอนต่อไปค่ะ รักจากมิช
อย่าลืมคอมเม้น&เล่นแท็กฟิคกันด้วยน้า



(c)  Chess theme
   








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 159 ครั้ง

6,824 ความคิดเห็น

  1. #6802 Samigaku (@Samigaku) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 02:54
    กวี๊ดดดดดดดาห้ฟสะหสหัสวห
    #6802
    0
  2. #6789 เปรี้ยวอยู่อ่ะ (@ker-aie) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 12:28
    ถอนตัวไม่ทันแล้วจ้าพ่อออ จุ๊กกรู้ ชานยอลนี่คือเชื่อสนิทใจเลยหรอ แล้วประเด็นคือคำแนะนำนี่ใช้ได้กับคนเต็มๆเลยนะนั่นน่ะ55555555555
    #6789
    0
  3. #6749 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 07:43
    ชอบไปแร้วววว
    #6749
    0
  4. #6726 PiPoTweeTy (@PiPoTweeTy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:18
    โอ้ตายแล้ว มิลูกกกก
    #6726
    0
  5. วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 21:28
    น้องนกฮูกกก น้องอึนน้องนังตัวเร้กกๆ
    #6719
    0
  6. #6699 คยองนัมจา (@ssunisa) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 18:14
    สู้ๆๆจงอินนนน
    #6699
    0
  7. #6696 nashsha (@nashsha) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 14:52
    นกฮูกเลี้ยงยากหน่อยนะจงอิน ยังไงก็เอาใจช่วยนะ
    #6696
    0
  8. #6695 nook_ny (@nook_ny) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 10:29
    หืมมมม คยองกลายเป็นนกซ่ะงั้น55555จงอินอยากเลี้ยงนกมาซิน่ะ55555
    #6695
    0
  9. #6671 Chopoom94 (@chompoo3957) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 18:31
    อ๊ายยยย พ่อคนอยากเลี้ยงนก..ฮูก
    #6671
    0
  10. #6661 Aeemmii'z (@aeem-saranporn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 13:39
    จงอินกลายเป็นคนเลี้ยงนกซะงั้น5555555
    #6661
    0
  11. #6657 asnmaok (@asnmaok) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 12:00
    นกฮูกที่น่ารักที่สุดเข้ามาหวีดคยองซูในชุดนักเรียน
    #6657
    0
  12. #6637 Chinwara (@cwr_087) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 10:51
    วั้ยตายแล้ววววว
    #6637
    0
  13. #6617 Linseyyy13 (@Linseyyy13) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:14
    ชอบไปแล้ววว ถอนตัวยากแล้วด้วย
    จงอินรุกไวมากอ่า ><
    #6617
    0
  14. #6585 SehunMark (@ice_indy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 18:55
    ทำมาเป็นเลี้ยงนกฮูก โถ่ 555555
    #6585
    0
  15. #6532 litterrabbitza (@rabbitza) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 17:10
    จงอินใจเย็นนน
    #6532
    0
  16. #6485 dovy_bubble (@pakjira-nest) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 19:44
    นกฮูกจงอินทำไมน่ารักมิขนาดเน้~~
    #6485
    0
  17. #6402 viewvy_tangmo (@viewvy_tangmo) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 20:31
    ชอบไปแล้ววว~ ชานยอลแนะวิธีดีจัง
    จงอินต้องทำตามนะคะ จะได้เป็นเจ้าของนกฮูกตัวนั้น
    ชานแบคทำอะไรกันอยู่น่ะ
    #6402
    0
  18. #6388 cholticha_pakul (@cholticha_pakul) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 11:56
    จงอินน่ากลัวหว่ะ
    #6388
    0
  19. #6338 nidcha88 (@nidcha88) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 11:29
    จงอินรุกหนักเกินเห็นไหมมิกลัวเรย 5555555555. ชานยอลดูเชี่ยวชานเรื่องนก
    #6338
    0
  20. #6295 เต้าหู้มยองเนส (@tofupie) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 18:41
    คุณจงอินนนนอะ ทำหนูมิกลัววเลยย โถ่ววว 555 น่ารักก อยากเลี้ยงงยัยมิต้องใจเย็นนะ กร๊าวววใจมากก
    #6295
    0
  21. #6150 pandora1340 (@pandora1340) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 21:59
    น้องมิโแนหอมแก้ม
    #6150
    0
  22. #6143 lulu . #SP (@Yoloveexo) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 16:46
    ยิ่งอ่านน้องมิยิ่งน่ารักอ่ะ ฟินสุดไรสุดฟวกวกวดดวกวก พี่ชานดูเชี่ยวชาญเรื่องนกดีนะ555555
    #6143
    0
  23. #6085 bjokbvxzz (@narumon_2913) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 19:51
    -มิเรากลัวเลย555
    #6085
    0
  24. #6002 Oo~Pakkad~oO (@ryomaza555) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 10:27
    จงอินรุกเร็วเกิ้นนน ใจเย็นๆนะไอมิมันไม่เคยมีคนมาชอบบบบ
    #6002
    0
  25. #5823 Exo12Jula (@Exo12Jula) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2559 / 07:23
    เดี๋ยวนะะะะ นี่คือวิธีจีบใช่มะจงอินนน
    #5823
    0