(END) ก็คนมันชอบ...좋아해 ♡ - KAISOO

ตอนที่ 20 : CHAPTER 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,745
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    14 มิ.ย. 59











18




 “ หึ่ย! ชานยอลมึงไม่น่าห้ามกูไว้เลย กูเกือบจะได้แสดงฝีมืออยู่แล้ว ” แบคฮยอนพูดไปก็ทำท่าชกอากาศไปมาพลางรู้สึกเสียดาย นี่ถ้าเมื่อกี้ไอ้ชานยอลมันไม่มาขวางเอาไว้ก่อน คงจะได้เห็นหน้าหล่อๆของเซฮุนเละเทะกันไปข้างหนึ่ง

 

                “ พอเหอะ ตัวก็เท่าลูกหมา

 

               โห.. ”

 

               หนอยย ไม่รู้จักแบคฮยอนศิษย์มวยไทยซะแล้ว

 

               ยังไม่ทันจะได้แสดงท่าแทงเข่าให้ไอ้คนชอบดูถูกได้เห็นก็โดนชานยอลผลักที่หัวเข้าให้ ถึงมันจะไม่แรงมากแต่ก็ทำให้แบคฮยอนหันไปหมายเอาเรื่องอยู่ดี ถ้าไม่ติดว่าใบหน้าชานยอลพยักเพยิกไปทางคนตัวเล็กอีกคนที่ตั้งแต่เข้ามาในห้องซ้อมก็เอาแต่นั่งเงียบจ้องมองโทรศัพท์ตัวเองไม่ยอมพูดจา

 

                โธ่ คยองซูของพี่แบค

 

               “ คยองซู อยากโทรก็โทรไปหามันสิ เราเห็นนั่งมองโทรศัพท์จนมันจะเปื่อยติดมือแล้วนะ ” เสียงของแบคฮยอนทำให้คยองซูต้องละสายตาจากโทรศัพท์ไปมองคนพูดแทน มือเล็กกำโทรศัพท์มือถือของตัวเองเอาไว้แน่น ริมฝีปากรูปหัวใจถูกเจ้าของเม้มเข้าหากันแน่น

 

                อยากโทรไปหาจงอิน

 

                แต่ก็ไม่มีความกล้าเลยสักนิด

 

               เมื่อครู่เหตุการณ์มันเกิดขึ้นเร็วมาก จนคยองซูทำได้แค่ยินนิ่งอยู่กับที่ นัยต์ตาคมที่ไม่แสดงอารมณ์ทำให้คยองซูเดาไม่ออกเลยว่าจงอินกำลังคิดอะไรอยู่ ความรู้สึกในขณะนั้นคล้ายหัวใจมันหยุดเต้น คยองซูไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะเห็นดวงตาคมคู่นั้นของจงอินหรือเพราะมือของจงอินที่กำลังจับกับพี่ลู่หาน

 

                คยองซูไม่รู้เลยจริงๆ

                 

 

               “ ร..เรา ไม่กล้า

 

คยองซูกลัว กลัวว่าโทรไปจงอินจะตัดสาย ถ้าโทรไปแล้วจงอินไม่อยากคุยกับคยองซู แล้วคยองซูจะทำยังไง และที่สำคัญคยองซูกลัวว่าจงอินอาจจะกำลังอยู่กับพี่ลู่หานแล้วไม่อยากให้เขาโทรไปขัดก็ได้

 

ก็คยองซูเห็นจับมือกันแน่นขนาดนั้น

 

             อ่า

                 

             ทำไมคยองซูถึงต้องคิดเรื่องนี้ตลอดเวลาด้วยนะ

 

              “ ลองโทรไปก่อน แล้วมันจะรับหรือไม่รับก็อีกเรื่องเพราะเมื่อกี้มันมาลาหยุดเพราะมีงานกระทันหันหน่ะ ” ชานยอลที่เดินไปหยิบเบสมานั่งเกาอยู่ตรงโซฟามุมห้องพูดออกมาโดยที่แบคฮยอนก็พยักหน้าเห็นด้วยกับสิ่งที่ชานยอลบอก

 

 

              ถ้าเป็นคยองซูมีหรือที่จงอินมันจะไม่รับ

 

              .แต่

 

              ไม่มีแต่ หรือจะให้เราโทรไปให้ไหม

 

              กลุ่มผมนุ่มสะบัดไปมาเร็วๆ คล้ายจะบอกว่าทำยังไงๆ คยองซูก็ไม่กล้าโทรไปอยู่ดีถึงแม้ว่าจะพยายามพูดยังไงก็ไม่แน่ๆ จนแบคฮยอนได้แต่มองหน้ากับชานยอลแล้วก็ถอนหายใจออกมา ก็อยากจะช่วยนะ แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะช่วยยังไงให้คยองซูกล้าโทรไปหาจงอิน  

 

               เอ๊ะ แต่เดี๋ยวนะ

 

              งั้นเอางี้! ” อยู่ๆแบคฮยอนก็เดินตรงไปยังตู้แช่เย็นก่อนจะเปิดและค้นหาอะไรบางอย่างก่อนจะหยิบมันออกมาและเดินเอามาวางไว้บนโต๊ะท่ามกลางสายตาสงสัยของคยองซูและชานยอล

 

              สิ่งที่วางอยู่บนโต๊ะมันเริ่มทำให้ชานยอลเดาอะไรได้บางอย่าง

 

 

              ...ไวน์เคียนติคลาสสิโก้ (Chianti Classico)

                 

                 

             แบคฮยอน ” ชานยอลปรามเสียงเข้มเมื่อรู้ว่าแบคฮยอนคิดจะทำอะไร แววตาของไอลูกหมาเต็มไปด้วยความซุกซน แบคฮยอนฉีกยิ้มกว้างมาให้ชานยอลอย่างจะบอกว่าเอาน่าไม่เป็นไรหรอก โดยที่มีคนตัวเล็กเอียงคอมองอย่างสงสัย

 

 

              “ เอาน่า แค่จิบๆไม่เป็นไรหรอก ” บอกปัดๆไปเมื่อเห็นสายตาห้ามของชานยอลที่ยังมองมาไม่หยุด ก่อนจะทำการเปิดขวดแล้วรินใส่แก้วที่หยิบติดมือมาด้วยแล้วเดินเอาไปวางไว้ข้างหน้านกตัวน้อยของเพื่อนรัก

                 

 

               “ ร..เรากินไม่เป็นหรอกแบคฮยอน ” คยองซูไม่ได้ไร้เดียงสาถึงขนาดไม่รู้ว่าที่แบคฮยอนเอามาวางไว้ตรงหน้าเขามันคืออะไร ไม่เคยกินแต่ก็รู้ว่ามันไม่ดี มันทำให้คนขาดสติและคยองซูก็ไม่คิดจะลองด้วย

 

              โหย รับรองไม่เมา

 

              แต่ว่า… ”

 

             งั้นเราให้คยองซูเลือกว่าจะกดโทรไปหาไอ้จงอินตอนนี้หรือจะให้เราจับคยองซูกินไวน์แก้วนี้

 

 

แล้วก็นั่นแหละ คยองซูเลยยอมหลับตากลั้นใจกดเบอร์ของจงอินให้เปลี่ยนเป็นสายกำลังโทรออก

 

 

 

ตู๊ด…   ตู๊ด…   ตู๊ด…

 

                  เสียงสัญญาณดังขึ้นเป็นจังหวะไปพร้อมความกลัวของคนที่ถือสายรอ ความกลัวความกังวลมันทำให้คยองซูแทบจะอยากกดวางเสียเดี๋ยวนี้ถ้าไม่ใช่ว่า…

 

                  กึก!

 

                  ปลายสายรับแล้ว

 

                  […]

 

แต่กลับไม่มีเสียงอะไรพูดออกมา

 

                  ..จงอิน จงอินหรอ

 

                  [ อืม ]

 

 ใจมันชื้นขึ้นมาบ้างที่ได้ยินเสียงของจงอิน

 

                  “ … ”

 

                  “ … ”

 

                  แต่แล้วก็ต้องห่อเหี่ยวลงเหมือนเดิมเมื่อทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง

 

                  เหมือนกับว่าจงอิน …ไม่อยากคุยกับเขาเลย

 

     ถึงจะรู้สึกได้ว่าปลายสายมีแต่ความเงียบตอบกลับมาแต่คยองซูก็ยังอยากหาประโยคอะไรก็ได้ให้พอที่จะไม่ทำให้จงอินเงียบอยู่แบบนี้

 

                  “ จ..จงอินคงยุ่งแน่ๆเลยวันนี้ เย็นนี้จงอินจะกลับกี่โมงหรอ อยากกินอะไรหรือเปล่าเราจ 

 

                  [ ไม่ต้องรอ ]

 

                  !!!

 

                  “ …ทำไมหรอ ” คยองซูพยายามบังคับเสียงตัวเองไม่ให้สั่น มันเลยออกมาแผ่วเบาจนแบคฮยอนที่อยู่ข้างๆอดไม่ได้ที่จะลูบไหล่เล็กไปมา

 

                  [ กูจะกลับหรือไม่กลับก็ไม่ต้องรอ เข้าใจหรือเปล่า ….จงอิน อยู่กับพี่เลิกคุยโทรศัพท์ได้แล้ว ]

 

                  !!!

 

                  ร่างเล็กนิ่งงันทันทีเมื่อได้ยินเสียงของใครอีกคนที่ไม่ใช่จงอินดังรอดออกมา มือของคยองซูกำโทรศัพท์ของตัวเองแน่น

 

                  จงอินอยู่กับพี่ลู่หาน

 

                  จงอินไม่ได้อยากคุยกับเขาแล้ว

 

                  “ … ”

 

                  [ฮัลโหล]

 

                  งั้น ร..เราว่าเราวางก่อนดีกว่า เราไม่กวนจงอินแล้ว

 

                  [ ตอบก่อนว่าเข้าใจไหมว่าไม่ต้องรอ ก…. ]

 

 

                  กึ่ก!

 

                  เป็นคยองซูเองที่วางสายก่อนที่จงอินจะพูดจบ

 

 

                  “ ตกลงไอ้ดำมันว่าไงบ้า.. เห้ย!! คยองซู ด..เดี๋ยวสิ หมดแก้วเลยหรอ ” แบคฮยอนยังไม่ทันจะได้ไถ่ถามอาการก็ต้องร้องออกมาอย่างตกใจ ก็จะไม่ให้ตกใจได้ยังไงอยู่ๆคยองซูก็เล่นคว้าแก้วไวน์มากระดกรวดเดียวจนหมดแบบที่ไม่ทันให้เขาได้ตั้งตัว

 

                  ชิบหายแล้ว

 

                  มือที่กำลังจะยกห้ามก็ถูกชานยอลที่เลิกจับเบสตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้จับรวบเอาไว้ ก่อนจะเห็นว่าเป็นชานยอลเองที่หยิบขวดไวน์มารินลงในแก้วให้คยองซูใหม่ ไม่สนใจตาตี่ๆของแบคฮยอนที่แทบจะเบิกโตเท่าไข่ห่าน

 

                  “ ชานยอล มึงทำอะไรเนี่ย ”

 

                  “ ปล่อยให้กินไป ”

 

                  เมื่อกี้มึงยังห้ามกูอยู่เลยนะ! จะเอาช่ะ! ”

 

                  ที่ห้ามเพราะไม่อยากให้บังคับ

 

                  “…”

 

      “แต่ถ้าคยองซูอยากกินเองก็จะให้ลอง

 

                 

 

 

 

 

                 

              เวลาผ่านไปจนตอนนี้มันก็เย็นมากแล้ว จงอินเดินออกมาจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะยื่นเสื้อที่ใช้ถ่ายแบบส่งคืนให้กับมือของลู่หานที่รอรับอยู่ก่อนแล้ว มือใหญ่ยกขึ้นขยี้ผมของตัวเองมืออีกข้างก็แบและยื่นออกไปตรงหน้าผู้จัดการคนเล็ก ที่ก็เหมือนจะรู้ความหมายวางเครื่องมือสื่อสารของอีกคนที่ตนเก็บไว้ให้ส่งคืนให้เจ้าของ

 

              เสร็จงานแล้วจะกลับเลยก็ได้นะ กลับคนเดียวแล้วกันวันนี้พี่มีนัด ” ลู่หานพูดกับจงอินระหว่างที่ทั้งสองเดินออกมายังลานจอดรถ ร่างสูงพยักหน้ารับเป็นเชิงเข้าใจว่าเขาจะต้องนั่งรถกลับคอนโดคนเดียวโดยที่ลู่หานไม่ได้ไปส่งแต่ให้คนขับรถของเอเจนซี่ไปส่งแทน แต่พอจะแยกมือของลู่หานก็รั้งเอาไว้จนจงอินต้องหันไปมองใบหน้าสวยอีกรอบ

 

              มีอะไร

 

              จะยั่วโมโหเซฮุนน่ะทำมากกว่าจับมือก็ได้ พี่ไม่ว่าอะไรหรอก ” รอยยิ้มสวยๆถูกประดับบนใบหน้าของลู่หาน เจ้าตัวคงจะไม่รู้ว่าถึงมันจะสวยแค่ไหนแต่ก็เต็มไปด้วยความเย็นชาจนจงอินเค้นหัวเราะออกมาเบาๆ

 

             “ ไว้จะดูอีกที หึ สงสารมันบ้างก็ดีนะลู่หาน ”

 

             “ ต้องสงสารด้วยหรอ ” คำตอบที่ได้มาจงอินคิดว่าถ้าเซฮุนมาได้ยินคงจะปวดใจไม่น้อยเลย

 

             โอเคเอาเป็นว่าแยกกันตรงนี้นะ ผมรีบ

 

             ไม่หายหรอกมั้งเด็กคนนั้นน่ะ  ” เสียงตะโกนดังไล่หลังมาแต่ร่างสูงทำเพียงโบกมือลาทั้งๆที่ยังหันหลังเดินมาขึ้นรถให้เท่านั้น  และพอขึ้นรถมาก็ไม่รอช้ากดต่อสายไปที่เบอร์ของไอ้มิทันที เขาคิดว่าตอนนี้ไอ้มิมันคงกลับมารอที่คอนโดแล้ว

 

และไม่นานปลายสายก็รับ

 

             ไอ้มิ

 

             [ โนว! กูแบคฮยอนคนดีคนเดิม เพิ่มเติมคืออยากด่ามึงไอ้ดำ ]

 

ไอ้มิล่ะ… ”

 

[หยุดอย่าเพิ่งพูดกูว่ามึงคงอยากรู้ว่าทำไมคนรับสายมึงถึงเป็นกู และตอนนี้มีกู ชานยอล แล้วก็น้องมิของมึงอยู่ที่ห้องมึง ]

 

             นี่กูกำลังจะกลับไปคอนโด แล้วพวกมึงไปทำอะไรห้องกูไม่ทราบ ”

                 

[ เผื่อมึงจะอยากรู้  คยองซูของมึงเมาว่ะ  ]

 

“ อะไรนะ!

 

[คยองซู..คยองซู คุยกับจงอินไหม ]

 

พอได้ยินแบคฮยอนพูดแบบนั้นจงอินก็เลือกที่จะเงียบเพื่อฟังเสียงคุยกันจากปลายสายทั้งๆที่ใจตอนนี้มันเริ่มจะไม่สงบ พูดเลยว่าเป็นห่วง นี่มันเรื่องอะไรกันวะ ไอ้มิเมา แล้วเมาได้ยังไง โว้ย!

 

[ไม่เอาา ]

 

เสียงของไอ้มิที่มันแผ่วเบาเหลือเกินมันทำให้จงอินใจกระตุก มันเหมือนกับว่าคนตัวเล็กไม่อยากคุยกับเขาอย่างที่พูดจริงๆ

 

 ทำไมล่ะ นี่มันเกิดอะไรขึ้น

 

[ อ่าา เพื่อนดำมึงโดนน้องมิเมินก็คราวนี้แหละครับ รีบกลับมานะ บั้ย! ]

แล้วไอ้เพื่อนตัวเล็กก็วางสายใส่เขาทันที

 

“ บ้าเอ้ย!”

 



 

 

 

 

  ปัง!!

 

                  ไอ้มิอยู่ไหน! ” พอเข้ามาในห้องได้นายแบบหนุ่มก็เอ่ยถามกับแบคฮยอนและชานยอลที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าโซฟา แต่ยังไม่ทันจะมีใครตอบจงอินก็เดินมาถึงโซฟาตัวใหญ่กลางห้องที่มีร่างของคนตัวเล็กที่เขากำลังตามหานอนหลับตาพริ้มไม่รับรู้อะไรจนจงอินต้องถอนหายใจออกมา

 

                  “ กินอะไร? แล้วกี่แก้ว? ” เอ่ยถามเพื่อนทั้งสองก่อนจะเดินไปนั่งบนโซฟาตัวเดียวกันกับที่คนตัวเล็กนอนอยู่ มือใหญ่เลื่อนไปปัดผมที่มันเกะกะใบหน้าของอีกคนออก เช็ดเหงื่อที่ซึมอยู่ที่ไรผมให้เบาๆก่อนจะอังไปที่หน้าผากให้แน่ใจว่าอุณหภูมิของไอ้มิไม่ได้สูงเกินจนอาจจะเป็นไข้ได


                  จริงๆ เลย

 

                  ไวน์ หมดขวดคนเดียว ” แบคฮยอนตอบเสียงเบา

 

                  ความจริงก็อยากจะห้ามอยู่หรอกแต่ชานยอลไม่ให้ห้ามนี่หน่า

 

                  บ้าเอ้ย! แล้วทำไม… ” ยังไม่ทันจบประโยค ดูเหมือนว่าเสียงของจงอินจะดังรบกวนไปถึงคนตัวเล็กที่เริ่มขยับตัว

 

                  หื้อ

     ยังไม่ทันจะได้ถามอะไรต่อคนตัวเล็กก็เหมือนจะรู้สึกตัวปรือตาขึ้นมาพอดี พอคยองซูได้เห็นหน้าเท่านั้นแหละคนตัวเล็กก็ลุกขึ้นมากอดหมับซุกคอเขาแน่นไม่ยอมปล่อยส่งเสียงเรียกชื่อเขาพร้อมทั้งหัวเราะคิกคักจนจงอินต้องรีบกอดเอาไว้เพราะอีกนิดเดียวก็จะตกโซฟาอยู่แล้วได้มองใบหน้าหวานผ่านแว่นใกล้ถึงได้เห็นว่ามันแดงระเรื่อดวงตากลมโตปรือลงคล้ายจะหลับอีกรอบ

 

                  นัยต์ตาคมตวัดมองไปที่เพื่อนทั้งสองคนเพื่อจะให้ใครสักคนอธิบายในสิ่งที่เกิดขึ้นให้เขาฟัง

 

                  ทำไมไอ้มิมันเมาขนาดนี้


                เอ่อ ไอ้ชานยอลเลย! มันเลย กูไม่เกี่ยว ” เพื่อนตัวเล็กพูดจบก็รีบวิ่งไปหลบอยู่ที่แผ่นหลังกว้างของชานยอลเผื่อถ้าไอ้จงอินเกิดอยากฆ่าใครสักคน คนแรกก็จะต้องเป็นชานยอลก่อนตัวเองแน่นอน รู้ยังบยอนแบคฮยอนเก่งแต่ในโทรศัพท์นะ ถ้าตัวจริงก็ขอบายอ่ะบอกเลย ถ้าจงอินตบทีเดียวเขาคงปลิ่วไปติดกำแพงห้อง

 

 

                  “ มันไม่ใช่เพราะพวกกู…แต่เป็นเพราะมึง ”

 

                  “…”

 

     คำพูดของชานยอลทำให้จงอินนิ่ง ก้มมองคนในอ้อมกอด

 

                  ก็พอจะรู้อยู่หรอกว่าถ้ามันเป็นเพราะเขาก็คงจะไม่พ้นตอนที่คุยโทรศัพท์กันแน่ๆ ความจริงตั้งใจจะพูดต่อแต่ไอ้มิมันดันชิงตัดสายไปเสียก่อนและก็พอดีกับที่โดนเรียกคิวให้ไปถ่ายงานเลยเลือกที่จะทำงานให้มันเสร็จก่อนแล้วค่อยกลับมาหาไอ้มิมันทีเดียว

 

                  พวกกูกลับก่อนแล้วกันถ้างั้น ” ชานยอลพูดก่อนจะจูงมือลูกหมาของตัวเองที่ดูก็รู้ว่าคงเป็นห่วงนกน้อยของเพื่อนเพราะยังคงคอยมองคยองซูอยู่เหมือนจะไม่ยอมกลับให้เดินตามตัวเองไปยังหน้าประตูโดยที่ก็มีจงอินที่ลุกขึ้นจากโซฟาเดินตามมาส่ง หมดหน้าที่ของพวกเขาแล้ว จะอยู่ทำไมอีก

 

                  ขอบใจพวกมึงมาก

 

                  “ มึงอย่าใจร้ายกับคยองซูอีกนะ เห็นคยองซูรู้สึกไม่ดีกูก็รู้สึกแย่ไปด้วย เข้าใจไหม! ผิดหวังจริงๆ ” กำลังจะเดินออกไปจากประตูแบคฮยอนก็ยังไม่วายหันมาชี้หน้าไอ้เพื่อนดำเป็นเชิงสั่งแล้วหันขวับเดินฉับๆออกจากห้องไปด้วยความเคืองแทนคยองซู

 

       “ แบคฮยอนมันทีมน้องมิว่ะ เข้าใจมันหน่อยชานยอลหัวเราะพร้อมตบบ่าจงอินอย่างให้กำลังใจ จนจงอินต้องพยักหน้ารับก่อนจะพูดบอกให้กลับบ้านกันดีๆ

 

 

       เอาหล่ะ ถึงเวลาจัดการนกตัวน้อยของตัวเองแล้ว

 

 

                  ไงขี้เมา

      พอกลับมาคนขี้เมาที่เมื่อกี้นอนอยู่บนโซฟาก็ลุกขึ้นมานั่งแถมยังนั่งกอดอกทำหน้าบูด ตาปรือๆ จ้องค้อนมองมายังจงอินช้าๆเมื่อเขาพูดจบ มันทำให้จงอินรู้ว่าคยองซูยังมีสติรับรู้อยู่บ้างถึงแม้จะน้อยนิดก็ตามที นึกขอบคุณที่ในห้องซ้อมของพวกเขาไม่ได้มีอะไรที่หนักไปกว่าไวน์

 

                  พูดด้วยทำเป็นไม่ตอบ ” พูดไปก็ยิ้มไปเมื่อเห็นคนขี้เมาหันหน้าไปทางอื่นแล้วยกมือปิดหูคล้ายไม่พอใจที่โดนเรียกว่าขี้เมา ก่อนจะล้มตัวลงไปนอนบนโซฟาเหมือนเดิม 

 

                  ไปนอนบนเตียงดีๆไหม เดี๋ยวอุ้มไป ” เดินไปนั่งยองๆข้างๆโซฟาโน้มหน้าไปใกล้ๆให้หน้าอยู่ระดับเดียวกับไอ้มิที่ทำท่าจะหลับอีกรอบจนเปลือกตาสีมุกปรือมองมาที่เขาอีกครั้ง…

 

                  “ จงอิน...หล่อจัง ” นิ้วเล็กๆถูกยกขึ้นแตะเบาไปทั่วใบหน้าของจงอิน เริ่มจากที่ดวงตาไล่มาจมูกโด่งเป็นสันมาจบลงที่ริมฝีปากโดยที่เขาไม่ได้ขัดอะไร ทุกสัมผัสมันทำให้หัวใจของเขาเต้นเร็ว

 

                  ยามสายตาของทั้งสองสบประสานก็เหมือนเวลาจะหยุดนิ่ง เสียงของความเงียบทำให้จงอินได้ยินเสียงเต้นของหัวใจตัวเองได้ดังที่สุด รู้สึกได้ว่าอีกคนดูจะชอบที่ได้จ้องมองใบหน้าของเขาใกล้ขนาดนี้  และจงอินเองก็เหมือนกัน

 

                  ระยะห่างที่มีน้อยนิดจงอินกลับยิ่งทำให้มันน้อยลงไปอีก หวังจะได้ทำตามที่หัวใจและสมองมันสั่งตรงกันว่าตอนนี้เขาอยากจูบริมฝีปากสีสดรูปหัวใจนั่นเหลือเกิน คล้ายความคิดถูกส่งผ่านถึงกัน คนตัวเล็กหลับตาลงคล้ายยินยอมให้เขาทำในสิ่งที่คิด หวังให้ไอ้มิคิดเหมือนกันโดยที่มันเรียกร้องมาจากหัวใจไม่ใช่เพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์

 

     ว่ากันว่าเวลาร่างกายคนเราได้รับแอลกกอฮอล์เข้าไปในเส้นเลือด การกระทำหรือความรู้สึกมีอยู่ก็จะถูกเผยออกมาได้ง่ายขึ้น

 

                  เพราะงั้น…

 

 

                  “ …แต่ใจร้ายย

 

                  งั่บ!!

 

                  โอ้ยย!! ”

                  แล้วจงอินก็ต้องร้องออกมาเมื่ออยู่ๆ คนตัวเล็กที่เหมือนจะยอมให้เขาทำตามใจกลับใช้ตอนที่เขาเผลอกัดเข้าที่ปลายจมูกของเขา ถึงมันจะไม่ได้แรง แต่มันก็ไม่ได้เบาเลยสักนิด มือใหญ่ถูกยกขึ้นจับที่หลายจมูกของตัวเองที่จงอินคิดเอาไว้แล้วว่าตอนนี้มันคงต้องแดงมากแน่ๆเพราะแรงกัด และพอผละออกมาก็เห็นว่าใบหน้าสวยของไอ้มิเต็มไปด้วยน้ำตา

 

                  ร้องทำไม ไม่เอาไม่ร้องดิ

 

                  ฮึก ก็จงอินเจ็บบ ” ไม่ร้องเปล่าคนขี้เมาก็ซบหัวเข้ากับอกเขา จะว่าก็ทำไม่ลง ตกใจก็ตกใจที่คนตัวเล็กเริ่มสะอื้นออกมาไม่หยุดแบบนี้

 

                  อะไรคือร้องไห้เพราะเห็นเขาเจ็บ ทั้งๆที่ตัวเองนั่นแหละเป็นคนทำ

 

                  ตามไม่ทันจริงๆ ตัวแสบเอ้ย!!

 

 

ไม่ต้องร้อง กูไม่เจ็บแล้ว อย่าขยี้ตาด้วย ” จับคนตัวเล็กให้นั่งพิงโซฟาดีๆก่อนจงอินจะค่อยๆปาดน้ำตาให้เด็กขี้แงที่ตอนนี้สอดนิ้วเข้าไปใต้แว่นตาแล้วขยี้ตาตัวเองไม่หยุดเป็นเด็กๆ จงอินไม่เคยต้องมานั่งดูแลใครแบบนี้พูดเลย จะมีบ้างก็ไอ้แบคยอน แต่รายนั้นก็ไม่ต้องดูแลอะไรมากเพราะมันมีคนดูแลดีอยู่แล้ว ไอ้มิคือคนแรกในหลายๆเรื่องของเขาจริงๆ

 

“ มิ …อย่ากัด ” จงอินต้องเอ็ดอีกครั้งเมื่อมือที่กำลังเช็ดน้ำตาให้ถูกคนขี้เมาคว้าไปกัด แต่พอพูดไปแบบนั้นก็เหมือนจะไปสะกิดต่อมน้ำตาของคนตัวเล็กขึ้นมาอีก

 

“ ...ออกไปเลฮึก ” พอถูกดุคนตัวเล็กก็พยายามผลักไหล่จงอินด้วยใบหน้าบูดบึ้งแบบที่เห็นแล้วไม่ได้ทำให้อยากออกห่างเลยสักนิด น่ารักไปหรือเปล่าวะ ไม่ได้รู้ตัวเลยว่ามันยิ่งทำให้จงอินอยากจับมาฟัดมากขึ้นไปอีก

 

แบบนี้…

ฟอด!

 

โอ้ย! เมาแล้วชอบกัดหรอเราอ่ะมันอดไม่ไหวจริงๆเลยทำให้เขาต้องรวบไอ้มิเอาไว้ในอ้อมกอดก่อนจะแกล้งก้มลงไปฟัดแก้มนิ่มฟอดใหญ่อย่างหมั่นเขี้ยวโดยที่คนตัวเล็กก็พยายามดิ้นขืนตัวเองให้หลุดออกจากเขาแต่พอดิ้นไม่หลุดก็งับลงมาที่ไหล่ของเขาแทน

 

             ปล่อยย อย่ามายุ่งง! อือ จาเดินเองง ” เสียงยานๆของเด็กขี้เมาแถมดื้อดังงุ้งงิ้งอยู่ข้างหูของจงอินทันทีที่ร่างสูงเปลี่ยนเป็นอุ้มคนตัวเล็กขึ้นพาดบ่า ขายาวๆของจงอินก้าวฉับสองสามทีก็เดินมาถึงห้องนอน วางร่างเล็กไว้บนเตียงก่อนจะเดินไปเอาผ้าชุบน้ำหมายจะเช็ดตัวให้ไอ้มิสบายตัวขึ้น แต่พอจะจับไอ้มินอนให้เช็ดตัวดีๆไอ้มิก็ตั้งท่าจะงั่บเขาท่าเดียว

 

             เมาแล้วทั้งชอบกัด ทั้งดื้อ

 

“ ยืนเองยังยืนไม่ได้เลย อย่าดื้อได้ไหม มิ..กูบอกว่าอย่ากัดไง…”

 

“…”

 

เดี๋ยวถึงตากูกัดคืนบ้างอย่ามาร้องนะ ” พูดแล้วก็ยังไม่หยุดกัด มันเลยต้องมีขู่กันบ้าง

 

กัดแบบที่ไอ้มิกัด ไม่เหมือนแบบที่เขาจะกัดแน่นอน

 

“…”

แปลกที่พอพูดไปแบบนั้นไอ้มิก็บุ้ยปากแล้วหันหน้าไปทางอื่นยอมให้จงอินเช็ดตัวแบบไม่งอแงอะไรทั้งที่เมื่อกี้ดิ้นจนแทบจะเอาไม่อยู่

 

พอเช็ดตัวให้เสร็จก็เอาไอ้มิเข้าไปนอนในผ้าห่ม อ่อ ที่เช็ดตัวน่ะ เช็ดให้แค่ช่วงบนเท่านั้นแหละเพราะแค่เห็นผิวเนื้อขาวเนียนของไอ้มิที่อยู่ใต้เสื้อ มือเขาก็แทบสั่น อย่าไปคิดถึงท่อนล่าง ยังทำใจไม่ให้ไม่คิดอะไรไม่ได้จริงๆ

 

นอนได้แล.. ”

 

ปุก!

 

ออกไปเลยนะ ” ยังพูดไม่ทันจบประโยคหมอนบนเตียงก็ถูกโยนตรงมาปะทะที่หน้าของจงอินเต็มๆและเน้นๆ

 

ไม่รอให้หมอนใบที่สองตรงเข้ามาปะทะหน้าอีก พอเห็นว่าร่างบางที่ลุกขึ้นยืนบนเตียงเอื้อมคว้าหมอนตั้งท่าจะปา ขายาวๆของจงอินก็เดินไปถึงเตียงก่อนจะจับคนตัวเล็กที่เมาแล้วฤษธิ์เยอะให้ล้มลงไปนอนบนเตียงโดยที่มีเขาคร่อมอยู่ด้านบน จับข้อมือเล็กทั้งสองข้างให้ตรึงอยู่กับเตียงจนอีกคนขัดขืนไม่ได้

 

“ กูเจ็บนะรู้ไหม ไม่พอใจอะไรหรือรู้สึกอะไรก็พูดดิวะ จะได้รู้ ” ยิ่งเห็นไอ้มิทำแบบนี้เขาก็ยิ่งไม่เข้าใจ ตอนแรกก็ว่าจะรอให้สางเมาก่อนแล้วค่อยพูดกัน แต่ดูเหมือนว่ายิ่งปล่อยไว้ไอ้มิก็ยิ่งดื้อ เขาไม่ใช่คนใจเย็น ยอมรับว่าตอนนี้เขากำลังเริ่มหงุดหงิด บอกไม่ถูกว่าหงุดหงิดอะไรว่ะ แต่ก็แค่รู้สึกว่าถ้าไม่เค้นให้คยองซูพูดเขาก็ไม่ได้รู้สักทีว่าร่างเล็กรู้สึกอย่างไร

 

เขาปล่อยให้ความสัมพันธ์ของทั้งเขาและไอ้มิคลุมเครือมาตลอด เพราะเขาอยากมั่นใจว่าไม่ได้มีแค่เขาที่ชอบหรือรู้สึกดีกับอีกฝ่ายไปคนเดียว กับไอ้มิจงอินบอกเลยว่าเขาจริงจัง อยากเรียกไอ้มิว่าแฟนได้อย่างเต็มปากแต่เขาก็ไม่อยากรวบรัดหรือไปรุกเร้าถามหาความรู้สึกจากคยองซูมากนักเพราะเขาอยากให้เวลาคยองซูได้ตัดสินใจและชอบเขาเอง แต่ถึงมันจะมีบ้างที่คิดว่าคยองซูเริ่มมีใจให้เขาแล้ว แต่มันก็ยังไม่ชัดเจนในความรู้สึกของเขาอยู่ดี

 

อยากรู้ความรู้สึกของอีกฝ่าย อยากชัดเจนและเขาก็ไม่อยากคิดเองเออเองคนเดียวว่าที่ไอ้มิมันเป็นแบบนี้เพราะเห็นเขาจับมือกับลู่หานเมื่อตอนเช้าหรือเปล่า ถามให้มันรู้เรื่องทั้งๆที่เมาแบบนี้เนี่ยแหละ!

 

ไม่รู้ เราไม่รู้  

 

ชอบใช่ไหมที่วันนี้กูอยู่กับลู่หาน ” ร่างสูงยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนจงอินได้กลิ่นหอมที่คุ้นเคยของคนตัวเล็กแต่คราวนี้กับปนผสมกับกลิ่นแอลกอฮอล์เพิ่มมาด้วย จ้องประสานตากันสักพักก็ไม่มีคำใดหลุดออกมาจากปากของอีกฝ่าย และเมื่อเห็นว่าไอ้มิไม่ตอบ จงอินจึงพูดต่อไปเรื่อยๆ

 

“…”

 

ชอบหรอที่กูจับมือเขา ” พูดเบาๆก่อนจะปล่อยมือที่จับไอ้มิไว้ข้างนึงแล้วยกขึ้นปัดไรผมที่ปรกหน้าของอีกคนออกตามด้วยเลื่อนริมฝีปากหยักขึ้นจรดเข้าที่หน้าผากเนียนโดยที่คนตัวเล็กก็ไม่ได้คิดจะขัดขืน

 

“ ฮึก ไม่ชอบบ เราไม่ชอบ ”  แต่พอผละออกมาไม่ทันไรภาพที่เห็นคือตอนนี้คนตัวเล็กกำลังร้องไห้ น้ำใสไหลอาบเลอะแก้มไปหมดจมูกเล็กแดงระเรื่อรวมไปถึงดวงตากลมโตเริ่มบวมนิดๆจนน่าสงสาร แต่จงอินก็ทำแค่ฝืนใจตัวเองไม่ให้ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้อีกฝ่าย บอกเลยว่าแพ้น้ำตาของไอ้มิเหลือเกินแต่ถ้าเขาไม่ใจแข็งความสัมพันธ์ของเขากับไอ้มิก็จะไม่คืบสักที

 

“ รู้สึกอะไรบ้างไหม ”

 

ฮือ ร..เรา.. ”

 

“ รู้สึกอยากจะเข้ามาดึงกูออกจากลู่หานเหมือนที่กูอยากเข้าไปดึงมึงออกมาจากเซฮุนไหม ”

 

“ ฮึก อือ รู้สึก ” ไอ้มิพยักหน้าตอบรับในสิ่งที่เขาถามและคำตอบของไอ้มิทำให้หัวใจของจงอินค่อยๆพอง

 

รู้สึกไม่อยากให้กูอยู่ใกล้ใครนอกจากตัวเองเหมือนที่กูไม่อยากให้มึงใกล้ใครนอกจากกูหรือเปล่า

 

“…”

 

  เรารู้สึกเหมือนกันใช่ไหม

 

อื้อ ”เสียงตอบรับที่เบาแผ่วหลุดออกมาจากปากของร่างบางอีกครั้ง ไม่มีใครรู้ว่าตอนนี้หัวใจของคิมจงอินพองโตเสียจนถ้าเกิดมีเข็มตรงเข้ามาทิ่ม มันก็คงจะระเบิดแตกออกมาอย่างรวดเร็ว ทั้งหมดนี้เพียงแค่ได้รู้ในสิ่งที่อยากรู้จากปากคนตรงหน้า พอได้รู้ว่าไอ้มิก็มีความรู้สึกไม่ต่างจากเขาเท่านั้นก็พอจะทำให้เขารู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อ

 

ถึงเรื่องวันนี้จะยังไม่เคลียร์ยังต้องอธิบาย แต่แค่รู้แค่นี้เขาก็พอใจแล้ว

 

 รู้ไหมว่าเมื่อเช้ากูหึงจะบ้าอยู่แล้ว ” พูดไปสลับกับกดจูบซับรอยน้ำตาให้ร่างเล็กอย่างถะนุถนอม ภาพในหัวก็คิดไปถึงตอนนั้นตอนที่เห็นเซฮุนกำลังก้มลงไปกระซิบที่ข้างหูไอ้มิ ดูก็รู้ว่าไอ้เซฮุนมันจงใจยั่วโมโหเขาและมันก็เกือบจะสำเร็จแล้ว ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิดจนมาถึงตอนนี้

 

ขอลงโทษหน่อยแล้วกัน...”

 

!!


“ อื้..เจ็บ ” คนตัวเล็กดิ้นเล็กน้อยก่อนจะร้องออกมาทันทีที่ริมฝีปากร้อนจรดลงที่ลำคอขาวเนียน ขบกัดสลับเม้มสร้างรอยกุหลาบไปทั่ว เขาต้องการให้ทุกคนรู้ว่าไอ้มิมันเป็นของเขาได้คนเดียว คนเดียวเท่านั้น กลิ่นหอมของคนตรงหน้าทำให้มือใหญ่เผลอเลื่อนสอดเข้าไปใต้เสื้อนักเรียนเพื่อหวังสัมผัสกับผิวเนื้อนิ่ม จงอินมั่นใจว่าเมื่อครู่เขามีสติเต็มร้อยแต่ไม่รู้ทำไมในเวลานี้เขากลับควบคุมตัวเองไม่ได้ ยิ่งได้สัมผัสยิ่งยากจะหยุดยั้ง ร่างสูงจูบเบาๆไปทั่วแผ่นอกขาวที่ตอนนี้มันมีรอยแดงช้ำที่เกิดจากฝีมือของเขาเอง  และก็ต้องหยุดเมื่อร่างที่เคยดิ้นอยู่เมื่อกี้กลับนิ่งเงียบ

 

ไอ้มินิ่งไปแบบนี้คงจะไม่ใช่…

 

ใบหน้าคมตัดสินใจค่อยๆผละออกมาดูว่ามันใช่อย่างที่เขาคิดเอาไว้หรือไม่

 

ฟี้~ ” เสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของอีกคนทำให้จงอินรู้ทันทีว่าไอ้มิมันหลับไปแล้วเรียบร้อยอย่างที่คิดเอาไว้จริงๆ

 

“ ชิงหลับแบบนี้ก็ได้หรอหะ ขี้เมา ” โชคยังเข้าข้างไอ้มิที่เขาไม่ชอบทำอะไรใครโดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัว   ก้มมองร่างเล็กที่หลับตาพริ้มอย่างสบายใจก็อดส่ายหน้าพร้อมถอดหายใจออกมาไม่ได้ จงอินจัดการถอดแว่นให้คยองซูก่อนจะจับห่มผ้าให้เรียบร้อยโดยที่เขาก็ตามขึ้นมานอนบนเตียงด้วย

 

นอนมันทั้งยังไม่ได้อาบน้ำเนี่ยแหละ ขี้เกียจแล้ว

 

พอสอดตัวเข้าไปนอนบนเตียงได้ ไอ้มิก็เขยิบเข้ามาซุกลงในอ้อมกอดทันทีแบบที่เวลาปกติไม่เคยคิดจะทำ จงอินซะอีกต้องเป็นฝ่ายเนียนๆรอให้ไอ้มิมันหลับไปก่อนถึงจะคว้ามากอด นานๆทีจะโดนอ้อนแบบนี้ จงอินเลยรีบกอดกระชับคนตัวเล็กเข้ามาไว้ให้ชิดตัว อย่างที่ชอบทำ ก่อนจะนอนก็ไม่วายก้มลงฟัดแก้มนิ่มของคนขี้เมาสักทีสองทีอย่างหมั่นเขี้ยว

 

  ถ้าเช้ามาแล้วจำอะไรไม่ได้นะ น่าดู

 

           

 


           

 

           

 





คนเมาทำอะไรก็อย่าไปถือสาค่ะ
น้องมิคะ แสบนะบอกเลย *เจ็บจมูกแทนจงอิน*
5555555555555555555555

 น้องมิชิงหลับก่อนไม่ดีนะคะ จงอินอดเลย

เอาล่ะ เรามาแล้วววววว ปิดเทอมแล้วเฟร้ยย
จริงๆแล้วปิดเทอมตั้งนานแล้วแต่เพิ่งจะได้มาปั่นน้องมิอย่างจริงๆจังๆ
คือวันนี้มีไลฟ์วีแอฟของคยองใช่ป่ะ แล้วพอเปิดกล้องมาคือแบบเฮ้ยย นี่มันน้องมิ
ถถถถถถถถ หัวใจจะวาย ทำไมน่ารักได้ขนาดนี้ ในทวิตเราหวีดอย่างบ้าคลั่ง
เลยคิดถึงและรีบปั่นๆและเอามาลงให้โดยด่วน

เอาเป็นว่าเราจะมาให้บ่อยและถี่กว่านี้แล้วกันนะคะ
ขอแอบกระซิบว่าเราจะรีไรท์เนื้อหาใหม่แบบว่าขอเปลี่ยนแปลงเนื้อหาบางอย่าง
รอติดตามกันด้วยนะคะ คิดถึงนะ รักนะะะะะ จุ๊บบบ!


เออออ เกือบลืมไปแหน่ะ เรามีแฟนอาร์ตจะมาอวด




วาดน่ารักมากกกกกกก ชอบมว๊ากกกกกก
ต้องขอขอบคุณ คุณ @Maxxnum2916 มากๆเลยนะคะ
เห็นแล้วชื่นหัวใจ ชอบมากกกก 55555

ไปจริงๆและ
รักจากมิช



(c)  Chess theme
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

6,824 ความคิดเห็น

  1. #6763 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 14:07
    น้องมิๆๆๆๆ
    #6763
    0
  2. #6710 คยองนัมจา (@ssunisa) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 17:07
    งือ คยองน่ารักกก????????????
    #6710
    0
  3. #6645 Chinwara (@cwr_087) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 21:55
    โอ๋ยยย งินอา เทอช่วยลู่แต่ไม่ดูมิเลยยยยยยยย ไม่เป้นราย แสดงว่ายัยลู่กับงุนงุนต้องมีซัมติงแน่นวล
    #6645
    0
  4. #6598 SehunMark (@ice_indy) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 16:52
    เมาแล้วกัดอะ 555
    #6598
    0
  5. #6568 lost-away (@lost-away) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 00:04
    น่าร้ากกกก ฟินหนักมากกก
    #6568
    0
  6. #6550 litterrabbitza (@rabbitza) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 11:18
    น่ารักที่สุดเลยน้องมิ
    #6550
    0
  7. #6427 viewvy_tangmo (@viewvy_tangmo) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 21:41
    เมาแล้วดี น่ารัก ถูกใจจงอินเขาเลย
    มิ~
    #6427
    0
  8. #6332 Kyss (@KyungSoo_KaiSoo) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 21:05
    น้องมิน่ารักน่าชังมากเลย อยากตบตูดให้ก่อนนอน
    #6332
    0
  9. #6018 Oo~Pakkad~oO (@ryomaza555) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 11:59
    ไอมิน่าเอ็นดู~~~ 55555 เค้าบอกคนเมาพูดแต่ความจริงใช่มั้ย อิอิ
    #6018
    0
  10. #5992 Anut22 (@themoonlight2a) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 00:25
    ฮือออ มีความเอ็นดูคยองซูอย่างแรงกล้า สงสารน้องงงงง จงอินนี่เป็นคนแมนๆเท่ๆชัดเจนดีนะ อยู่ด้วยกันแล้วน่าร้ากกกก
    #5992
    0
  11. #5991 Anut22 (@themoonlight2a) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 00:25
    ฮือออ มีความเอ็นดูคยองซูอย่างแรงกล้า สงสารน้องงงงง จงอินนี่เป็นคนแมนๆเท่ๆชัดเจนดีนะ อยู่ด้วยกันแล้วน่าร้ากกกก
    #5991
    0
  12. #5810 kawoat4124 (@kawoat4124) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 08:51
    นึกว่าจาได้อ่าน nc 555
    #5810
    0
  13. #5731 elf1993 (@pamlovely) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 07:49
    หลับทำไมมมม
    #5731
    0
  14. วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 22:30
    มิ ทำไมมิเป็นคนแบบนี้ค่ะ 55 นึกว่าจะมีอะไรเกินเลยซะแล้วว
    #5693
    0
  15. #5636 iamgunn (@chanidapagun) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2559 / 00:15
    เซฮุนตัวปัญหาสินะ
    #5636
    0
  16. #5610 จีวอนชิ':) (@view1410) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2559 / 19:37
    มิ แกจำไม่ได้แต่เราจำได้นะเว้ย
    #5610
    0
  17. #5595 _Key_ (@im_eye) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2559 / 01:20
    มิเราตื่นมาถ้าจำได้นะ55555
    #5595
    0
  18. #5594 JJayxyz (@JJayxyz) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2559 / 01:14
    เมาแล้วซ่านะน้องมิ แถมโดนจงอินลวนลามยังไม่รู้ตัวอีก อิอิอิ ชอบอ่ะ ไรค์ค่ะ เราขอน้องมิเมาอีกเรื่อยๆๆค่ะ มันน่ารักมุมิที่สุด
    #5594
    0
  19. #5593 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2559 / 00:55
    ลู่ถ้าอยากยั่วโมโหโอเซทำเองดิ อย่ามาลากจงอินไปยุ่ง ทำอะไรคิดถึงใจน้องมิบ้าง
    #5593
    0
  20. #5587 YNaranan (@YNaranan) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 20:11
    น่ารักง่าาาาา
    #5587
    0
  21. #5586 ไคโด้ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 19:50
    ดีจัง เข้าใจกันซะทีน้า อ่านตอนนี้รักแบคจัง^^
    #5586
    0
  22. #5585 Neenneeracha (@Neenneeracha) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 19:27
    มิๆๆๆ เมาบ่อยๆนะะ 555555
    #5585
    0
  23. #5584 mr.minipig (@tangmo2001) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 19:07
    ไรต์จ้ามาอัพเถอะ เรารออยู่
    #5584
    0
  24. #5583 ksrung12 (@kyungrung12) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 16:56
    จงอินจับกินเร็วๆเลย 5555555555 รีบมาต่อนะค้าบ <3
    #5583
    0
  25. #5582 bbbbbbbys (@bestyespd) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 01:17
    น้องมินี่ตะมุตะมิมากกกกกกกกก จงอินนี่อย่าฉวยโอกาสนะะะ
    #5582
    0