(END) ก็คนมันชอบ...좋아해 ♡ - KAISOO

ตอนที่ 2 : CHAPTER 01

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,860
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 197 ครั้ง
    4 พ.ย. 59












01

 



             พลั่ก!

             เสียงตำราหนังสือสามสี่เล่มตกลงกระทบพื้นไม้ปาเก้เสียงดังเมื่อเจ้าของนั้นเผลอเดินชนกับร่างของหญิงสาวที่เดินสวนกันโดยบังเอิญ


             “ เอ่ขอโทษครับ”


             นี่!! เดินยังไงไม่ดูทางเลยหรือไงยะ ซื่อบื้อจริงๆ เสียฤกษ์หมด!”


มือเล็กดันแว่นตาขึ้นชิดสันจมูกพลางก้มหัวขึ้นลงขอโทษหญิงสาวอยู่หลายครั้งด้วยความรู้สึกผิดจนร่างของหญิงสาวเดินพ้นตัวเองไปก่อนที่จะค่อยๆนั่งลงไปเก็บหนังสือที่ตนทำตกพื้นไปเมื่อกี้ โดคยองซูก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม หญิงสาวคนนั้นต้องทำท่าอารมณ์เสียแบบนั้นด้วยทั้งๆที่คนที่เป็นฝ่ายมาชนเขาก็คือเจ้าหล่อนเองนั่นแหละ

 

สงสารมินอาจัง ชนเข้ากับโดคยองซู มืดมนแต่เช้าเลยว่าไหม? ”

ฉันก็ว่างั้นแหละ คยองซูทำอะไรก็ดูเหมือนว่าจะเกะกะคนอื่นเค้าไปทั่วเลยนะ

“ เฉิ่มชะมัด! ไปกันเหอะ เดี๋ยวไปดูห้องใหม่ไม่ทัน

 

มืดมน   เกะกะ 

เขาทำให้คนอื่นรู้สึกแบบนั้นจริงๆน่ะเหรอ

แต่ถึงอย่างนั้นคยองซูก็คิดว่าเขาคงจะทำเป็นไม่สนใจกับประโยคที่เพิ่งได้ยินอย่างเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา เพราะนี้ไม่ใช่ครั้งแรกกับการใช้ชีวิตอยู่ในโรงเรียนแห่งนี้ตั้งแต่มัธยมต้นจนตอนนี้ก็จะขึ้นมัธยมปลายปี1เขาเจอเข้ากับเรื่องแบบนี้จนชินชาซึ่งถ้าถามว่าคยองซูโกรธไหม โมโหบ้างหรือเปล่า เขาก็ต้องขอบอกว่า ไม่รู้จะรู้สึกไปเพื่ออะไร ก็ได้แต่ก้มหน้าก้มตายอมให้ตัวเองถูกแกล้งถูกนินทาต่อไป

 

พอเก็บหนังสือขึ้นแนบอกได้เรียบรอย ขาเรียวก็มุ่งหน้าเดินตรงเข้าไปที่บอร์ดติดประกาศรายชื่อนักเรียนของแต่ละห้องและแต่ละชั้นปีของโรงเรียนทันทีเพื่อที่จะได้ดูว่าช่วงชีวิตการเรียนในชั้นมัธยมปลายของเขานั้นจะเริ่มต้นที่ห้องไหน


ใช่ วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรกของเขา


คยองซูก็แค่หวังว่าจะได้มีเพื่อนใหม่ๆที่ยอมจะเป็นเพื่อนกันไป จนจบบ้างแต่ทว่าความจริงแล้วถึงจะหวังยังไงมันก็คงได้แค่หวังเพราะรู้ตัว เองว่ายังไงก็คงเป็นตัวเกะกะ มืดมนของคนรอบข้างอยู่ดี พอมาถึงก็พบว่าตอนนี้เด็กนักเรียนเริ่มซาลงไปบ้างแล้วเพราะใกล้ จะเข้าแถว ไม่รอช้ามือเล็กก็บรรจงทาบไล่หารายชื่อของตัวเองไปทีละแผ่นจนเจอ

 

ห้อง B

โดคยองซู

 

อา เขาได้อยู่ห้อง B

 

ห้อง D สินะ 

 

หืม คยองซูแน่ใจนะว่าเขาไม่ได้เปล่งเสียงของตัวเองออกมาว่าได้อยู่ห้องอะไร และแน่ใจว่าเสียงของตัวเองไม่ได้ทุ้มใหญ่ขนาดนั้นด้วย จนเมื่อได้หันไปสบตาเข้ากับร่างสูงโปร่งที่ซ้อนอยู่ด้านหลังเขาเพื่อดูใบรายชื่อเหมือนกัน

 

และไม่ทันไรก็ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องรอบๆบริเวณของเด็กนักเรียนสาวที่เขาคิดว่าน่าจะเป็นเด็กชั้นมอต้นหลายๆคนครางออกมาเบาๆเมื่อรู้ว่าใครที่กำลังยืนดูใบรายชื่อหน้าบอร์ดประกาศอยู่ ซึ่งจากการที่ได้หันไปมองแค่แวบเดียวคยองซูก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นใคร

 

แก๊! รุ่นพี่ชานยอล

“ โอ้ยหล่อลืม! ตายจะเป็นลมขอยาดมหน่อย

 

ปาร์คชานยอลหนึ่งในคนที่มีอิทธพลที่สุดในโรงเรียน ไม่ต้องแปลกใจว่าทำไมคนที่มีเพื่อนเป็นหนังสือกับห้องสมุดอย่างคยองซูจะรู้จักได้ ไม่รู้จักน่ะสิ แปลก

 

“ เห้ยแก!!! นั้นมันรุ่นพี่จงอินกับรุ่นพี่แบคยอน เดินมาโน่นแล้ว อร้ายยย! 

 

เสียงคนเก่ายังไม่ทันสิ้น ก็กรีดร้องต้อนรับคนมาใหม่ซะแล้ว แต่ทว่าคยองซูก็มองตามมือไม้ของเด็กนักเรียนหญิงที่ยืนกรี๊ดแล้วชี้ไปยังคนที่พวกเธอหลงไหลเหมือนกัน

 

พอได้หันไปมองก็เห็นคนสองคนที่ความสูงดูเหมือนจะต่างกันพอสมควร กำลังเดินคู่กันตรงมาทางเขา ถึงจะไม่ค่อยรู้อะไรกับเรื่องคนดังในโรงเรียนมากแต่คยองซูกลับจำได้ว่าทั้งสองคนนั้นชื่อเสียงเรียงนามว่าอะไรกันบ้าง คนที่ดูตัวเล็กกว่าถ้าคยองซูจำไม่ผิดก็คงจะเป็น บยอนแบคฮยอน ส่วนคนที่ตัวสูงๆข้างแบคฮยอนเจ้าของสีผมสีบลอนด์สว่างก็คือ คิมจงอิน ก็ไม่แปลกอีกอ่ะแหละที่คนอย่างเค้าที่ไม่ค่อยจะสนใจอะไรเท่าไหร่จะรู้จักทั้งสามคนนี้

 

สามคนนี้เป็นใครน่ะหรอ เดี๋ยวคยองซูจะเริ่มให้ฟัง

วง KCB ‘

วงดนตรีสากลที่ดังที่สุดในโรงเรียน แข่งชนะการประกวดคว้าถ้วยรางวัลสร้างชื่อเสียงให้กับโรงเรียนมานับไม่ถ้วนแต่ก็ใช่ว่าจะมีแต่ความสามารถอย่างเดียวที่ทำให้สามคนนี้ดังได้ขนาดนี้ คยองซูรู้มาว่าถึงขนาดดังกันไปข้ามโรงเรียนเลยทีเดียว

 

ชานยอล มือกลองของวง ลูกชายคนเดียวของโรงเรียนแห่งนี้ที่เค้าว่ากันว่ามีส่วนสูงเป็นจุดเด่นรวมไปถึงหน้าตาที่หล่อเหลาไม่แพ้ความสามารถ ความเป็นผู้ชายอบอุ่นและสุภาพขี้เล่นของชานยอลทำเอาคนทั้งในและนอกโรงเรียนต่างพากันหวั่นไหว คยองซูว่าก็จริงนะ เมื่อกี้ที่หันไปคยองซูก็ได้รับรอยยิ้มที่เป็นมิตรจากชานยอลเหมือนกัน

 

แบคฮยอน มือเบสของวงและเป็นนักร้องนำ ฉายาคาสโนว่าหน้าสวยประจำโรงเรียน คยองซูไม่แปลกใจเลยว่าทำไมแบคฮยอนถึงได้ฉายานี้มาครอบครอง อาจจะด้วยความที่แบคฮยอนมีรูปร่างเล็กบอบบางและใบหน้าที่เป็นผู้ชายยังสวย ถ้าเป็นผู้หญิงคยองซูว่าแบคฮยอนจะต้องยิ่งสวยมากแน่ๆ คยองซูจำได้ว่าแบคฮยอนน่ะถึงขนาดเกือบได้ตำแหน่งดาวโรงเรียนมาแล้วถ้าไม่ติดตรงที่ว่าโรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนชายหญิง

 

ส่วนคนสุดท้าย…จงอิน มือกีต้าร์มีร้องนำบ้างบางคร่าว คนที่กำลังซุกมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงทำหน้าเบื่อหน่าย คยองซูว่าคงอาจจะหงุดหงิดที่ต้องตื่นเช้าก็ได้ เพราะเขาก็เป็นนะเวลาที่ต้องตื่นเช้าๆเพราะหม่าม๊าปลุก แต่ถึงจงอินจะทำหน้าแบบไหนหรือจะทำอะไรก็ติดจะดูดีไปหมดทุกอย่างเลยสำหรับสาวๆในโรงเรียน อาจเพราะหุ่นนายแบบที่สุดแสนจะเพอร์เฟ็คหรืออาจจะเป็นเพราะ เรือนผมสีบลอนด์สว่างของจงอิน ไม่ใช่ว่าโรงเรียนจะใจดีให้ย้อมหรือทำสีผมได้นะ แต่กับจงอินเป็นกรณียกเว้น เพราะจงอินเป็นนายแบบ รับงานถ่ายแบบถ่ายโฆษณา ที่คยองซูรู้เพราะคยองซูก็แอบเห็นโฆษณาของจงอินตามทีวีอยู่บ่อยๆ และนั่นแหละเป็นธรรมดาที่ทางโรงเรียนจะยกเว้นเพราะทำเพื่อการทำงานในวงการบันเทิง

 

ที่บรรยายมาเนี่ยคยองซูไม่ได้ลำเอียงพูดถึงจงอินมากกว่าชานยอลกับแบคยอนหรอกนะ ก็แค่เท่าที่จะรู้มาเท่านั้นเอง แต่วันนี้จงอินหน้าดูง่วงจริงๆนะ คยองซูอยากให้จงอินไปนอนจัง

 

และเหมือนว่าอยู่ๆคนที่ถูกพูดถึงอยู่จะหันมาสบตาเข้ากับคยองซูพอดีจนร่างเล็กๆสะดุ้ง


ตุบ!

ตกใจอย่างเดียวไม่เท่าไหร่หนังสือในมือของคยองซูมันดันหล่นไปนอนแอ้งแม้งบนพื้นด้วยเนี่ยสิ ดวงตากลมโตภายใต้แว่นตากรอบหนาลู่ลงมองพื้นทันทีเพราะไม่อยากให้จงอินรู้ว่าตนกำลังแอบมอง ก่อนรีบก้มเก็บบรรดาหนังสือบนพื้นด้วยความรวดเร็ว คยองซูไม่กล้าเงยหน้าขึ้นไปมองเพราะรู้สึกได้ว่าจงอินยังไม่เลิกมองจ้องมาที่เขาเสียที

 

อา น่าอายจังเลยคยองซู

 

จงอินที่กำลังเซงๆเพราะนอนไม่พอ มองออกไปรอบๆบริเวณเพื่อจะหาว่าไอ้ชานยอลที่มันบอกว่าถึงแล้วๆเนี่ยมันอยู่ไหนแต่ทว่าก็บังเอิญหันไปสบตากับร่างเล็กที่มองจากสายตาแล้วคงสูงประมาณไหล่เขาได้มั้ง ท่าทางดูเนิร์ดนิดๆของเจ้าตัวทำให้เขาไม่ได้คิดจะสนใจอะไรมากมาย  จงอินไม่ได้ไม่ชินที่ต้องมีสายตาของคนอื่นจับจ้องมาที่เขาตลอดเวลา เด็กเนิร์ดนั่นก็คงเป็นอีกคนที่รู้จักเขาแล้วก็มองล่ะมั้ง แต่พอสบตากันได้แปปเดียวก็เห็นว่าอีกฝ่ายสะดุ้งจนทำหนังสือที่อุ้มไว้ตกลงพื้น

 

ตกใจอะไรขนาดนั้นก็แค่มอง

สบตากับเขาถึงกับทำหนังสือตกเลยหรือไง

 

             สงสัยได้ไม่นานก็ต้องยักไหล่เลิกสนใจเมื่อได้ยินเสียงเรียกของชานยอลที่ยืนโบกมือบอกพิกัดอยู่ตรงบอร์ด พอเดินเข้าไปหาชานยอลก็เหลือบมองคนขี้ตกใจนิดๆ พอเห็นว่าอีกคนเก็บหนังสือขึ้นมาหมดแล้วก็หันมาสนใจเพื่อนของตัวเองต่อ

 

             ก็แค่จะเดินไปช่วยเก็บหนังสือแต่เก็บหมดแล้วก็คงจะไม่ต้อง

 

ไงมึง! สุขสันต์วันเปิดเทอมมอปลายครับ

 

“ มึงอยู่ห้องอะไรวะชานยอล? ” แบคยอนเอ่ยถามชานยอลด้วยตาที่ยังไม่เปิดดีพร้อมกับของแถมเป็นห่าววอดๆสองทีส่งไปให้จนโดนมือใหญ่ของชานยอลผลักเข้าที่หัว

 

“ อ้าวๆ เล่นของสูง ” ปากว่าไปแต่ก็ไม่ได้ทำอะไรกลับ ทำเพียงแต่ลูบหัวตัวเองเบาๆ  ยังๆ แบคฮยอนยังไม่อยากมาเล่นมวยปล้ำกับชานยอลมันตอนนี้หรอก ยังเช้าอยู่ นี่ก็ยังไม่หายง่วงเลย เล่นเกมส์LoLดึกไปหน่อย แพ้ด้วยเนี่ย สาดด พูดแล้วมันขึ้น

 

แบคมึงกับกูอยู่ห้อง D ส่วน จงอิน มึงอยู่ห้อง B ” 

 

คนตัวเล็กที่ยังคงยืนกอดหนังสือของตัวเองอยู่แบบนั้นได้ยินในสิ่งที่ชานยอลพูดชัดเจนทุกคำ ไม่ได้ตั้งใจแอบฟัง แต่อยู่ใกล้กันแค่นี้ไม่ได้ยินก็แปลกแล้ว

 


ห้อง B หรอ งั้นแสดงว่าจงอินก็อยู่ห้องเดียวกับเราสินะ

 




 

 



             แอ้ดด!

“ อ้าวมาอยู่นี่เองหรอมึง ” ร่างสูงของปาร์คชานยอลเอ่ยปากทักทายเมื่อพบว่าในห้องซ้อมดนตรีของวงกลับมีคนมาอยู่ก่อนแล้ว ทั้งๆที่คิดว่าห้องเขาพักเที่ยงเร็วกว่าชาวบ้านแล้วนะแต่สงสัยจะมีห้องอื่นที่ปล่อยก่อนเวลาอย่างห้องของเพื่อนรักของเขาที่ตอนนี้นอนดีดกีต้าร์อยู่บนโซฟาด้วยท่าทางสบายใจก่อนจะเงยหน้าจากกีต้าร์ตัวโปรดมาพยักหน้ารับคำทักทายของเขา

 

ไม่แปลกที่พวกเขาจะมาอาศัยสิงร่างอยู่ที่ห้องนี้ ห้องซ้อมดนตรีเรียกได้ว่าได้มาจากน้ำพักน้ำแรงของลูกชายคนเดียวของผู้อำนวยการโรงเรียนอย่างชานยอลในการอ้อนให้สร้างที่สำหรับพวกเขาให้หน่อยซึ่งก็ทำให้ได้ห้องซ้อมดนตรีที่มีครบทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นเครื่องดนตรีสากลทุกชนิด ห้องน้ำห้องครัวขนาดย่อมมีหมด เรียกได้ว่าย้ายสำมโนครัวมาทำกินที่ห้องนี้ได้เลย ซึ่งห้องนี้ก็อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลกับตึกเรียนของพวกเขาเท่าไหร่แต่ก็ลึกลับพอที่จะสามารถแอบหลบมางีบได้โดยที่อาจารย์ไม่สามารถหาเจอ

 

นี่มึงอย่าบอกนะว่ามึงไม่ได้เข้าคาบเช้าทั้งคาบแล้วมาอยู่เนี่ยอ่ะ ? ดูจากสภาพแล้วมันไม่น่าจะเพิ่งมาแน่ๆดูได้จากกองเศษซากขนมขบเคี้ยวที่ได้มาจากเหล่าบรรดาแฟนคลับของพวกเขาทั้งหลายที่กองอยู่ตามพื้นตามโซฟาที่ดูเหมือนตัวก่อขยะก็ไม่คิดจะเก็บกวาดแถมยังปรับตัวอาศัยอยู่รวมกันได้โดยไม่มีปัญหา


อือ  ขี้เกียจ


เออๆ แล้วแต่มึงเลยครับเพื่อน  แล้วนี่มึงกินข้าวเที่ยงยัง? ” จงอินตอบคำถามของเขาสั้นๆได้ใจความ แบบฟังแล้วรู้เรื่องและเขาก็ไม่ได้คิดจะเซ้าซี้อะไรต่อเลยเปลี่ยนเรื่องเป็นถามสารทุกข์สุขดิบแท้


              แต่ดูจากกองขนมที่กินไปมันคงไม่หิวแล้วมั้ง


              “ …นี่ไอ้เตี้ยมันไปไหนไม่มาด้วยกัน? ”

              สัด! ”

              เออ ขอบคุณมากนะ สนใจคำถามกูมากเลย


              ไรนินทาไรกูกัน เดี๋ยวกูโบก ไอ้พวกเวรตะไลมาช่วยกันถือของหน่อยดิ๊!! เร็วหนักโว้ยยย ” เสียงทุ้มเล็กติดจะแหลมไปซักนิดของแบคยอนดังมาจากหน้าประตู ทำให้คนที่ยืนอยู่เพียงคนเดียวในห้อง (ไอ้จงอินมันนอน) ต้องเดินเข้าไปช่วยถือพวกขนมช็อกโกแลตลูกอมจากบรรดาแฟนคลับที่คงจะให้มาอีกตามเคย


              แต่แล้วจู่ๆจงอินที่นอนอยู่บนโซฟาก็ลุกขึ้นมาก่อนจะเดินตรงมายังหน้าประตู แบคยอนที่กำลังถ่ายทอดกองขนมจากแฟนๆไปให้ชานยอลถือยกยิ้มอย่างซึ้งใจเมื่อคิดว่าน้ำใจจากมิตรภาพของจงอินมันช่างยิ่งใหญ่เหลือเกิน อุตส่าห์ลุกเดินมาเพื่อจะมาช่วยเขาที่กำลังถือของเยอะแยะ เอ่อ ไม่ต้องแยกกันนะเพื่อนรักของแบคทั้งสอง มีของจะให้ช่วยถือมากพอสำหรับพวกมึงทั้งสองคนแน่นอนเว้ย  ว่าแล้วก็จึงหยิบกล่องขนมกล่องหนึ่งยื่นไปให้เพื่อนผิวแทนที่กำลังเดินตรงเข้ามาพร้อมด้วยรอยยิ้มหวานแฉ่งเป็นสิ่งตอบแทน


              เดินเข้ามารับขนมไปสิเพื่อนรัก

              จ๊ะ อย่างงั้นแหละ

 อะ อ้าว กูยื่นกล่องขนมเก้อเลย แม่งเดินผ่านกูออกประตูเฉยเลย


              เห้ย! เดี๋ยวไอ้จงอิน มึงจะไปไหน

 เดี๋ยวนะมันคาใจ แถมกูถือขนมเก้อให้ชานยอลมันหัวเราะด้วยเนี่ย ไม่มีจิตสำนึกจะช่วยเพื่อนแล้วยังจะเดินออกไปข้างนอกคืออะไร เลวมาก!


              ยุ่ง!! ”

              จงอินพูดแค่นั้นแบบไม่ลืมแถมรอยยิ้มพิมพ์ใจมาให้ด้วย

              เออแล้วแต่เลย กูชินแล้ว กูแกร่ง กูจะไม่หลุดปากด่าอะไรมึงออกมาทั้งนั้นแหละเพื่อนรัก…ซะที่ไหนกันเล่า!!


 “ ยุ่งกับหน้าแม่มึงสิ ไอ้ดำ ไอ้ผีห่า มึงจะไปไหนมึงก็ไปเลยแล้วไม่ต้องกลับมา ฟัคยูแมน!@#@$#$%% ”

 

 


 

 

 




 “ เฮ้อ น่าเบื่อชะมัด ” พูดไปก็หาวไปพลางบิดขี้เกียจหลังจากที่ได้นอนมาตั้งแต่เช้า เอาจริงๆไอ้เรื่องกฏระเบียบมันไม่ได้ทำให้จงอินกลัวซักเท่าไหร่ เพราะถึงยังไงอาจารย์ก็ทำอะไรเขาไม่ได้อยู่ดีและคงไม่คิดจะมีเรื่องกับเขาให้ปวดหัว คงต้องขอบคุณการที่เขามีเพื่อนเป็นถึงลูกผอ.อย่างชานยอล แต่ก็นะปกติแล้วจงอินก็ไม่ใช่คนประเภทที่จะเข้าห้องเรียนตลอดอยู่แล้วเพราะเขารับงานเดินแบบถ่ายแบบเป็นธรรมดาที่เขาจะไม่ค่อยได้เข้าเรียน วันนี้จะขาดสักวันจะเป็นอะไรไป

 

               ไม่นานร่างสูงก็เดินเข้ามาในโรงอาหารที่ตอนนี้เต็มไปด้วยเด็กนักเรียนที่ลงมาต่อแถวซื้ออาหารกันเต็มไปหมด ดวงตาที่ติดเหมือนคนง่วงนอนตลอดเวลาของจงอินกำลังกวาดสายตาเพื่อจะได้ดูว่าพอจะมีอะไรที่ทำให้เขาอยากกินบ้างไหม ถึงแม้ว่าเมื่อกี้จะกินขนมไปเยอะพอสมควรแต่เขาถือว่านั่นมันของหวานไม่ใช่ของคาว


                “ นี่! อยากเห็นอะไรตลกๆม่ะ อึนฮา ”

                อะไรวะ

                เออน่าตามมาเหอะ


                บทสนทนาของนักเรียนชายสองคนที่บังเอิญลอยเข้าหูร่างสูงโดยบังเอิญทำให้เขาเกิดความสงสัยขึ้นนิดๆ แต่ทว่าก็คงได้แต่สงสัยในเมื่อมันไม่ใช่เรื่องอะไรของเขาที่อยากจะรู้ไปกับสองคนนั้นด้วย จงอินไหวไหล่อย่างไม่แยแสอะไรก่อนจะมองหาร้านภายในโรงอาหารที่พอจะมีอะไรดึงดูดให้เขาอยากกินต่อไป

 

                 “ อ๊ะ!! ”

             แต่ก็นะ ยังไม่ทันจะได้มองไปทั่วๆโรงอาหาร เสียงร้องของใครบางคนก็ต้องทำให้จงอินละสายตาไปมองด้วยความสนใจ

 

                เมื่อหันไปเห็นก็พบกับเด็กผู้ชายสองคนเมื่อกี้ที่เขาบังเอิญไปได้ยินบทสนทนาเข้า มือของนักเรียนชายหนึ่งในสองคนนั้นถือแก้วเปล่าไว้ในมือโดยที่มีอีกคนยืนหัวเราะอะไรบ้างอย่างที่จงอินก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าอะไรเพราะตอนนี้คนเริ่มมายืนมุงดูกันเยอะแล้ว

 

                 จงอินพร่ำบอกกับตัวเองว่านี่มันไม่ใช่เรื่องของเขา เขาควรเดินเลี่ยงออกไปซะ แต่ไม่เลยขาของเขากลับเดินแทรกเข้าไปอยู่ในหมู่คนมุงเสียนี่ พอได้เข้าไปดูใกล้ๆก็ต้องพบกับสิ่งที่นักเรียนชายสองคนนั้นหัวเราะเป็นบ้าเป็นหลัง เขาเห็นร่างของเด็กนักเรียนผู้ชายอีกคนที่นั่งก้มหน้าลงกับโต๊ะอาหาร โดยที่แว่นตาหนาๆที่เจ้าตัวใส่เต็มไปด้วยคราบน้ำสีแดงๆ  ที่ทำให้จงอินกระจ่างว่าน้ำในแก้วของนักเรียนชายสองคนนั้นคือน้ำอะไรและก็เดาได้ไม่ยากว่าเจ้าแว่นนั่นคงต้องเป็นเจ้าของเสียงร้องเมื่อก่อนหน้านี้แน่

                             

                  “ เอ่อ… เป็นไรหรือเปล่าคยองซู โทษทีนะไม่ได้ตั้งใจชนน่ะนักเรียนชายคนที่ถือแก้วน้ำไว้ในมือพูดขึ้น ปากก็พูดขอโทษแต่สีหน้าท่าทางมันไม่ได้ดูเหมือนคนที่สำนึกผิดตามที่พูดเลยสักนิด 


                  ใครๆก็มองออกว่านี้มันแกล้งกันชัดๆ

 

                  ..ไม่เป็นไรหรอก เราไม่เป็นไร


                 เออแต่แปลกดีเหมือนกัน รู้สึกเหมือนว่าไอ้เนิร์ดตัวเล็กที่แว่นเต็มไปด้วยน้ำเหนียวๆจะดูไม่ออกว่านะว่าถูกพวกมันแกล้ง

 

                 จงอินยกมือขึ้นกอดอกจ้องมองเหตุการณ์นั่นอย่างเงียบๆว่ามันจะเป็นยังไงต่อไป แต่ยังทันไรเขาก็เห็นมือเล็กล้วงหยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าเสื้อขึ้นมาแล้วยื่นให้นักเรียนชายคู่กรณี

 

    คิดจะทำอะไร

 

   “ เอ่อ แล้วนายเป็นอะไรหรือเปล่า ถ้าไม่รังเกียจนี่ผ้าเช็ดหน้า … ”


   “ อุ๊บ! ตลกเป็นบ้าเลยว่ะ เมื่อกี้ยังแว่นขาวอยู่เลยตอนนี้แว่นแดงแล้วว่ะ ฮ่าๆๆ ” เสียงหัวเราะของของไอ้นักเรียนชายที่ถือแก้วอยู่ในมือดังลั่นจนทำให้ใครต่อใครที่หยุดมุงดูแต่ไม่คิดจะให้ความช่วยเหลือต่างพากันกลั้นขำไปด้วย มือเล็กที่ถือภาพเช็ดหน้าก็ค่อยๆลดมือลงวางไว้ที่ตักตัวเอง แวบหนึ่งเขาเห็นว่านัยต์ตากลมโตนั่นสั่นไหวก่อนจะหลบลงมองที่ตักของตัวเองอย่างไม่คิดจะทำอะไรคนตัวเล็กขบริมฝีปากของตัวเองไว้แน่นด้วยความประหม่า 

 

     ให้ตายสิ! ยังมีคนที่ยอมทนกับอะไรแบบนี้เหลืออยู่บนโลกอีกหรอวะ

 

   “ พวกมึงตลกกันมากไหม? ”

 

   “ ว้ายนั้นมันจงอิน นี้~ ”

 

   “ กรี๊ดด ~ รุ่นพี่จงอินน

 

   ถึงคราวพระเอกของเรื่องออกโรงแล้ว

 

    “ ครับ? ” นักเรียนชายสองคนนั้นเมื่อเห็นว่าใครเป็นคนถามก็เริ่มหน้าซีดเหงื่อตกทันที ผู้คนเริ่มแตกตื่นและยอมแหวกทางให้กับจงอินอย่างพร้อมเพียง

 

    นี่มันคิมจงอินเลยนะ

    ใครจะกล้า

 


    “ มานี่ดิ๊ ” จงอินพูดก่อนกระดิ๊กนิ้วเรียกอย่างไม่รีบร้อน ท่าทางที่ทำเอาทุกคนในที่แห่งนี้ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเสียงดัง

 

    ไม่ว่าใครก็ไม่อยากมีเรื่องกับคิมจงอินกันทั้งนั้นแหละ

 

    สิ้นเสียงจากจงอิน นักเรียนชายสองคนนั้นก็เดินเข้าไปหาอย่างเก้ๆกังๆ เริ่มหวาดระแวงว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองต่อจากนี้

 

    “ โต๊ะมันเปื้อนอ่ะ ฝากเช็ดทำความสะอาดด้วยสิ

 

    “ ดะ ได้ครับ แต่ว่าไม่มีผ้า…. ”

 

    “ ใช้ ‘หน้า’ เช็ดคงไม่เสียหายหรอกมั้ง…?  

 

     “ คะครับ T^T ”

 

    “ เดี๋ยวจะมาดูนะ ” จงอินเข้าไปตบบ่าสองคนนั้นไปสองสามทีโดยที่ไม่สนใจใบหน้าที่แสนจะซีดเผือกของนักเรียนชายสองคนนั้นเลยก่อนจะผละมาและเดินเข้าไปยืนอยู่หน้าโต๊ะอาหารที่มีคนตัวเล็กนั่งอยู่

 

    “ แล้วนั่นจะนั่งมองมือตัวเองอีกนานไหม ลุก! ” เหมือนว่าอารมณ์ความเป็นพระเอกจะยังไม่จบ จงอินหันไปหาไอ้เนิร์ดตัวเล็กที่ยังคงก้มหน้าจนจะติดโต๊ะก่อนจะดึงให้ลุกขึ้นมาจากโต๊ะแต่พอจะพาไป กลับมีเสียงเรียกเขาเอาไว้ก่อน

 

    “ เอ่ออ จงอิน มาเดี๋ยวพวกเราพาคยองซูไปเอง พวกเรารู้จัก ” เสียงของเด็กนักเรียนหญิงแถวนั้นดังขึ้นก่อนจะเดินเข้ามาหมายจะเข้ามาหาร่างเล็กที่เขากำลังจับให้ลุกขึ้น

 

                  คยองซู?  อ่อ ไอ้ตัวเล็กนี่สินะ

 

                 หึ! ไม่ต้องหรอก ถ้าคิดจะช่วยตั้งแต่แรกก็คงจะไม่ยืนขำอยู่ตั้งนานหรอกจริงไหม? ” คำพูดที่ทำเอากลุ่มนักเรียนหญิงที่จะอาสาทำดีให้จงอินเห็นหน้าเจื่อนลงไปในทันทีเมื่อได้รับคำตอบที่แทบไปต่อไม่เป็น จงอินไม่ทนเสียเวลากระชับมือของคนโดนแกล้งแล้วพาเดินออกไปทันที

 

 

                 

 

      แล้วเขาก็พาไอ้เนิร์ดที่จับใจความได้ว่าชื่อคยองซูเดินออกมาจนกระทั่งเดินมาหยุดอยู่ตรงสนามของโรงเรียนที่พอจะมีน้ำก็อกให้คนตัวเล็กที่เขาลากออกมาด้วยได้เช็ดล้างคราบน้ำแดงที่เปื้อนเต็มแว่นและย้อยลงมาที่เสื้อนักเรียนได้

 

      “ ทำความสะอาดตัวเองซะ กูไปนะ

 

      หมับ!

                  ในขณะที่จงอินกำลังหันหลังกลับมือของคนที่พามาด้วยก็จับเข้ากับชายเสื้อของเขาจนทำให้จงอินเดินต่อไม่ได้


                  “ อะไรอีก? ”

                  คือ เรามองไม่เห็นน่ะ ช่วยหน่อยได้หรือเปล่า

 

 



 

 

 

 

 

 

จึกๆ

ในขณะที่จงอินกำลังเช็ดแว่นให้อีกคนอยู่ก็รู้สึกได้ถึงแรงกระตุกจากมือเล็กที่จับชายเสื้อของเขาเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อยมาตั้งแต่เมื่อกี้ ด้วยเพราะสายตาของร่างเล็กสั้นมากจนเมื่อไม่มีแว่นก็จะมองอะไรมัวไปหมด จงอินก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าตัวเองมานั่งทำอะไรที่นี่ทั้งๆที่ตอนนี้เขาควรจะได้อาหารกลางวันกลับไปกินที่ห้องซ้อมแล้วแท้ๆ


แต่เอาเถอะ เขาก็แค่เห็นว่าอีกคนช่วยตัวเองไม่ได้หรอกนะเลยช่วยเช็ดแว่นให้ ถือว่าทำบุญก็แล้วกัน

 

“……” นี่ก็ปล่อยให้ไอ้ตัวเล็กมันดึงชายเสื้อมาได้สักพักโดยที่ไม่ตอบอะไรเพราะคิดว่าคงหยุดไปเอง แต่…

 


จึกๆๆ

 

“ ..นี่ ”

 

อะไร ถ้ามึงจะขอบคุณล่ะก็…. ” ส่งเสียงตอบออกไปเพราะรู้ว่าถ้าเขาไม่ตอบ เสื้อของเขาก็จะโดนกระตุกอยู่แบบนี้เรื่อยๆเพราะคนตรงหน้าคงมองอะไรไม่ชัดเจนถ้าหากว่าเขาแค่พยักหน้ารับ

 

และเขาก็มีความมั่นใจอยู่พอตัวว่าคนตรงหน้าจะต้องเอ่ยปากขอบคุณที่เขาทำตัวเป็นฮีโร่เข้าไปช่วยเป็นแน่ ซึ่งเอาจริงๆคำขอบคุณเขาก็ไม่ได้อยากได้อะไรขนาดนั้น ก็ตามภาษาคนมีน้ำใจชอบช่วยคนอ่อนแอโดนรังแกก็เท่านั้นเอง

 

“ ไปทำเขาทำไม..

 

             !!!

เดี๋ยวนะ ดูเหมือนว่าเขาจะคิดผิด

                   

ถึงแม้ว่าจงอินจะไม่ค่อยสนใจเรื่องมารยาทในการเข้าสังคมเท่าไหร่แต่นี้หรอคือประโยคที่ควรพูดหลังจากได้รับความช่วยเหลือจากคนอื่นน่ะ

 

 

“ เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ? ” ไม่แน่ จงอินอาจจะหูฝาดไปเองก็ได้

 

..ก็เขาไม่ได้ทำอะไรนายซักหน่อย.. ”

 

             อืม ชัดและ

 

..ย๊า!!  นี่กูช่วยมึงมานะ!! ” 

 

ที่พูดมาทั้งหมดคือจะหาว่าเขายุ่งไม่เข้าเรื่องสินะ

 

..แต่ว่าเราก็ไม่ได้เป็นอะไรซักหน่อย ” ถึงจะตกใจกับเสียงตะคอกของคนตรงหน้านิดหน่อย แต่คยองซูก็ยังคงพูดขยายความให้ร่างสูงเข้าใจ

 

เขาไม่เป็นอะไรจริงๆนะ

เยอะกว่านี้ก็เคยโดนมาแล้ว

 

เหอะ!

 

ไม่อยากจะเชื่อ

มือหนาเสยผมสีสว่างของตัวเองลวกๆอย่างระบายอารมณ์ นี้ตกลงว่าเขาทำคุณบูชาโทษหรือยังไงกัน พระเอกขี่ม้าขาวกับกลายเป็นผู้ร้ายเพียงเพราะเขาทำในสิ่งที่เรียกว่าปกป้อง'ไอ้ตานกฮูก’ นี่อย่างนั้นใช่ไหม  

                 

           ยิ่งพอถอดแว่นออกยิ่งเหมือนเข้าไปใหญ่ ดวงตากลมโตที่กำลังหรี่ลงเพื่อจะพยายามเพ็งมองเขามันเหมือนกับนกฮูกหรี่ตาไม่มีผิด แต่ก็ไม่อยากจะยอมรับหรอกว่าตอนที่เห็นไอ้ตานกฮูกมันถอดแว่นออกมา ก็มีแอบทึ่งเหมือนกัน โครงหน้าได้รูปมันดูเข้ากับดวงตากลมโตนั่นมากแค่ไหน แล้วไหนจะจมูกโด่งรั้นกับริมฝีปากรูปหัวใจนั่นอีก ถ้าไม่สังเกตตอนที่กำลังนั่งเช็ดแว่นให้อีกคนอยู่ก็คงไม่รู้

 

             “ แต่ก็…ขอบคุณนะที่เข้ามาช่วย  พูดจบก็ยกยิ้มแบบที่คยองซูคิดว่ามันจริงใจที่สุดเท่าที่จะทำได้ส่งไปให้ร่างสูงที่กำลังเช็ดแว่นตาของให้ตัวเองด้วยอารมณ์หงุดหงิด แต่ถึงแม้ว่าจะหงุดหงิดแต่จงอินก็ยังตั้งหน้าตั้งตาเช็ดแว่นตาให้คยองซูอยู่ดี

 

              ช่างมั...!!!! ”

 

              ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก! 


             นั่นเสียงอะไร

  ทำไมมันถึงดังอยู่ที่อกข้างซ้ายของจงอินไม่หยุดแบบนี้ 

                 

  “ ..หยุดยิ้ม!!

 

   “ …. ” คยองซูรีบหุบยิ้มตามคำสั่งของจงอินทันที

 

   ตั้งแต่เกิดมาคิมจงอินไม่เคยคิดฝันมาก่อนว่าจะมีใครที่มีรอยยิ้มเป็นอาวุธทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่างได้ร้ายกาจขนาดนี้ และก็ไม่คิดเลยด้วยว่ารอยยิ้มนี้มันจะมาจากเด็กเนิร์ดใส่แว่นตาหนาเตอะทรงผมม้าปิดหน้าปิดตาตรงหน้าเขา

 

   “ ให้ตายสิ เสียงทุ้มสถบคำฮิตติดปากออกมาเบาๆ คิมจงอินก็นับไม่ได้เหมือนกันว่าวันนี้พูดคำนี้มากี่รอบแล้ว พยายามหลบสายตาแต่คนตัวเล็กก็ยังคงส่งยิ้มมาให้เขาอยู่  จนต้องยกมือขึ้นเกาจมูกตัวเองอย่างไม่รู้จะทำตัวยังไง

 

    “ นี่แว่นมึง เอาไปเร็วๆเลยไป ” ไม่วายรีบยัดแว่นลงไปบนมือของอีกคนอย่างกับว่ามันเป็นของร้อน จงอินไม่อยากจะยอมรับสักเท่าไหรว่ารอยยิ้มที่คยองซูส่งมาให้เขาเมื่อกี้ยังติดอยู่ในหัวของเขาอยู่เลย

 

     ทำไมไอ้ตานกฮูกมันยิ้มน่ารักจังวะ!

     น่าฟัดชิบหาย!

 

                  ทำหน้าอย่างงั้นคิดว่าน่ารักหรือไง?  *โอลแปลมิชัดๆ! ” ยัง นี่เขาว่าเขาบอกชัดเจนแล้วนะว่าให้หุบยิ้ม พอได้แว่นแล้วก็ยังจะยิ้มอยู่อีก จงอินว่าเขาต้องไปเสียที ไม่ไหวแล้วเหมือนจะหายใจไม่ออก

 

                  เขาเป็นอะไรวะเนี่ย ใจเต้นไม่หยุดเลยเนี่ย

 




                  (*โอลแปลมิ - นกฮูกในภาษาเกาหลี)

 

 

 


 



 

 แค่เพียงรอยยิ้มเล็กๆของเธอครั้งเดียว ก็ทำให้ฉันไม่เหลียวไปมองที่ได้
เธอสะกดฉันเอาไว้ ด้วยเวทมนต์ที่ใช้แค่เพียงมุมปาก~ เพลงนี้ให้จงอินเลยค่ะ 55555555


โอล แปล มิ  = นกฮูก  แต่จงอินของเราจะย่อให้สั้นๆ เป็น มิ



แล้วเเจอกันตอนต่อไปค่ะ รักจากมิช

อย่าลืมคอมเม้น&เล่นแท็กฟิคกันด้วยนะ



 

 
(c)  Chess theme



   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 197 ครั้ง

6,824 ความคิดเห็น

  1. #6800 Samigaku (@Samigaku) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 02:32

    ฮือออ น่าร๊าก
    #6800
    0
  2. #6774 YunewG (@qawsedrftg990468) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 00:19
    น่ารักกกก
    #6774
    0
  3. #6747 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 21:19
    น้องแอคแทคคคค
    #6747
    0
  4. #6724 PiPoTweeTy (@PiPoTweeTy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:04
    เจอดาเมจนกฮูกเข้าไป 55555555555555
    #6724
    0
  5. #6698 คยองนัมจา (@ssunisa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 17:34
    จงอินโดนดาเมจรุนแรงฮะ
    #6698
    0
  6. #6685 burinjinjin (@burinjinjin) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 20:42
    ยิ้มนกฮูกกกก จงอินเอ้ยจะไปไหนรอด
    #6685
    0
  7. #6669 Chopoom94 (@chompoo3957) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 14:40
    รอยยิ้มนกฮูกกกกก ทำลายล้างจริงๆ รูปใส่แว่นเนี้ย น่าร้ากมากกกกกก โอ้ยละลายแล้ววววววว
    #6669
    0
  8. #6659 Aeemmii'z (@aeem-saranporn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 12:19
    ยองจูวนัลลั้คคคค
    #6659
    0
  9. #6650 JymDyo (@JrJamMark) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 10:44
    ต๊ายยยยตายยยย สวัสดีการอ่านรอบ3แล้ว5555555555
    #6650
    0
  10. #6636 Chinwara (@cwr_087) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 09:19
    กรีดร้องงงงงงงง
    #6636
    0
  11. #6616 Linseyyy13 (@Linseyyy13) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:46
    คยองยิ้มน่าร้ากกกก
    จงอินใจเต้นแรงเพราะรอยยิ้มนี่เอง ><
    #6616
    0
  12. #6612 JusCake (@JusCake) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 12:26
    ><น่ารักกก
    #6612
    0
  13. #6607 JymDyo (@JrJamMark) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 20:42
    มิง่าาาาา><
    #6607
    0
  14. #6583 SehunMark (@ice_indy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 18:03
    เอาเเล้วจงอินนนหลงคยองซูเยอะๆนะจ๊ะ
    #6583
    0
  15. #6530 litterrabbitza (@rabbitza) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 08:40
    อร้านยยยยย น่ารักที่สุด
    #6530
    0
  16. #6483 dovy_bubble (@pakjira-nest) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 19:31
    หลงเสน่ห์คยองจูวใช่ไหมเนี่ย
    #6483
    0
  17. #6406 JAP'zzz (@j1a1p1) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 23:03
    น่ารักเขินนนน
    #6406
    0
  18. #6400 viewvy_tangmo (@viewvy_tangmo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 20:16
    น่ารักใจสั่นเลยหรอจงอิน
    คยองซูอย่าทนสิคะคนดี
    #6400
    0
  19. #6320 Rain_View2003 (@Bam2003_mb9397) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 23:19
    5555 ชอบอ่ะชอบๆ รอยยิ้มของมิแอทแท็คจงอิน555+ มิยิ้มพิฆาต 555+ น่ารักกก
    #6320
    0
  20. #6316 nidcha88 (@nidcha88) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 16:38
    มันน่ารักมากๆเรยอ่ะ ฮื้ออออ เป็นไงล่ะจงอินเจอรอยยิ้มยัยมิเข้าไปอยากจับฟัดเรยอ่ะดิ
    #6316
    0
  21. #6293 เต้าหู้มยองเนส (@tofupie) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 18:29
    ฮื้อออ เป็นเรา เราจะจับยัยยมิฟัดตรงนั้นน จะไม่ทนน ไม่ไหววล้าววว ฮื้อออ ชอบบยบบบบบ ยัยยมิ
    #6293
    0
  22. #6147 pandora1340 (@pandora1340) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 21:32
    ใจเต้นด้วย????????
    #6147
    0
  23. #6141 lulu . #SP (@Yoloveexo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 16:29
    โอ๊ยย ดีโอคือบับน่ารักมากอ่ะฟงกวดว ฉันเขินจังค่ะพี่ชายฮือออออ ชอบบ
    #6141
    0
  24. #5998 Oo~Pakkad~oO (@ryomaza555) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 08:46
    โอ้ยยยย รอยยิ้มนกฮูกน้อยยย น่าร้ากกกกกกกก
    #5998
    0
  25. #5817 Exo12Jula (@Exo12Jula) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 20:17
    เขินอ่า น่ารักมากกกกก-/////-
    #5817
    0