(END) ก็คนมันชอบ...좋아해 ♡ - KAISOO

ตอนที่ 17 : CHAPTER 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,658
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 95 ครั้ง
    4 พ.ย. 59







 




16






@ห้องซ้อม

 

 

“ ชานยอล มึงดูๆ คนนี้อ่ะสนป่ะ? ”  เสียงเรียกจากคนที่นอนหนุนตักทำให้เจ้าของชื่อต้องละจากหนังสือโน้ตเพลงแล้วก้มลงมองไอ้ลูกหมาสุดแสบที่กำลังยื่นรูปสาวสวยหมวยเอ็กซ์ในมือถือที่เจ้าตัวเปิดเอาไว้มาให้ดู มองเสร็จก็ถอนหายใจพรืด

 

โป๊ก!

 

โอ้ยย! กูเจ็บนะ! ” มือเล็กของคนนอนหนุนตักรีบยกขึ้นจับที่หน้าผากตรงที่โดนตีก่อนจะมองแรงส่งตรงไปให้คนทำที่ดูจะไม่รู้สึกผิดแต่อย่างใด มือแม่งก็ไม่ใช่จะเล็กๆมือเท่าใบลานตีมาได้

 

เจ็บดิดี

 

โห่ คนโน้นก็ไม่เอา คนนี้ก็ไม่เอา ชานยอลกูถามจริงๆมึงตายด้านป่ะเนี่ย

 

เมื่อคืนมึงยังไม่รู้หรือไง ? ”

 

ตลก! รู้ห่าอะไร มึงอย่าเปลี่ยนเรื่องชานยอล

 

กูรอมึงไง มึงกล้าบอกคนอื่นเมื่อไหร่ เมียกูก็มีตอนนั้นแหละ

 

“…”  ชานยอลยิ้มกวนประสาทพร้อมยักคิ้วมาให้แบคฮยอนจนคนตัวเล็กต้องเบิกตาโพลง แล้วรีบหันไปมองใครอีกคนที่อยู่ในห้องนี้ด้วยนอกจากเขาสองคน

 

“…”

 

“ ฮ..ฮ่าๆๆ จงอินมึงดูเพื่อนมึงพูดดิ ตลกดีหว่ะ ฮ่าๆ เน้อะดำเน้อะ เอ่อ แฮ่ๆ ” แบคฮยอนรีบลุกขึ้นจากตักชานยอลก่อนจะตรงดิ่งเปลี่ยนที่ไปนั่งแหมะอยู่ข้างๆจงอินที่กำลังนั่งเกากีต้าร์อยู่ที่เก้าอี้อีกตัวเงียบๆ แต่เหมือนว่าเมื่อกี้จงอินจะไม่ได้แม้แต่จะฟังแบคฮยอนชานยอลด้วยซ้ำไป ใบหน้าหล่อที่ติดจะหงุดหงิดก็เงยขึ้นมาพร้อมเสียงทุ้มที่ติดจะรำคาญไอ้เพื่อนเตี้ยนิดๆเป็นห่าอะไรมึงอ่ะ

 

อุ้ย สงสัยจะอารมณ์ไม่ดีอยู่

 

ดำาา เลิกเรียนแล้วคยองซูจะมานี่ป่ะ กูคิดถึงเมื่อกี้เจอกันแปปเดียว ” เมื่อกี้ตอนที่แบคฮยอนขึ้นไปตามจงอินก็เจอคยองซูกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่แต่คุยกันไปได้นิดเดียวเขาก็ต้องรีบลากจงอินมาซ้อมดนตรี จริงๆก็อยากจะชวนคยองซูมาอยู่ดูพวกเขาซ้อมด้วยเหมือนกันถ้าไม่ติดว่าต้องเรียน

 

 

             กูจะไม่ให้มาก็เพราะมึงอยากเจอเนี่ยแหละ ” เอ่ยตอบเสียงเรียบก่อนจะถอนหายใจออกมาเพื่อให้รู้ว่าตอนนี้จงอินกำลังเซ็ง แทนที่วันนี้จะได้เรียน(?) พอมาถึงห้องนั่งเก้าอี้ตูดยังไม่ทันร้อนไอ้แบคฮยอนก็เข้ามาลากให้มาที่นี่

 

              แล้วมึงไม่ไปเรียนไม่ใช่ดิ ตามไปเฝ้าเขาเหมือนทุกทีอ่ะ ” ชานยอลเลิกคิ้วถาม ใช่คำว่าไปเรียนกับแม่งไม่ได้หรอกเพราะอย่างไอ้จงอินเพื่อนเขามันเคยสนใจเรื่องเรียนที่ไหนมันสนใจนกของมันมากกว่า

                 

“ มึงถามเมียมึงดิว่าทำไมกูถึงไปไม่ได้ ” ยกมือขยี้ผมระบายอารมณ์หงุดหงิดของตัวเองแล้วพยักหน้าไปทางไอ้ลูกหมาที่กำลังยิ้มแฉ่งมาให้ แล้วก็ต้องหุบยิ้มเมื่อรู้ว่าถูกพาดพิง

 

อ้าวๆ อย่ามองกูแบบนั้น อีกไม่กี่วันก็ต้องขึ้นงานโรงเรียนแล้ว ยังซ้อมได้ไม่ถึงไหนเลย กูเลยต้องทำแบบนี้ไง กูผิดหรอ ” นี่ก็จะมีงานโรงเรียนอีกไม่กี่วันอยู่แล้ว และวงพวกเขาก็ต้องขึ้นเล่นด้วย ความจริงมันก็ไม่ได้ซีเรียสแบบที่ว่าต้องซ้อมจริงจังแต่ถึงมันเป็นแบบนั้นก็ต้องซ้อมอยู่ดี อยู่ๆจะให้ขึ้นไปเล่นแบบไม่ได้ลองซ้อมกันก่อนเลยก็จะเทพไปหน่อย อีกอย่างที่ผ่านมางานจงอินมันเยอะจะตายเลยไม่ค่อยได้ไปแข่งอะไรที่ไหนเท่าไหร่มันก็เลยต้องเรียกแม่งมาซ้อมเนี่ยแหละ ก็นึกขอบคุณคยองซูอยู่เล็กๆที่ทำให้จงอินมันรับงานถ่ายแบบของมันน้อยลง เลยทำให้มีเวลาได้มาซ้อมร่วมวงกันได้มากขึ้นหน่อย

 

“ กูก็ยังไม่ได้ว่าอะไรเลย ” จงอินทำหน้าเหนือยๆเมื่อเห็นว่าไอ้เตี้ยมันเริ่มจะพูดมาก

 

แต่สายตามึงอ่ะด่ากูเต็มๆ ฟาย!! ห่างๆกันซะบ้างอยู่คอนโดก็อยู่ด้วยกัน แหม ปกติไอ้เรื่องโดดเรียน เรื่องซ้อมดนตรีนี่ชอบจัง พอจะมีเมียแล้วลืมเพื่อนนะมึงอ่ะ ติดคยองซู ไอ้ห่า!! ” ผลักหัวไอ้คนจะได้เมียแล้วลืมเพื่อนไปสองสามรอบเพื่อความสะใจ

 

แหมแต่ก่อนโดดเรียนเป็นว่าเล่นทีวันนี้ให้โดดเรียนหน่อยหน้างี้บูดเป็นตูดหมา

หมั่นไส้โว้ย!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

นี่ก็เพิ่งจะเรียนจบคาบแรกของวันไปแต่เพราะในคาบมีงานให้ทำและต้องส่งในคาบเพื่อนๆเลยให้คยองซูเป็นคนถือกองสมุดไปส่งที่ห้องพักครูโดยที่คนตัวเล็กก็ไม่ได้คิดจะเถียงหรือมีความเห็นอะไรเพราะยังไงคยองซูก็แค่คิดว่าได้มีประโยชน์ในสายตาคนอื่นๆบ้างก็พอแล้วถึงกองสมุดมันจะดูหนักไปหน่อยสำหรับเขา

 

ครืดด!

 

‘ มิ ทำอะไรอยู่

 

เสียงแจ้งเตือนของโปรแกรมแชท(ที่กว่าเขาจะเรียนรู้ได้จงอินก็เหนื่อยจะสอนเขาแทบตาย) สั่นในกระเป๋ากางเกงจนร่างบางที่กำลังถือกองการบ้านของเพื่อนในห้องจะเอาไปส่งให้ห้องพักครูต้องหยุดและล้วงมือถือขึ้นมาดู จริงๆก็พอจะรู้ว่าแล้วว่าใครส่งมา เพราะนอกจากจงอินแล้วคยองซูก็ไม่ได้ติดต่อกับใครที่ไหน แต่ก็ต้องนึกแปลกใจที่เห็นว่าเป็นแชทของแบคฮยอนที่แชทมาหาเขา ดีที่กองสมุดมันไม่ได้หนักมากทำให้คยองซูเอากองการบ้านอุ้มไว้ได้ด้วยแขนเดียว อีกมือก็พยายามพิมพ์ตอบแชทกลับไป

 

 

‘ แบคฮยอนหรอ ? ’

 

สงสัยคนเรียกมึงว่า ‘มิจะมีหลายคนสินะ ’ อ่านเสร็จก็รู้ทันทีว่าไอ้ประโยคประชดแบบนี้คงมีแต่จงอินคนเดียว สงสัยจงอินคงเอาโทรศัพท์ของแบคฮยอนมาเล่นแน่เลย

 

‘ อา แล้วจงอินไม่ซ้อมดนตรีหรอ

 

ก็เห็นแบคฮยอนบอกว่าวันนี้จงอินต้องไปซ้อมดนตรีเตรียมขึ้นงานโรงเรียนนี่หน่า

 

‘ พักอยู่ …อยู่ไหนกูจะไปหา ’

 

 

ปึกก!!

 

ยังไม่ทันได้ตอบอะไรกลับไป ก็ต้องนิ่วหน้าเมื่ออยู่ๆก็รู้สึกได้ว่าชนเข้ากับร่างสูงของใครบางคน แรงชนทำให้กองสมุดที่ถือเอาไว้ตกกระจัดกระจายอยู่ที่พื้น

 

ขะ ขอโทษครับ

 

เฮ้ เจอกันอีกแล้วนะ :)

 

นี่มัน

 

จำไม่ได้หรอ ? ”

 

คนที่เจอกันที่ซุปเปอร์วันนั้นนี่

 

หน้าคุ้นๆเคยนอนกับฉันหรือเปล่า

 

อยู่โรงเรียนเราด้วยหรอ?

 

“ ร..เรา เราจำไม่ได้หรอกดันแว่นขึ้นชิดจมูกก่อนจะรีบก้มลงเก็บสมุดบนพื้นอย่างเร่งรีบ คยองซูก็แค่คิดว่าคนตรงหน้าไม่น่าไว้ใจที่จะให้อยู่คุยด้วยซักเท่าไหร่ พอเก็บเสร็จก็รีบลุกขึ้นแล้วเดินผ่านอย่างที่ไม่ได้คิดจะหันไปคุยด้วยอีก

 

“ Wait! เดี๋ยวสิ  รีบไปไหนล่ะ ” แรงดึงที่คอเสื้อด้านหลังทำให้คนตัวเล็กเดินไปต่อไม่ได้ ท่าทางลุกลี้ลุกลนจนคนตัวสูงกว่าต้องกลั้นขำ ดูก็รู้ว่าไอ้ตัวเล็กนี่จำเขาได้แน่แต่แค่อยากจะรีบไปให้พ้นๆจากเขาตั้งหาก

 

 

โอเซฮุน ฉันชื่อโอเซฮุน เพื่อนสนิทคิมจงอิน

 

 

เพื่อนจงอินหรอ ?

 

พอคอเสื้อถูกปล่อยออกคยองซูก็หันหน้าไปหาร่างสูง จะว่าไปหน้าตาแบบนี้ก็คุ้นอยู่เหมือนกัน ใบหน้าได้รูปที่ตอนนี้มันไม่มีแว่นตากันแดดบังเหมือนวันที่เจอที่ซุปเปอร์แล้วเลยทำให้คยองซูได้เห็นหน้าของคนตรงหน้าชัดๆ แล้วก็ต้องร้องอ๋อในใจเมื่อคยองซูคิดว่าเขาจำได้แล้วว่าเคยเห็นหน้าแบบนี้ที่ไหน  วันที่เขาไปคอนโดของจงอินและตอนจะกลับบ้าน คนที่เจอกันตอนจะเดินไปที่ลิฟท์ คนที่เหมือนว่าจะดูไม่ค่อยถูกกับจงอินซักเท่าไหร่

 

ไง ไม่ต้องมองมากฉันรู้ว่าตัวเองหล่อมือหนาเสยผมสีอ่อนพอๆกับสีผมของจงอินขึ้นลวกๆ

 

เพื่อนจงอินจริงๆหรอ

 

“ Nope, He’s My Ex-Boyfriend :)

 

!!!!

 

“ Hey! Just Kidding ฮ่าๆ หน้าตอนนายตกใจนี่น่ารักดีนะเนี่ย ” พอเห็นใกล้ๆก็ไม่ได้นึกแปลกใจที่ไอ้จงอินมันจะหวงนักหวงหนา เพราะดูไปดูมาไอ้หน้าตื่นๆอย่างกับลูกนกแบบนี้มันก็ดูน่ารักดีเหมือนกัน  เห็นแบบนี้แล้วมันน่าแย่งไอ้จงอินมาเล่นสนุกบ้างซะแล้ว

 

ทำหน้าแบบนี้ไม่เชื่อละสิว่าฉันเป็นเพื่อนจงอิน

 

รู้อยู่แล้วจะถามทำไมกัน

 

ถ้าไม่ได้เป็นเพื่อนมันฉันคงไม่รู้ว่านายน่ะชื่อ โดคยองซู... จริงไหม? ”

 

รู้จักชื่อเราด้วย


น่ากลัวจัง

 

เฮ้! นี่ไม่เชื่อจริงๆใช่ไหมว่าฉันรู้จักไอ้จงอินมันน่ะ

 

..เราขอตัวก่อนนะ เอ่อ เราขอสมุดในมือนายคืนด้วย …ได้ไหม ” จริงๆถ้าคนตรงหน้าไม่ใช่คนเดี๋ยวกับที่มาถามว่าเคยนอนด้วยกันไหมที่ซูปเปอร์คยองซูว่าเขาอาจจะไม่รู้สึกกลัวเท่านี้มาก่อนก็ได้ ตอนแรกคยองซูก็กะว่าจะเดินเลี่ยงออกไปเลย แต่พอมองดีๆแล้วสมุดที่เขาทำตกพื้นเมื่อกี้นี้มันมีสองสามเล่มที่อยู่ในมือของอีกฝ่าย ประโยคที่ดูจะกล้าๆกลัวๆของคนตัวเล็กมันทำให้เซฮุนหัวเราะ นี่ถ้าเป็นคนอื่นคงไม่มาพูดขอตัวอะไรแบบนี้หรอก คงจะกระชากสมุดในมือเขาแล้วเดินไปเลยมากกว่า

 

จะไปไหนหล่ะ เดี๋ยวฉันเดินไปส่ง

 

..แต่.. ”

 

ฉันไม่ใจร้ายพอจะเห็นคนตัวเล็กๆแบบนายถือกองสมุดหนักๆพวกนี้ไปคนเดียวหรอกนะ ได้ล้มก่อนไปถึงที่แน่ๆ ” เซฮุนหยิบกองสมุดปึกใหญ่ๆแบ่งมาถือเอาไว้เองอย่างถือวิสาสะก่อนจะเพยิกหน้าไปข้างๆเป็นนัยว่าให้คนตัวเล็กเดินนำทางไปได้แล้วโดยไม่ได้สนท่าทางขัดขืนของคยองซูเลยแม้แต่นิดเดียวจนทำให้คนตัวเล็กต้องดันแว่นที่จะหล่นจากจมูกให้ขึ้นไปให้เข้าที่ก่อนจะถอนหายใจเดินนำคนพูดไม่ฟังด้วยความจำใจ

 

คยองซูก็เริ่มจะเชื่อนิดๆแล้วล่ะว่าเซฮุนกับจงอินเป็นเพื่อนกันจริงๆ

 

...นิสัยไม่ฟังแถมชอบมัดมือชกนี่เหมือนกันเลย :'(

 

 








 

@ห้องซ้อม

 

 ชานยอล กูคิดผิดหรือเปล่าที่ปล่อยให้จงอินมันออกไปตามหาคยองซูทั้งๆที่กูบอกจะพักแค่ 15 นาที ” แบคฮยอนถอนหายใจพรืดแล้วเดินไปเปิดตู้เย็นเพื่อหาน้ำดื่มแก้คอแห้งจากการร้องเพลง จริงๆไอ้เรื่องซ้อมน่ะมันก็เหลือแต่ซ้อมรวมวงกันเท่านั้นแหละ ไอ้พวกโน้ตพวกคีย์ที่ต้องปรับกันมันได้อยู่แล้วแต่มันมีหลายเพลงที่จะต้องเล่นเลยอยากให้วันนี้มันหนักไปเลยทีเดียว เวลาที่เหลือจะได้เบาๆกันหน่อย แต่ก็นะ เห็นเพื่อนไม่มีอารมณ์ร่วม ไม่อินสักเท่าไหร่เลยปล่อยให้มันเอาโทรศัพท์ไปแชทหาคยองซูแล้วก็ปล่อยให้มันออกไปหาน้องนกของมันเพื่อเรียกกำลังใจสักหน่อยก่อนที่จะเริ่มซ้อมต่อ แต่พอแบคฮยอนคิดไปคิดมาเขาว่าคงได้เพิ่มเวลาพักแน่ๆ

 

ถูกแล้ว ถ้ากูเป็นจงอินถึงจะมีเวลาแค่ 15 นาที กูก็อยากออกไปเห็นหน้ามึงอยู่ดี

 

พรืดด!

แค่ก! แค่กกๆ!! ไปเจอกับหน้าแม่มึงเหอะชานยอล แค่กๆ ทำไมต้องยกตัวอย่างมึงกับกูด้วยวะ! ”

 

                  หึ… ” เสียงทุ้มถูกเปล่งออกมานิ่งเรียบ ชานยอลยืดตัวลุกจากโซฟาเต็มความสูงก่อนจะค่อยๆเดินเข้ามาใกล้เพื่อนสนิทตัวเตี้ยที่กำลังสำลักน้ำอย่างเอาเป็นเอาตาย

 

                  ..อะไรของมึง

 

                  มึงยังต้องให้กูบอกอีกหรอว่าทำไม หรือต้องให้กูบอกคนอื่นก่อนไหมว่าเราเป็นอะไรกัน ” มือใหญ่ของชานยอลดึงข้อมือเล็กที่กำลังดันอกของเขาออก

 

                  !!!

                 

                  ได้กันแค่ครั้งสองครั้งมึงอย่ามากดดันกูชานยอล ปล่อย ” นี่ชานยอลมันเริ่มจะลามปามใหญ่และ เห็นเขาทำตัวปกติก็ชักจะเอาใหญ่ แม่งเอ๊ย!

 

                  “ กูว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะชานยอล อย่ามางี่เง่าให้กูอารมณ์เสียได้ป่ะวะ ”

 

                  ความอดทนของกูมีขีดจำกัดแบคฮยอน เด็กๆที่มึงคั่วอยู่เลิกซะ! ถ้ามึงยังทำตัวเหมือนหมาไม่มีเจ้าของแบบนี้กูไม่รับประกันความปลอดภัยของมึงนะ ”

 

                  “ … ”

 

                  “ … ”

 

                  บรรยากาศในตอนนี้มันเดดแอร์แบบสุดๆ ไม่มีใครพูดแต่นัยต์ตาทั้งสองนั้นยังคงสบประสานกันราวกับกำลังทำสงครามประสาทกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ปกติแล้วชานยอลรู้ตัวเองดีว่าเขาไม่มีทางพูดขู่แบคฮยอนแบบนี้แน่ๆ แต่ยิ่งแบคฮยอนทำตัวลั้นล้าหน้าหม้อกับสาวๆหนุ่มๆทั่วโรงเรียนไปเรื่อยๆแบบนี้มันก็ทำให้คนที่พยายามจะมองข้ามนิสัยของเพื่อนที่เป็นมากกว่าเพื่อนอย่างเขาเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาเสียเฉยๆ

 

Rrrrrr

 

                  เสียงเรียกเข้าของมือถือไอ้จงอินที่แบคฮยอนยึดมาดังขึ้นมันทำให้แบคฮยอนผลักชานยอลออกแล้วกดรับทันที ไม่ได้มองด้วยว่าใครโทรมา แต่ก็ยังนึกขอบคุณเจ้าของสายที่โทรมารู้จังหวะพอดิบพอดี แม่งไม่รู้ไอ้ชานยอลมันเป็นห่าอะไร ทำไมต้องหัวร้อนพูดเรื่องนี้ด้วย คิดว่ากูกลัวหรอ ปกติมันเคยขรึมใส่เขาที่ไหน ก็ตามใจกูตลอดอ่ะ วันนี้เป็นอะไร มึงเมนมาหรอสาดดดด

 

                  สวัสดีครับโทรศัพท์คิมจงอินครับอ้าวพี่ลู่..เอ่ออ จงอินหรอครับ มันลืมโทรศัพท์ไว้น่ะครับอยู่ในโรงเรียนแล้วอ๋อ อยู่ที่ลานจอดรถใช่ไหมครับ ให้ผมไปรับพี่แทนไหม พอดีจงอินมันไปไหนไม่รู้โอเคครับเดี๋ยวเจอกันครับ

 

                  “ พี่ลู่หานมา เดี๋ยวกูออกไปรับ…มึง จะไปด้วยหรือเปล่า ” พอวางสายเสร็จก็จำใจหันหน้าไปถามคนตัวโตที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังเขา สายตาที่จ้องมองมามันทำให้แบคฮยอนรู้สึกเหมือนว่าตัวเองตัวเล็กลง คล้ายเด็กมีความผิดติดตัว มึงเป็นอะไรแบคฮยอน พอไอ้หูกางนี่มันตึงใส่หน่อยมึงถึงกับนอยด์เลยหรอ มึงบ้าหรอ!!

 

                  “ …. ”

 

                  ฮัลโหลว มีใครอยู่ในสายกับกูมั้ยย ชานยอลมึงช่วยกูฟังหน่อย ” พอเห็นว่าคนตัวสูงไม่มีท่าทีว่าจะตอบสนอง แบคฮยอนเลยทำมือคล้ายกำลังคุยโทรศัพท์เขย่งยื่นไปประกบที่หูกางๆของใครอีกคนที่เริ่มอมยิ้มออกมานิดๆ

 

                  แถวบ้านกูเรียกว่าง้อนะเห้ย!

 

                  หึ

 

                  “ หายงอนเป็นตุ๊ดได้และ กูจะได้รีบไปหาที่ลู่คนสว…โอ้ยย!! เจ็บนะไอ้สัด! ” ยังไม่ทันจะง้อกันได้ดีๆ นี่มันก็ตบหัวกูอีกแล้วครับ เกิดเป็นพี่แบคฮยอนคนลั้นล้านี่แสนลำบาก ความหล่อ(?)มันเป็นพิษจริงๆครับ

 

                  “ ตอนแรกกูว่าจะนั่งเล่นอยู่นี่ แต่เห็นทีกูต้องไปด้วย..เดี๋ยวคนมันจะไม่รู้ว่าหมาตัวนี้มันมีเจ้าของแล้ว ”

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

@ห้องพักครู

 

อ้าวคยองซู มาทำอะไรหล่ะเรา? ” พอผลักประตูเข้ามาในห้องพักครูที่แอร์เย็นช่ำจนขนลุก คุณครูมินซอลอาจารย์ที่ปรึกษาของห้องคยองซูก็เอ่ยปากทักลูกศิษย์คนโปรดทันที

 

“ เอาสมุดการบ้านครูเฮซองมาส่งน่ะครับ ” คยองซูยิ้มตอบพร้อมทั้งเดินเข้ามาโดยพาเพื่อนแปลกหน้าที่เพิ่งจะรู้จักเมื่อกี้เข้ามาด้วย

 

 

เอ่า! นี่รู้จักกันด้วยหรอ คยองซู? เซฮุน? ” เสียงของครูสาวดูแปลกใจขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นว่าใครที่เดินเข้ามาพร้อมกับคยองซูและมันก็ทำให้คยองซูที่เพิ่งวางสมุดลงบนโต๊ะครูเฮซองเสร็จยิ่งงงเข้าไปใหญ่

 

ดีแล้วครูฝากโอเซฮุนให้เธอดูแลด้วยได้ไหมคยองซู โอเซฮุนเขาเพิ่งย้ายมาจากต่างประเทศวันนี้ ยังพูดภาษาเกาหลีไม่ค่อยได้ โชคดีที่เธอกับเซฮุนรู้จักกันจะได้คอยดูแลเซฮุนด้วย นี่ครูก็กะจะพาเซฮุนไปแนะนำในห้องตอนคาบโฮมรูมอยู่พอดีแต่วันนี้เซฮุนเขาไม่ได้ใส่ชุดยูนิฟอร์มมา ”

 

เป็นความโชคดีที่คยองซูรู้จักกับนักเรียนใหม่ เธอจะได้ไม่ต้องห่วงว่าเซฮุนจะปรับตัวเข้ากับที่นี่ได้ไหม เมื่อกี๊เธอก็เป็นคนบอกให้เซฮุนออกไปเดินๆดูแถวๆนี้ไปก่อน แต่ไม่คิดว่าเซฮุนจะมาอยู่กับคยองซูซะได้

 

..ครับ?! ”

 

เซฮุนเป็นนักเรียนใหม่ห้องเขา?

มาจากต่างประเทศ? พูดเกาหลีไม่คล่อง?

แล้วเมื่อกี้…

 

..ผมก็เห็นเขาพูดเกาหลีได้นี่ครับ เซฮุนบอกอาจารย์ไปสิ บ..บอกสิ ” มือเล็กที่ขอบเสื้อของอีกฝ่ายถูกกระตุกเบาๆ เพื่อเร่งให้เซฮุนตอบกับครูมินซอลไปว่าจริงๆแล้วเซฮุนพูดเกาหลีได้

 

“ Hmm? I don’t understand what you say 

 

!!!

 

“ ไม่จริง เซฮุนเรารู้ว่านายพูดได้ ” นี่มันอะไรกัน ตอนนี้พอจะพูดอะไรไปคนข้างๆก็ทำเหมือนว่าไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูดไปซะทุกอย่างเมื่อเห็นว่าอาจารย์ซึงกิมองอยู่ก็เอาแต่พูดภาษาอังกฤษ ทั้งๆที่เมื่อกี๊นี้ยังคุยเป็นภาษาเกาหลีกับเขาคล่องอยู่เลย ถึงแม้ว่าจะเป็นอังกฤษคำเกาหลีคำก็เถอะ!

 

..ผมดูแลเซฮุนไม่ได้ครับครู ผมต้องดูจงอิน ” ดูแลจงอินก็ว่ายากแล้วถ้าจะให้มาดูแลเซฮุนอีกคนคยองซูคิดว่าเขาคงตายแน่ๆ แต่ก่อนที่จะได้พูดอะไรต่อ

 

“ I Guss you must help me bab ” ยังไม่ทันจะสงสัยว่าประโยคเมื่อกี้เซฮุนหมายถึงอะไร มือใหญ่ที่ล้วงเข้าไปในประเป๋ากางเกงก็หยิบเอาอะไรบางอย่างขึ้นมาในกำมือ และค่อยๆแบออกไปตรงหน้าคยองซูช้าๆ

 

“ …นั่นมัน สร้อยของเรานี่! ” สร้อยข้อมือของเขาที่มันหายไปเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน ตอนแรกคยองซูคิดว่ามันน่าจะหาไม่เจอแล้วซะอีก แล้วทำไมถึงไปอยู่กับเซฮุนได้แหละ

 

สร้อยข้อมือเส้นเล็กที่มีจี้รูปแว่นตาเล็กๆห้อยอยู่ตรงกลาง มันคือของสำคัญสำหรับคยองซู จงอินเป็นคนซื้อให้เขาและเขาต้องการได้มันคืน

 

ดีใจที่มันยังไม่หายไป 

 

เฮ้  ใจเย็น Nerdy อยากได้ก็รับปากครูไปสิ ” เซฮุนยกสร้อยเส้นนั้นขึ้นสูงจนคนที่เอามือมาคว้าตอนทีเผลอคว้าไม่ถึง เขาเป็นคนเก็บสร้อยได้ จะเอาไปง่ายๆมันก็ไม่แฟร์กับเขาสิจริงไหม?

 

!!!

 

“ คยองซู ถ้าเราไม่สะดวกจริงๆครูก็จะลองหาเพื่อนคนอื่น…” ถ้าลูกศิษย์เธอไม่สะดวกใจ เธอก็จะไม่บังคับเพราะยังไงเธอก็เคยไหว้วานให้คยองซูช่วยดูแลจงอินมาแล้วครั้งหนึ่ง

 

 

“ ด..ได้ครับ!! ผมจะดูเซฮุนเอง

 

 

 

 

หายไปไหน ห้องเรียนก็ไม่มี โทรไปก็ไม่รับ

 

            ตอนนี้เขากำลังเดินหาไอ้มิจนจะรอบโรงเรียนอยู่แล้ว นี่พอรู้ว่าพักก็รีบเอาโทรศัพท์ไอ้แบคฮยอนแชทหาคยองซูทันที ตอบได้อยู่ประโยคสองประโยคเท่านั้นแหละ ก็หายไปอ่านแล้วไม่ตอบ โทรไปก็ไม่รับสาย เหลือที่สุดท้ายที่ยังไม่ได้ไปก็คือตึกพักครู...

 

             ใครจะว่าจงอินทำตัวเวอร์ทำตัวติดกับคยองซูเกินไปก็ช่าง ก็เขาเป็นคนแบบนี้  จะว่ามันเป็นนิสัยก็คงใช่เพราะเวลาเขา ชอบอะไรแล้วนิสัยขี้หวง อยากเอามาอยู่ใกล้หูใกล้ตามันก็จะกำเริบทุกที ใครหน้าไหนก็เอาไปไม่ได้ถ้าเขาไม่อนุญาตเหมือนเด็กหวงของ กับคยองซูก็เหมือนกันตรงที่เขากลัว กลัวคนอื่นจะมายุ่งวุ่นวาย กลัวไอ้มิมันไปแจกยิ้มให้ใครเรี่ยราด กลัวจนเป็นความหวงโดยที่ตัวเองก็ไม่รู้ตัวว่ามันเกิดขึ้นตอนไหน

 

              สักพักขายาวๆของนายแบบหนุ่มก็ก้าวมาหยุดอยู่ตรงหน้าตึกพักครู มองไปรอบๆเพื่อหาร่างเล็กที่ตามหา แต่ก็ต้องสะดุดกับร่างของคนสองคนที่กำลังเดินลงมาจากตึก ร่างสูงโปร่งที่กำลังเดินคู่มากับร่างเล็กที่เขาตามหาทำให้จงอินขบกรามแน่น

 

เซฮุนอยู่กับไอ้มิได้ยังไง

 

แต่ก่อนจะเดินไปถึงตัวภาพที่เห็นก็ยิ่งทำให้สติของเขาขาดสะบั้นเมื่อเห็นว่ามือของไอ้เซฮุนมันกำลังจะยกขึ้นไปสัมผัสกับแว่นตากรอบหนาของคยองซู

 

 

!!!

 

             เอามือของมึงออกไปเดี๋ยวนี้!! ”

 

            ผัวะะ!!

 

มาถึงไม่พูดพร่ำทำเพลงจงอินก็ตรงเข้าไปจับแขนของเซฮุนออก บีบแน่นก่อนจะผลักออกจนอีกฝ่ายเซ โดยที่ไม่ปล่อยเวลาให้นานหมัดหนักๆก็ประเคนเข้าใส่ใบหน้าหล่อของเซฮุนจนอีกฝ่ายล้มลงไป และหวังจะไปซ้ำอีกรอบถ้าไม่ติดว่าคยองซูที่ดูจะตกใจ มากอดแขนของเขาเอาไว้แน่น

 

จงอิน!! จงอินทำอะไร!! ”

 

มิ ปล่อย!! ” คยองซูรู้ว่าตอนนี้เขารั้งจงอินไม่ไหวแน่ๆ พอจงอินสะบัดออกจากเขา คยองซูเลยตัดสินใจวิ่งไปขวางระหว่างเซฮุนและจงอิน

 

ตอนนี้คยองซูไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมอยู่ๆจงอินก็ตรงเข้ามาหาเรื่องเซฮุน ทำไมเซฮุนถึงบอกว่าเป็นเพื่อนกับจงอินทั้งๆที่แค่มองก็รู้แล้วว่าไม่ใช่แน่ๆ คำถามมันตีกันปั่นไปหมดแต่สิ่งที่คยองซูพอจะทำได้ก็คือห้ามไม่ให้ใครต้องเจ็บไปมากกว่านี้

 

ไอ้มิ! มานี่!! ” และดูเหมือนว่าคยองซูจะไม่รู้ตัวเลยว่าทำแบบนี้มันยิ่งทำให้จงอินไม่พอใจขึ้นไปอีก

 

..แต่นี่เพื่อนจงอินนะ

 

หึหึ หมัดยังหนักเหมือนเดิมนะเพื่อน ” พอลุกขึ้นมาได้ร่างสูงโปร่งของเซฮุนก็กระยุกยิ้มก่อนจะปาดเลือดข้างมุมปากที่เริ่มไหลออกมานิดๆอย่างสบายๆ เซฮุนรู้ว่าเขาไม่ต้องรีบร้อน ยิ่งร้อนกลับไปก็ยิ่งคุยกันไม่สนุกสิจริงไหม ความจริงก็คิดอยู่แล้วว่าที่กลับมาเนี่ยคงต้องเจอหมัดของจงอินมันสักสองสามหมัด แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะเร็วขนาดนี้ คิดแล้วก็ตลกดีที่เขาไม่จำเป็นต้องไปหาจุดอ่อนของจงอินที่ไหนไกล ไม่ผิดจากที่คิดเอาไว้เลย

 

 

แค่เมื่อกี้ลองจะถอดแว่นเด็กแว่นนี้นิดหน่อย ก็ดูเหมือนว่าไอ้จงอินมันจะสติแตกซะแล้ว

 

มันไม่ใช่เพื่อนกู!! กูบอกให้มานี่ไงมิ!! ” สันกรามของจงอินขบแน่นจนชัดเป็นสัน ดูก็รู้ว่าตอนนี้จงอินกำลังโมโห แต่ก็ไม่เห็นต้องเสียงดังกันขนาดนี้เลยนี่

 

นี่มันเรื่องอะไรกันตอนนี้คยองซูงงไปหมดแล้ว

 

อาาา ไหนเซฮุนบอกเราไงว่าเป็นเพื่อนสนิทกับจงอิน โกหกเราหรอ ” คนตัวเล็กเบิกตากว้างก่อนจะรีบหันไปพูดเสียงเบาๆกับร่างสูงที่ยืนยิ้มเท่ๆเลือดไหลตรงขอบปากอยู่ข้างหลังที่ดูจะไม่ได้สะทบสะท้านเท่าไหร่

 

ความจริงจะว่าเพื่อนก็ไม่ค่อยถูกหรอก เรื่องมันยาวน่ะ ” ยักคิ้วส่งไปให้จนคยองซูต้องหน้าเสีย

 

มิ!! ถ้าอยากให้กูหยุดก็มานี่!!! ” ยิ่งเห็นไอ้มิมันเข้าไปกระซิบกับมันก็ยิ่งทำให้เขาทนไม่ไหว เดินตรงเข้าไปกระชากแขนคนตัวเล็กให้เดินออกมาด้วยกัน แต่พอหันหลังจะเดินไปก็ถูกเสียงทุ้มรั้งเอาไว้เสียก่อน

 

“ เดี๋ยวสิ… ” ไม่ว่าเปล่าร่างสูงโปร่งไม่แพ้กันของเซฮุนก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าจงอินอย่างที่ดูไม่รู้สึกโกรธที่ถูกต่อยจนเลือกกลบปากแบบนั้น จงอินรู้ว่าเซฮุนกำลังกวนประสาทเขามากกว่า

 

ฮ่าๆ ไม่มีอะไร ก็แค่จะบอกว่าคยองซูนี่น่ารักดีว่ะ ..อยากลองเลย ” พูดเสร็จก็ผละออก มือใหญ่ตบลงไปที่ไหล่กว้างของจงอินสองทีก่อนจะยกยิ้มชอบใจ โดยไม่ลืมมองเลยไปข้างหลังที่มีร่างเล็กของคยองซูทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อยู่

 

“ ไอ้เหี้ยมึง!!

 

พลั่ก!! ผัวะะ!!

                 

จงอินพุ่งเข้าใส่ร่างสูงตรงหน้าแล้วส่งหมัดชกไปที่แก้มขวาของเซฮุนเต็มแรงจนหน้าหันไปตามแรงหมัด จนคนตัวเล็กวิ่งเข้ามาจับแขนแกร่งของจงอินด้วยความที่ทั้งตกใจอีกรอบแล้วก็กลัวทำให้ร่างเล็กส่งเสียงพูดอย่างสั่นเครือ

 

จงอิน!!…..พอแล้ว…พอแล้วนะ ”

 

“ …เราขอร้อง  

 

 

โธ่เว้ยยย!! ”

 

 แค่เขาเห็นว่าคยองซูกำลังจะร้องไห้มันก็ทำให้เขาต้องหยุดทุกอย่าง กำหมัดแน่นห้ามใจไม่ให้ซ้ำไปที่ไอ้เซฮุนอีกครั้งก่อนจะตัดสินใจเดินไปคว้าข้อมือเล็กแล้วเดินออกไปจากตรงนี้ทันที ปล่อยให้เซฮุนที่ยกมือขึ้นนวดไปที่แก้มข้างที่โดนต่อยมองตามก่อนจะยกยิ้ม

 

 

   รู้สึกว่าคนเฉิ่มๆของคยองซูจะพิเศษกับจงอินมากกว่าที่เขาคิดไว้

 


 

 

 

 

 

 

 

@ห้องซ้อม

 

              ปึง!

              เสียงประตูห้องซ้อมที่ถูกเปิดและปิดดังสนั่น หลังจากปล่อยให้ไอ้เซฮุนมันยืนเดินออกจากที่เกิดเรื่องทั้งเขาและคยองซูก็เงียบกันมาตลอดทาง โดยที่เขาก็ไม่คิดที่จะคุยอะไรกับใครตอนนี้ มีเพียงมือของเขาที่จับกุมมือเล็กเอาไว้ตลอดทางจนมาถึงที่นี่

 

                  ตอนนี้เขากำลังโมโห

                  ไม่ได้โมโหไอ้มิ แต่โมโหไอ้เซฮุน

 

                  เขาไม่รู้ว่าไอ้เซฮุนมันมาอยู่นี่ได้ไง และมาอยู่กับคยองซูได้ยังไง  รู้แต่ตอนนี้เขาจะไม่ยอมให้ไอ้มิเข้าใกล้เซฮุน เขาเคยพลาดมาครั้งนึงแล้วและเขาจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีก

 

                  ไม่มีทาง

 

                  หมับ!

                  ร่างใหญ่เปลี่ยนมือที่จับกุมอีกฝ่ายไว้เปลี่ยนเป็นคว้าเข้ามากอดเอาไว้แทน พ่นลมหายใจร้อนออกมาระงับอารมณ์และเรียกสติของตัวเองคืนมา โดยที่คนในอ้อมกอดก็ยอมให้อีกคนกอดแต่โดยดี ตอนนี้จงอินแค่ต้องการปรับอารมณ์ของตัวเองให้เย็นลง

 

ผ่านไปนานหลายนาทีจนเย็นลงร่างสูงก็ค่อยๆปล่อยกอดให้หลวมขึ้นมาหน่อยเพราะกลัวว่าคนตัวเล็กจะหายใจไม่ออก

 

                  ขอโทษ เมื่อกี๊กลัวหรือเปล่า ” เผยรอยยิ้มออกมาเมื่อเห็นอีกฝ่ายส่ายหัวไปมา ตาแป๋วๆของคนตรงหน้ามันยังพอทำให้จงอินใจชื้นได้ว่าไอ้มิมันไม่ได้กลัวเขาที่เขาต่อยไอ้เซฮุนไป เสียงที่ร้องห้ามเขาเมื่อกี๊มันสั้นกลัวจนเขาต้องหยุด ไม่อยากให้ไอ้มิกลัว เหมือนที่เคยกลัวเขาอีก

                 

 

                  เรา..เราไม่เป็นไร ” อดไม่ได้ที่จะยกมือขยี้กลุ่มผมนุ่มอย่างเบามือ

 

                  แปปนึงนะแต่ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ มือหนาล้วงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก และไม่นานนักปลายสายก็รับ

 

                  [จงอิน มึงอยู่ไหนเนี่ย ]

 

                  “ อยู่ห้องซ้อม มึง…ลู่หานถึงโรงเรียนหรือยัง …มึงบอกให้ลู่หานกลับไปไม่ต้องมาหากูแล้ว ” วันนี้จงอินรู้อยู่แล้วว่าผู้จัดการตัวเล็กของเขาจะมาและก็น่าจะโทรเข้าเครื่องเขาว่าถึงแล้ว แต่โทรศัพท์เขามันดันอยู่ที่แบคฮยอนและโทรศัพท์แบคฮยอนก็อยู่ที่เขา และในโทรศัพท์แบคฮยอนก็ไม่มีเบอร์ลู่หานอีกเลยต้องโทรเข้าเครื่องเขาเผื่อให้ไอ้แบคฮยอนบอกลู่หานว่าให้กลับไปเลย

 


                  [เออๆ เนี่ยๆกูกำลังจะไปเจอพี่เขา เดี๋ยวกูบอกให้] ฟังที่ไอ้แบคฮยอนพูดไป ก็จับมือเล็กให้เดินมานั่งลงที่โซฟาด้วยกัน

 


                  อื้ม ขอบใจมาก ” กดวางสาย ก่อนจะหันมามองไอ้มิที่กำลังก้มมองมือของตัวเองและพอรู้ว่าเขามองอยู่ก็ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาสบตาโดยที่ทั้งเขาและไอ้มิต่างก็ไม่คิดที่จะพูดอะไรกันออกมา

                 

“…”

“…”


จงอิน ” แล้วจู่ๆคนตัวเล็กก็เรียกชื่อจงอินขึ้นมาเมื่อเลื่อนสายตาผ่านแล้วไปสะดุดกับมือเรียวของร่างสูงที่วางเอาไว้อยู่บนตักของตัวเอง

 

              จงอินไม่ได้ตอบอะไรออกไปแต่ก็หันมองตามไปยังสิ่งที่ร่างบางกำลังมองอยู่

 

ดีดสายกีต้าร์แล้วมันเป็นแผลหน่ะ ” พูดเสร็จก็ยกนิ้วหัวแม่มือขึ้นมาดูอย่างนึกขำนิดๆที่ทำไมเขาไม่รู้ตัวเลยว่าโดนบาด

 

              “ จงอินมือจงอินก็บวมมากเลย ทำไมจงอินต้องไปชกเซฮุนด้วย… ”

 

             เป็นห่วงมันก็ไม่ต้องมาจับมือกู ปล่อย! ” พอเห็นไอ้มิมันยื่นมือมาจับก็ขืนมือออกอย่างหงุดหงิด ห่วงมันมากหรือไง เขาต่อยมันก็เจ็บมือเหมือนกัน แต่ไอ้มิมันกลับพูดเหมือนเป็นห่วงมัน คิดแล้วอยากจะไปกระทืบไอ้เซฮุนให้หายไปจากโลก!

 

             “ ม..ไม่ใช่นะ เราแค่ไม่อยากให้จงอินมีเรื่อง จงอินชกเซฮุนมือจงอินมันถึงบวมแบบนี้ แล้วจงอินก็โดนสายกีต้าร์บาดอีก จงอินต้องขึ้นเล่นงานโรงเรียนอีกไม่กี่วันถ้าไม่หาย เล่นกีต้าร์ไม่ได้จะทำยังไง ระ..เราเป็นห่วงจงอินหรอกนะ

 

เห็นหน้าตาตื่นๆของไอ้มิที่รีบพูดเพราะกลัวเขาเข้าใจผิดจนหอบทำให้ความหงุดหงิดเมื่อกี้มันหายไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับคำว่า เราเป็นห่วงจงอินโกรธได้ไม่ถึงนาทีแค่คนตัวเล็กพูดว่าเป็นห่วงออกมาก็แทบจะกลั้นยิ้มไว้ไม่ไหว

 

เจ็บไหมถามเสร็จก็ใช้ตาโตๆมองผ่านกรอบเลนท์หนาๆมายัง จงอินมือเล็กดึงมือของเขาเขาไปใกล้ก้มลงไปมองแผลตรงนิ้วหัวแม่มือกับหลังมือที่บวมขึ้นนิดๆของเขาด้วยท่าทีที่ทำให้จงอินต้องลอบยิ้มออกมาให้กับความน่ารักของคนตัวเล็กที่ดูเหมือนว่าจะเริ่มเป็นฝ่ายเข้ามาหาเขาก่อนโดยที่เขาไม่ต้องรุกเหมือนทุกทีให้เสียเวลา

 

              “ เจ็บมาก มีคนเคยบอกว่าผู้หญิงมีมารยาสามร้อยเล่มเกวียนพวกผู้ชายอย่างเขาก็มีเหมือนกันจะว่าสำออยให้ได้รับความสนใจก็ได้เพราะแผลที่นิ้วนั่นมันไม่มี ผลอะไรกับจงอินอยู่แล้วตอนโดนยังไม่รู้ตัวเลยว่าโดนสายกีต้าร์บาดเอาจนมีสิ่งเตือนคือเลือดที่ค่อยๆไหลออกมาเปรอะมือนั้นแหละส่วนหลังมือที่บวมขึ้นนิดๆ มันก็เป็นธรรมดาของคนมีเรื่องชกต่อยไม่ได้หนักหนาอะไร

 

 

              “ งั้น! …งั้นเดี๋ยวจงอินรอแปปนึงนะ  มองแผลเขาอย่างชั่งใจก่อนจะหันมาพูดก่อนจะใช้มือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง มืออีกข้างก็จับมือของเขาเอาไว้บนตักนุ่ม เจ้าของมือที่คนตัวเล็กเอาวางไว้บนตักกำลังอมยิ้มและก็ต้องหุบยิ้มเก็บอาการเมื่อเห็นว่าคยองซูหยิบกล่องพาสเตอร์ยามาถือไว้ในมือ





 



              “ พลาสเตอร์ยาลายเด็กชะมัด ” จงอินรับเอาแผ่นพลาสเตอร์สีเหลืองอ่อยลายโปโรโร่มาถือเอาไว้ จงอินคิดว่ามันคงดูแปลกที่เขาจะติดมันเดินไปเดินมา

 

              “ เอ่อ ถ้าจงอินไม่ชอบงั้นไม่ต้องติดก็ได้ ”

 

              “ ไม่ มันเป็นของกูแล้ว ” ชูพลาสเตอร์ขึ้นสูงให้พ้นมือคนตัวเล็กที่กำลังจะเอื้อมมาหยิบไปเก็บอย่างที่พูด แต่เรื่องอะไรจะยอมคืนง่ายๆ ถึงมันจะไม่ใช่สไตล์ของเขาเท่าไหร่แต่ก็ไม่ได้ถึงกับใช้ไม่ได้นี่

 

              “ ติดให้หน่อย ทำเองมันไม่ถนัด ” คนตัวเล็กยอมพยักหน้ารับก่อนจะแกะพลาสเตอร์ที่เขาว่าลายเห่ยๆนั้นออกแล้วจับมือเขาที่วางไว้บนตักนุ่มขึ้นมา และนั้นมันก็อยู่ในสายตาของคนตัวสูงทั้งหมด

 

              หน้าตอนที่คยองซูกำลังทำแผลให้เขามัน

 

              โคตรน่ารัก

 

              พรึ่บ!

              ใช้เวลาเพียงเสี้ยววิกับการดึงตัวร่างเล็กขึ้นมานั่งคร่อมทับอยู่บนหน้าตักของตัวเอง ดวงตากลมโตใต้แว่นเบิกตากว้างอย่างตกใจแต่มือก็ยังคงจับอยู่ที่มือใหญ่ข้างที่มีแผลของเขาไว้ไม่ปล่อย ก็ไม่มีอะไรมาก แค่นั่งทำแผลข้างๆกันมันมองหน้าไอ้มิไม่ถนัดแค่นั้นเอง

 

               ..จงอิน! ปล่อยเราก่อน....เราติดไม่ถนัด ” พอไอ้มิบอกแบบนั้นก็ยิ่งทำให้จงอินแกล้งรวบเอวบางเข้ามาให้ชิดกับตัวเองมากขึ้นยิ่งเห็นแก้มใสแดงระเรื่อเป็นลูกมะเขือเทศก็ยิ่งทำให้จงอินอารมณ์ดีขึ้น ทำไมถึงได้น่ารักขนาดนี้วะ!!

 

              ไม่ปล่อยอยู่ท่านี้ก็ดีเหมือนกัน ทำอะไรสะดวกดี


              ฟอด!

             จงอิน! ” มือเล็กรีบยกขึ้นปิดแก้มเมื่อร่างโปร่งหอมลงไปบนแก้มของตัวเอง

             อะไร


              ฟอด!

หอมแก้มซ้ายไปแล้วชื่นใจ


             “ เราบอกให้หยะ...


              ฟอด!

 ก็มาแก้มขวาบ้าง

 

              โอ้ยๆๆ!! มิ!! กูเจ็บนะ ” แล้วก็ต้องร้องจ๊ากออกมาเมื่อไอ้มิมันจงใจบีบลงไปที่แผลของเขาอย่างแรงจนต้องผละออกมาจากแก้มเนียน

 

              “ ก็จงอินไม่ยอมให้เราติดพลาสเตอร์ดีๆนี่ เราไม่ทำให้แล้ว …ทำเองไปเลย ”  แปะพลาสเตอร์ลงไปบนนิ้วของจงอินลวกๆแล้วจึงขืนตัวจะลุกออกจริงๆแต่ก็ต้องล้มลงมานั่งที่เดิมเมื่อจงอินไม่ยอมให้คนตัวเล็กลุกออกไปง่ายๆ

 

             มิ

เสียงที่ติดเล่นเมื่อกี๊ของจงอินแทนที่เป็นเสียงเรียบและมันทำให้คยองซูหยุดดิ้น

 

“ อยู่ห่างๆไอ้เซฮุน อย่าไปยุ่งกับมันเข้าใจไหม ”

 

แต่ว่า… ” ถ้าจงอินรู้ว่าเขารับปากครูไปแล้วว่าจะดูแลเซฮุน จะเป็นอะไรไหมจนกว่าที่เขาจะได้สร้อยคืนเขาก็ต้องทำ

 

กูกับเซฮุนไม่ใช่เพื่อนกัน และกูก็ไม่รู้ว่ามันมายุ่งกับมึงทำไม กูไม่ไว้ใจมัน กูกลัวจะเป็นเหมือนคราวนั้น… ” จงอินพูดไปเรื่อยๆก่อนจะโอบร่างของเขาเข้าไปกอดไว้แน่นใบหน้าหล่อเหลาก้มลงซุกไปที่แผ่นอกของคนตัวเล็กแล้วพูดต่อจนคยองซูต้องกอดตอบ คยองซูไม่รู้ว่าระหว่างเซฮุนและจงอินมีอะไรกันมาก่อน แต่เขาก็ไม่คิดจะถามอะไรจงอินตอนนี้แต่ก็หวังว่ากอดของเขาจะพอให้จงอินรู้ว่ายังเขาอยู่ตรงนี้

 


จงอิน… ” ยิ่งจงอินกอดเขาเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งต้องโอบรอบคอของจงอินมากขึ้น

 

 

“ และมันก็รู้จุดอ่อนกูไปแล้ว …ตอนนี้จุดอ่อนของกูคือคนที่ชื่อโดคยองซู รู้หรือเปล่า ”

 

 

 

 








 


 



 
 

มาลงให้แบบยาวมากมายยย555555555
เซฮุนกับจงอินเขามีปัญหาอะไรกันวะ แล้วมันจะมีฮุนฮานไหมเนี่ย
เอ๊ะ หรือไคฮุนดี เอ๊ะ หรือยังไงดี 5555555555

ไปและเจอกันตอนหน้านะคะ
Happy New years 2016
ทุกคนเลยนะคะ


แถมนาจา
เอารูปไปจิ้นเอาไปดูนาจาว่าเขานั่งทำติดพลาสเตอร์ท่าไหนกันนาจา






 

 

(c)  Chess theme


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 95 ครั้ง

6,824 ความคิดเห็น

  1. #6820 lomamee (@lomamee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 16:20
    ท่านั่งแปะพัตเตอร์นี่แบบบ อื้มมม
    #6820
    0
  2. #6798 เปรี้ยวอยู่อ่ะ (@ker-aie) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 22:36
    พี่ฮุนผู้เป็นตัวร้ายของไคโด้ในทุกเรื่อง แง้ วงวาร55555555 ไหน เค้ามีเรื่องอะไรกันก่อนหน้านี้คะท่านหัวหน้า
    #6798
    0
  3. #6771 MistDirection (@napussakron2533) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 12:41
    รุสึกอัดอึดจะขอเกลียดเซฮุนสักพัก
    #6771
    0
  4. #6761 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 12:29
    มีเรื่องอะไรกันนนน
    #6761
    0
  5. #6709 คยองนัมจา (@ssunisa) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 00:02
    เซฮุน เมเนของจงอินเขายังว่างไปจีบเขาเส่่่่่!!
    #6709
    0
  6. #6689 MYHH412 (@MYHH412) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 16:24
    เซฮุน แกไม่ต้องไปยุ่งกับคยองเลยนะ ว้อยยยยย
    #6689
    0
  7. #6643 Chinwara (@cwr_087) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 13:53
    He's my ex-boyfriend จ่ะ มิตกใจ ชั้นก็ตกใจ55555 ยิงุนนนนนนน หนูต้องไม่ไปยุ่งกับมิสิ ไปหาเมเนของจงอินนู้น555
    #6643
    0
  8. #6608 JymDyo (@JrJamMark) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 17:50
    อิพี่ชานคะ!!!!!! อยากแสดงความเป็นเจ้าของหรอคะ! จับกดกลางโรงอาหารเลยค่ะ!!!!!
    #6608
    0
  9. #6547 litterrabbitza (@rabbitza) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 09:55
    เง้อออออ อ้อนเข้าไป ทำไมชอบชานแบค ฮ่าๆ
    #6547
    0
  10. #6421 viewvy_tangmo (@viewvy_tangmo) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2559 / 17:44
    เซฮุน หล่อออ ~ เดี๋ยวๆ ฮิๆ
    เขามีเจ้าของแล้วนะเซฮุน ยูวไม่อยากมีเรื่องหรอก
    ตื่นเต้นๆๆๆ มิเธอคือจุดอ่อน~
    #6421
    0
  11. #6307 เต้าหู้มยองเนส (@tofupie) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 20:19
    เข้าใจมั้ยมิ ตาหนูฮุนนมาให้แม่ตีเลยย ทำไมหนูไปรุ่มร่ามกับหนูมิ ฮึ 55 น่ารักกกก
    #6307
    0
  12. #5807 kawoat4124 (@kawoat4124) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 08:24
    จุดอ่อนจงอินคือคยองซูไงเย้าใจปะมิ
    #5807
    0
  13. #5728 elf1993 (@pamlovely) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 07:19
    เซอย่าดื้อออมานี้เลยย อย่าไปกวนมิ
    #5728
    0
  14. วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 21:48
    อะไรคือเซฮุนพูดว่า He is my ex-boyfriend ก็พอเข้าจว่าไม่ใช่เพื่อนกัน แต่น่าจะเป็นอารมณ์แบบเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดมากกว่าแฟนเก่านะ เพราะดูแล้วเซฮุนก็เมะอยู่น้าา
    #5688
    0
  15. #5645 mild-pc (@mild-pc) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2559 / 19:29
    เซฮุนทำไมหนูร้ายอย่างนี้ลูก
    #5645
    0
  16. #5634 iamgunn (@chanidapagun) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2559 / 23:54
    เอาล่ะเริ่มเข้มข้น มิบอกไปเลยว่าเซฮุนเอาสร้อยไปไม่อยากให้เข้าใจผิดเลย ฮือออ
    #5634
    0
  17. #5517 JijaKys (@KyungSoo_KaiSoo) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 23:06
    ซับซ้อนซ่อนเงื่อนมากกกก ชานแบคได้กันล้าวววววฮืออออ บว้าจริง ชั้นฟินนะ ชอบจงอินหึงอ่ะ หึงโหดมากกก เซฮุนร้ายกาจมากกแก
    #5517
    0
  18. #5511 []•อั๋นเดวววว๋•[] (@babyll) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 18:02
    อะไรๆ สองคนนี้เคยมีอดีตอะไรกันอ่ะ
    #5511
    0
  19. #5454 pumpika (@skullpum) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 21:27
    เซฮุนมีฟามกวนติง ต้องมีอะไรแน่ๆเลยยย
    ชานแบคนี่ก็นะ ได้กันแล้วก็คบกันสิ งือๆ
    #5454
    0
  20. #5202 BABYbeauty55 (@hf_jongin) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 08:58
    อะไรฮุนมายังไง อะไรยังไงๆ
    #5202
    0
  21. #5184 pim pimmi (@pim35225) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 16:17
    มันต้องมีอะไร
    #5184
    0
  22. #5164 Neenneeracha (@Neenneeracha) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 22:14
    โอ้มายก้อชช ดีต่อใจจ สงสารจงินน
    #5164
    0
  23. #5095 d_98 (@d_98) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มีนาคม 2559 / 23:44
    ฮุนฮานปะ มิน่ารักอ่า????????????????
    #5095
    0
  24. #5082 Khaimookk Mhaunsing (@kh41mook) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 22:52
    งุ้ย ชานแบคก็ดี ไคโด้ก็น่ารัก
    #5082
    0
  25. #5057 Bow Keswaree (@kkbow) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 00:29
    เกลียดรูปแบคยิ้มมากกกกก 5555
    #5057
    0