(END) ก็คนมันชอบ...좋아해 ♡ - KAISOO

ตอนที่ 14 : CHAPTER 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,635
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 95 ครั้ง
    4 พ.ย. 59












13



 

“ มิ ”

 

“…”

 

ไอ้มิ!! ”

 

  เอ่อ ..จงอิน..ร..เรียกเราหรอ

 

ใช่ อาหารเสร็จแล้ว มากินได้แล้ว เหม่ออะไรอยู่ ” จงอินเดินออกมาจากโซนครัวก่อนจะแกะผ้ากันเปื้อนออกแล้วเอามาถือไว้ ตอนแรกก็ตั้งใจจะรออยู่ที่โต๊ะกินข้าวแต่เรียกแล้วคนตัวเล็กที่เอาแต่เหม่อนั่งจ้องทีวีอยู่ตรงโซฟาก็ยังไม่ให้ความสนใจ

 

“…”

 

อีกครั้งที่ก็ยังได้รับแต่ความเงียบเป็นคำตอบ จงอินเดินอ้อมหลังโซฟาแล้วนั่งลงตรงที่ว่างข้างๆไอ้มิ ก็พอจะรู้อยู่หรอกว่าเป็นอะไร เมื่อกี้ยังกวนแง้วๆข้างหูจงอินอยู่เลย พอโดนจูบเข้าไปก็รีบคล่ำแว่นจากมือจงอินไปแล้วเดินมานั่งจุ้มปุ๊กเหงียบๆคนเดียวหน้าทีวี พอเดินไปบอกว่าจะไม่ให้กินบะหมี่ให้รอกินอาหารที่เขาทำก็ตอบรับง่ายๆอย่างโดยดีไม่มีเถียงตามเคย

 

 

ไอ้มิอาจจะเข้าใจว่าเรื่องแบบนี้คงเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก แต่จงอินก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าถ้าหากว่าคยองซูรู้ขึ้นมาว่าริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้มแบบนั้นโดนจงอินแอบสัมผัสไปแล้ว แต่ก็ไม่อยากจะบอกให้เสียเชิงชายว่าที่ได้ลิ้มรสนั่นมันได้มาจากตอนไอ้มิไม่รู้สึกตัว ไอ้มิเป็นคนแรกที่จงอินพยายามอดทนไม่ให้การถึงเนื้อถึงตัวมันไปเร็วเกินไป แต่ถ้าเป็นกับคนอื่นมันเป็นอะไรที่เสียเวลามากสำหรับเขา ถ้าเป็นคนอื่นจงอินไม่ปล่อยให้รอดมาได้ถึงขนาดนี้หรอก

 

 

แต่ไม่เถียงที่ว่าเมื่อกี้ถ้ากาน้ำร้อนมันไม่ดังขึ้นมาจงอินอาจจะทำอะไรไปมากกว่านั้นก็ได้ ไอ้มิไม่รู้หรอกว่าตอนที่อยู่ในสถานการ์ณแบบเมื่อกี้มันน่ารักมากแค่ไหน ดวงตากลมโตหลับพริ้ม แก้มใสแดงระเรื่อจากเลือดที่สูบฉีดตามอัตราการเต้นของหัวใจแถมตัวยังสั่นน้อยๆ ความใสซื่อของคยองซูกำลังทำให้จงอินหลงใหลจนแทบอยากจะจับอุ้มแล้วทุ่มลงบนเตียงด้วยซ้ำไป

 

แต่ติดว่าถ้าจะให้นกมันเชื่องต้องค่อยเป็นค่อยไป

จงอินน่ะใจเย็นสุดๆแล้ว บอกเลย

 

“…”

 

“…”

 

“ อย่าเงียบแบบนี้ มีอะไรก็พูด ” และก็เป็นจงอินเองที่พูดขึ้นทำลายความเงียบ ที่พูดคือไม่ได้ดุแต่เพราะไม่อยากให้มานั่งเงียบกับแบบนี้ คยองซูหันหน้ามามองจงอินแวบนึง ริมฝีปากสีสดเม้มเข้าหากันราวกับใช้ความคิด

 

เอาจริงๆเลยนะ ตอนนี้คยองซูมีสองเรื่องที่กำลังคิดมากอยู่ในตอนนี้ คยองซูเพิ่งมารู้ตัวว่าที่ข้อมือของตัวเองสร้อยที่จงอินให้เขามันหายไป คยองซูหามันไม่เจอ หายังไงก็ไม่เจอ อีกแล้วคยองซูเป็นแบบนี้อีกแล้ว สร้อยนั่นจงอินอุตส่าซื้อให้ไม่ทันไรเขาก็ทำมันหายไปเสียแล้ว เพิ่งมารู้ตอนมานั่งอยู่หน้าทีวี คยองซูไม่อยากให้จงอินรู้เลย จงอินจะต้องเสียใจมากแน่ๆ เพราะขนาดเขาเองเขายังอยากร้องไห้มากๆเลย แต่เรื่องนี้เขาบอกจงอินไม่ได้ ไม่แน่มันจะต้องอยู่ที่ไหนสักแห่งแถวๆนี้ ขอให้เขาหาให้แน่ใจก่อน ถ้าไม่มีจริงๆค่อยบอกจงอิน ส่วนอีกเรื่องเขาจะบอกจงอินตอนนี้แหละ

 

 

“…เรื่องเมื่อกี้ใช่ไหม ” ถามเพียงให้เข้าใจตรงกันว่าเรื่องที่คยองซูคิดอยู่มันคือเรื่องเดียวกันกับที่จงอินคิด และพอได้คำตอบเป็นการพยักหน้ารับช้าๆของคนตัวเล็กก็ทำให้จงอินต้องพูดต่อ

 

คิดมากหรอ

 

..อื้อคยองซูไม่แม้แต่จะมองหน้าจงอิน ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลของคนตรงหน้ามันทำให้จงอินเริ่มรู้สึกว่าการฉวยโอกาสกับไอ้มิไปแบบนั้นอาจจะทำให้คนตัวเล็กรู้สึกไม่ดี

 

จงอินพร้อมจะรับผิดทุกอย่างในเมื่อเขาเป็นคนเริ่มจูบไอ้มิก่อน ถ้าหากว่าไอ้มิมันจะโกรธเขาก็ไม่แปลกใจ เพราะยังไงถึงให้ย้อนเวลากลับไปได้ จงอินก็จะเลือกจูบคยองซูอยู่ดี

 

                  ขอโทษที่จู…” //   “เรื่องกาต้มน้ำ ..จงอินโกรธเราหรือเปล่า

 

ยังไม่ทันจะพูดจบประโยค คำพูดที่แทรกขึ้นมาก็ทำให้ร่างสูงเก็บคำพูดตัวเองลงคอ

 

หืมม เดี๋ยวนะ

 

กาต้มน้ำ

นี่กำลังพูดเรื่องเดียวกันหรือเปล่า เรื่องจูบของเราเมื่อกี้...ไม่ใช่..หรอ

 

 

 

“ …หะ? ” สงสัยจะได้ยินไม่ชัดเท่าไหร่ ความเป็นไปได้ที่หูจะเพี้ยนมีสูง

 

เมื่อกี้เราเสียบกาต้มน้ำไว้กะจะกินบะหมี่ ทั้งๆที่จงอินก็กำลังจะทำอาหารให้เรากินอยู่แล้ว ร..เราทำแบบนั้นจงอินคงโกรธเราแน่ๆเลย..ใช่หรือเปล่า

 

“…”

 

เราว่าเราก็แอบไปเสียบปลั๊กเอาไว้ไกลๆห้องครัวแล้วนะ แต่เสียงมันก็ยังดัง จงอินเลยรู้เลยว่าเราตั้งใจจะกินบะหมี่ ฮื่ออ เราผิดเอง

 

“…”

 

“ จงอินเงียบอ่ะ แบบนี้โกรธเราจริงๆแน่เลย ”

 

ก็ไม่รู้ว่าตอนนี้จงอินควรจะพูดอะไร เพราะตอนนี้ในหูมันได้ยินแต่เสียงเศษหน้าของตัวเองที่แตกลงพื้นเต็มไปหมด ทีนี่ก็พอจะรู้แล้วว่าความคิดคนเรามันอาจจะคิดไม่เหมือนกันทุกเรื่องก็ได้

 

                  จงอินน เราขอโทษ ” พอเห็นว่าจงอินไม่ได้ตอบอะไรออกไป คนตัวเล็กก็รีบคว้าเข้าที่ท่อนแขนแกร่งของร่างสูงเขย่าเบาๆหวังให้จงอินเปิดปากคุยกันบ้าง คยองซูง้อใครไม่ค่อยถนัดซะด้วย ถ้าจงอินโกรธไปมากกว่านี้คยองซูจะทำยังไง

 

                  แล้วเรื่องจูบเมื่อกี้ล่ะ

 

                  “ !!! ”

 

“ …คิดอะไรบ้างหรือเปล่า ”

 

จงอินอาศัยจังหวะที่คยองซูกำลังเผลอใช้แขนข้างที่ไม่ได้โดนคนตัวเล็กเกาะอยู่ตวัดโอบไปที่เอวเล็กออกแรงดันให้ตัวของคยองซูมาชิดกัน ร่างในอ้อมแขนสะดุ้งอย่างตกใจไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตากับจงอินเมื่อรู้สึกได้ว่าแบบนี้มันใกล้กันเกินไปแล้ว

 

“…”

 

“ …ว่าไงล่ะ

 

..เอ่ออ โห กลิ่นซุปกิมจิหอมจังเลย ” ขยับตัวให้มือที่โอบเอวอยู่หลุดออกไป แต่ก็ใช่ว่าจงอินจะยอมให้คยองซูทำแบบที่หวัง แขนก็โอบกระชับแน่นแบบที่มั่นใจมากว่าไอ้มิจะดิ้นกี่ทีก็จะไม่หลุด

 

เปลี่ยนเรื่อง

 

..เราเปล่านะ

 

เถียงอีก

 

เราไม่ได้เถียงนะ เราแค่บอกเฉยๆเอง ” พอว่าหน่อยก็ทนไม่ได้ต้องเงยหน้าน่ารักๆนั่นขึ้นมามอง ปากก็เถียงจนจงอินรู้สึกหมั่นเขี้ยวคนในอ้อมกอดขึ้นมา หลายครั้งที่เวลาจงอินพูดอะไรไป ไอ้มิก็จะชอบเถียงขึ้นมา ไม่ว่าจะถูกหรือผิดก็ขอให้ได้พูดเถียง เถียงในที่นี้จงอินกลับมองว่ามันน่ารัก ยิ่งไอ้มิมันเถียงก็ยิ่งเหมือนได้เล่นแหย่กับลูกนกตัวน้อย มันดูน่ารักมากกว่าน่ารำคาญ

 

 

โอเค ไม่เถียงก็ไม่เถียง ว่าแต่จะตอบคำถามกูเมื่อกี้ได้หรือยัง

 

..ยัง

 

“ อืม สงสัยจะลืม ไม่เป็นไร ทำใหม่ก็ได้จะได้ตอบได้เลยว่าคิดอะไรบ้างหรือเปล่า

                  รอให้ไอ้มิมันยอมพูดเองก็คงจะเสียเวลา ใบหน้าคมก้มลงหมายจะทำการรื้อฟื้นรสจูบเมื่อครู่อย่างไม่รอช้า ตอนนี้ไอ้มิหนีเขาไปไหนไม่ได้แล้วและจงอินมั่นใจว่าคงจะไม่มีอะไรมาขัดจังหวะอีก

 

ไม่ยอมพูดสินะ ได้ยังไงร่างกายมันไม่เคยโกหกอยู่แล้ว…

 

 

 

                  หมับ!

..จงอิน! หยุดเลยย! ” ยังไม่ทันจะก้มลงไปใกล้มือเล็กก็ยกขึ้นมาปิดที่ปากของจงอินจนทำให้ร่างสูงทำอะไรตามที่ใจหมายไม่ได้ แต่มันก็ไม่ได้ทำให้จงอินขัดใจเท่าไหร่ ใบหน้าน่ารักใต้แว่นเชยๆที่กำลังทำหน้าบูดมันทำให้จงอินค่อยๆคลี่ยิ้มออกมาใต้ฝ่ามือของคยองซูนั่นแหละ

 

 

จงอินคงจะโรคจิตนิดๆที่ชอบเห็นเวลาที่เห็นท่าทางเวลาโดนแกล้งของไอ้มิ

 

ถ้าคิดว่าจงอินจะอยู่นิ่งๆให้คยองซูเอามือปิดปากไว้ล่ะก็คงไม่ใช่คนขี้แกล้ง มือที่โอบเอวก็คลายออกก่อนจะกดจิ้มไปที่เอวของคนตัวเล็กเพื่อแกล้งให้ไอ้มิจั๊กกะจี้

 

 

ฮ่าฮ่าฮ่า จ..จงอิน อย่าจี้เอว ฮ่าๆ ” บิดตัวหลบมือของคนขี้แกล้งโดนที่คยองซูก็ไม่คิดที่จะเอามือที่ปิดปากจงอินไว้ออก แต่ก็ต้องยอมปล่อยมือเมื่อจงอินเริ่มลงมือจั๊กกะจี้ไปทั่วตัวของคนตัวเล็ก

 

 

บอกกูมา ปุ่มกดปิดความน่ารักของมึงอยู่ที่ไหน

พอเห็นว่าไอ้มิมันหันมาเอียงคอมองแบบน่าฟัดอย่างนั้นมันก็ยิ่งทำให้จงอินอยากแกล้ง

 

บอกมาก่อนที่กูจะหาเอง

 

“ อ..อะไรของจงอินเนี่ย  ฮ่าๆ

จงอินแกล้งพลิกตัวคยองซูไปมาทำราวกับว่าต้องการหาปุ่มบนตัวคยองซูจริงๆก่อนจะเอานิ้วจี้ไปที่เอวนิ่มจนได้ยินเสียงหัวเราะคิกคัก  

 

 

ฮ่ะ..ฮ่าฮ่าฮ่า จ..จงอิน พอแล้ว ฮ่าๆ เราบ้าจี้ ” เสียงหัวเราะที่ดังขึ้นไม่หยุดของคยองซูมันทำให้จงอินต้องยิ้มหัวเราะตามไปด้วย มือหนาทั้งสองข้างยังคงจิ้มไปตามเอวของคนตัวเล็กที่ดิ้นหนีมือไปมา

 

 

 

Rrrrrrrrrrr

 

 

..จงอิน โทรศัพท์ ฮ่าๆ ฮื่ออ พอแล้ววเราเจ็บท้องไปหมดแล้วนะ เหมือนว่าการกลั่นแกล้งเด็กบ้าจี้จะจบลงเมื่อเสียงโทรศัพท์ของจงอินดังขึ้นและส่งเสียงสั่นครืดๆไปบนโต๊ะวางของ ร่างสูงผละออกจากคยองซูก่อนจะยักคิ้วไปให้ราวกับไม่ได้สำนึกผิดเลยสักนิดที่ทำให้ใครต้องเจ็บท้อง

 

 

จงอินเดินมาหยิบโทรศัพท์ที่ส่งเสียงร้องขึ้นมาดู พอเห็นว่าใครก็กดรับสายทันที

 

“ มึงมีอะไรแบคฮยอน ”

 

[ มึง ตอนนี้กูก็ไม่ค่อยว่างเท่าไหร่ แต่กูจะเสียสละเวลาไปหามึงก็ได้ เปิดห้องรอพี่ไว้เลย ]

 

ไม่ต้องมา! ” ไอ้ที่มันร่ายประโยคยาวๆเกริ่นมาทั้งหมด ใจความสำคัญมันก็อยู่ตรงที่แบคฮยอนมันจะมาหา แค่ได้ยินเสียงจงอินก็เริ่มปวดหัวขึ้นมาตะหงิดๆ เหมือนไอ้เตี้ยมันมีตาทิพย์หูทิพย์ยั่งรู้ว่าจงอินอยู่กับใคร ไม่งั้นมันจะโทรมาบอกจะมาหากระทันหันแบบนี้หรอ

 

                  [ เอ้า! ทำไมวะ ทำไมกูถึงไปห้องมึงไม่ได้ ]

 

                  “ เออหน่า! บอกว่าไม่ต้องมาก็ไม่ต้องมา

จงอินมองไปหาคยองซูที่ตอนนี้กำลังลุกจากโซฟาเดินไปที่ห้องครัว ไม่อยากจะคิดว่าถ้าไอ้แบคฮยอนมามันจะยุ่งวุ่นวายขนาดไหนแล้วยิ่งตอนนี้เขาไม่ได้อยู่คนเดียวด้วย

 

                  [ เออๆ ไม่มาก็ไม่มา ]

 

                  เออแค่เนี่ย ไว้วันหลังมึงค่อยมา

 

                  [ เดี๋ยวมึง! อย่าเพิ่งวางนะ ]

 

                  มีไรอีก... ”

 

                  [ กูว่ามึงควรเปลี่ยนรหัสปลดล็อคประตูนะ ]

                 

     “....”

 

     [ … ]

 

     อย่าบอกนะว่าแบคฮยอนมัน…

 

                  ..นี่มึ…!! ”

 

 

                  ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ~ แกร็กก!

 

                  เสียงที่จงอินฟังครั้งเดียวก็รู้ว่ามันคือเสียงอะไรเพราะคอนโดเขาเป็นระบบกดรหัสหรือเสียบคีย์การ์ดก็ได้เหมือนกัน ใครรู้รหัสก็กดรหัสส่วนใครมีคีย์การ์ดก็ใช้เสียบเอา ตาคมหันไปมองประตูที่กำลังเปิดออกมาพร้อมกับร่างเตี้ยๆของไอ้เพื่อนตัวดีที่ยื่นแค่หัวเข้ามามาส่งยิ้มฟันขาวมาให้

 

 

                  “ ดำจ๋า จ๊ะเอ๋!! ”

 

                 

 

 

 

 

           

 

 

อ้าวๆ ทำหน้าแบบนี้หมายความว่าไงวะจงอิน จะไม่เชิญกูเข้าห้องใช่ไหมงั้นกูเชิญตัวเองนะ ขอบคุณว่ะ

 

ใช้ได้ที่ไหนเพื่อนมาเยื่ยมห้องหับถึงที่แต่กลับต้อนรับด้วยหน้าดำๆตูดๆของมัน แบคฮยอนถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามา พูดแล้วส่งยิ้มไปให้เจ้าของห้องที่ยังคงยืนหน้าดำไม่ยอมพูดยอมจาจนทำให้บทสนทนากลายเป็นประโยคบอกเล่าให้รับรู้เท่านั้น และพอเชิญตัวเองเสร็จยังไม่ลืมด้วยการเอ่ยปากขอบคุณตัวเองที่อุตส่าต์เชิญตัวเองเข้าห้องคนอื่นแบบนี้ แบคฮยอนรู้สึกได้ถึงคำที่ว่าตนเป็นที่พึ่งแห่งตนจริงๆ บอกเลยว่าภูมิใจในตัวเองมาก

 

เข้ามาแล้วก็บรรจงนั่งถอดรองเท้าผ้าใบลูกรักอย่างเบามือเอามาถือไว้ก่อนจะหันไปเปิดตู้ใส่รองเท้า

 

เอ๊ะๆ เดี๋ยวๆ

ทำไมรองเท้าอิดำคู่นี้มันดูเล็กมุ้งมิ้งแบบนี้

 

 

จงอิน มึงอยู่กับใคร เอาใครมาซุกไว้ไม่บอกกูหรือเปล่า ” ไม่พูดเปล่าหันไปหยิบรองเท้าผ้าใบสีขาวคู่เล็กที่แบคฮยอนจำได้ว่าอิดำเพื่อนเขามันเท้าใหญ่ขนาดไหนมาให้มันดู เหมือนจะแอบเห็นว่าจงอินมีสะดุ้งนิดหน่อยแต่ก็ยังไม่หลุดอะไรมากมาย

 

“ ทำไมอยู่ๆถึงมาได้วะ ” นั่นแน่ ไม่ตอบกูอีก เปลี่ยนเรื่องเฉย

 

อืม กูว่ากูมาหามึงในเวลาที่ใช่ว่ะ หิวชิบหาย ” มึงไม่ตอบกูก่อน กูเลยไม่ตอบมึงเหมือนกันอ่ะเอาดิ แบคฮยอนกลับหันเท้าเดินตรงไปยังโซนห้องครัวด้วยความมั่นใจว่าจุดหมายที่ไปมันจะต้องมีอะไรบางอย่างที่จะทำให้แบคฮยอนท้องอิ่มแบบที่ไม่ต้องเสียเงินซักบาท กลิ่นมันใช่ ในครัวจงอินมันต้องทำอาหารไว้แน่ๆ ลาภปากพี่ไหม ถามใจตัวเองดู คนมันใช่ในเวลาที่ใช่ก็แบบเนี้ยแหละ

 

  เดี๋ยว! และก็ต้องโดนสะกัดดาวรุ่งด้วยเพื่อนดำที่ดึงคอเสื้อข้างหลังไว้จนแบคฮยอนแทบหงายหลังไปพิงอกมันเหมือนในนิยายน้ำเน่า

 

อะไรอีก ขัดคนหิวไม่ให้กินข้าวมันบาปนะรู้ไหม  

 

“ ทะเลาะกับไอ้ชานยอล? ”

 

“ …. ”

 

“ ใช่สินะ…หึ! ทะเลาะกันอย่างกับผัวเมีย

 

ไม่บ่อยหรอกที่แบคฮยอนจะมาหาจงอินโดยที่ไม่มีชานยอลมาด้วย และทุกครั้งที่เพื่อนตัวเล็กมาหาเขาแบบนี้ก็มีอยู่เรื่องเดียว และจงอินเชื่อว่าอีกไม่นานชานยอลก็คงจะติดต่อมาที่เขาเหมือนกัน แบคฮยอนน่ะมีที่ให้ไปได้ไม่เยอะหรอก

 

“ ผัวเมียห่าอะไรล่ะ! อย่าบอกมันนะว่ากูมานี่ คราวนี้กูโกรธจริงอะ

 

ท่าทางมันแสดงออกชัดเจนว่าเหมือนโกรธผัวขนาดนี้มันทำให้จงอินถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ ถ้าแบคฮยอนบอกแบบนั้นจงอินจะไปขัดอะไรได้ แต่ถึงจงอินไม่บอกไอ้ชานยอลมันก็รู้อยู่ดี มือใหญ่เอื้อมไปขยี้กลุ่มผมนิ่มของเพื่อนเตี้ยเบาๆเมื่อเห็นว่าแบคฮยอนมันก็คงจะเครียด ไม่งั้นไม่มีทางมาหาจงอินแบบนี้

 

 

“ ถึงกูจะไม่รู้ว่าเรื่องอะไร แต่กูก็เชื่อว่าชานยอลมันไม่ได้ตั้งใจหรอก มันยอมมึงจะตาย ”

                  ไม่ได้พูดปลอบแต่มันเป็นเรื่องจริงที่แบคฮยอนมันคงจะรู้อยู่แก่ใจอยู่แล้ว อาจเป็นเพราะว่าทั้งจงอินและชานยอลก็ดูแข็งแรงพอที่จะดูแลตัวเองได้ทั้งคู่ผิดกับแบคฮยอนที่ก็ยังติดนิสัยเด็กเอาแต่ใจตามรูปร่างหน้าตา และนั่นมันทำให้เขาและชานยอลต้องคอยดูคอยยอมให้ตลอด

 

“…กูรู้ แบคฮยอนปัดๆมือของเพื่อนที่ยังคงขยี้ผมเขาเล่นจนมันเริ่มเสียทรงออก

 

“…”

 

ก็เพราะมันยอมกูไง กูเลยเคยตัวแบบนี้ ” น้ำเสียงที่ไม่มีแววขี้เล่นอย่างทุกทีทำให้จงอินเลือกที่จะไม่พูดอะไรต่อ ก็อย่างที่บอก จงอินไม่ได้อยากรู้ว่าแบคฮยอนกับชานยอลทะเลาะกันเรื่องอะไร แค่อยากให้ได้คิดเองว่าเป็นเพื่อนกันมาเท่าไหร่ ก็รู้ๆนิสัยกันอยู่ว่าแทบจะนับครั้งได้ว่าทุกครั้งที่พวกมันทะเลาะกันแบคฮยอนมันเป็นคนผิดเองเกือบทุกครั้งและถึงแม้ว่าชานยอลจะไม่ผิดแต่มันก็ง้อแบคฮยอนตลอด

 

 

จงอินน บะหมี่ที่ซื้อมามันหายไปแล้วอ่ะ จงอินเก็บไว้ไหนเมื่อกี้เรายังเห็นมันวางไว้ในครัวอยู่เล… ”

 

กึก!

คนตัวเล็กที่กำลังเดินออกมาจากห้องครัวก็ต้องชะงักเมื่อรู้ว่าไม่ได้มีแค่จงอินที่อยู่ในห้อง มันทำให้คยองซูต้องรีบย้ายตัวเองไปอยู่ข้างๆจงอิน อาจเป็นเพราะคยองซูอยู่คนเดียวจนชินเลยไม่ค่อยได้กล้าที่จะเผชิญหน้ากับใครเท่าไหร่นัก

 

 

ว้าวว วันนี้น้องดำของพี่พาใครมาครับเนี่ย… ” ตาวาวเป็นประกายเต็มไปด้วยความอย่างรู้อย่างเห็น นี้หรือเปล่าที่เป็นสาเหตุให้จงอินไม่อยากให้เขามาห้องน่ะ ยิ้มกริ้มส่งไปหยอกอิดำอย่างมีเลสนัยจนคนตัวสูงถอนหายใจ

 

ไม่ยุ่งสักเรื่องจะตายไหมเตี้ย

 

ดูจะกลัวๆนะ ดูดิหลบหลังจงอินอย่างเดียวเลยว่ะ ” ตัวเล็กๆที่โผล่มาให้เห็นแค่เสี้ยวหน้ากับแว่นตาอันโตๆ ทำให้แบคฮยอนต้องหัวเราะกับท่าทางหวาดกลัวแบบนั้น ถ้าคยองซูสิงร่างไปกับหลังจงอินได้นี่คงทำไปนานแล้ว

 

 

และก็เป็นแบคฮยอนนี่แหละที่เดินเข้าไปหาคนของเพื่อนดำที่พอมองแวบแรกก็รู้ว่าเป็นใคร แว่นหนาแบบนี้ เชยๆแบบนี้ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใคร ตอนแรกก็นึกว่ามันจะเล่นๆตามภาษาหมาหยอกไก่แต่ที่ไหนได้พากันมาถึงห้องแบบนี้มันต้องมีอะไรแน่ๆ ก็ไอ้จงอินมันชอบเอาใครขึ้นห้องที่ไหนล่ะ โน่น โรงแรมก็มีไม่ต้องเสียเวลาพากันมาที่ห้องหรอก

 

คยองซูใช่ไหม พอมาดูใกล้ๆแล้วตัวเล็กมากเลยอ่ะ ตอนเด็กๆลืมกินนมหรือเปล่าเนี่ยพอถึงตัวก็ยกมือขึ้นเทียบความสูงจากหัวตัวเองไปยังคนตัวเล็กกว่า

 

จริงๆก็ไม่อยากจะยอมรับหรอก ไม่คิดเลยว่านอกจากตัวเองแล้วจะมีคนเตี้ยได้มากกว่าแบคฮยอนอีก ตอนนั้นที่ได้เห็นคยองซูแบคฮยอนก็เห็นแค่จากไกลๆเท่านั้นพอมาสำรวจใกล้ๆแบบนี้ก็คิดว่านกฮูกตาโตของเพื่อนก็ดูน่ารักน่าปกป้องดีเหมือนกัน

 

เราแบคฮยอนนะ ” ยิ้มแบบให้รู้ว่ากูเท่สุดๆส่งไปให้นกน้อยของเพื่อนดำ ความจริงคยองซูคิดว่าแบคฮยอนไม่ต้องแนะนำตัวกับเขาแบบนี้ก็ได้ จะมีใครในโรงเรียนบ้างหล่ะที่ไม่รู้จักแบคฮยอนน่ะ  ก็แบคฮยอนน่ะเวลาร้องเพลงน่ะมีเสน่ห์จะตายทุกคนในโรงเรียนต่างก็พูดกัน ซึ่งคยองซูก็ยอมรับว่าเสียงของแบคฮยอนในเวลาที่ขึ้นร้องเพลงบนเวทีตอนวันงานโรงเรียนมันทำให้คยองซูชอบแต่ก็ไม่คิดว่าจะได้มาพูดคุยอะไรกันอย่างในตอนนี้

 

 

อื้อ ร..เราคยองซู ” คยองซูตอบแบบกล้าๆกลัวๆ  แบคฮยอนคุยกับเขาด้วยถึงแม้ว่ามันอาจจะเป็นไปตามมารยาท แต่คยองซูก็ดีใจอยู่ดีก็ขนาดคนทั่วๆไปยังไม่เข้ามาทักคยองซูก่อนแบบนี้เลย แล้วยิ่งแบคฮยอนที่มีแต่คนชื่นชมไม่ต่างจากจงอินมาทักเขาแบบนี้มันก็เลยทำอะไรไม่ค่อยถูก

 

“ ไม่ต้องกลัวเราขนาดนี้ก็ได้ อย่าไปหลบหลังจงอินนาน เดี๋ยวสีดำๆจะติดตัว มานี่ๆ ”

 

เดี๋ยวๆ จะไปไหน ” ท่าทางไอ้เพื่อนเตี้ยของเขาดูไม่ค่อยน่าไว้ใจ หันไปมองไอ้มิก็พอจะรู้ว่ากำลังทำตัวไม่ถูก แต่ก็ยอมเดินตามหลังแบคฮยอนไปต้อยๆ

 

ไม่ได้รับคำตอบแต่กลับโดนไล่ให้ไปเตรียมจานชามช้อนส้อมเพิ่ม ก็ต้องไปแต่โดยดีจงอินคิดว่าหากปล่อยไอ้มิไว้กับแบคฮยอนคงจะดูไม่น่ามีอะไรจึงผละออกมา แต่ถ้าเปลี่ยนจากแบคฮยอนเป็นชานยอลจงอินคงไม่ปล่อยให้อยู่ด้วยกันแบบนั้น

 

ไม่รู้สิอาจจะเพราะแบคฮยอนกับคยองซูจัดอยู่ในประเภทเดียวกันล่ะมั้ง

ประเภทที่ว่าดูตัวเล็กๆ น่ารักๆ น่ะ 

 

 

 

 

             ใส่แว่นแบบนี้ไม่รู้สึกอึดอัดมั่งหรอ

 

             ไม่เลย


             จงอินมันชอบแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ ก็ใช่ว่าคนตรงหน้าจะดูแย่ทุกอย่างหรอกแต่อย่างจงอินสเป็กมันไม่น่าจะเปลี่ยนเป็นแบบนี้ ตัวงี้ก็เล็กแว่นงี้ก็ใหญ่ ซื่อๆแบบนี้ไม่มีอะไรน่าสนใจเลยแม้แต่นิดเดียว แต่ทำไมเพื่อนเขาถึงได้หลงอะไรขนาดนี้

 

              ไม่เข้าใจว่ะ แบคฮยอนไม่เข้าใจ

 

 “ ไหนนทำหน้าดีใจสิ

 

  พอแบคฮยอนบอกคนตัวเล็กอีกคนก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากจะค่อยๆยกริมฝีปากเล็กๆขึ้นยิ้มจนมันเป็นรูปหัวใจ คยองซูทำตาโตขึ้นให้รู้ว่าหน้าแบบนี้กำลังดีใจอยู่ท่าทางที่มันดูน่ารักจนแบคฮยอนต้องหลุดยิ้มออกมา

 

  “ ทำหน้าบึ้ง ”

  จากที่เพิ่งยิ้มอยู่เมื่อกี้ก็ต้องเบะปากคว่ำลง ทำตาเศร้า

 

   “ อืมม มันยังไม่ใช่ ” และอยู่ๆแบคฮยอนก็เอื้อมมือไปหยิบแว่นตาเชยๆนั้นออกจากกรอบหน้าสวยอย่างที่คนตัวเล็กกว่าก็ไม่ได้ขัดอะไร แบคฮยอนอึ้งไปแปปนึงเมื่อได้เห็นใบหน้าที่ไร้กรอบแว่นของคยองซู

 

              หน้าตาก็ไม่ได้เชยอย่างที่คิดแหะ

 

             “ ไหนทำหน้ายิ้ม

คนตัวเล็กยกยิ้มตาปิดแบบที่ทำให้คนมองต้องนิ่ง

 

    !!!

 

“…ไม่อยากจะเชื่อ

เห็นคนหน้าตาดีมาก็เยอะ แต่ไม่นึกเลยว่าพอคยองซูถอดแว่นมันจะผิดกันเป็นคนละคนแบบนี้ นี่มันซ่อนรูปชัดๆเลยนะเนี่ย

           

 “ ทำไมหรอ


คยองซู! น่ารัก... น่ารักมาก...น่ารักอ่ะ!! เอาอีกๆ ยิ้มแปป ขอถ่ายรูปก่อน โอ่ยย ยอมใจ! ”

 

 เข้าใจแล้วว่าทำไมไอ้จงอินมันถึงได้หวงนักหวงหนาหน้าตาตอนที่คยองซูไม่ได้ใส่แว่นแถมยังตอนยิ้มอีกรอยยิ้มนั่นมันทำให้คนเห็นยอมใจได้ไม่ยากไม่แปลกที่ไอ้ดำมันจะหวงได้แม้กระทั่งชื่อที่มันภูมิใจตั้งของมันเอง นี้ก็เริ่มเสียวสันหลังวาบๆแล้วเหมือนกันเหมือนคล้ายๆมีรังสีอำมหิตสีดำๆแผ่ไปทั่วบริเวณ

 

 

  “ มึงเอาไอ้มิกลับไปเล่นที่บ้านเลยไหมล่ะแบคฮยอน

 

       เตรียมอะไรเสร็จเรียบร้อยก็รีบเดินออกมาดูว่าสองคนนั้นทำอะไรกันอยู่ และพอเดินมาตามเสียงหัวเราะก็เห็นว่าทั้งแบคฮยอนและไอ้มิกำลังนั่งอยู่ที่โซฟาตัวเดิมหน้าทีวี ชะงักเมื่อเห็นว่าแบคฮยอนถอดแว่นไอ้มิของเขาออกแล้วคว้ามือถือมาถ่ายพลางหัวเราะชอบใจด้วยกันทั้งคู่ เลยต้องพูดขัดออกไปแบบนั้น

 

   “ เห้ยยย ได้จริงดิ!! เจ๋งงง! ”

 

   “ กูประชด!! ”

 

    “ อย่ามาปากดีอีดำ ถ้ากูขโมยกลับไปจริงๆแล้วจะประสาทแดก เน้อะ คยองซูเน้อะ ” ส่งแว่นตาคืนเจ้าของและพยักหน้าไปขอความเห็นร่วมจากคนตัวเล็กกว่าที่ทำได้แค่ยกมือขึ้นเกาไปที่ต้นคอขาวเบาๆอย่างที่ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ว่าใครจะขโมยอะไรของใครไปก่อนแบคฮยอนจะหันมาแลบลิ้นใส่เพื่อนดำ

 

    “ เอ่ออ… ” อ่าา คุยอะไรกันเนี่ย คยองซูไม่เห็นรู้เรื่องเลย

 

    “ พูดมาก หิวไม่ใช่หรือไง ไปกินเลยไป ”

 

    “ แหมม พูดเรื่องจริงทำเป็นไล่ โด่ววว!  คยองซู~ ” เรียกนกน้อยของเพื่อนเสียงอ้อน

 

    “ มีอะไรหรอ? ”

 

    “ เราหิวข้าวแล้วอ่ะ แต่ไม่รู้ว่าต้องไปกินที่ไหน พาเราไปหน่อย นะนะ

 

    “ ..ได้สิ เดี๋ยวเราพาไปนะ ” รีบลุกขึ้นเพื่อจะได้รีบพาแบคฮยอนที่บอกว่าหิวให้ได้ไปกินอาหาร สงสัยนิดหน่อยว่าทำไมแบคฮยอนถึงมาขอร้องเขาแทนที่จะเป็นเจ้าของห้องที่กำลังทำหน้านิ่งๆมองมาอย่างจงอิน จะว่าไปเขาก็เพิ่งมาที่นี่วันแรกเองนะ

 

 

     “ ป่ะ จับมือด้วยๆ เดี๋ยวเราหลงง 

     พูดจบก็เดินจับมือกระหนุงกระหนิงกับไปสองคนจนจงอินต้องขบกรามแน่น ดูก็รู้ว่าไอ้เพื่อนเตี้ยแบคฮยอนมันจงใจยั่วให้จงอินหงุดหงิด ซึ่งก็ไม่เถียง เขากำลังหงุดหงิดที่ทำไมกับเขาไอ้มิมันถึงไม่ว่าง่ายเหมือนแบบนี้บ้าง แบคฮยอนมันจะพาไปไหนก็ไปไม่ขัดอะไร ไม่มีเถียงเลยสักนิด

 

     เออดี กว่าเขาจะเข้าใกล้ได้ก็ตั้งนาน ไอ้หมาแบคมายังไม่ถึงนาที…

 

     เหอะ!

 

 

 

 

 

บนโต๊ะอาหาร

 

 

“ อ่ะ มะเขือเทศ กินเข้าไป ” คีบมะเขือเทศที่หั่นเองกับมือไปวางไว้บนจานไอ้มิ

 

คยองซู นี้ๆ เต้าหู้ เราชิมแล้วอร๊อยอร่อย ” ตักเอามาวางในจานคยองซูบ้างตามกระแส

 

งั้นก็กินนี่ ซุปกิมจิเห็นบอกว่าอยากกิน ” จงอินเหลือบตาไปมองไอ้เพื่อนเตี้ยที่ส่งยิ้มหวานมาก่อนจะเลื่อนถ้วยใส่ซุปที่เพิ่งตักเมื่อกี้ไปวางไว้

 

กินๆ ตัวเล็กแบบนี้ต้องกินหมูเยอะๆด้วย ” แบคฮยอนลงมือตักอาหารสารพัดลงในจานของคยองซู จนทำให้คนตัวเล็กกว่ายิ้มรับ

 

“..ขอบคุณนะ

 

อะไรคือขอบคุณไอ้แบคฮยอนแต่ทำหน้ามุ้ยใส่เขาแบบนั้นวะ  ไม่พอยังยิ้มหัวเราะกันเหมือนว่าโลกนี้มีกันอยู่แค่สองคนทำให้ร่างสูงที่มองมาจากฝั่งตรงข้ามของโต๊ะกินข้าวต้องส่งเสียงขัดในลำคอ

 

มิ บะหมี่อ่ะกูเก็บไว้ในลิ้นชักนั้น ไม่ได้หายไปไหน แต่ที่บอกเนี่ยเอาไว้ไม่มีอะไรกินเท่านั้นถึงจะกินได้นะ ไม่ใช่เอะอะก็จะกิน เนี่ย ผักอ่ะกินเข้าไปกินอะไรที่มันมีประโยชน์บ้าง ” ตักผักที่อุตส่าทำลงไปในจานของคยองซูอีกครั้ง ความหวังดีเหมือนจะโดนมองข้ามเมื่อเห็นไอ้มิมันย่นจมูกใส่ก็นึกอยากจะจับตีขึ้นมาเสียเฉยๆ เดี๋ยวนี้ไม่กลัวกันแล้วหนิ พูดอะไรไปก็ไม่ค่อยจะเชื่อฟังหรอก

 

บ่นเหมือนเป็นพ่อเขาเลยนะมึงอ่ะ ว่าแต่คยองซูชอบกินบะหมี่หรอ

 

“ อื้อ ที่สุดเลย ” คำถามที่เจ้าตัวภูมิใจที่จะตอบ คนตัวเล็กพยักหน้าจนแบคฮยอนยิ้ม

 

เข้าทางพี่แบคฮยอนเลยครัช

 

บ้านเรามีเต็มเลย มีของต่างประเทศที่รสหากินยากๆด้วยนะ

 

“ จ..จริงหรอ *0* ”

 

จริงสิ เดี๋ยวเราให้คยองซูเอามากินเลย แต่ต้องไปเอาที่ห้องเรานะไปไหม? ”

 

 

โป๊ก!

 

โอ้ยย ไอ้ดำ คิดว่ากูจะเจ็บไหมกับสันมือมึงเนี่ย

 

เอาอีกไหมล่ะ

 

อะไร นี่กูทำอะไรผิดยัง! กูยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ คยองซู~ ดูมันดิ! ” ทำเนียนขยับไปชิดกับคนตัวเล็กอีกคน แบคฮยอนมั่นใจว่าถ้ามีคยองซูอยู่ใกล้ๆแบบนี้ไอ้ดำมันจะทำอะไรเขาไม่ได้

 

..จงอินอย่าทำแบคฮยอนนะ ” ก็ไม่รู้หรอกว่าสองคนทะเลาะอะไรกัน มัวแต่คิดอยู่ว่าจะทำยังไงกับอาหารที่ทั้งแบคฮยอนและจงอินตักมาให้จนพูนจานแบบนี้ พอเห็นว่าแบคฮยอนต้องการความช่วยเหลือ คยองซูก็แค่ช่วยเท่านั้นเอง

 

นั่นๆ กูมีแบ็คดีว่ะดำ โทษที คยองซูน่ารักที่สุดเลย จุ๊บๆ ”

 

แบคฮยอนน่ารักกว่าเราอีก เราชอบแบคฮยอนมากๆเลย

 

ฟังไม่ผิดหรอก คยองซูชอบแบคฮยอนจริงๆ  เวลามีงานโรงเรียนแล้วมีเวทีร้องเพลงเสียงแรกที่คยองซูจำได้ไม่ลืมก็คือเสียงของแบคฮยอน เมื่อกี้ไม่มีใครรู้หรอกว่าคยองซูตกใจแค่ไหนที่เห็นแบคฮยอนมาหาจงอินที่นี่ ถึงจะเคยเห็นแต่ก็ไม่เคยได้คุยอะไรแบบนี้ พอได้มาเจอได้มาคุยเล่นกับแบบนี้แล้วคยองซูก็รู้สึกว่าแบคฮยอนคุยสนุก ความร่าเริงของแบคฮยอนมันทำให้คยองซูประทับใจ

 

 

แบคฮยอนน่ารัก นิสัยก็ดีด้วย

 

 

จริงๆนะ เราไม่ได้โกหก

 

“…”

 

“…”

 

จงอินนน กูอยากเอาน้องมิกลับบ้านมั่งอ่ะ จะเอา! จะเอา! ”

 

“ อ…เอ่อ

 

 

พ่อง!! ไอ้ชานยอล มึงมาดูแลเมียมึงเร็วๆ กูขอร้อง! ” ประโยคที่ทำให้แบคฮยอนต้องหันไปหาจงอินอย่างรวดเร็ว ไอ้คำด่าน่ะมันเป็นของแบคฮยอน แต่ประโยคหลังน่ะมันของคนในโทรศัพท์ที่จงอินมันกำลังถือแนบหูอยู่น่ะสิ

 

นี่จงอินมันโทรหาชานยอลงั้นหรอ!

 

จงอิน!! นี่มึงโทรหาชานยอลหรอ!! ” ปากไวเท่าความคิด ก่อนจะจ้องตาขวางเมื่อดูเหมือนจงอินมันจะขัดคำขอร้องที่พึ่งบอกไปว่าอย่าให้เรื่องที่เขามาที่นี่ถึงหูชานยอล แต่เหมือนว่าไอ้ดำมันจะไม่สนใจยังคงคุยกับคนในสายต่อไปแบบไม่สนใจ อะไรวะแค่แกล้งแหย่แค่นี้ถึงกับต้องทำกันอย่างนี้เลยหรอ

 

อืม มันอยู่นี่แหละจะมาไหมล่ะเออๆ ได้ เดี๋ยวจะบอกให้แปปนึง… ”

 

ไม่ต้องมาบอกอะไรกู กูไม่ฟังทั้งนั้นอ่ะ ” พอไอ้จงอินมันอ้าปากจะบอกอะไรบางอย่างตามที่คนในสายอยากให้บอก แบคฮยอนก็ยกมือหยุดให้จงอินกลืนข้อความที่ชานยอลมันฝากมาบอกลงไปซะ

 

แน่ใจว่าไม่ฟัง? ”

 

เออ! กูไม่ฟัง  คยองซูป้อนหมูให้เราหน่อยย ” ไม่ฟังแล้วยังจะหันไปเรียกร้องความสนใจจากไอ้มิอีก นี่มันกวนประสาทกันชัดๆ เลยไอ้เตี้ยแบค แล้วไม่ใช่อะไรไอ้มิมันก็ทำตามไง

 

ชอบกันมากไหม

 

“ … ”

 

[ แบคฮยอน! ]  เสียงทุ้มของคนในสายดังออกมาจากโทรศัพท์ ไม่ฟังก็ได้ไม่ได้ว่าอะไร แต่จงอินก็แค่เปิดสปีกเกอร์ออกลำโพงให้มันลอยๆอยู่ในอากาศเนี่ยแหละ และก็ได้ผลเมื่อไอ้เพื่อนเตี้ยที่กำลังจะงับชิ้นเนื้อที่ไอ้มิมันป้อนให้ชะงัก

 

 

[ กูให้เวลามึง 10 นาที ถ้ามึงยังไม่กลับห้อง พวกลูกรักของมึงในห้อง กูคงต้องทิ้ง… ]

 

ย๊าาท์!!!  ปาร์คชานยอล! ลองทำดิ มึงตายแน่! ”

 

นี่ถ้าควันออกจากหูแบคฮยอนได้ก็คงจะคละคลุ้งไปทั่วห้อง คนที่กำลังโมโหรีบลุกจากเก้าอี้ก่อนจะเดินดุ่มๆมาคว้าโทรศัพท์ในมือของจงอินไอ้เพื่อนทรยศก่อนจะเอาไปตะคอกใส่ซะจนจงอินภาวนาขออย่าให้ไอ้ชานยอลมันเอาหูแนบกับโทรศัพท์มากนัก ชานยอลมันก็เข้าใจหาวิธี อยากให้แบคฮยอนกลับก็เอาลูกรักมันมาล่อ ไม่ต้องงงไปหรอกที่ว่าลูกรักของแบคฮยอนน่ะคืออะไร มันก็คือพวกรองเท้าผ้าใบแบรนด์ดังๆที่มันคลั่งไคล้เรียกว่าบ้าดีกว่า บ้าไม่บ้าแค่ไหนไม่รู้ แต่ที่รู้คือลูกรักของมันมีชื่อทุกคู่ ที่รู้เพราะที่ชั้นเก็บรองเท้าห้องเขาไอ้แบคฮยอนมันเคยเอาลูกรักของมันมาฝากให้จงอินดูแลอยู่สองสามคู่

 

[ เวลาเดินแล้ว… ]

 

ชานยอล! นี่มึงเอาจริงหรอ!! กูโกรธมึงอยู่นะ มึงทำกับกูแบบนี้มันใช่ปะห้ะ!!  

 

[ หมดไป 1 นาทีแล้วหมาน้อย :) ]

 

เห้ยย อย่าเพิ่งๆ อย่าทำอะไรลูกกู ถ้ากูกลับไปลูกกูมีรอยนะมึง! แม่งเอ้ยย! ”

 

กดวางสายก่อนแล้วโยนโทรศัพท์เครื่องหรูใส่เจ้าของมันแบบรีบร้อน ไม่แดกแม่งและข้าว ตอนนี้แบคฮยอนจะต้องกลับไปปกป้องลูกรักของตัวเองก่อน ก่อนจะออกไปก็ไม่ลืมหันไปแจกฟักแจกแฟงชูนิ้วกลางใส่ไอ้เพื่อนดำตัวแสบที่แม่งต้องทำให้ลูกๆของเขาตกอยู่ในอันตราย

 

 

ฝากไว้ก่อนนะไอ้ดำ แกล้งแหย่ให้หงุดหงิดเล่นก็แค่นั้น

ถึงกับแก้แค้นกูแบบนี้เลยนะ เดี๋ยววันหลังมึงเจอกูแน่

 

 

“ มองแบบนั้นตามไอ้แบคฮยอนมันกลับไปด้วยเลยไหมล่ะพอแบคฮยอนออกไป หันไปหาคนตัวเล็กก็เห็นว่าชะเง้อคอมองตามแบคฮยอนไม่หยุดถึงแม้ว่าประตูจะผิดลงแล้วก็ตาม

 

จงอินพูดแบบนี้ทำไม ก็เราอยู่ที่นี่จะให้เราไปกับแบคฮยอนได้ไงคยองซูก็แค่เป็นห่วง เห็นแบคฮยอนรีบร้อนออกไปแบบนั้น ทำไมจงอินจะต้องพูดเหมือนประชดแบบนี้ด้วย คยองซูว่าเขายังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ

 

 

ก็เมื่อกี้ใครวะบอก เราชอบแบคฮยอนมากๆเลย

 

ก็เราชอบจริงๆนี่ ” ผิดอะไรถ้าจะบอกว่าชอบ ในเมื่อแบคฮยอนนิสัยดีน่ารักคุยเก่งทำไมคยองซูถึงจะพูดแบบนั้นกับแบคฮยอนไม่ได้ ก็ในเมื่อคยองซูชอบนิสัยของแบคฮยอนจริงๆนี่หน่า

 

“ ไอ้มิ! ” เหอะ! อะไรกัน ปฎิเสธสักนิดก็ไม่มีเลยหรือไง

 

หว่าววว ง่วงนอนมากเลย ” คนตัวเล็กเลือกที่จะเมินก่อนจะลุกขึ้นเก็บโต๊ะเพื่อเอาไปล้างจาน คยองซูง่วงแล้ว รีบล้างจานรีบอาบน้ำรีบนอนดีกว่า

 

 

ไม่ให้นอน ตามไอ้แบคฮยอนไปนอนที่บ้านมันโน่น ” และก็ต้องหันไปมองจงอินที่เดินเข้ามาหยิบจานไปถือแล้วเอาไปล้างเอง จะไม่ให้ก็ไม่ได้เลยต้องปล่อยเลยตามเลยให้จงอินได้จานไปครอบครอง

 

 

ไม่เอาา จงอินเป็นอะไร ของเราอยู่นี่จะให้เราไปไหน ” จงอินเดินไปไหน คยองซูก็จะตามไป มือเล็กจับเข้าที่ปลายเสื้อยืดของจงอินแล้วเดินตามร่างสูงไปที่อ่างล้างจาน ตอนแรกก็ว่าจะไม่สนใจหรอกแต่เห็นไอ้มิมันเริ่มอ้อนเล็กๆก็เริ่มคลายความหงุดหงิดที่ไอ้มิมันเห็นแบคฮยอนดีกว่าเขาลง

 

“…” แต่ถ้าจะให้พูดว่าที่เขาเป็นแบบนี้เพราะกำลังงอนอยู่ก็กระดากปาก เงียบไว้อ่ะดีแล้ว

 

จงอินอย่าเป็นแบบนี้สิ ไหนบอกเราว่ามีอะไรให้พูดไง

 

ไม่อยากให้เป็นแบบนี้? ”

 

อื้มม



 

“ งั้นคืนนี้นอนบนเตียงด้วยกัน เดี๋ยวหายเลย ”





   

        




   






55555555555555555555555555555
ขอขำให้กับตอนนี้ แบคมิ มั้ยล่ะแกรรรรรรรรรรรร!
ตอนนี้ดูวุ่นวายเน้อะะ อะไรก็ไม่รู้

ตอนนี้คู่ชานแบคเขามีบทบาทแล้วนะเออ
ค่อยๆค่ะ ยังไม่อยากให้มีบทมาก เดี๋ยวจะเด่นเกินคู่หลักของเรา
ตอนนี้แต่งยาวมาก อ่านกันให้ตาแฉะไปเลยคะ อิอิ


ปล.เพิ่งสอบซัมเมอร์เสร็จคะ เฟลมากบอกเลยยากมาก
ทำไม่ได้ทำไมมันยากขนาดนี้ ไม่เข้าใจ
ยังไงถ้าอ่านแล้วติดขัดหรือรู้สึกเปล่าๆอย่าแปลกใจ
สมองอิไรท์ไปหมดแล้วตอนนี้ มันน้อยใจ น้อยใจจจจจจจจ T^T


เอ้อออออ!! เก๊ามี แฟนเพจแล้วนะะะะะ
เข้าไปกดไลค์กันได้นะก้ะะะะะ



 




อย่าลืมอ่านแล้วเม้นท์&สกรีมในแท๊กให้เราด้วยนะคะ
เพราะหนึ่งคอมเม้นหรือหนึ่งแท๊กของคุณคือหนึ่งกำลังใจของเรา
รักจากมิชชช
 

 

 

 

(c)  Chess theme

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 95 ครั้ง

6,824 ความคิดเห็น

  1. #6818 lomamee (@lomamee) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 15:08
    เดี๋ยวรู้เลย 55
    #6818
    0
  2. #6795 เปรี้ยวอยู่อ่ะ (@ker-aie) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 21:58
    พี่ชานดุจังเลยค่า แบคถ้านายกลัวผัวนายออกจากแกณงเราไปเลย5555555 จงอินนี่ก็รุกแรงเชียวพ่ออออ ยินดีกับน้องคยองด้วยฮะ ได้เพื่อนเพิ่มขึ้นมาอีกคนนึงแล้วว
    #6795
    0
  3. #6759 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 11:14
    เมะเมะมันร้ายอ่ะ ทะงชานยอลทั้งจงอิน
    #6759
    0
  4. #6641 Chinwara (@cwr_087) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 20:57
    เปิดตอนมาชุ้นก็กรีดร้อง ยัยมิ!!!!!! อั้ยหยา
    #6641
    0
  5. #6622 Linseyyy13 (@Linseyyy13) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:21
    แบคมิน่ารักจัง :)
    พี่ชานร้ายมาก เอาลูกรักมาขู่แบค 555
    #6622
    0
  6. #6595 SehunMark (@ice_indy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 22:52
    ร้ายมาก โครตร้าย
    #6595
    0
  7. #6573 นีนี่คยอง (@pupoo12) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 18:42
    โอ้ยทำไมน่ารักขนาดนี้ 
    #6573
    0
  8. #6544 litterrabbitza (@rabbitza) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 00:13
    น่ารักกก ชานแลคน่ารักด้วย จงอินใจเย็นน่าา
    #6544
    0
  9. #6416 balong'pongpang (@balongg) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 18:00
    ยิ่งอ่านก็ยิ่งยิ้มมมมมมมม ><
    #6416
    0
  10. #6415 viewvy_tangmo (@viewvy_tangmo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 17:07
    พี่แบคน่ารัก มิก็เลยชอบ
    แต่คงจะคนละแบบกับจงอิน~
    #6415
    0
  11. #6327 Rain_View2003 (@Bam2003_mb9397) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 22:26
    อร๊ายๆๆๆๆๆๆ ยัยมิ! เธอจาน่าร้ากปายหนายยยยยย ฮื่ออออ หาซื้อมิได้ที่ไหนมั่งใครรู้บอกที~ คิดว่าไม่น่าใช่แบคคนเดียวและที่อยากเอากลับไปฟัดที่บ้าน กรูเองก็อยากได้ค่ะ ฮื้ออออ(โทดทีที่หยาบ พะดีมันได้ฟิลลิ่ง~)
    #6327
    0
  12. #6304 เต้าหู้มยองเนส (@tofupie) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 20:01
    ชอบบบบบ ไม่ไหวแล้ววว คือมันน่ารักกตรงงยัยยมินี่แหละ ทำไมต้องน่ารักแบบนี้เราก็อยากได้ยัยมิ มานอนกอดบ้างอะ จงงงอิน
    #6304
    0
  13. #6229 Nagono (@Nagono) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 21:32
    คือฮาแบคมาก55555
    #6229
    0
  14. #5802 kawoat4124 (@kawoat4124) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 02:17
    ร้ายตลอดดดดดดด
    #5802
    0
  15. #5725 elf1993 (@pamlovely) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 07:04
    นางร้ายค่ะท่านหัวหน้ามิระวังนะลูก 55
    #5725
    0
  16. วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 21:06
    มันเป็นนแผนหลอกให้คยองซูนอนเตียงเดียวกับจงอินใช่ไหม หึหึ
    #5683
    0
  17. #5638 Action!! (@abcdaxe) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2559 / 01:10
    โอ๊ยยย ตอนนี้มันน่ารักจริงๆ
    #5638
    0
  18. #5630 iamgunn (@chanidapagun) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2559 / 23:29
    มีความฮาของชานแบค 555555
    #5630
    0
  19. #5508 []•อั๋นเดวววว๋•[] (@babyll) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 17:18
    แบคโด้มั้ยล่ะแก 555555555
    #5508
    0
  20. #5449 pumpika (@skullpum) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 20:53
    แบคฮยอนมาอย่างไวแล้วก้ไปอย่างไว 555555
    #5449
    0
  21. #5359 JijaKys (@KyungSoo_KaiSoo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 01:36
    ชอบแบตฮยอนอ่ะฮาดี 55555 พี่แบคทำเข้มต่อหน้าน้องมิแต่พอพี่ปาร์คมานี่อ่อนลงเลยนะ. ชอบที่มิอ้อนจงอินอ่ะ ดูมีความน่ารักมุมิ
    #5359
    0
  22. #5199 BABYbeauty55 (@hf_jongin) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 08:47
    แหม่จงอินแหม่มมมมม
    #5199
    0
  23. #5181 pim pimmi (@pim35225) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 15:36
    จงอินเจ้าเล่ห์ จะเอาแบคมิ จะเอาๆๆๆ 555555
    #5181
    0
  24. #5077 Khaimookk Mhaunsing (@kh41mook) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 20:29
    จงอินคือดีอ่ะ จะเอาอ่ะ
    #5077
    0