(END) ก็คนมันชอบ...좋아해 ♡ - KAISOO

ตอนที่ 12 : CHAPTER 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,031
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 115 ครั้ง
    4 พ.ย. 59











11


 

 

อืมมมมมม

เหมือนว่าแสงแดดยามเช้าที่ส่องผ่านผ้าม่านลงมามันจะทำให้ร่างเล็กใต้ผ้าห่มค่อยๆส่งเสียงพร้อมค่อยๆบิดขี้เกียจอย่างที่เคยทำประจำตอนตื่นนอน นึกแปลกใจที่ทำไมการตื่นมาครั้งนี้มันถึงไม่รู้สึกหนาวจนต้องม้วนกอดผ้าห่มเอาไว้แถมยังขยับตัวพลิกตัวไม่ถนัดเหมือนเดิม คยองซูยื่นแขนออกไปหมายจะหาน้องหมีเอามากอดให้ชื่นใจทั้งๆที่ตาก็ยังไม่ลืมดี แต่สัมผัสที่ได้กลับทำให้ร่างเล็กที่ยังคงไม่ยอมลืมตาต้องขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ ทำไมวันนี้หมีมู้ของคยองซูตัวมันใหญ่กว่าปกติ ไม่นุ่มเหมือนที่เคยจับด้วย แถมตอนจับถ้าคยองซูไม่ได้กำลังฝันอยู่คยองซูก็รู้สึกว่าหมีมู้จะดึงเขาเข้าไปกอด

 

 

เดี๋ยวนะ…

 

 

“ ไอ้มิ! จะตื่นก็ตื่นคนเดียวไม่ต้องลูบกูได้ไหม 

             เสียงทุ้มที่ได้ยินข้างหู วงแขนที่วางพาดลงมาที่เอวที่ตอนนี้มันกำลังกระชับให้ร่างเล็กจมเข้าไปในอ้อมกอดเพื่อหมายจะให้มือเล็กหยุดลูบไล้ไปมาบนตัวซักที ทำให้คยองซูต้องตัวแข็งทื่อเมื่อคิดได้ว่าเมื่อคืนเขาไม่ได้นอนอยู่คนเดียวแต่มีใครอีกคนที่เขาชวนให้ค้างที่บ้าน…

 

“ อ๊ะ!! จ..จงอิน ” คยองซูพยายามลืมตาขึ้นเมื่อสติเริ่มมาครบ กระพริบตาเพื่อปรับการมองเห็น ถึงจะมองเห็นไม่ชัดเจนเพราะกรอบแว่นของคยองซูถูกถอดออกตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แต่คยองซูก็รู้ว่าตอนที่ลืมตาขึ้นมาหน้าเขาซุกอยู่กับแผงอกกว้างของจงอินจนต้องร้องออกมาอย่างตกใจ

 

 

ชู่ว อยากให้หม่าม๊าได้ยินหรือไง ” จงอินเอามือที่กอดกระชับคยองซูไว้ยกขึ้นมาทาบปิดริมฝีปากสีสดรูปหัวใจของคนเสียงดังเอาไว้แต่ตาก็ยังหลับสนิทราวกับคนอดนอนจนแสงแดดทำอะไรไม่ได้

“ ท..ทำไมจงอินถึง... แล้ว ว..แว่น แว่นเราอยู่ไหน เรามองไม่เห็น จงอินปล่อยเราก่อน

 

“ อยู่นิ่งๆ อย่าเพิ่งถาม ” คนเพิ่งตื่นถามจงอินอย่างกับเจ้าหนูจำไมจนจงอินต้องเอ่ยบอก

 

เขาต้องการนอน ใครจะรู้ว่าการข่มตาให้หลับในขณะที่ต้องนอนกอดไอ้มิเอาไว้มันเป็นอะไรที่เกินจะบรรยาย หลังจากที่ไอ้มิมันปล่อยระเบิดคำพูดเอาไว้ให้จงอินแทบอยากจะไปลักจูบอีกสักรอบสองรอบแต่ก็ข่มใจตัวเองให้เดินมานอนที่โซฟาอย่างที่ควรจะเป็น สักพักไม่ถึงชม.เสียงบ่นหงุงหงิ้งตามภาษาคนที่มีไข้อ่อนๆก็บ่นว่าหนาว จนต้องลุกขึ้นมาปรับเครื่องทำความร้อนให้ร้อนขึ้นอีกหน่อยแต่ก็ยังไม่ได้ผลจนต้องเอาตัวเองลงไปนอนให้ความอบอุ่นกับไอ้มิมันแทน ถ้าใครไม่เป็นคิมจงอิน จะไม่มีวันเข้าใจว่ามันยากลำบากแค่ไหนที่ต้องอดทนให้ไอ้มิมันซุกเข้ามาในอ้อมกอดได้โดยไม่ทำอะไร

 

ก็เนี่ย เพิ่งหลับได้ตอนใกล้จะสว่าง

 

.แต่ว่านี่มันเช้าแล้วนะ เราจะตื่นน

 

ไอ้มิ! ” เมื่อเห็นว่าร่างเล็กในอ้อมกอดยังคงไม่ยอมเชื่อฟังกระดุกกระดิ๊กไปมา จงอินเลยต้องทำเสียงดังใส่ให้คนตัวเล็กต้องหยุดขยับตัวแล้วยอมให้จงอินกอดดีๆโดยที่เขาก็ได้ยินเสียงงุ้งงิ้งบ่นพึมพำเบาๆของไอ้มิจนต้องยิ้มออกมา  ก็ได้ ไม่เห็นต้องดุเลย

 

 

คยองซูก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมอยู่ๆตื่นมาแล้วมีจงอินมานอนข้างๆแบบนี้ แถมตอนนี้ยังปล่อยให้ร่างสูงกอดตัวเองอย่างกับเป็นหมอนข้างถึงจะมองเห็นไม่ชัดเท่าไหร่นักแต่พอเงยหน้าขึ้นไปคยองซูก็มองเห็นสันกรามเรียวและใบหน้าคมที่ทำให้ใครต่อใครไม่สามารถละสายตาไปจากจงอินได้รวมทั้งคยองซูด้วย จงอินเป็นคนที่โดยรวมทุกอย่างจัดได้ว่าเพอร์เฟ็ค ไม่ว่าจะยืนนั่งหรือแม้กระทั่งตอนหลับ

 

ทำไมเราไม่ดูดีแบบจงอินบ้างนะ

 

ขอกอดหน่อย พักสายตาแปปนึง… ”

“…”

“ …มองขนาดนี้เดี๋ยวกูจะคิดค่ามอง

ประโยคสุดท้ายทำเอาคยองซูถึงกับสะดุ้งเมื่อโดนจับได้ว่าเขาแอบมองจงอินอยู่ อะไรกัน คยองซูคิดว่าจงอินจะหลับไปตั้งนานแล้วซะอีก ตาก็ปิดอยู่แล้วรู้ได้ยังไงว่าเขาแอบมอง แล้วก็เอาจริงๆคำพูดขอกอดจากจงอินเมื่อกี้คยองซูก็ไม่ค่อยเข้าใจมันซักเท่าไหร่หรอก เพราะก่อนที่จงอินจะขอจงอินก็กอดเขาเอาไว้อยู่แล้ว จะยังพูดขอคยองซูอีกทำไมกัน

 

 

แล้วที่คยองซูไม่เข้าใจหนักกว่าอะไรทั้งหมด

 

คือทำไมจังหวะหัวใจของคยองซูมันเต้นแรงและเร็วแบบนี้

 

หรือสงสัยคยองซูจะป่วยจากลมหนาวเมื่อคืนแล้วจริงๆ

 

 


 

 

 

 

 

ฮ้าวว~ อ่าาแว่น แว่นอยู่ไหนนะ

เหมือนได้นอนแบบเต็มอิ่มเลยตื่นมาแบบสดชื่นสุดๆ คนตัวเล็กยืดแขนยืดขาคลายเส้นก่อนจะค่อยๆกลิ้งตัวจากกลางเตียงมายังขอบเตียง มือก็เริ่มปะป่ายไปยังโต๊ะข้างเตียงก่อนจะยิ้มออกเมื่อเจอแว่นตากรอบหนาของคู่กาย หยิบมาใส่ลุกขึ้นขยี้ตาเพื่อให้มองอะไรได้ชัดเจนขึ้นแต่พอเริ่มนึกอะไรออกมือเล็กก็หยุดค้างการกระทำก่อนจะมองไปรอบๆห้องมองหาใครบางคนที่เมื่อครู่ยังอยู่บนเตียงกับเขา

 

จงอินหายไปไหน

 

สงสัยจนต้องลุกไปดูในห้องน้ำแต่ก็ไร้วี่แว่ว ไปไหนของเขากันนะ

 

หรือว่าจะลงไปข้างล่าง

 

จะตื่นก็ไม่ปลุกกันเลย ”

 

 


.

 

.

 

.

 

พอเดินลงบันไดทั้งชุดนอนมาชั้นล่างก็ต้องเจอคนที่ตามหาที่ดูเหมือนว่าจะอาบน้ำแต่งตัว เปลี่ยนชุดเป็นชุดเดิมของเมื่อวานเสร็จเรียบร้อยหมดแล้วกำลังยืนคุยหัวเราะกับหม่าม๊าอย่างสนุกสนาน และเหมือนว่าเสียงลงบันไดของคยองซูจะทำให้ทั้งคู่หยุดหัวเราะและหันมามองทางเขาเป็นตาเดียว

 

 

อ้าวลงมาแล้วหรอลูก หม่าม๊าว่าจะให้จงอินขึ้นไปตามเราพอดีเลย

ไม่พูดเปล่า คยองซูเห็นว่าตอนที่หม่าม๊าพูดว่าจะให้จงอินขึ้นไปตาม หม่าม๊ามีการเดินไปหยิกแก้มจงอินที่กำลังยืนจัดโต๊ะอาหารจนร่างสูงต้องหันไปยิ้มให้คุณแม่ยังสาวอย่างที่ดูแล้วสนิดสนมกันสุดๆ

 

สนิทกันขนาดนี้แล้วหรอ

หม่าม๊ากับจงอินสนิทกันเร็วไปไหมคยองซูก็ชักจะสงสัยอยู่เหมือนกัน

 

“ มาๆ มานี่เลยลูกรัก มากินอาหารเช้าฝีมือจงอินของหม่าม๊าเร็ว อร่อยระดับห้าดาวเลยนะ คนอะไรหน้าตาก็หล่อแถมยังทำอาหารเก่งอีก ”

 

ไม่ขนาดนั้นหรอกครับม๊า

 

“ ไม่ต้องถ่อมตัวหรอกจ๊ะ นั่งกินกันไปก่อนนะ เดี๋ยวหม่าม๊ามา ” พอดันลูกตัวเองให้ไปนั่งที่เก้าอี้เสร็จหม่าม๊าก็ส่งยิ้มหวานไปให้จงอินหนึ่งทีก่อนจะเดินเข้าไปหลังบ้านทิ้งไว้ให้คยองซูและจงอินอยู่กันสองคน คยองซูเห็นนะว่าเมื่อกี้ตอนจงอินจัดโต๊ะจนเดินมานั่งลงตรงข้างเขาก็ยังมองเขาอยู่ ไม่พูดอะไรแถมยังอมยิ้มอยู่ด้วย คยองซูว่าจงอินจะต้องขำที่เขาตื่นหลังจงอินแน่ๆ

 

“ เอ่อ..จงอินตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่..หรอ ? ”

 

“ ไม่ได้หลับ แค่บอกว่าจะพักสายตาเฉยๆ ”

 

พักสายตา แปลว่า ไม่ได้หลับ

 

 

อ่าา ” อะไรกันเนี่ย ตอนแรกคยองซูก็ว่าจะตื่นอยู่แล้วแต่พอจงอินกอดเอาไว้ก็เป็นฝ่ายเคลิ้มหลับไปอีกรอบซะได้ น่าอายชะมัด แทนที่คยองซูจะเป็นคนตื่นมาเตรียมอาหารไว้ให้จงอิน เพราะยังไงนี่ก็เป็นบ้านของเขาแต่กลับเป็นจงอินที่ต้องตื่นมาเตรียมอาหารให้เขาที่นอนหลับไม่รู้เรื่องอยู่ข้างบน

 

“ หึหึ เห็นว่าหลับไปอีกรอบเลยไม่อยากปลุก  

 

ความจริงแล้วจงอินก็ไม่ได้คิดจะหลับอยู่แล้ว อย่างที่บอกว่าแค่จะพักสายตาแปปนึงแล้วจะปล่อยให้ร่างบางที่กลายเป็นหมอนข้างนุ่มนิ่มไปเป็นอิสระ แต่พอลืมตามาก็เห็นว่าคนตัวเล็กหลับตาพริ้มจมดิ่งเข้าไปในฝันอีกรอบซะแล้ว จนจงอินต้องค่อยๆผละร่างของตัวเองออกมา จัดแจงให้หัวไอ้มิอยู่บนหมอนห่มผ้าให้เสร็จสรรพถึงจะพาตัวเองลงมาข้างล่างแล้วจึงพบหม่าม๊าที่กำลังเตรียมอาหารเช้าอยู่ในห้องครัว จึงอาสาเป็นคนขอเตรียมมื้อเช้าเองแบบที่หม่าม๊าของไอ้มิก็ดูจะมีความสุขที่ได้เห็นเขาเข้าไปช่วยแบบนี้

 

เออ จริงสิ! คยองซู! ลูกครับ! ”

เสียงของหม่าม๊าดังออกมาจากข้างหลังบ้านทำให้ทั้งคยองซูและจงอินต้องหยุดบทสนทนาเอาไว้เท่านี้ก่อนร่างเล็กกว่าจะหันไปขานตอบรับคำเรียกของหม่าม๊าที่ส่งเสียงเรียกมา  ไม่นานโดยองอาก็เดินกลับมาที่โต๊ะอาหาร ถือตระกร้าผ้าเอาไว้แบบที่คงจะนึกเรื่องอะไรบางอย่างได้พอดีเลยไม่ได้เก็บหรือวางตระกร้าผ้าที่ไปเก็บมาให้เรียบร้อย

 

เธอลืมไปเลยว่าต้องบอกคยองซู

 

“ คยองซูลูก กินเสร็จเดี๋ยวก็ขึ้นไปเก็บกระเป๋าข้างบนด้วยหล่ะ ”

 

เก็บกระเป๋า ให้ลูกเก็บทำไมหม่าม๊า ”

 

“ อุ๊ย! หม่าม๊าลืมบอกลูกไปว่าหม่าม๊าจะไปเที่ยวยุโรปกับป้าเฟย แล้วเห็นจงอินบอกว่าลูกต้องไปช่วยติวให้แล้วนี้มันก็ใกล้จะสอบอยู่แล้ว หม่าม๊าก็เลยจะให้ลูกไปอยู่กับจงอินสักพักน่ะลูกรัก

 

!!!

หม่าม๊าา ไปเที่ยวไม่บอกลูกอีกแล้วนะ ” ตอนนี้คยองซูสับสนไปหมดจนต้องลุกไปดึงให้หม่าม๊าเดินมาคุยให้รู้เรื่องกันสองคน ทิ้งให้จงอินยืนอมยิ้มอยู่บนโต๊ะอาหารต่อไป มือเล็กก็ตรงเข้าไปกอดเข้าที่เอวของโดยองอาทันที เอาหน้าซุกไหล่พูดอ้อนแบบที่คยองซูลูกของเธอชอบทำเวลาน้อยใจ

 

 

“ นี่ไง ม๊าก็บอกอยู่นี่ไงครับลูกรัก ไม่ต้องอ้อนเลยยังไงม๊าก็ต้องไป เพราะจองตั๋วเอาไว้แล้ว ”

ไม่ ยองอาจะไม่แพ้ลูกอ้อนของลูกชายสุดที่รักของเธอเป็นแน่ ไม่บ่อยซักหน่อยที่เธอจะปล่อยให้คยองซูอยู่บ้านคนเดียว ใช่ว่าจะไม่ห่วง แต่ดีหน่อยที่รอบนี้มีจงอินที่บอกว่าจะเป็นคนดูแลคยองซูให้เองจนทำให้การไปเที่ยวครั้งนี้ลงตัวเป๊ะ!

 

“ เดือนเดียว หม่าม๊าไปแค่เดือนเดียวเองนะครับลูก เดี๋ยวก็กลับแล้ว ”

 

:'(

 

อย่ามาทำหน้าบูด เดี๋ยวม๊าซื้อขนมที่ลูกชอบมาฝาก ดีไหมครับ ? ”

 

 

ไม่เอา ลูกไม่ให้หม่าม๊าไป

เริ่มเอาแต่ใจด้วยการกอดรัดหม่าม๊าไว้แน่นกว่าเดิม

 

ตามนั้นแหละจ๊ะ ไปอยู่กับจงอินอ้อนให้เยอะๆเหมือนตอนอยู่กับหม่าม๊านะลูก เพื่อนจะได้เอ็นดู อ๋อ แล้วอย่าไปดื้อกับเพื่อนนะ เดี๋ยวม๊ากลับมาจากยุโรปจะพาพ่อใหม่มาฝาก คิกคิก

 

หม่าม๊าาา! ”

 

 

 

 





 

“ ไม่ลืมอะไรแล้วนะครับลูก เก็บใส่กระเป๋ามาหมดแล้วนะ ”

 

หม่าม๊าพูดกับคยองซูเสร็จยังไม่ทันที่คยองซูจะพยักหน้ารับเพื่อตอบคำถามก็รีบหันไปคุยกับจงอินต่อทันที หม่าม๊านี่ยังไง ลูกกำลังจะไปแท้ๆไม่มีพูดบอกลากับคยองซูซักคำ แต่กลับเดินเข้าไปพูดกับจงอินจนคยองซูต้องทำเป็นไม่สนใจหม่าม๊าให้หม่าม๊ารู้ว่าไม่พอใจก่อนจะเดินออกไปรอจงอินที่หน้าบ้านแต่หูก็คอยแอบฟังไปด้วยว่าหม่าม๊าพูดอะไรกับจงอิน

 

“ จงอิน ฝากลูกของหม่าม๊าด้วยนะ ถ้าดื้อไลน์มาบอกหม่าม๊าเลยนะโอเคไหม ”

 

ครับ

 

ไลน์ นี่หม่าม๊ากับจงอินไปแลกไลน์กันตอนไหนเนี่ย

อะไรกัน ทำไมคยองซูรู้สึกเหมือนว่าหม่าม๊าจะดูรักจงอินมากกว่าคยองซูที่เป็นลูกซะอีก คยองซูงอนหม่าม๊าแล้ว ถ้าหม่าม๊ากลับมาจะไม่กลับไปอยู่บ้านให้หม่าม๊าเหงาเลยคอยดู!

 

ความจริงแล้วอีกตั้งหลายวันหม่าม๊าถึงจะไปเที่ยว ทั้งๆที่คยองซูก็บอกไปแล้วว่าคยองซูอยู่บ้านคนเดียวได้ ไม่จำเป็นจะต้องไปรบกวนจงอินเลยด้วยซ้ำ แต่ไม่รู้ทำไมหม่าม๊าถึงได้อยากให้คยองซูไปอยู่กับจงอินนัก หม่าม๊าบอกว่าให้ไปอยู่ที่นั้นเพื่อติวหนังสือให้จงอินเพราะมันใกล้จะสอบแล้ว หม่าม๊ากลัวว่าจงอินจะทำข้อสอบไม่ได้เพราะตอนที่คุยกับจงอิน จงอินบอกหม่าม๊าว่าไม่ค่อยรู้เรื่องสักวิชาเลยถ้ายังไม่เริ่มก็ไม่รู้จะสอบได้ไหม ซึ่งพอได้ฟังคยองซูก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป แต่นึกสงสัยอยู่ในใจว่าเมื่อคืนตอนที่ดูจงอินทำโจทย์อยู่ก็ไม่เห็นว่าจงอินจะแสดงอาการว่าไม่เข้าใจเนื้อหาตรงไหน แถมยังแก้โจทย์ยากๆได้ในเวลาสั้นๆอีกตั้งหาก ไม่เห็นเหมือนคนไม่รู้เรื่องสักวิชาตรงไหนเลย

 

นี้ตกลงว่าใครเป็นลูกของหม่าม๊ากันแน่ คยองซู หรือ จงอิน

 

ปล่อยให้หม่าม๊ากับลูกคนใหม่บอกลากันให้เสร็จจนรถแท็กซี่มาจอดหน้าบ้านถึงจะเดินออกมา คยองซูมั่นใจว่าหม่าม๊ารู้ว่าเขาน้อยใจอยู่ พยายามไม่หันไปมอง ไม่สบตาใครทั้งนั้นเพราะเดียวพอเห็นแล้วคยองซูจะใจอ่อน น้อยใจหม่าม๊าไม่ลง

 

คยองซู ” ถึงจะมีเสียงเรียกแต่คยองซูก็ยังไม่สนใจ คนตัวเล็กก้มลงมองมือของตัวเองที่กำสายกระเป๋าเอาไว้แน่น ไม่มอง คยองซูจะไม่มองหม่าม๊าหรอก

 

“…”

 

“ ลูกจะไปแล้วและเดี๋ยวหม่าม๊าก็จะไปเที่ยวแล้ว มาให้หม่าม๊ากอดหน่อยเร็ว

 

“…”

 

เฮ้ออ หม่าม๊าต้องไปเที่ยวไม่มีความสุขแน่เลยโดนเมิน… ”

 

“…”

 

 

ลูกไม่สนใจหม่าม๊าแล้ว งั้นหม่าม๊าเข้าบ้านดีกว่… ”

 

 

หมับ

 

หม่าม๊าา ” ยังไม่ทันจะหันกลับไปตามที่พูดเอาไว้จริงๆ เสียงเรียกแสนเบาจากลูกชายตัวน้อยมันทำให้คุณแม่ยังสาวต้องอมยิ้มแก้มปริ โดยองอารู้อยู่แล้วว่าลูกของเธอต้องทนฟังคำตัดพ้อของเธอไม่ได้ ร่างเล็กที่เมื่อกี้หันหลังให้ก็หันกลับมากอดเธอเอาไว้

 

ว่าไงครับลูก

 

“ ตอนไปเที่ยวดูแลตัวเองด้วยนะหม่าม๊า ลูกเป็นห่วงหม่าม๊านะ ” ลูกใคร ทำไมถึงน่าเอ็นดูได้ขนาดนี้ ตั้งแต่เด็กๆ ถึงแม้ว่าคยองซูจะรู้สึกโกรธ น้อยใจ เสียใจกับใครมากแค่ไหนก็จะไม่ค่อยแสดงออก เข้าไปง้อนิดหน่อยก็หายได้ง่ายดาย

 

 

จ้าลูกรัก ไปอยู่กับจงอินดูแลตัวเองดีๆด้วยนะหม่าม๊าก็เป็นห่วง เดี๋ยวไว้โทรคุยกัน เน้อะ ” คุณแม่ยังสาวยิ้มกว้างทันทีที่เห็นหัวกลมๆของลูกรักผงกหัวรับอย่างว่าง่าย หอมแก้มนิ่มๆของลูกชายตัวน้อยอีกฟอดสองฟอดให้ชื่นใจก่อนไปแล้วจึงส่งต่อไปให้กับจงอินที่กำลังรออยู่ พอคยองซูเข้ารถไปได้แล้วโดยองอาก็ถึงคราวต้องหันมาพูดกับร่างสูงที่โค้งลาด้วยรอยยิ้ม

 

“ จงอิน ดูคยองซูด้วยนะลูก รักษาสัญญากับหม่าม๊าด้วยนะ ”

 

ครับหม่าม๊า

 

 

 

 

.

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

                  กว่าจะมาถึงคอนโดก็ปาเข้าไปบ่ายกว่าๆ ดีหน่อยที่วันนี้เป็นวันเสาร์จึงทำให้พวกเขามีเวลาทั้งวันที่จะเอาของของคยองซูที่ขนมาพักกับจงอินชั่วคราวเก็บจัดให้เข้าที่เข้าทาง ดีที่คอนโดของจงอินสามารถพาคนมาอยู่เป็นสิบได้อย่างสบาย คยองซูเลยคิดว่าการที่คยองซูเข้าไปอยู่เพิ่มอีกซักคนคงจะไม่ทำให้จงอินใช้ชีวิตอยู่ลำบากหรืออึดอัดขึ้นเท่าไหร่นัก

 

 

                  จงอิน จริงๆแล้วเรานอนที่บ้านก็ได้นะ เราไม่ลำบากสักนิดเลยถ้าจะไปกลับคอนโดจงอินกับบ้านเวลาที่ต้องมาติวให้ จริงๆนะ เราไม่อยากรบกวนจงอินเท่าไหร่...

 

                  กูบอกสักคำหรือยังว่ารบกวน ? ”

 

                  ..ก็ ยังไม่ได้บอกหรอก แต่เราแค่คิดว่าจงอินอาจจะรับปากหม่าม๊าเพราะเกรงใจก็ได้นี้หน่า ...แต่ถ้าเป็นแบบนั้นนะ จงอินสบายใจได้เลย พอหม่าม๊าไปเที่ยวแล้วเราจะกลับไปอยู่บ้าน เราไม่บอกหม่าม๊าหรอกว่าไม่ได้ไปอยู่ที่คอนโดจงอิน 

 

                  อืม ” จงอินเลือกที่จะไม่ขัดอะไร เพียงแต่เดินไปดึงกระเป๋าของคนตัวเล็กที่ยังคงยืนพูดจาเจื้อยแจ้วอยู่อย่างนั้น ถือโอกาสเปิดกระเป๋าออกแล้วเดินไปเปิดบานประตูตู้เสื้อผ้าออกก่อนจะจับเอาเสื้อผ้าในกระเป๋าของไอ้มิออกมาใส่เอาไว้ในตู้เสื้อผ้าโดยที่พอจงอินเดินมา ไอ้มิมันก็เดินตามเขามาและเหมือนว่าสมาธิจะอยู่ที่การพูดเลยไม่ได้รู้เลยว่าถึงจะพูดไปก็ไร้ประโยชน์ในเมื่อของที่เอามาก็จัดวางเอาไว้ในคอนโดของจงอินเสร็จหมดแล้ว

                  ยังคงตอบกลับด้วยคำว่า อืม’ คำเดียวไปให้คยองซูเรื่อยๆ พอจัดเสื้อผ้าเสร็จหมด จงอินก็เดินเข้ามาในห้องนอนโดยที่ร่างเล็กก็ยังคงเดินตามมาพูดหงุ้งหงิ้งอยู่ข้างหูจงอินไม่ห่าง จนตอนนี้ไอ้มิมันก็ยังไม่ได้รู้ตัวเลยว่าจงอินจัดข้าวของเสร็จหมดแล้ว

 

 

                  “ จงอินจัดของเราหมดเลยอ่ะ เราบอกแล้วไงว่าเดี๋ยวเรากลับไปอยู่บ้านก็ได้ จงอินไม่ฟ… ”

 

                  ก็กูจัดเสร็จหมดแล้ว ไม่ให้ไปไหนแล้ว ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้นอ่ะ

 

“ เอ่อ…ง..งั้น จงอินจะให้เรานอนที่ไหนหรอ เรานอนได้หมดเลยนะนอนโซฟาก็ได้ นอนพื้นก็ดี หรือว่าจะ… ” หลังจากที่รู้ว่ายังไงจงอินก็ไม่ปล่อยให้คยองซูกลับไปนอนที่บ้านอย่างที่ตั้งใจเอาไว้แล้ว จึงถามจงอินไป คยองซูคิดว่าแค่จะมาอาศัยห้องจงอินอยู่ก็เกรงใจจะแย่อยู่แล้ว เลยต้องรีบเอ่ยบอกก่อนว่าคยองซูสามารถนอนตรงไหนก็ได้ที่จงอินอยากจะให้นอน

 

บนเตียง

ละ แล้วจงอินนอนที่ไหนหรอ

 

ที่ถามก็ไม่ได้คิดอะไรมากเท่าไหร่ ยังไงทั้งคยองซูและจงอินก็เป็นผู้ชายเหมือนกันแถมยังนอนด้วยกันมาทั้งคืนแล้วด้วย แต่มันเป็นอะไรที่อธิบายไม่ถูก เมื่อเช้าตอนที่จงอินนอนกอดคยองซูเอาไว้มันทำให้คยองซูรู้สึกแปลกๆ มันรู้สึก….เขินแปลกๆ

 

“ …ก็บนเตียง

“….!!! ”

“ ดูทำหน้า ทำไม? ทำอย่างกับเมื่อคืนไม่ได้นอนเตียงเดียวกัน ” อยากถ่ายรูปเก็บสีหน้าท่าทางของไอ้มิเอาไว้ใส่กรอบชะมัด ท่าทางตื่นๆ ตากลมโตภายใต้กรอบแว่นเบิกกว้างเมื่อได้ยินคำตอบจากเขา มองไปมองมาใช่ว่าไอ้มิมันจะเหมือนนกฮูกอย่างเดียว ลูกแมวตัวน้อยที่กำลังตื่นตูมกับอะไรสักอย่างก็ดูเหมือนไอ้มิดีเหมือนกัน อยากแกล้งเลยเดินเข้าไปใกล้ๆ หรี่ตาอย่างจับผิด หรือว่า… ”

 

 

“ รเรา เปล่านะ เราไม่ได้คิดอะไรเลยจริงๆนะ เราเปล่า ”

 

“ นั่นไง ยังไม่ได้พูดก็ร้อนตัวซะแล้ว แสดงว่าชอบให้กูนอนกอดแบบเมื่อคืนใช่ไหม

 

“ ใครบอกจงอิน! เราไม่ได้ร้อนตัวนะ ฮื่ออ จงอินอย่ายิ้มนะ เราไม่ได้ชอบจงอินซักหน่อยจะชอบให้จงอินกอดได้ยังไง

 

นั่นสินะ คนไม่ได้คิดอะไรจะชอบได้ยังไง

 

“…”

 

“…”

 

  เอ่อ…จงอินน คือ ที่เราพูดเมื่อกี้ ร..เรา ไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นนะ คือที่เราพูดไปเราไม่ได้หมายความว่าไม่ชอบสักหน่อย  

 

แย่แล้ว…

เมื่อกี้...เผลอพูดออกไปแล้ว

 

หืมม …งั้นแปลว่าชอบ ?”

 

เอ่อ.. ”

เหมือนว่าคยองซูจะเห็นจงอินที่เมื่อกี้ทำหน้าเศร้าจนทำให้คยองซูหลุดประโยคน่าอายแบบนั้นออกมา เห็นว่าใบหน้าที่ดูน้อยใจของจงอินเมื่อกี้มันเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์ยังไงก็ไม่รู้สิ คยองซูรู้แต่ว่าตอนนี้แค่หน้าคยองซูก็ยังไม่กล้าจะเงยขึ้นไปมองจงอินด้วยซ้ำ แต่คยองซูก็ต้องชะงักเมื่อเห็นว่าร่างสูงค่อยๆเดินเข้ามาใบหน้าหล่อระดับนายแบบที่ใครเห็นก็ต้องหวั่นไหวเคลื่อนเข้ามาใกล้คยองซูมากเกินไปแล้ว…

 

กูก็ชอบนะ

 

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

 

ฮื่ออ คยองซูเป็นอะไรไป ทำไมแค่ได้ยินเสียงทุ้มที่ตรงมากระซิบข้างหูของจงอินก็แทบจะทำให้คยองซูสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว คยองซูไม่รู้เลยจริงๆว่า คำว่า ‘ชอบนะ’ ของจงอินมันหมายถึงชอบอะไรกันแน่ แล้วคยองซูก็ไม่อยากจะคิดด้วย ที่คิดในตอนนี้คือทำยังไงก็ได้ให้หลุดออกไปจากสถานการณ์ตรงไหนให้ได้

 

เพราะคยองซูคิดว่าถ้าขืนอยู่ใกล้กับจงอินนานกว่านี้ คงไม่ไหวแน่ๆ

 

คยองซูรู้สึกว่าหัวใจของตัวเองทำงานหนักเกินไป











แฮ่!!
แอบหนีสอบมาอัพให้ก่อน
ขอโทษจริงๆคะที่ทำให้ทุกคนรอนาน
จนบางคนไม่อยากรอกันแล้ว TT 

อยากบอกว่าฟิคเรื่องนี้ไม่ได้แต่งเตรียมแต่งตุนเอาไว้ก่อนนะคะ
มิชเป้นคนที่มีอารมณ์ก็จะแต่ง ถ้ายังจะไม่เอาลงเว็บก็จะไม่แต่งเก็บไว้

ขอบคุณทุกคนที่เข้าใจ และขอบคุณทุกคนที่ยังรอกันนะคะ
ไปแล้วดีกว่าค่ะ ขอให้สนุกกับการอ่านนะคะ อิอิ
ด้วยรักจากมิช



(c)  Chess theme
   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 115 ครั้ง

6,824 ความคิดเห็น

  1. #6809 Samigaku (@Samigaku) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 04:40

    ชอบอะไรเหรอค้าบ อ๊าย
    #6809
    0
  2. #6793 เปรี้ยวอยู่อ่ะ (@ker-aie) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 21:29
    กูก็ชอบนะ วู้ววววว อะไรขนาดนั้นอ่ะพ่ออออออ ที่พูดไปนี่คิดว่าน้องจะเข้าใจป้ะว่าชอบแง่ไหน555555555555 แต่หม่าม้าเชียร์ขนาดนี้แล้ว มาอยู่ตั้งเดือนนึง ต้องได้แล้วนะพ่อ สู้เค้าจ้า
    #6793
    0
  3. #6757 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 10:32
    เราก็ชอบนะ กี้ดๆๆ
    #6757
    0
  4. #6667 บ่นไปเรื่อย (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 00:50
    ไม่รู้ว่าเป็นอะไร คือก็หาฟิคไคโด้อ่านไปเรื่อย พอมาเจอเรื่องนี้แล้วก็แบบว่าเห้ย พอตเรื่องดีมาก ดีใจมากที่เจอฟิคพอตแบบนี้ แต่พออ่านมาจนถึงตอนนี้เริ่มรู้สึกว่าแม่งก็พอตเรื่องก็พอๆกะเรื่องอื่นๆ แต่ไม่ได้ว่าไรท์แต่งไม่ดีหรอก น่าจะเป็นเพราะเรามากกว่า เพราะฟิคที่เราอ่านตั้งแต่ต้นจนจบมีไม่กี่เรื่องหรอก เพราะพออ่านมาถึงประมานกลางเรื่องจะเหมือนว่ามันอิ่มตัว ดูเป็นฟิคความรักหวานแหววไปซะหมด เราเป็นพวกไม่ค่อยชอบเรื่องที่เคะยอมเมะเท่าไร ตอนแรกเราก็ว่าเรื่องนี้ใช่เลย พอมาถึงตอนนี้รู้สึกว่าจงอินจะเริ่มเอาเปรียบคยองจัง แล้วคยองก็ยอมแบบยอมอ่ะ ไม่ชอบคำพูดที่จงอินพูดกะคยองด้วยแหละ แต่ก็นะไม่โทษไรท์เลย เรื่องนี้ดีแหละดูจากหลายๆคนคงชอบ แต่ผิดที่เราเองแหละที่มีรสนิยมไม่ตรงกะฟิค5555
    #6667
    0
  5. #6651 JymDyo (@JrJamMark) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 12:52
    เราก็ชอบนะ555555555
    #6651
    0
  6. #6606 kyr_fernss (@kanyarat_448) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2559 / 23:49
    ตัวนี่บิดเลยค่ะ555
    #6606
    0
  7. #6593 SehunMark (@ice_indy) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 22:26
    เขินแบบหวูบหวาบไปหมดอะะะ
    #6593
    0
  8. #6541 litterrabbitza (@rabbitza) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 23:27
    น่ารักกก ฮื้อออ
    #6541
    0
  9. #6413 viewvy_tangmo (@viewvy_tangmo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 09:38
    แม่ยกให้แล้วนะจงอิน เก็บไว้ๆ นกคนนี้นะน่ารักสุดๆ
    จงอินอ่อนโยนกับมิด้วยนะ~
    #6413
    0
  10. #6302 เต้าหู้มยองเนส (@tofupie) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 19:50
    สารภาพขนาดนี้แล้วว คนอ่านก็ฟินไปสิ คนบ้าาาา 55 ชอบบมิ มิน่ารักจริง ๆ
    #6302
    0
  11. #6228 Nagono (@Nagono) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 21:00
    งื้ออออออ
    #6228
    0
  12. #5800 kawoat4124 (@kawoat4124) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 01:49
    กูก็ชอบนะฮื่อฟินนน
    #5800
    0
  13. #5723 elf1993 (@pamlovely) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 06:50
    หมีจะกินนกฮูกแล้วววว 5555
    #5723
    0
  14. วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 20:40
    จงอินไปสัญญาอะไรไว้กับหม่าม๊ากันนะ หุึหึ เข้าทางแม่แล้วยังได้ใจแม่ไปเต็มๆ จงอินนี่ร้ายมากเลยนะคะ หัวหน้าาา 55
    #5680
    0
  15. #5627 iamgunn (@chanidapagun) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2559 / 23:05
    เขินแรงงง ม๊ามีความน่ารักกกก
    #5627
    0
  16. #5525 babariaba (@babariaba) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 12:09
    ฮืออออออ เขินมากกกกกก แงงงงจะไม่ไหวแล้ววว
    #5525
    0
  17. #5506 []•อั๋นเดวววว๋•[] (@babyll) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 16:46
    หม่าม๊าดูไม่ค่อยจะเปิดทางเท่าไหร่เลยนะคะ 55555555
    #5506
    0
  18. #5444 pumpika (@skullpum) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 20:29
    โอ้ยยยยย แก้มร้อนจะระเบิดดด
    หม่าม๊าก็เปิดทางดีจัง จงอินไปพูดอะไรให้ฟังปะเนี่ย งือออ
    #5444
    0
  19. #5197 BABYbeauty55 (@hf_jongin) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 23:34
    กูก็ชอบนะ คือจบเลยค่ะ ชัดเจนค่ะพี่
    #5197
    0
  20. #5179 pim pimmi (@pim35225) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 13:49
    เค้ามาอยู่ด้วยกันแล้วค่าาาาา ><
    #5179
    0
  21. #5073 Khaimookk Mhaunsing (@kh41mook) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 19:07
    คบกันเล้ยยยย อย่าอ่อยกันไปมาแบบเน้
    #5073
    0
  22. #4815 อาแนของแบคฮยอน (@anniii1994) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มกราคม 2559 / 12:28
    ชัดเจนอ่ะงืออออออ คาย๊องงง งินอ่อยแล้วนะ อ้อยมากด้วยฮืออ
    #4815
    0
  23. #4814 อาแนของแบคฮยอน (@anniii1994) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มกราคม 2559 / 12:28
    ชัดเจนอ่ะงืออออออ คาย๊องงง งินอ่อยแล้วนะ อ้อยมากด้วยฮืออ
    #4814
    0
  24. #4753 bestye (@bestyespd) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 มกราคม 2559 / 14:54
    พลาดแล้วหม่าม๊าาาาาาา ส่งลูกแมวไปหาเสือ น้องมิเสร้จแน่ๆ5555555
    #4753
    0
  25. #4442 ArLeS_03 (@twentynoey) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2558 / 20:38
    โอ้ยยยย เข้าทางอิเสี่ยยยยย พลาดซะแล้วล่ะค่ะคุณแม่~ 5555 เสี่ยอย่าเพิ่งอาการออกนะลูก อย่าเพิ่งหื่นนน ฮึบไว้ฮึบบบ~ ตอนนี้นี่เขินมากบ่องตงงง โอ้ยยยย -////-
    #4442
    0