(END) ก็คนมันชอบ...좋아해 ♡ - KAISOO

ตอนที่ 10 : CHAPTER 09

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,738
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 126 ครั้ง
    4 พ.ย. 59














09




                 “ เลิกเรียนแล้วลงมารอหน้าโรงเรียนนะ

 

                  อื้ม

 

                  ห้ามลืมนะ

 

                  “ อื้อ ”

 

                  ตอนเย็นป.. ”

 

                  “ ไม่ลืม เรารู้แล้ว จงอินบอกเรามาจะสิบรอบแล้วนะ ” ยิ้มขำเมื่อดูเหมือนว่าวันนี้ตลอดทางที่เดินมาโรงเรียนด้วยกันคนตัวสูงจะกลัวว่าตอนเย็นเขาจะลืมที่นัดกันเอาไว้ คอยพูดเตือนเขามาเรื่อยๆจนเดินเข้าโรงเรียนด้วยกันมา วันนี้จงอินไม่ได้เดินผ่านมาที่หน้าบ้านของเขาเหมือนอย่างวันก่อนแต่ตอนที่คยองซูกำลังเดินออกมาเลี้ยวจนจะพ้นซอยของบ้านก็เห็นว่าจงอินยืนพิงกำแพงอยู่ จงอินบอกว่าวันนี้ก็เดินผ่านมาแถวนี้พอดีเลยยืนพิงกำแพงรอเขาอยู่ตรงนี้  คยองซูก็ไม่เข้าใจนักหรอกว่าทำไมจงอินผ่านมาตรงแถวบ้านเขาบ่อยจัง ทั้งๆที่เมื่อก่อนก็ไม่ยักเห็นจงอินมาเดินอยู่แถวนี้

 

                  “ อ..อะไร กูก็แค่อยากกินไอติมเท่านั้นแหละ  ไม่มีเพื่อนไปกิน ”

 

                  “ เราก็ยังไม่ได้ว่าอะไรเลย ”

 

                  เออนั่นแหละ ไปๆ ขึ้นไปเรียนได้แล้วป่ะ

 

                  จงอินเด็กไม่ดี ไม่ยอมขึ้นเรียน

 

                  อะไรนะ พูดอะไรวะมิ กูไม่ได้ยิน ” พูดเสียงดุก่อนจะแกล้งเดินเข้าไปใกล้ๆแล้วก้มลงไปเอียงหูฟังว่าร่างบางพูดว่าอะไรจนคนโดนแกล้งสะดุ้งตัวเล็กน้อยเมื่อไม่คิดว่าจงอินจะได้ยินคำพึมพำเบาๆของตัวเอง  ถึงเมื่อกี้ไอ้มิมันจะพูดเบาๆก็เถอะแต่บอกเลยได้ยินชัดทุกคำ

 

                  เปล่านะ เราขึ้นแล้วดีกว่า ” เมื่อโดนจับได้ว่าแอบบ่นพึมพำก็รีบผละออกจากจงอินให้ไกลที่สุด คนตัวเล็กที่ดูเหมือนจะร้อนตัวรีบพาร่างกลมก้อนจิ๋วๆนั้นขึ้นตึกไปทำให้จงอินต้องยืนหัวเราะขำๆอยู่คนเดียวแบบนี้ เพี้ยนชะมัด

 

 

 

                  “ โอ้โห เดินมองทางด้วยครับมึง นี่จะเดินขึ้นหัวกูอยู่แล้ว ” เสียงเอ่ยทักของปาร์คชานยอลทักเพื่อนดำที่เพิ่งเข้ามาในห้องชมรม แม่งเดินเข้ามาแล้วเตะกูที่นั่งเรียบร้อยอยู่ข้างๆประตู กูก็ว่ากูนั่งไม่ได้เกะกะใครนะ

 

                  อ้าวหรอ เออ โทษๆ ฮ่าๆ

 

                  เอออ ไม่เป็นไร

 

                  “ เออ ขอบใจ ฮ่าๆ ”

     ขอบใจพ่อมึงอะจงอิน แม่งเป็นอะไรของมันวะ

 

                  “ …”

                  อะไรวะ

 

ไอ้เชี่ย!  นี่มึงกินยาไม่เขย่าขวดใช่ไหม! ยิ้มฟันขาวมาแต่ไกลแล้วนะมึงอะ มีความสุขอะไรนักหนา!  

 

                  “ วันนี้กูขอโดดซ้อมวันนึงนะ ”

 

                  มึงจะไปไหน

 

                  จะพานกไปเดินเล่น

                 

                 



 

 



 

คงไม่มีใครคิดหรอกว่าจงอินลงทุนนั่งนับชั่วโมงเพื่อที่จะได้ให้ถึงเวลาเลิกเรียนไวๆ จนเมื่อเสียงออดดังเขาก็ต้องรออีกสักพักใหญ่ๆกว่าจะตรงดิ่งไปหาไอ้มิ ก่อนพวกเขาทั้งคู่จะมาที่ห้างสรรพสินค้าที่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากโรงเรียนแบบนี้ มาถึงก็เดินเล่นรอบๆห้างไปสักพักก็รู้สึกว่ามันเร็วไปถ้าจะไปกินไอศกรีมกันเลย วัตถุประสงค์ของการชวนมากินไอศกรีมครั้งนี้เอาจริงๆแล้วเขาก็แค่อยากหาเวลาให้ได้อยู่กับไอ้มิให้ได้นานที่สุดก็เท่านั้นเอง

 

เดินไปเรื่อยๆพวกเขาก็เดินผ่านพวกร้านขายกำไรข้อมือกระจุกกระจิก จงอินเห็นว่าคยองซูจ้องมองไปที่สร้อยข้อมือเส้นหนึ่งแต่ก็ไม่ได้เดินเข้าไปดูอะไร


อยากได้หรอ” พอถามไปแบบนั้น ไอ้มิก็ส่ายหน้าไปมา ดูก็รู้ว่าอยากได้ แต่ก็ยังทำเหมือนไม่อยากได้ คยองซูบอกเขาเพียงแค่ว่า แค่มองเพราะมันน่ารักดี ก่อนจะเดินไปดูร้านอื่น

 


              สลัดมะเขือเทศได้แล้วค่ะ  เสียงพนักงานสาวดังขึ้นข้างๆโต๊ะก่อนจะเสริฟท์จานสลัดไว้บนโต๊ะ ยังไม่ทันจะวางดีมือใหญ่ก็จับส้อมตักมะเขือเทศที่หันเป็นแว่นๆบนจานสลัดที่สั่งมาไปวางเอาไว้บนจานเปล่าของคยองซู ตอนนี้ทั้งเขาและคยองซูเลยเข้ามากินร้านอาหารง่ายๆ รองท้องก่อนที่จะไปกินของหวานตามที่ตั้งใจกันไว้ตั้งแต่แรก

 

  “ ไหน ลองกินมะเขือเทศแบบไม่ต้องบีบจมูกให้ดูหน่อย

 

              ..ไม่เอาถึงจะกินแบบไม่บีบจมูกได้ แต่ยังไงคยองซูก็ไม่เคยคิดที่จะชอบกลิ่นของมะเขือเทศลูกแดงๆได้สักที ไม่เข้าใจเลยทำไมคนอื่นถึงได้เห็นว่ามันอร่อยนักหนาทั้งๆที่ไม่ว่าคยองซูจะลองพยายามกลั้นใจกินกี่ครั้งมันก็ไม่ได้ทำให้ความชอบเพิ่มขึ้นเลยสักนิด และที่ไม่เข้าใจสุดๆคือว่าทำไมจงอินจะต้องชอบใจอะไรนักหนาที่แกล้งเขาโดยการเอามะเชือเทศตักมาวางไว้ที่จานของคยองซูแบบนี้ 

 

 

              “ ไอ้มิ ไม่กล้าก็บอก

 

              “ จงอินแกล้งกันนี่!! ไม่เอา เราไม่กินหรอก! ” อยากจะถ่ายรูปให้ดูเหลือเกินว่าหน้าบูดๆของคยองซูในตอนนี้มันน่ารักมากแค่ไหน ยอมรับก็ได้ว่าที่สั่งจานนี้มาน่ะ สั่งมาแกล้งไอ้มิโดยเฉพาะ

 

               เร็วๆ อุตส่าสั่งมาให้กิน  

 

               Rrrrrr

 

               ยังไม่ทันที่จะได้ทะเลาะกันต่อเสียงสั่นบนโต๊ะของโทรศัพท์ที่จงอินเอาวางไว้บนโต๊ะดังขึ้นแต่ร่างสูงก็ทำแค่เหลือบตาไปมองเท่านั้นโดยที่ไม่คิดจะรับจนทำให้คยองซูต้องเอียงคอถามอย่างสงสัย

 

               “ จงอินไม่รับโทรศัพท์หรอ ”

 

               ไม่อยากรับ

 

               ทำไมล่ะ เขาอาจจะมีเรื่องด่วนก็ได้นะ

 

               " งั้น มิรับให้หน่อยดิ ” เลื่อนมือถือไปตรงหน้าอีกคนเพื่อให้รับแทนแต่กลับโดนมือเล็กดันให้มันกลับไปที่เดิมทันที

 

               ไม่เอา โทรศัพท์จงอินไม่ใช่โทรศัพท์เราซักหน่อยนี่

 

   “ ก็นั่นดิ งั้นไม่รับ

 

   “ จงอินน ” เสียงบวกกับตาโตๆเหมือนนกฮูกของคยองซูที่จ้องมาราวกับตัดพ้อกับการกระทำของเขามันทำให้จงอินต้องถอดหายใจออกมาอย่างพ่ายแพ้ ทั้งๆที่เขาจะไม่ทำตามก็ได้แต่ไม่รู้ทำไมถึงไม่ค่อยอยากให้ไอ้มิมันทำหน้าบูดเหมือนเด็กโดนแย่งของเล่นแบบนี้ใส่เขานานๆ

 

                “ เออๆ! รับก็ได้ พอใจยัง? ” ยังมีการพยักหน้ารับจนแว่นหนาๆนั่นจะหลุดก่อนจะยิ้มกว้างอย่างพอใจจนทำให้จงอินอยากจับไอ้มิมาขย้ำให้ช้ำคามือเสียจริงๆให้ตายสิ

 

                  สายเรียกเข้า ‘ลู่หาน’

 

                  [จงอิน ตอนนี้ว…]

 

                  ไม่ว่าง ” ฟังแค่นี้ก็รู้ว่าคนที่อยู่ปลายสายโทรมาจะพูดอะไร ตาก็คอยมองคนตรงข้ามที่กำลังทำหน้าปุเลี่ยนๆมองมะเขือเทศที่เขาเป็นคนตักไปให้ในจานของตัวเองอย่างนึกขำในใจ

 

                  [วันนี้ทางผู้ใหญ่เขาอยากให้นายรับงานนี้ พี่ปฎิเสธไม่ได้จริงๆ]

                  “….”

                  [เดี๋ยวอีก 15 นาทีพี่จะไปรับตอนนี้เราอยู่ไหน]

                  “…”

                  [จงอิน ]

                  “…”

                  [จงอิน จะต้องให้พี่สืบเองว่าอยู่ไหนกับใคร หรือว่าจะบอกดีๆ]

 

    “ ห้าง xxx ใกล้ๆโรงเรียน ” ในที่สุดก็ต้องยอม เขารู้ว่าลู่หานพูดจริงทำจริงอยู่แล้ว ถึงเขาไม่บอกลู่หานก็ตามตัวเขาเจออยู่ดี

 

                  [ก็แค่เนี่ย อีก 15 นาทีเจอกัน]

 

                  ไม่น่ารับเลยให้ตายสิ! ” วางสายเสร็จก็ต้องมานั่งหงุดหงิด ไม่ใจอ่อนเชื่อไอ้มิเสียตั้งแต่แรกก็ดี

 

                  ธุระด่วนหรอ

 

                  “ อืม  งานมันเข้ามากระทันหันต้องไปจริงๆน่ะ แต่คงจะแปปเดียว จะกลับก่อนหรือเปล่า นี่ก็จะห้าโมงแล้ว กูไม่อยากให้รอนาน.. เอาอย่างงี้เดี๋ยวกูโทรให้ไอ้ชานยอลส่ง... 

 

 

                  “ ไม่ต้องหรอก ” มือเล็กเอื้อมไปจับมือของจงอินที่กำลังยกโทรศัพท์หมายจะกดต่อสายไปยังชานยอลขึ้นแนบหูจนร่างสูงจำใจต้องกดตัดสายแล้วลดมือลงข้างตัวเหมือนเดิม

 

                  “…” 

 

                  จงอินไปเถอะ เรารอได้

 

                  “….”

 

                  ก็นัดกันไว้แล้วนี่หน่า จงอินยังไม่ได้กินไอศกรีมเลย

 

                  “ งั้น..รอกูก่อนนะ

 

 

 

                   

 

 

                   

 

                  ขอโทษนะคะ สามทุ่มกว่าแล้วทางร้านเราใกล้จะปิดแล้วนะคะคุณลูกค้า

 

      เวลาล่วงเลยมาจนเกือบจะใกล้เวลาห้างปิด ดวงตากลมโตก้มลงมองนาฬิกาข้อมือของตัวเองก่อนที่จะเห็นว่ามันเป็นเวลาสามทุ่มกว่าๆแล้ว เท่าที่จำได้ตอนจงอินไปมันยังห้าโมงเย็นอยู่เลย   คยองซูยังคงรออยู่ที่เดิมโต๊ะเดิมรอเวลาด้วยการอ่านหนังสือที่มีอยู่ติดกระเป๋าของตัวเองเพื่อรอจงอิน จากที่คนเต็มร้านก็เริ่มเหลือเพียงไม่กี่โต๊ะที่ยังคงนั่งทานอาหารมื้อดึกกันอยู่

 

                  อ๊ะ! งั้นคิดเงินเลยก็ได้ฮะ

 

                   อ่า ถ้าร้านปิดแล้วจะไปรอจงอินที่ไหนดีนะ

 

                  อ้าวแบตหมดซะแล้ว ” กะว่าจะส่งข้อความไปหาจงอินซักหน่อยว่าร้านใกล้จะปิดแล้วคงรออยู่ที่เดิมไม่ได้แต่โทรศัพท์เจ้ากรรมก็ดันมาแบตหมดซะก่อน คยองซูไม่น่าลืมชาร์จมาเลยจริงๆ ทั้งๆที่ปกติไม่ใช่คนที่ติดโทรศัพท์เท่าไหร่เลยคิดว่าสองวันชาร์จทีก็ได้ แต่เอาเข้าจริงพอจะใช้งานกลับมาแบตหมดซะได้ แต่ยังดีหน่อยที่เมื่อครู่คยองซูโทรไปบอกหม่าม๊าแล้วว่าอยู่กับเพื่อนไม่ต้องเป็นห่วง

 

 

                  “ อืมมม หนาวจัง ” มือเล็กกอดอกซุกมือกอดตัวเองไว้หวังจะคลายความหนาวจากลมเย็นที่เริ่มเข้าสู่ฤดูหนาวที่นับถอยหลังหนาวขึ้นเรื่อย เขาเดินออกมาหยุดอยู่ที่ลานกว้างหน้าห้างสรรพสินค้าที่เมื่อตอนเย็นตอนที่มาถึงเต็มไปด้วยผู้คนไม่ว่าจะเป็นพนักงานหรือนักเรียนนักศึกที่เพิ่งเลิกงานเดินกันขวักไขว่ แต่ตอนนี้ดูบางตาลงไปเยอะเพราะมันเป็นเวลาสามทุ่มกว่าแล้ว เท้าเล็กตัดสินใจเดินไปนั่งตรงเก้าอี้ที่เหมือนว่าเป็นโชคดีที่มันยังเหลือที่วางพอให้คยองซูได้นั่งและวางกระเป๋ารอจงอินอยู่บ้าง นั่งรอตรงนี้แหละเผื่อยังไงคยองซูก็คิดว่าจงอินจะต้องเดินผ่านตรงลานกว้างนี้เพื่อจะไปยังร้านอยู่ดี ถ้าเจอก่อนก็จะได้บอกจงอินว่าร้านต่างๆภายในห้างมันเริ่มจะปิดหมดแล้วเลยต้องออกมารออยู่แบบนี้

 


                  แต่ว่าตอนนี้เขาหนาวมากจริงๆ แถมยังลืมเอาผ้าพันคอหรืออะไรสักอย่างที่ช่วยป้องกันความหนาวติดกระเป๋ามาอีกทั้งๆที่เมื่อเช้าหม่าม๊าก็เตือนเอาไว้แล้วว่าช่วงนี้จะเริ่มหนาวแล้วแท้ๆ

 


                  คยองซูหวังว่าจงอินจะรีบกลับมาหาเขาเร็วๆนะ

 

 


 

 


 

                  เสร็จแล้วใช่ไหม ขอโทรศัพท์คืนด้วย

 

                  รีบร้อนอะไรขนาดนั้น

 

                  ลู่หาน เอาโทรศัพท์มา ” ไม่ต้องให้พูดซ้ำก็ได้สิ่งที่ต้องการมาวางไว้บนมือ ต่อสายไปที่เบอร์ของใครบางคนที่กำลังรอเขาอยู่ทันที มือที่ยังว่างก็ปลดแกะกระดุมเสื้อผ้าที่ใช้ถ่ายแบบออกอย่างไม่ใส่ใจ รีบเปลี่ยนกลับเป็นชุดของตัวเองอย่างรวดเร็วทั้งๆที่ก็ยังคงจดจ่ออยู่กับการโทรหาใครอีกคนอย่างรีบเร่งจนลู่หานได้แต่ส่ายหน้าให้กับความใจร้อนของจงอินแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไปเพราะในตอนนี้เมื่องานจบเรียบร้อยดีมันก็เป็นเวลาของร่างสูงที่จะสามารถไปไหนทำอะไรก็ได้ ขอแค่รับผิดชอบงานที่ทำอย่างสมบูรณ์แบบได้เขาก็ไม่มีอะไรที่จะต้องห้าม

 

 

    ก่อนหน้านั้นลู่หานไม่รู้หรอกว่าจงอินทำอะไรและอยู่กับใครแต่งานก็คืองานเขาปฎิเสธที่จะไม่รับงานจากทางต้นสังกัดที่เจาะจงให้เด็กในความดูแลของเขาอย่างจงอินมาถ่ายแบบแฟชั่นเสื้อผ้าไม่ได้ถึงแม้จะรู้ว่ามันกระทันหันไปหน่อยแต่จงอินก็ยังมีความรับผิดชอบพอที่จะถ่ายแบบออกมาได้สมบูรณ์แบบ

 

 

                  [เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้]

 

 

                  โถ่เว้ย! ทำไมติดต่อไม่ได้วะ!! ”

 

                  ไม่มีเวลาแล้ว เขาต้องไปหาไอ้มิเดี๋ยวนี้!!

 

                  ทั้งๆที่คิดว่าน่าจะทันเลยบอกให้คยองซูรอแต่พอมันเลทจนดึกแบบนี้กว่าจะได้โทรศัพท์คืนก็เลิกงาน พอได้มาก็โทรไปหาไอ้มิก็ไม่รับสายจนต้องรีบให้แท็กซี่รีบบึ่งรถมาที่นี่ให้เร็วที่สุดเพื่อที่จะไปหาคยองซูให้เร็วที่สุด

พอเข้ามาในห้างที่ใกล้จะถึงเวลาปิดได้ก็รีบวิ่งไปยังร้านที่บอกให้คยองซูนั่งคอยทันที แต่ก็ต้องขมวดคิ้วเครียดหนักกว่าเดิมเมื่อเห็นว่าภายในร้านปิดไฟเกือบหมดแล้ว

 

 

                  ขอโทษนะครับ พอจะเห็นผู้ชายตัวเล็กใส่แว่นหนาๆที่นั่งอยู่ในร้านหรือเปล่า ” เอ่ยถามพนักงานร้านที่กำลังจัดแจงเก็บของอยู่หน้าร้านทันที

 

 

                  เอ่อ ออกไปได้สักพักแล้วน่ะค่ะ เขานั่งรอคุณตั้งนานแหน่ะค่ะพนักงานสาวคิดอยู่ไม่นานก็จำได้ว่าคงจะเป็นลูกค้าที่เธอเป็นคนเดินไปบอกเองว่าร้านใกล้จะปิดแล้ว ผู้ชายตัวเล็กๆที่เธอเห็นและจำได้ว่ามาด้วยกันกับร่างสูงตรงหน้าจึงเอ่ยบอกออกไป

 

 

                  “ แล้วพอจะทราบไหมครับว่าเขาไปไหนต่อ ” เพื่อพนักงานสาวจะรู้แต่ทว่ากลับได้รับคำตอบเป็นการส่ายหน้าไม่รู้กลับมา จงอินเอ่ยขอบคุณอย่างรีบๆก่อนจะกึ่งเดินกึ่งหาไปทั่ว

 

 

                  หรือว่าจะกลับไปแล้ว

                 

 

                  แต่ถ้าเกิดว่ากลับไปแล้วก็ไม่น่าจะนั่งรอเขาอยู่ตั้งนานหลายชั่วโมงขนาดนี้ มันจะทำให้เขารู้สึกดีกว่านี้ถ้าเกิดว่าไอ้มิกลับบ้านไปก่อนแต่ในใจของเขาลึกๆแล้วเชื่อว่ายังไงซะคนตัวเล็กก็ยังคงรอเหมือนที่บอกเอาไว้นั่นแหละ 

                 

 

                  เขาผิดเอง จงอินผิดที่ต้องทิ้งให้คยองซูมารอตัวเองแบบนี้

 

                  แม่เราแค่เป็นห่วงเพราะเวลาเรากลับบ้านดึกๆเราจะชอบหลงทางทุกทีเลย ’

 

                  ถึงจะเป็นประโยคบอกเล่าที่เผลอพูดออกมา

     แต่ทว่าเขากลับจำได้

 

 

                  รู้ทั้งรู้ว่าไอ้มิเคยบอกว่าชอบหลงทางตอนดึกๆ บวกกับเมื่อเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ามืดแล้วความกังวลที่มีอยู่ภายในใจเริ่มเพิ่มสูงขึ้น อากาศหนาวๆแบบนี้ถ้าไม่ได้อยู่ในห้างก็ต้องออกมาทนหนาวอยู่ข้างนอกซึ่งจงอินมั่นใจว่าเขาวิ่งวนหาจนทั่วห้างแล้วไอ้มิไม่ได้อยู่ในนี้แน่ๆ  เขาไม่ได้ต้องการให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ ทั้งๆที่จะรีบทำงานแล้วรีบกลับมาหาแท้ๆแต่งานมันเกิดความล่าช้านิดหน่อยจนมันเลยเวลา แล้วแถมลู่หานก็เป็นคนเก็บโทรศัพท์ของเขาไปอีกเลยแทบไม่มีโอกาสที่จะได้โทรบอกไอ้มิเลยสักนิด

 

 

                  ไอ้มิ! เอ่อ ขอโทษครับ

     เห็นใครเดินผ่านที่ตัวเล็กคล้ายๆคยองซูก็รีบวิ่งไปดึงให้เขาหันหน้ามาหา จะว่าตอนนี้จงอินกำลังรนอยู่ก็ได้ วิ่งหามาก็ตั้งนานแล้วแต่กลับไม่มีวี่แววของคยองซูเลยสักนิด

 

 

      ถ้าไอ้มิเป็นอะไรไปเขาจะทำยังไง

 

 

                  คยองซู!!   โดคยองซู!! ”  ตะโกนเรียกอย่างบ้าคลั่งมือก็ยังกดโทรออกหาคนตัวเล็กอยู่เรื่อยๆ หวังแค่ว่าจะได้รับเสียงอื่นที่ไม่ใช่เสียงของพนักงานคอลเซ็นเตอร์ที่พูดประโยคเดิมซ้ำไปซ้ำมาแบบนี้ ทำไมไปทางไหนก็เจอแต่ความว่างเปล่า วิ่งหาจนต้องมาหยุดพักหอบหายใจอยู่ใกล้ๆลานน้ำพุหน้าห้าง ถึงแม้ว่าจะไม่เห็นตัวแต่จงอินก็ยังตะโกนเรียกชื่อของคยองซูอยู่แบบนั้นเพราะถ้าไอ้มิได้ยินจะได้รู้ว่าเขามาแล้ว ถ้าหลงทางจะได้ตะโกนตอบรับเสียงเรียกของเขาได้

                 

 

                  ตอนนี้จะไปหาไอ้มิได้ที่ไหนเขาไม่รู้เลยจริงๆ


 

                  ..จงอิน! จงอินหรอ? ”

 

                  !!!

                  พอหันไปตามเสียงเรียกก็เห็นร่างเล็กที่เขากำลังตามหากำลังเดินถือถุงอะไรบางอย่างมา ถึงแม้จะเห็นไม่ชัดนักแต่ลักษณะและน้ำเสียงที่ได้ฟังมันก็ทำให้จงอินรู้ทันทีว่าเป็นใคร

 

                  พึ่บบ!

     ไม่รอช้าก็รีบเดินดุ่มๆเข้าไปคว้าคนตัวเล็กมากอดเอาไว้ให้ชิดตัวที่สุดเท่าที่จะทำได้ตอนนี้ความกังวลทั้งหมดถูกแทนที่ไปด้วยความโล่งใจ โล่งใจที่เห็นว่าคนในอ้อมกอดไม่เป็นอะไรอยากจะออกไปหาทั้งๆที่ยังคงใส่ชุดเดินแบบของทางสปอร์นเซอร์ให้รู้แล้วรู้รอดแต่มันทำไม่ได้ไง ก็ไม่รู้ว่าแบบนี้มันเรียกว่าอะไรเหมือนกัน ทั้งดีใจและหงุดหงิดไปพร้อมๆกัน

 

      ดีใจที่คนตัวเล็กตรงหน้ายังรอ

     และหงุดหงิดที่ไม่รู้จักห่วงตัวเองมานั่งหนาวรอเขาเป็นชั่วโมงๆแบบนี้

 

                  ทำไมตัวเย็นขนาดนี้ ” ไอเย็นที่ได้รับมาจากคยองซูทำให้จงอินต้องกระชับอ้อมกอดของตัวเองให้แน่นขึ้น เป็นเพราะเขาเอง เขาเองที่ปล่อยให้ไอ้มิรอนานขนาดนี้ ถ้าเขาไม่รับงานนั้น ถ้าเขาไม่ได้เป็นคนบอกให้คยองซูรอ ก็คงไม่ต้องมาทนหนาวแบบนี้ ยิ่งตัวเล็กๆอยู่แล้วด้วย บ้าชะมัด!

 

     “ ดะ เดี๋ยว จงอินปล่อยเราก่อน เราหายใจไม่ออก

เสียงเล็กที่อู้อี๋อยู่ที่กลางอกทำให้จงอินต้องคลายกอดของตัวเองให้นิดหน่อยแต่ก็ยังกักเก็บคนตัวเล็กเอาไว้ในอ้อมกอดราวกับจะย้ำว่าเขาหาคนตรงหน้าเจอแล้วจริงๆ

 

                  รู้ว่าอากาศหนาวทำไมยังรอ ทำไมไม่กลับไปก่อน กูเป็นห่วงนะรู้ไหม แล้วนี้ไปไหนมา กูวนหาตั้งหลายรอบนึกว่าจะหลงทางแล้วซะอีก!! ”

 

                  ก็จงอินบอกให้เรารอ ถ้าเรากลับก่อนแล้วจงอินจะทำยังไง 

 

                  คิดถึงแต่คนอื่น ทั้งๆที่ตัวเองต้องทนหนาวเป็นชั่วโมงๆแบบนี้น่ะหรอ

                 

 

     “ ขอโทษนะมิ กูขอโทษ

 

     “ เราไม่เป็นไร ยังดีกว่าจงอินไม่มานะ

 

     ยังคงกอดอยู่อย่างนั้น จงอินแค่หวังว่าไออุ่นจากเขามันจะทำให้คยองซูหายหนาวลงได้บ้าง คยองซูไม่แสดงท่าทีว่าโกรธหรือไม่พอใจเขาเลยสักนิด ทำไมกัน ยิ่งทำแบบนี้เขาเองที่ยิ่งรู้สึกผิดและคิดโทษตัวเองมากขึ้นไปอีก

 

     “ ..จงอิน ปล่อยเราก่อน

 

     “ หื้ม อะไร? ” 

     แล้วก็ต้องผละอ้อมกอดออก พอเขาปล่อยคนตัวเล็กก็รีบหยิบอะไรบางอย่างจากถุงร้านสะดวกซื้อริมทางที่อยู่ในมือตัวเองก่อนที่จะยืนมันมาให้ตรงหน้าเขา

 

 

      ไอศกรีมโคนวนิลา

      ทำไม…

  

      “ เอ่อ เราเห็นว่าจงอินคงอยากกินแล้วห้างมันก็ปิดแล้ว ล..เลยเดินไปซื้อแถวๆนี้มาให้ก่อน เอ่อ จงอินไม่ชอบรสนี้หรอ เอาไปเปลี่ยนก็ได้นะ ดีหน่อยที่คุณป้าร้านที่เราไปซื้อแกใจดี ต้องให้เปลี่ยนแน่ๆเลย ก็ยังไม่ได้แกะนี้เน้อะ ” เมื่อเห็นว่าจงอินนิ่งไป คยองซูก็รีบพูดบอกที่มาที่ไปของไอศกรีมโคนแท่งนี้ ยิ่งเห็นร่างสูงยืนเงียบเงยหน้าจากไอศกรีมโคนที่อุตส่าไปซื้อมาให้แล้วมาจ้องตาขนาดนี้มันก็ยิ่งทำให้คยองซูคิดว่าจงอินอาจจะไม่ชอบรสที่ซื้อมาก็ได้

 

      “ ทำไมต้องทำขนาดนี้ ” ถึงเสียงที่จงอินพูดออกมามันเป็นเสียงที่เบามากแต่ทว่าอาจจะเป็นเพราะบรรยากาศรอบๆข้างของทั้งสองคนมีแต่ความมืดบนท้องฟ้าแสงสว่างจากเสาไฟและไฟประดับระยิบระยับจากบ่อน้ำพุ รอบๆลานที่ยังคงเปิดตกแต่งอยู่ถึงแม้ว่าจะไม่คอยมีผู้คนเดินผ่านไปผ่านมาเท่าไหร่บวกกับความเงียบยามค่ำคืน มันทำให้คนตัวเล็กที่กำลังพูดอยู่หยุดฟัง 

 

      แว่บนึงในความรู้สึกของจงอิน แค่คิดว่าคนที่ได้เป็นเพื่อนกับไอ้มิทุกคนจะได้ในสิ่งที่เขากำลังได้รับแบบนี้มันก็เริ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา ยิ่งอยากเป็นคนเห็นแก่ตัวให้คยองซูไม่มีเพื่อนคนอื่นอีก อยากให้มีแค่เขาคนเดียวที่ได้ใกล้ชิด ได้รู้จักตัวตนจริงๆของคยองซูคนเดียว  ภายใต้รูปลักษณ์ที่ดูไม่น่าเข้าหาหรือน่าทำความรู้จักมันยังทำให้เขาเบาใจได้ว่าคงไม่ค่อยมีใครอยากเข้าหาไอ้มิซักเท่าไหร่ แต่ถ้าเกิดว่ามีใครที่สามารถมองเห็นในสิ่งที่เขาเห็นในตัวไอ้มิได้เหมือนกันแล้วเขาจะทำยังไง

 

 

      ทำไมถึงรู้สึกหวงขึ้นมา

 


                   ทำแบบนี้กับเพื่อนทุกคนเลยหรือไง? ”

 

 

 



         

  




 
TALK.1
เห้ยแกรร เรามาแล้ว
รอกันนานไหม ขอโทษจริงๆคะ พอดีมิชเพิ่งสอบเสร็จ
                                                           แทบกระอักเลือดกว่าจะสอบเสร็จครบทุกตัว
รู้นะว่าคิดถึงน้องมิกันนนน เอาล่ะะะ มาแล้วววววววๆ เดี๋ยวจะรีบมาลงให้ครบ
ขอปรับอะไรสักนิดนึง รู้สึกว่าพอหลบไปอ่านหนังสือสอบมา
แล้วกลับมาแต่ง ภาษามันดูเปล่งๆยังไงไม่รู้ 5555555 

โธ่ววว ไม่รู้จะสงสารใครดีระหว่าง 
น้องมิที่ต้องทนหนาวรอจงอิน กับ จงอินผู้ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความเป็นห่วงไอ้มิ

อิอิ แล้วเจอกันคะ
รักมากจากมิช




TALK.2
มาแล้วลงครบ 100% อิอิ 
ทำไมมีแต่คนเม้นคิดถึงเก๊าเต็มไปหมดเลยอ่ะ
เขินนะคนบ้าาา /me ทบอกรีดเดอร์อ่อน 55555

เอามาลงให้หายคิดถึงกันแล้วเน้อะ มีคนบอกว่าอยากให้น้องมิของเราป่วยไปเลย
จงอินจะได้รู้สึกผิด  โธ่วววววว เอาจริงดิ ทนกันได้แน่นะถ้าเห็นน้องมิน้อยของเราต้องนอนป่วย
น่าสงสารออกนะตัวเธออออ ฟิคเรื่องนี้ใสๆน่ารักๆมิชไม่อยากต้มมาม่าเท่าไหร่

อ่ะๆเอารูปไอศกรีมที่มิซื้อมาให้จงอิน บางคนอาจจะงงว่าทำไมใส่ในถุงไม่เลอะถุงหรอ
(หรือเราสงสัยคนเดียว 55555) มันมีฝานะจ๊ะตัวเทววว์




หารูปชัดๆไม่ได้อ่ะ ดูแบบไม่ชัดกันไปก่อน 5555

ไปแล้วดีกว่าเดี๋ยวเจอกันค่ะ
อย่าลืมคอมเม้นท์+สกรีมในแท็ก #คมชคด เป็นกำลังใจให้มิชด้วยนะคะ


รักรักจากมิช

(c)  Chess theme
   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 126 ครั้ง

6,824 ความคิดเห็น

  1. #6823 mmxelf (@mimaptbelf) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2562 / 01:32
    ตอนนี้น่ารักมากๆเลยยยยแงงงง
    #6823
    0
  2. #6791 เปรี้ยวอยู่อ่ะ (@ker-aie) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 21:08
    คนเราจะเป็นคนดีได้ขนาดนี้เลยหรอคย้องงงงงง แล้วสรุปทำแบบนี้กับเพื่อนทุกคนเลยมั้ยเอ่าะ555555555 จงอินหวงน้องจนบ้าแน่ๆ
    #6791
    0
  3. #6755 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 22:59
    น้องน่ารักจัง
    #6755
    0
  4. #6723 mami yayi (@phaphiranya) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 23:45
    อยากหอมหัวมิ
    #6723
    0
  5. #6677 Chopoom94 (@chompoo3957) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 21:06
    เป็นนกฮูกหรือเพนกวินอ่ะ ทนความหนาวได้ //หยอกนะๆ ทำไมต้องดีแบบนี้ด้วยเนี้ยคยองซู เราอ่านไปยิ้มไป
    #6677
    0
  6. #6591 SehunMark (@ice_indy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 22:07
    จงอินยังโชคดีนะที่นกฮูกยังไม่ฮอต 55555
    #6591
    0
  7. #6580 ssssmm (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 01:44
    งื้ออออ คยองซูคนดี ทำไมดีขนาดนี้!!



    หวงอีกสิจงอิน หวงเข้าไป รับรู้ถึงความจิตใจงามของคยองซะ!!
    #6580
    0
  8. #6539 litterrabbitza (@rabbitza) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 17:45
    คยองน่ารักที่สุดด ขอเป็นแฟนาจงอิน อิอิ
    #6539
    0
  9. #6494 dovy_bubble (@pakjira-nest) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 20:13
    ยัยมิรอจงอินนานมาเลยนึกว่าจะลืมกันซะแล้ว
    #6494
    0
  10. #6411 viewvy_tangmo (@viewvy_tangmo) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 09:14
    คุณจงอิน ทำไมขี้หวงแบบนี้คะนี่
    นี่ขนาดยังไม่เป็นอะไรกันเลยนะนี่
    คยองซูน่ารักมาก อยากให้จงอินเก็ไว้คนเดียว~
    #6411
    0
  11. #6390 cholticha_pakul (@cholticha_pakul) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 14:52
    น่ารักกกกกก ^///^
    #6390
    0
  12. #6300 เต้าหู้มยองเนส (@tofupie) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 19:43
    มิโคตรน่ารักเลยอะ แบบอยากได้มานอนกอด คนอะไรน่ารักได้ขนาดนี้
    #6300
    0
  13. #6226 Nagono (@Nagono) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 17:30
    มิน่ารักน่าเอ็นดูมากกก
    #6226
    0
  14. #6096 bjokbvxzz (@narumon_2913) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 22:52
    มิน่ารักก
    #6096
    0
  15. #6010 Oo~Pakkad~oO (@ryomaza555) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 13:40
    มินั่ลล้ากกกกกกกก
    #6010
    0
  16. #5798 kawoat4124 (@kawoat4124) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 01:27
    น้ำตาไหลตอนที่ จงอินคิดถึงคำพูดของมิ เวลากลับบ้านดึกเราชอบหลงทางทุกทีเลย เห้ออ
    #5798
    0
  17. #5721 elf1993 (@pamlovely) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 06:40
    โหห มิเอ็นดูจังง
    #5721
    0
  18. วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 20:14
    โหยย ทำไมเป็นคนดีแบบนี้มิ ดูแลตัวเองหน่อยนะ เดี๋ยวไม่สบายเอา จงอินต้องปกป้องมิดีๆ เลยนะ
    #5678
    0
  19. #5590 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 22:13
    มิน่าเจ้ถึงไม่มีแฟนเพราะเจ้ไม่สามารถแสนดีได้แม้แต่หนึ่งในสิบของน้องมิ 
    #5590
    0
  20. #5504 []•อั๋นเดวววว๋•[] (@babyll) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 15:46
    มิลูกกกก ทำไมหนูแสนดีขนาดนี้คะ สนใจเป็นเพื่อนกับเราไหม เราไม่มีเพื่อนนนน 555555
    #5504
    0
  21. #5420 pumpika (@skullpum) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 16:39
    น้องมิของพี่ ทำไมหนูดีอย่างนี้ จะร้องงงง พอดีละจงอินก็หวง 55555
    #5420
    0
  22. #5355 JijaKys (@KyungSoo_KaiSoo) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 04:17
    ทำไมร้องห้ายยย มิดีเกินไปแล้ว TT
    #5355
    0
  23. #5195 BABYbeauty55 (@hf_jongin) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 23:22
    หวงเขาไปอีกจงอินเอ้ยยย
    #5195
    0
  24. #5177 pim pimmi (@pim35225) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 12:33
    โอ๊ยยยยย มิช่างเป็นคนดีอะไรแบบนี้
    #5177
    0
  25. #5071 Khaimookk Mhaunsing (@kh41mook) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 18:02
    โง้ยยย น่ารักมากกกก มิมันน่ารัก
    #5071
    0