Fic Harry Potter [HP/SS] - A New Way of Life

ตอนที่ 7 : บทที่ 6 - ความรู้สึกที่เริ่มเผย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 888
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    13 มี.ค. 61

บทที่ 6 



ผ ..ผมขอโทษครับ คือผม ..ผม ..” แฮรี่เอ่ยด้วยอารมณ์และสีหน้าที่ดูเป็นกังวน ตอนนี้เขากลัว กลัวเอามาก ๆ ถ้าสเนปหนีเขาไปล่ะ ถ้าเขาโดนทิ้งหรือ หรือถ้า .. 


“เราควรจะกลับกันได้แล้วพอตเตอร์ เดี๋ยวคุณวิสลีย์จะตื่นเอา” สเนปพูดก่อนจะลุกขึ้นจัดแจงปัดเศษหญ้าออกจากเสื้อผ้าตน แฮรี่ที่ดูเหมือนจะสับสนกับสถานการณ์ที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วแบบนี้ เขาตั้งตัวไม่ทัน หรือเขาจะไม่โกรธนะ ? แฮรี่คิด ก่อนจะลุกขึ้นตามอย่างว่าง่าย พาคนตรงหน้าเขากลับบ้านทันที 

 

ภายในบ้านของแฮรี่ พอตเตอร์และไม่ใหญ่โตมากนัก ออกจะเล็กด้วยซ้ำเพราะห้องมีเพียงแค่ห้องนอนสองห้องและห้องน้ำ ห้องโถงที่ถูกทำเอาเป็นห้องนั่งเล่น มีตู้หนังสือและโต๊ะปรุงยา ตู้เก็บยามากมาย โซฟาตัวเล็กสองตัวหันเข้าหากันที่ริมหน้าต่าง โซฟาตัวยาวแถวเตาผิงและโต๊ะตรงหน้า ห้องครัวที่อยู่ถัดไปรวมกับที่ทานอาหาร เขาชอบที่บ้านของเขาเล็กแต่ก็มีพื้นที่มากพอแบบนี้ เพราะแฮรี่อาศัยอยู่แค่คนเดียว ตั้งแต่กลับมาที่บ้านทั้งคู่ไม่ได้พูดคุยอะไรกันอีกเลย สร้างบรรยากาศที่น่าอึดอัดอย่างบอกไม่ถูกขึ้นมารอบตัว แฮรี่ที่เมื่อถึงบ้านก็ตรงมาหารอนทันที เพื่อนเขายังหลับอยู่จึงจำเป็นต้องจัดการทุกอย่างให้เสร็จก่อนที่รอนจะตื่นขึ้นมา 


ออบลิวิอาเต้” แฮรี่ใช้ไม้กายสิทธิ์ร่ายคาถาลบความทรงจำใส่เพื่อนของเขา เขาลบเพียงแค่ความทรงจำที่ได้เจอแฮรี่ตั้งแต่เมื่อวานที่เขาชวนรอนออกมาจนถึงตอนนี้ที่รอนออกมาหาเขา เมื่อลบความทรงจำเสร็จสรรพ แฮรี่ก็พยุงรอนขึ้นมาพารอนกลับบ้านของเขา 


หลังจากที่แฮรี่ออกไปส่งรอนแล้ว สเนปที่ยังคงอยู่ภายในบ้านเขาไม่ได้พูดอะไรกับแฮรี่เลยตั้งแต่กลับมา ไม่ใช่เขาไม่อยากจะพูดคุยหรอก เพียงแต่ความรู้สึกที่มันบอกไม่ถูกแบบนี้มันยากที่จะจัดการเหลือเกิน เขาไม่รู้จะพูดอะไรออกมาหรือจะทำตัวยังไงกับอีกฝ่ายดี สเนปเดินไปที่เตาผิงยืนจ้องมองหินสีแดงใสลอยอยู่ภายในกล่องอย่างคนใช้ความคิดล่องลอยไปกับมัน สมองของเขาปั่นป่วนไปหมด ทั้งเรื่องแฮรี่และเรื่องการกลับอดีตของเขา แต่เขาบอกกับตัวเองเอาไว้แล้วว่าเขาจะอยู่กับแฮรี่ก่อนสักพัก เขายังกลับไปตอนนี้ไม่ได้แต่ก็ยังวางใจที่จะไม่หาข้อมูลไม่ได้ สเนปเริ่มที่จะคิดถึงชั้นเรียนของเขา ศาสตร์แห่งการปรุงยา นักเรียนบ้านสลิธิริน ศาสตราจารย์ดัมเบิ้ลดอร์ หรือสิ่งต่าง ๆ ที่อยู่ภายในช่วงเวลาที่เขาจากมา ตอนนี้มันจะยังเรียบร้อยอยู่หรือเปล่า แฮรี่ในตอนนั้นจะปลอดภัยหรือไม่ หรือจะมีคนทำอะไรมั้ยที่สเนปหายไปแบบนี้ เขาปล่อยให้ความคิดมากมายเข้ามาปั่นป่วนในสมองของเขาไม่หยุดหย่อน จนกระทั่งหยุดอยู่ที่ภาพความทรงจมื่อสักครูที่เขาจูบกับแฮรี่ที่เข้ามาในหัวเขาเป็นภาพสุดท้าย สเนปเกิดความสับสนขึ้นมาในใจอีกครั้งเขาไม่รู้ว่าเพราะอะไรแฮรี่ถึงทำแบบนั้นกับเขา ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงไม่ขัดขืนหรือผลักแฮรี่ออกไป ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเขาถึงปล่อยให้มันเป็นไปแบบนั้น สเนปถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายใจเหลือเกินก่อนจะเดินกลับเข้าห้องของตนไป 


เป็นเวลาที่แฮรี่กลับมาพอดี เขาเดินเข้ามาพบบ้านที่ว่างเปล่า เดาว่าสเนปคงเข้าห้องนอนเขาไปแล้ว อาจจะหลบหน้าเขาอยู่ล่ะมั้ง ? มันก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่อยากจะเจอเขาอยู่แล้วนี่ ก็เขาพึ่งทำอะไรไม่ดีใส่สเนปไป แฮรี่หยุดนั่งลงที่โซฟาตัวยาวทิ้งกายลงอย่างอ่อนเพลีย ตัวเขาเองคิดอะไรไม่ออกอีกแล้วได้แต่ปล่อยให้ทุกอย่างมันผ่านไป 


ในเช้าวันถัดมาซึ่งเป็นเช้าที่น่าอึดอัดเช่นเคย นอกจากต้องทานมื้อเช้าร่วมกันแล้วสเนปก็ไม่พูดคุยอะไรกับเขาอีก ถึงแม้ปกติก็แทบไม่ได้พูดอะไรอยู่แล้วก็เถอะ จนแฮรี่อดถามไม่ได้ 


“นี่คุณกำลังโกรธผมอยู่หรือเปล่า คือ คือผมขอโทษจริง ๆ ผมไม่ได้ตั้งใจ”  


“เปล่า” สเนปตอบแต่ไม่ได้หันมองผู้ถามสักนิด แฮรี่ถอนหายใจ 


“วันนี้ผมต้องไปทำงานนะครับ” ไร้เสียงตอบรับจากอีกฝ่าย “งั้น ..ผมไปล่ะ” แฮรี่พูดก่อนจะหยิบเสื้อโค้ทมาใส่แล้วเดินออกไป 


สเนปเหลือบมองเล็กน้อยก่อนจะหยิบหนังสืออ่านต่อ เขาคิดว่าแฮรี่คงจะกลับมาในคืนนี้ ไม่ก็ดึก ๆ ในสภาพเมาแอ๋อีก เขาอ่านไปเหลือบมองนาฬิกาไปพลาง จนกระทั่งเที่ยงสเนปเดินเข้าครัวทานมื้อเที่ยงที่แฮรี่เตรียมไว้เช่นเคยก่อนจะจัดการทำงานบ้านภายในบ้านบ้าง ถ้าเขาอยู่โดยไม่ทำอะไรเลยคงจะดูไม่ดีนัก สเนปพยายามหาอะไรทำให้มากที่สุดเพราะการอยู่ในบ้านคนเดียวแบบนี้มันน่าเบื่อเอามาก ๆ แต่ในบ้านก็ไม่มีอะไรให้เขาทำมากนักหรอก สเนปได้แต่เดินไปเดินมาอยู่แบบนั้น 

 

ตกค่ำเขานั่งทานมื้อค่ำโดยที่ไม่รอแฮรี่ เขารู้สึกว่าไม่อยากรอ เมื่อทานเสร็จสเนปก็เลือกที่จะอาบน้ำเข้านอนโดยที่ไม่รอแฮรี่กลับมาอีกเช่นกัน 

 

ในรุ่งเช้าวันถัดมาสเนปตื่นขึ้นออกมาจากห้องหวังว่าเจ้าแฮรี่คงตื่นมาทำอาหารเช้าพร้อมบ่นนู้นบ่นนี่เช่นเคย แต่ไม่ ภายในบ้านว่างเปล่าไม่มีใครเลยสักคน หรืออาจจะยังไม่ตื่น ? สเนปคิด เขาจึงต้องจัดการทำมื้อเช้าด้วยตนเองและทานโดยไม่รอแฮรี่เหมือนเดิม เขาเริ่มรู้สึกแปลก ๆ ชอบกลแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก จนสิบโมงแล้วแฮรี่ก็ยังไม่ออกมา หรือเมื่อคืนจะเมาหนัก ? สเนปเริ่มกังวนขึ้นมาแล้ว แต่ก็คิดเข้าข้างตัวเองไว้ว่าปกติการไปทำงานวันสองวันมันคงเป็นเรื่องปกติ  

 

ในวันที่สามเป็นเช้าที่สเนปตื่นไวกว่าปกติเอามาก ๆ เขานอนไม่หลับ แต่ก็ต้องรู้สึกห่อเหี่ยวกว่าเดิมเมื่อตื่นมาแล้วก็ยังไม่เห็นชายหนุ่มที่โตเต็มวัยไว้หนวดเคราออกมาทำอาหารให้ สเนปตัดสินใจชงชาดื่มอย่างคนกินอะไรไม่ลง พลางเดินไปปรุงยารักษาไปพลางเผื่อแฮรี่จะกลับมาพร้อมร่างกายชกช้ำมีบาดแผล หรือแฮรี่จะคิดว่าเขาโกรธจนไม่กล้ากลับบ้านกัน ? สเนปเริ่มคิดเพ้อไปต่าง ๆ นานา ถึงเขาจะเป็นห่วงแฮรี่มากแค่ไหนก็ทำอะไรไม่ได้เพราะเขาเองก็ออกจากบ้านไปตามหาไม่ได้ด้วยเช่นกัน แล้วจะให้ออกไปตามหาผู้ชายที่ออกไปทำงานงั้นหรือ ? เหมือนภรรยาตามสามีกลับบ้านไม่มีผิด น่าขัน 

 

ในวันที่สี่ ไร้วี่แววเสียงของแฮรี่ภายในบ้าน เขารู้สึกกระวนกระวายจนอยากจะออกไปจับใครสักคนมาทำน้ำยาสรรพรสให้รู้แล้วรู้รอด แต่ไม่ เขาจะไม่ทำแบบนั้น สเนปเดินไปมาในบ้านอย่างคนคิดไม่ตก เขาเผลอเหวี่ยงอารมณ์ไปกับโต๊ะโดยการเตะมันเข้าอย่างจัง เขาควรจะทำยังไงดี ?! ที่บ้านให้อภัยแล้ว กลับมาเถอะเจ้าเด็กบ้า .. 

 

ในอีกด้านหนึ่งในวันที่ห้า แฮรี่ที่ยังคงทำงานภาคสนามอยู่กับเดรโกตามไล่พ่อมดอดีตผู้เสพความตายที่หวังจะเปิดโปงความลับให้แก่มักเกิ้ลหรือทำมิดีมิร้าย ทั้งสองนั่งหลบอยู่หัวมุมตึกด้อม ๆ มอง ๆ อยู่แบบนั้นเป็นชั่วโมง 


“นี่เดรโก ฉันชักสงสัยแล้วว่าเราเป็นกลุ่มภาคีหรือตำรวจสืบสวนสอบสวนกันแน่” เดรโกทำหน้างงงันกลับมา 


“ตำรวจ อะไรนะ ?” แฮร่ถอนหายใจส่ายหน้าให้กับความรู้เรื่องของโลกมักเกิ้ลอันน้อยนิดของเดรโก โธ่ พ่อเลือดบริสุทธิ์ 


“เราจะได้กลับบ้านเมื่อไหร่ ?” แฮรี่ยังคงไม่หยุดพูด 


“อะไรของนาย ? เดี๋ยวนี้ชักติดบ้านกว่าปกตินะ ทั้งที่ไม่มีอะไรที่บ้านแท้ ๆ” เขาจะไม่กังวนใจขนาดนี้เลยถ้าออกมาสี่ห้าวันโดยที่เรื่องเก่ายังค้างคาอยู่ระหว่างเขากับสเนปอยู่เลย 


“หรือนายไม่เบื่อล่ะที่ต้องมาตามเจ้านี้ตั้งหลายวัน เราก็ออกไปจัดการมันซะสิ” 


“เราต้องมีหลักฐานน่ะสิ แล้วจับเป็นกลับไป” 


“ทำงานกับนายนี่น่าเบื่อชะมัด จอมมารผิดหวังน่าดูเลยสิ”  


ผลัวะ 


“โอ้ย !” 


เดรโกตบหัวแฮรี่เข้าอย่างจังด้วยความหมั่นไส้ แฮรี่ยกมือลูบหัวตัวเองปอย ๆ ด้วยความเจ็บ 


“หุบปากซะ” เดรโกว่าปราม 


“นั้นไง เขาเข้าไปในร้านแล้ว ตามไปเร็ว” แฮรี่ดึงเดรโกออกมาจากมุมตึก เขาใช้ผ้าคลุมล่องหนที่พกมาคลุมเขาทั้งสองไว้ก่อนจะเดินตามเข้าไปในร้านแบบที่ระวังตัวมากที่สุด ตอนนี้เขามองเห็นเจ้าของร้านกำลังเสนอของชิ้นหนึ่งให้กับผู้ต้องหา และดูเหมือนมันจะคุ้น ๆ เสียด้วย 


“นั้นหินที่ฉันให้นายนี่” เดรโกเผลอหลุดปากจนแฮรี่ต้องรีบปิดปากเดรโกเอาไว้ เจ้าของร้านและอดีตผู้เสพความตายหันควับมามองต้นเสียงในทันที 


“นั้นใครน่ะ ?” พวกเขามองรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง ก่อนจะพบแต่ความว่างเปล่า “คงจะหูฟาดไปเอง” 


“นี่อะไรน่ะ ถ้าเป็นของกิ้กก้อกล่ะก็ แกโดนแน่ ๆ” 


“โธ่ นี่ล่ะสุดยอดที่สุดแล้วครับ เจ้าหินนี่ล่ะที่จะสามารถมีพลังในการทำให้เราสมดั่งปรารถนา เพียงแค่พูดออกมา ทุกอย่างก็เป็นจริง ..” เมื่อเจ้าของร้านพูดจบ อดีตผู้เสพความตายตาลุกวาวขึ้นมาทันที รับหินนั้นมาไว้ในมือ มองอย่างพินิจพิจารณา 


“เท่านี้เจ้าพวกเลือดสีโคลนทุกคนก็จะหายไปจากโลกเวทย์มนต์ ความฝันอยู่เพียงแค่หยิบมือแล้ว ..” เขายิ้มกริ่มออกมา  

“แต่ ..เอ่อ ..เราต้องดูแลมันอย่างดี เพราะถ้า ..มันถูกทำลายขึ้นมาคำขอก็จะหายสาบสูญ” 


“ว่าไงนะ ?” ยังไม่ทันที่อดีตผู้เสพความตายจะได้พูดอะไรมากไปกว่านี้ แฮรี่ออกจากผ้าคลุมด้วยความร้อนใจสร้างความตกใจให้แก่คนรอบข้างเป็นอย่างมาก 


เอกซ์เปลล์ลิอาร์มัส” แฮรี่ปลดไม้อดีตผู้เสพความตายทันทีก่อนจะแย่งหินออกมา “เราได้หลักฐานแล้วเดรโก จับกุมตัวเขาไว้ไปให้กระทรวง” 


เดรโกว่าตามด้วยความงุนงง อะไรทำให้แฮรี่กระวนกระวายใจขนาดนี้ 


“เอาหินนี่ไปด้วยบอกพวกเขาว่าเจ้านี้มีแผนจะทำอะไร และบอกเรื่องราวเกี่ยวกับหิน นายไปก่อนฉันมีเรื่องต้องคุย” แฮรี่ยื่นหินให้ก่อนเดรโกจะรับของผิดกฎหมายไปให้กระทรวงและจัดการอดีตผู้เสพความตายที่มีแผนร้ายก่อนจะได้ลงมือ เดรโกออกไปแล้ว เหลือเพียงแค่แฮรี่และเจ้าของร้านเพียงเท่านั้น 


“คุณบอกผมมา หินนั้นมันทำลายยังไง” เขาถามอย่างร้อนใจ เจ้าของร้านทำหน้าไม่เข้าใจกับคำถามก่อนจะนึกขึ้นได้ 


“โธ่ คุณพอตเตอร์ผู้ยิ่งใหญ่ คุณมีหินนั้นงั้นหรือ ไม่ต้องแปลกใจเลยเพราะมันดูออกขนาดนี้ ขออะไรไปล่ะ” เจ้าของร้านพูดอย่างหยอกล้อแต่แฮรี่ไม่ เขาจ่อไม้กายสิทธิ์ที่ลำคออีกฝ่ายเป็นเชิงขู่ 


“ฉันบอกให้บอกมา !!!”  


หึ ..หินนั้นก็เหมือนฮอร์ครัสของจอมมาร คุณพอตเตอร์ คุณเองก็รู้จักมันดี”  


“ถ้าหากถูกทำลายคำขอก็สลายไป ..แล้วที่ผ่านมาจะถูกลืมไปงั้นหรือ ?” 


“ถูกลืมหรือ ? .. อ่า .. เข้าใจแล้ว คำขอของคุณช่างเหมือนเด็กน้อยที่ปรารถนาหาความอบอุ่นยิ่งนัก ไม่ ไม่หรอก มันจะไม่ถูกลืม มันจะถูกจำให้แก่ทั้งสอง ..ตลอดไป” รอยยิ้มแสยะออกมาอย่างน่ากลัวเชิงหัวเราะเยาะ แฮรี่ลดไม้ลงก่อนจะออกไปจากร้านอย่างรวดเร็วทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลังเพื่อกลับไปที่บ้านให้เร็วที่สุด เขาไม่เคยกังวนอะไรขนาดนี้มาก่อน แต่แฮรี่เองก็มั่นใจแล้วว่าร่ายคาถาป้องกันหินไว้เรียบร้อย เพียงแต่เขาไม่ไว้ใจสเนปที่กำลังอยากกลับบ้านเต็มทน 

 

ประตูบ้านถูกเปิดออกโดยแฮรี่ที่รีบเดินเข้ามาส่งผลให้คนที่บ้านสะดุ้งตกใจจนรีบเดินจ้ำอ้าวออกมาหาทันที 


“เจ้าเด็กบ้า ! พอตเตอร์ ! กล้าดียังไง !” สเนปตวาดลั่นด้วยเสียงทุ้มต่ำ แฮรี่ผงะจนเผลอถอยหลังเล็กน้อย เขาตกใจ 


“เดี๋ยว อะไรกันครับเซเวอรัส” แฮรี่ขมวดคิ้วมอง 


ทำไมกลับมาเอาป่านนี้ ไปไหนมา กล้าดียังไงทิ้งฉันไว้ในบ้านหลังนี้ตั้งห้าวัน ! เธอคงจะสนุกมากสินะพอตเตอร์” สเนปว่าด้วยความอดกลั้น 


“คุณ ...หายโกรธผมแล้วเหรอ ?” แฮรี่ถามอย่างหยันเชิงส่งผลให้สเนปใจเย็นลงลำตัวตั้งตรงตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุขุม 


ฉันไม่ได้โกรธเธอเจ้าเด็กบ้า”  


แต่ ..คุณไม่ว่าผมเรื่องนั้น ? แต่กลับว่าที่ผมหายไปหลายวันเนี่ยนะ ? หรือบางที ..” แฮรี่ก้าวเท้าเข้าใกล้สเนปทีล่ะก้าว ทีล่ะก้าว ทำให้สเนปก้าวถอยตามไปด้วย “คุณเองก็ ไม่ได้ รังเกียจ ผม” 


“ฉัน ฉันไม่รู้” สายตาความไม่มั่นใจเด่นชัดอยู่ในดวงตาสีดำ แฮรี่รู้ แฮรี่ดูมันออกเขายกมือลูบใบหน้าข้างแก้มสเนปอย่างแผ่วเบา ส่งผลให้อีกฝ่ายยืนตัวเกร็ง 


“สักวันถึงแม้ผมจะได้หัวใจคุณกลับมาหรือไม่ คุณก็ต้องกลับไปอยู่ดี” แฮรี่เอ่ยแผ่วเบาอ้อยอิ่งใบหน้าที่ใกล้กันแค่คืบลมหายใจที่บรรจรด เขารู้เจ็บลึก ๆ ในคำพูดแต่เขาก็เลือกจะเก็บการทำลายหินไว้เป็นความลับเพราะแฮรี่ยังไม่อยากจะสูญเสียสเนปไปอีกครั้งในตอนนี้ 


“หมายความว่ายังไง” สเนปพูดเสียงแผ่วเบาตอบกลับไปอย่างกลัวระยะห่างที่น้อยนิด แฮรี่มองลึกเข้าไปนัยน์ตาสีดำรัตติกาลของอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง 


“หมายความว่า เราจะมากินมื้อเย็นที่ผมเป็นคนทำกันวันนี้ เพราะ แฮรี่ พอตเตอร์ กลับมาแล้ว” แฮรี่ผละออกมาเดินไปห้องครัวด้วยใบหน้ายิ้มแย้มที่สเนปตามไม่ทัน “คิดถึงผมน่าดูเลยสิ ดูบ้านสิ สะอาด ไร้ฝุ่น นี่คุณซักผ้าด้วยเหรอ ?” เขาชี้ราวตากผ้าด้วยความแปลกใจก่อนจะเริ่มทำมื้อเย็น 


สเนปไม่ตอบอะไร เขานั่งลงที่โต๊ะรออีกฝ่าย เขาเผลอยิ้มออกมาไม่รู้ตัวพลางยกมือขึ้นจับใบหน้าตนเองสำรวจเห็นความผิดปกติ เขายิ้มงั้นหรือ ? บ้าชะมัด เขาคิด นี่คงจะเป็นความสุขอีกอย่างหนึ่งที่เขาปรารถนาเพราะ แฮรี่กลับมาแล้ว โลกอันแสนโดดเดี่ยวที่นี่ของเขามีแฮรี่แล้ว อดเผลอคิดไม่ได้ว่ามีความสุขก่อนจะสะบัดหัวไล่ความคิดนั้นไปเสีย สเนปเริ่มสงสัยแล้วว่าตอนนี้ตัวเขาในอนาคตจะเป็นยังไงบ้างนะ ถ้าแฮรี่ให้ความสำคัญกับเขาขนาดนี้ทำไมถึงต้องเป็นกับตัวเขาในอดีตเช่นนี้ แฮรี่ไม่เล่าเรื่องของเขาในช่วงเวลานี้สักนิด แต่เขาจะเก็บเอาไว้ก่อนเพราะตอนนี้คงยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะมากนัก 


“มาแล้วครับบ” แฮรี่เสิร์ฟอาหารหลากหลายจานวางบนโต๊ะ จัดแจงทุกอย่างอย่างสวยงาม 


อืม มันดูเยอะเกินไปหรือเปล่า” สเนปพูดพลางมองอาหารบนโต๊ะ แฮรี่จัดการเช็ดมือและนั่งลงพร้อมทานมื้อเย็นด้วยกัน 


“ก็ชดเชยจากที่ผมไม่อยู่ไงครับ วันนี้เราได้ทานมื้อเย็นด้วยกันทั้งที ถือว่าเป็นปาร์ตี้เล็ก ๆ” แฮรี่ยกยิ้มกว้าง สเนปกระตุกยิ้มกลับไปก่อนจะตีสีหน้าเรียบเฉยอีกครั้ง ทั้งคู่เริ่มลงมือทานอาหารแต่ก็ยังคงพูดคุยกันปกติเพราะความห่างหายกันหลายวัน บรรยากาศตึงเครียดน่าอึดอัดสลายหายไปทันที 


“เธอไปทำอะไรมาถึงได้หายไปเกือบอาทิตย์ พอตเตอร์” แฮรี่เงยหน้าจากอาหาร 


“ผม ? ถ้าเล่าละคุณต้องบอกว่ามันบ้ามากแน่ ๆ ผมกับเดรโกต้องไปเฝ้าสังเกตุอดีตผู้เสพความตายตั้งานเพื่อจะรู้แผนการของมันว่ามันจะทำอะไร” แฮรี่ตักอาหารเข้าปากก่อนจะพูดต่อ “มันน่าเบื่อมาก คุณไม่อยากรู้หรอก อย่างกับงานตำรวจมักเกิ้ล” 


สเนปหัวเราะเบา ๆ ในลำคอเผลอรู้สึกตลกไปกับพูด แฮรี่จ้องมองยิ้ม ๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมากนัก 


“คุณล่ะ ระหว่างที่ผมไม่อยู่ คุณเป็นอย่างไรบ้างเซเวอรัส ดูแลบ้านดีหรือเปล่า หรือคิดถึงผมจนตรอมใจซะแล้ว”  


“ตลกน่ะ ฉันดูแลบ้านของเธอดี” 


“ของเราต่างหาก” แฮรี่พูดขัด 


“ของเรา ฉันทำทุกอย่างได้ด้วยตัวเอง และการคิดถึงเธอไม่ได้อยู่ในหัวฉันสักนิดพ่อคนหลงตัวเอง” สเนปเบ้ปากใส่แฮรี่อย่างคนประชดประชันจนแฮรี่ต้องหัวเราะออกมาบ้าง การสนทนาของพวกเขาดำเนินต่อไปจนจบมื้อค่ำ สเนปเองที่เริ่มคิดว่าบางทีความสุขของเขาคงเป็นการที่ได้อยู่ด้วยกันแบบนี้กับแฮรี่ก็เป็นได้ อาจจะในฐานะลูกชาย แต่เหตุการณ์จูบครั้งนั้นก็ขีดเส้นทับคำว่าลูกชายทิ้งไปซะแล้ว ไม่ว่าในฐานะไหนถ้าเขายังคงมีแฮรี่อยู่แบบนี้คงจะดีมิใช่น้อย ตั้งแต่ที่ลิลี่ตายจากไปหน้าที่ดูแลคนตรงหน้าเขาให้ถึงที่สุดก็คงเป็นเขาอยู่แล้ว  


แฮรี่จัดการล้างจานชามเมื่อทานเสร็จกันทั้งคู่ สเนปออกไปอาบน้ำก่อนจะเข้าห้องนอนไป เมื่อเขาเห็นอีกฝ่ายเข้าไปในห้องแล้วจึงเข้าไปอาบน้ำเช่นกัน 


จนเมื่ออาบน้ำเสร็จ เขาเดินเช็ดผมไปพลางก่อนจะหยุดมองหินที่ลอยอยู่ภายในกล่องบนเตาผิง เขาเริ่มไม่แน่ใจว่าสเนปอาจจะรู้เข้าเมื่อไหร่ก่อนจะหยิบกล่องขึ้นมาในมือจับจ้องเข้าไปอย่างพินิจ 


“ผมขอโทษครับเซเวอรัส แต่ผมคงจะให้คุณกลับตอนนี้ไม่ได้” แฮรี่พึมพำอยู่กับตนเองก่อนจะถือกล่องไว้ในมือเอาเข้าไปซ่อนไว้ในลิ้นชักโต๊ะข้างเตียงในห้องนอนตน สเนปไม่เคยเข้ามาในห้องนอนของเขาแน่ ๆ เขารู้ แต่ถ้าเขาล่ะ ? ... ก็ไม่แน่ เมื่อคิดอะไรดี ๆ ได้แฮรี่จึงเดินออกไปเคาะประตูห้องสเนปสองสามทีก่อนจะเปิดออก เขาพบว่าอีกฝ่ายกึ่งนั่งกึ่งนอนอ่านหนังสือเล่มใหม่อยู่บนเตียง สเนปหันมองเล็กน้อยแก่ผู้มาเยือน 


“ไฮ” แฮรี่กล่าวทักทายก่อนปิดประตูห้อง มือล้วงกระเป๋าเก้ ๆ กัง ๆ พลางเดินเข้ามาหาสเนป 


“มีอะไรถึงบุกเข้ามาในห้องฉันคุณพอตเตอร์” สเนปเลิกคิ้วมอง 


“บางที ผมคิดว่าคุณน่าจะเรียกผมว่าแฮรี่นะ 


“ทำไม” สเนปแกล้งถามอย่างสงสัย 


“ก็ ก็ ไม่รู้สิ ผมคิดว่าเราน่าจะสนิทกันมากพอแล้ว แล้วผมก็เรียกคุณว่าเซเวอรัส ผมก็อยากให้คุณเรียกผมแฮรี่บ้าง” 


“ไม่” สเนปเน้นคำชัดเจน 


โธ่ ไม่เอาน่า เรียกเถอะ แฮรี่ไงครับ ใคร ๆ เขาก็เรียกกัน” แฮรี่พยายามดื้อดึงไม่หยุด สเนปปิดหนังสือและให้ความสนใจกับคำพูดของอีกฝ่าย 


“ถ้าอย่างงั้นจะไปสำคัญอะไรถ้าใคร ๆ เขาก็เรียกกันแบบนั้น” เมื่อจบคำพูดสเนป แฮรี่มีหน้าท่าทีเหลอหลาขึ้นทันที 


“เอ่ออ ก็ ..เดี๋ยว คุณหมายความว่าไง จะเรียกชื่อกลางผมไหม เจมส์ไง” 


“ให้ฉันยอมตายดีกว่าเรียกเธอแบบนั้นนะแฮรี่” สเนปกรอกตาให้กับชื่อกลางที่ไม่ลื่นหูนัก แต่ผิดกับแฮรี่ที่หัวใจพองโตที่ได้ยินชื่อเล่นออกมาจากปากคนตรงหน้าเขา แฮรี่ยิ้มกว้างตาวาวร้องเย้ดีใจออกมา และโผเข้ากอดอีกฝ่ายโดยที่สเนปยังไม่ทันตั้งตัว แต่เขาก็ปล่อยให้แฮรี่ทำตามใจชอบต่อไป 


คุณเรียกผมแฮรี่แล้ว ! ผมรักคุณที่สุดครับเซเวอรัส” ด้วยความวางใจของสเนปแบบสุด ๆ ที่อาจไม่ทันระวังตัว แฮรี่บรรจงจับอีกฝ่ายจูบแรง ๆ ที่ริมฝีปากทีนึงจะวิ่งออกไปเปิดประตู 


กู้ดไนท์คิส ! ราตรีสวัสดิ์ครับ !” และหายไปกับสายลม ทิ้งความสับสนงุนงงให้คนที่อยู่ในห้องเรียบเรียงเหตุการณ์ เขาพึ่งถูกกอด ถูกบอกรัก ? และถูกจูบ อีกแล้ว ? เธอกำลังจะทำให้ฉันกลายเป็นผู้ชายใจง่าย !! เขาคิด ก่อนจะสบทออกมาดัง ๆ ลั่นห้อง 


“เจ้าเด็กบ้า !!!!”  


-------------------------------------------------------------------------------------------


จบไปอีกตอนน ไรต์ดีขึ้นเยอะแล้วว หลังจากนี้ไรต์จะให้แฮรี่รุกเอา ๆ อย่างจงใจแล้วล่ะค่ะ ถือคติ ด้านได้อายอด (ถ้าเค้าเล่นด้วย ?) 


อ่านแล้วฝากเม้นกันด้วยน้าา ติได้ชมได้เพื่อนำไปแก้ไขต่อไป ขอบคุณค่ะะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

230 ความคิดเห็น

  1. #190 inthach onyy (@nooksingmen) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 01:25

    ไม่อยากให้สเนปกลับไปเลย

    #190
    0
  2. #99 BabyFish2547 (@lookpa2547) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 01:39
    ผู้ชายใจง่าย 5555+
    #99
    0
  3. #37 blood-Red (@blood-Red) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 20:15
    โอ๊ยยย น่ารักกกรี๊ดดดดดดดดก
    เเฮร์รี่!!!จะบ้าตายย
    #37
    0
  4. วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 15:48
    อร้ากกกกกกกกกเขิลลลลลลลลขั้นสุดเลยค่าาาา อิอิอิ ^\\\\^
    #36
    0
  5. #35 Kronos-Hades (@Kronos-Hades) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 11:30
    5555สนุกกก
    #35
    0
  6. #34 Yanikajitklang (@Yanikajitklang) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 01:14
    รีบๆมาต่อนะคะไรท์ เอาให้แฮร์รุกหนักๆไปเลย. รอรอรอรอรอรอ
    #34
    0
  7. #33 Me The Ripper (@MeTheRipper) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 00:19
    เรื่องนี้จะไม่จบแบดเอนใช่มั้ย ขอร้องล่ะะะะะ
    #33
    0