Fic Harry Potter [HP/SS] - A New Way of Life

ตอนที่ 17 : บทที่ 15 - ห้องนอน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,022
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 135 ครั้ง
    30 เม.ย. 61

บทที่ 15 


ภายในห้องของศาสตราจารย์ลูปินในวันถัดมา แฮร์รี่รีบลุกจากเตียงและเลือกที่จะมาหาลูปินเพื่อที่จะได้เรียนคาถาใหม่ที่จะสามารถปกป้องเขาจากผู้คุมวิญญาณได้ อย่างน้อย  แฮร์รี่ก็ไม่ชอบผู้คุมวิญญาณเท่าไรนัก มันน่าอับอายถ้าหากคนอื่น  รู้ว่าเขาอ่อนแอแบบนี้ 


เอาล่ะ ทุกอย่างพร้อมแล้วแฮร์รี่ เราจะมาเริ่มกันเลยนะ” ลูปินพูดพลางผายมือไปที่หีบใหญ่ใบหนึ่งที่ตั้งอยู่ตรงกลางของห้อง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามันคือบ็อกการ์ดนั้นเอง 


ที่นี่ คาถาที่เราจะเอามาลองสอนมันเรียกว่า คาถาผู้พิทักษ์ เธอเคยได้ยินมาบ้างไหม ?” ลูปินถาม แฮร์รี่ได้แต่ส่ายหน้าน้อย  เป็นการตอบ “ไม่รู้หรือ ? ไม่เป็นไร คือ ..คาถาผู้พิทักษ์เป็นพลังอำนาจรูปแบบหนึ่ง ในทางที่ดีน่ะนะ มันจะเป็นเหมือนโล่คุ้มกันผู้คุมวิญญาณ เป็นอาหารแทนตัวของคนคนนั้น แต่ถ้าจะทำให้มันมีผล เธอจะต้องเพ่งนึกถึงความทรงจำซึ่งมีแต่ความทรงจำที่สุขมาก  เป็นความทรงจำที่มีพลัง เธอทำได้ไหม ?” ลูปินพูดพลางเดินมายืนอยู่ตรงหน้าของแฮร์รี่ เด็กหนุ่มพยักหน้าตอบ “ได้หรือ ? ดีมากเลย.. จงหลับตาซะ” ลูปินสั่ง แฮร์รี่จึงค่อย  หลับตาลงตามที่เขาบอก ฟังเสียงของศาสตราจารย์ตรงหน้าเขาต่อไป 


ตั้งสมาธิ ..ย้อนไปยังอดีต  เธอได้ความทรงจำหรือยัง” ลูปินพูดพลางเดอนวนไปรอบ  ตัวของแฮร์รี่อย่างช้า  “ปล่อยให้ความทรงจำนั้นครอบงำเธอสักครู่ 


เมื่อได้ฟังดังนั้น แฮร์รี่พยายามที่จะนึกคิดถึงความทรงจำที่ดีอย่างที่ลูปินว่าและความทรงจำที่เขาเลือกกลับเป็นครั้งแรกที่แฮร์รี่ได้ขี่ไม้กวาด ได้เข้าร่วมควิดดิช ได้ท่องทะยานสู่ท้องฟ้าเหนือพื้นดิน .. เมื่อลูปินสังเกตุได้ว่าเด็กหนุ่มเริ่มที่จะเข้าถึงความทรงจำเรียบร้อยแล้วจึงว่าต่อ 


จากนั้นร่ายคาถานี้นะ เอกซ์เปกโต พาโตรนุม 


เอกซ์เปกโต พาโตรนุม” แฮร์รี่พูดในขณะที่ยังหลับตาอยู่ 


ดีมาก” ลูปินกระซิบแผ่วเบาก่อนจะเดินมาที่หีบใบใหญ่ที่ตั้งอยู่มือทั้งสองจับหีบแน่นเพื่อเตรียมตัวเปิดมันออกมา “เริ่มนะ ไม้กายสิทธิ์เตรียมพร้อม” เขาสั่งพลางใช้มือร่ายคาถาเพื่อปลดล็อคหีบจนกระทั่งมันเปิดออก 


แฮร์รี่หยิบไม้กายสิทธิ์ออกมาในท่าเตรียมพร้อมทันที ดวงตาจ้องมองอย่างใจจดใจจ่อ ทันใดนั้นหีบก็เปิดออกมาสู่สายตาของแฮร์รี่เผยให้เห็ผู้คุมวิญญาณตนหนึ่งลอยสูงขึ้นเหนือศีรษะของเขา และจ้องมองมันด้วยความหวาดกลัวแต่ก็เต็มไปด้วยแรงกล้า ลมหายใจหอบถี่อย่างตื่นเต้น เขาชี้ไม้กายสิทธิ์ไปที่ผู้คุมวิญญาณตนนั้นก่อนจะเริ่มเอ่ยคาถาออกมา 


เอกซ์เปกโต พาโตรนุม !” แฮร์รี่เอ่ยด้วยเสียงชัดถ้อยคำแต่หากมีความเปลี่ยนแปลงใดใด ผู้คุมวิญญาณยังคงลอยเหนือหัวของเขาอยู่เช่นเดิมและลอยเข้ามาใกล้เรื่อย   


เอกซ์เปกโต พาโตรนุม ! ...เอกซ์เปกโต พาโตรนุม!” เอ่ยแล้วเอ่ยเล่า ก็ยังไม่มีผลใดใด แสงไฟเริ่มดับลงจากความหนาวเย็น จนกระทั่งแฮร์รี่เริ่มที่จะหมดแรง 


เอกซ์เปกโต ..พาโตรน ..” และแล้วก่อนจะร่ายคาถาได้ แฮร์รี่ก็เริ่มอ่อนแรงลงเรื่อย  จนกระทั่งสายตาเขาพร่าเลือนและดับไป .. 

 


ผ่านไปได้สักพัก ลูปินพยุงตัวแฮร์รี่ที่เริ่มลืมตาตื่นให้ลุกขึ้นมาอีกครั้ง 


ไม่เป็นไร เอาล่ะ หายใจลึก  ไม่เป็นไร” เมื่อแฮร์รี่เริ่มลุกขึ้นนั่งแล้วลูปินจึงได้ล้วงกระเป๋าเสื้อของตนเพื่อหยิบช็อกโกแลตให้แฮร์รี่ได้กินมัน “ครูไม่ได้หวังให้เธอทำได้ในครั้งแรกหรอกนะ ถ้าทำได้สอถึงจะน่าแปลกใจน่ะ เอานี่กินซะ มันจะช่วยให้รู้สึกดีขึ้น 


แฮร์รี่ยื่นมือรับช็อกโกแลตจากอีกคนมากัดกินให้ตนเองรู้สึกดีขึ้นและมันก็ได้ผล เขาเรียนรู้จากบนรถไฟแล้วว่าเจ้าสิ่งนี้มันช่วยได้ดีจริง  หลังจากถูกผู้คุมวิญญาณจัดการ 


น่ากลัวกว่าครั้งก่อนอีกฮะ” แฮร์รี่เริ่มเอ่ยพูดขึ้นหลังจากที่เขารู้สึกหวาดกลัวที่ได้เจอผู้คุมวิญญาณ ถึงแม้จะเป็นเพียงแค่บ็อกการ์ตก็เถอะ 


โอย ..ไม่   นั้นมันแค่บ็อกการ์ตแฮร์รี่ ของจริงน่ะน่ากลัวกว่านี้เยอะ อีกเยอะเลย” ลูปินพูดพลางลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินไปจุดเทียนไฟแต่ละเล่ม “ขอถามเธอเป็นความรู้หน่อยนะ เธอนึกถึงความทรงจำไหนที่เธอเลือกใช้หรือแฮร์รี่ 


ครั้งแรกที่ผมขี่ไม้กวาดฮะ ตอนที่ผมได้เล่นควิดดิช” แฮร์รี่บุกขึ้นยืนตอบ เมื่อได้ยินดังนั้นลูปินจึงหันกลับมามองเด็กหนุ่มอีกครั้งทันที 


และมันยังไม่ดี มันนังไม่มีพลังมากพอ เธอแน่ใจหรือเปล่าว่านั้นคือความสุขที่สุดของเธอ” เมื่อได้ยินคำถามดังนั้น แฮร์รี่ได้แต่คิดว่าอะไรคือความสุขของเขาจริง  กันแน่ ถ้าหากไม่ใช่การขี่ไม้กวาด ควิดดิช หรืออาจจะเป็นการที่เขารู้ว่ามีโรงเรียนฮอกวอตส์มันคือความสุขก็จริงแต่หากเป็นความตื่นเต้นเสียมากกว่าเหมือนกับการที่เขารู้ว่าเขาคือพ่อมดที่สามารถใช้เวทย์มนต์ได้ อาจจะเป็นที่เขามีเพื่อนที่ดีที่สุดครั้งแรกในชีวิต มันก็อาจจะใช่ แต่มันจะมีพลังมากพอจะเสกคาถาผู้พิทักษ์ได้อย่างงั้นหรือ จนกระทั่งความคิดหนึ่งฉุดขึ้นมาในหัวในยามที่แฮร์รี่ยืนจ้องมองหีบใบใหญ่ที่มีบ็อกการ์ตอยู่ข้างใน ใช่ ..มีใครบางคน ใครบางคนที่เขาคิดว่าอาจจะเป็นความสุข แต่มันก็ไม่ใช่เสียทีเดียว 


มีอย่างหนึ่งที่ผมนึกได้ฮะศาสตราจารย์ ผมไม่แน่ใจ มันคงเป็นความสุขของผม แต่ ..มันค่อนข้างจะน่าสับสน ผมยังไม่เข้าใจความรู้สึกของมันดีเท่าไหร่ แฮร์รี่พูดอย่างนึกคิดว่าความรู้สึกที่เขากล่าวถึงนี้มันเป็นสิ่งที่มีความแรงกล้าสูงนักแต่หากไม่แน่ใจว่ามันจะใช่ความสุขหรือไม่ ซึ่งความทรงจำนี้มันเหมือนกับสิ่งที่มีผลต่อแฮร์รี่มากที่สุดเสียมากกว่า 


มันใช้ได้ใช่ไหมแฮร์รี่” ลูปินถามเพื่อความแน่ใจ 


ฮะ”  


งั้นดี นึกถึงความทรงจำนั้น แล้วร่ายคาถาออกมา เอาล่ะ เธอพร้อมนะเราจะมาลองอีกรอบกัน” แฮร์รี่พยักหน้าตอบและเตรียมตั้งท่าถือไม้กายสิทธิ์เตรียมพร้อมอีกครั้ง และแล้วลูปินก็เปิดหีบใบใหญ่ออกมาเผยให้เห็นผู้คุมวิญญาณลอยสูงขึ้นอย่างเดิมกับครั้งแรก แฮร์รี่พยายามที่จะจดจ่อที่มันและนึกถึงความทรงจำดังกล่าวที่เขาว่าเอาไว้ มันคือครั้งแรกที่เดินเข้ามาภายในฮอกวอตส์ ครั้งแรกที่เขาได้เจอและรู้สึกกับสเนป ใช่ มันคือความทรงจำที่มีผลต่อแฮร์รี่นัก ก่อนจะนึกไปถึงครั้งแรกที่สเนปเรียกเขาว่าแฮร์รี่ เสียงเรียกที่ดูสั่นไหวกว่าปกติในยามที่เรียกเขาด้วยชื่อ หรือนัยน์ตาสีดำรัตติกาลที่จ้องมองมายังเขา ริมฝีปากอ่อนนุ่มที่จรดลงกับหน้าผากในยามที่เขาหลับภายในห้องโถง หรือทุก  ครั้งที่สเนปเริ่มเปลี่ยนไปจากเดิม จากเย็นชาแข็งกร้าว เป็นความอ่อนโยน ..จนกระทั่งความรู้สึกทั้งหมดเริ่มเอ่อล้นและสับสน เป็นสุขหากแต่อ่อนไหว เขาเริ่มที่จะเอ่ยคาถาออกมาด้วยความเข้มแข็งเมื่อเขาเริ่มรู้สึกถึงความรักที่มีให้ใครคนหนึ่ง .. 


เอกซ์เปกโต พาโตรนุม !” แฮร์รี่ตวาดลั่นพลางนึกถึงความรู้สึกที่ดีที่สุดในความรักนี้โดยพยายามข่มความเจ็บปวดที่เขาเคยมี แต่มันยังคงไม่ได้ผล แฮร์รี่พยายามนึกคิดถึงเรื่องราวเมื่อคืนก่อนที่เขาอยู่ในห้องที่หนาวเย็น ..มีเพียงเขาและศาสตราจารย์สเนป กับรอยจูบที่แฮร์รี่เผลอไป และสิ่งที่เขารู้สึกดีที่สุดคืออีกฝ่ายยอมรับจูบจากเขาโดยไม่ผลักไสเขาแต่อย่างใดเลย ..ก่อนความรู้สึกนี้จะหายไป แฮร์รี่เอ่ยคาถาเดิมอีกครั้งอย่างแรงกล้าและเด็ดเดี่ยวมากยิ่งขึ้น 


เอกซ์เปกโต ..พาโตรนุม !!” เมื่อคาถาถูกร่ายออกอีกครั้ง ลำแสงสีขาวสว่างจ้าที่พุ่งออกมาจากไม้กายสิทย์มันส่องสว่างเสียจนปกคลุมผู้คุมวิญญาณไปจนหมด ลำแสงนั้นกีดกันผู้คุมวิญญาณให้ถอยห่างออกไปจนกระทั่งค่อย  ลดตัวลงไปในหีบอย่างช้า  เมื่อแฮร์รี่ชี้ไม้กายสิทธิ์สาดลำแสงต่ำลงมาเรื่อย  และหายไป ลูปินรีบปิดหีบลงในทันที เผยรอยยิ้มภาคภูมิใจกับลูกศิษย์ที่เขาได้สอนอยู่ในตอนนี้เป็นอย่างมาก 


ดีมาก แฮร์รี่ เก่งมาก” เขาถอนหายใจเหนื่อยก่อนจะผละออกมาจากหีบใบใหญ่ เอาล่ะ ฉันอยากรู้เสียจริง เธอนึกถึงความทรงจำไหนถึงได้ร่ายคาถาออกมาได้”  


มันค่อนข้างซับซ้อนน่ะฮะ” แฮร์รี่ตอบอย่างบ่ายเบี่ยง เขาคงไม่กล้าตอบอย่างเต็มปากได้หรอกว่าเป็นความรักและสเนปที่เขานึกถึง มันคงจะน่าแปลกใจน่าดูถ้าหากลูปินรู้ว่าแฮร์รี่คิดว่าศาสตราจารย์ผู้น่าหวาดกลัวที่สุดในโรงเรียนคือความสุขของแฮร์รี่ แต่ตอนนี้เขารู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน “ผมว่าวันนี้พอแค่นี้ดีกว่า 


ไม่เป็นไร  อย่างน้อยเธอก็ทำมันได้แล้ว เก่งมากเลยแฮร์รี่ มีไม่กี่คนหรอกนะที่จะร่ายคาถาขั้นสูงนี่ได้ซึ่งมันยากมาก” ลูปินพูดพลางเดินมากอดคอเด็กหนุ่มเป็นเชิงให้กำลังใจ “เธอเหมือนกัพ่อของเธอไม่มีผิด อย่างที่ฉันคิดเลยแฮร์รี่ เธอไม่ได้ทิ้งห่างจากพ่อเลยสักนิด เอานี่มันช่วยเธอได้” ลูปินยื่นช็อกโกแลตให้แฮร์รี่อีกครั้ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งและพูดต่อ “พ่อและเธอมีความน่ายกย่อง 


ผมไม่แน่ใจเท่าไรนักแต่ มันเป็นความทรงจำที่ผมอยากจดจำมากที่สุด บางครั้งเมื่อผมนึกถึงมัน มันทำให้ผมสับสน ทุกข์บ้าง หรือหมดหวัง แต่..เมื่อนึกถึงสิ่งดี  ในความทรงจำนี้ ผมก็คิดว่า มันดีที่สุดสำหรับผมแล้วฮะ..” แฮร์รี่พูดออกมาอีกครั้งเพื่อให้อีกฝ่ายได้เข้าใจ ลูปินได้แต่รับฟังเงียบ  ถึงเขาจะไม่รู้ว่ามันคือความทรงจำอะไรหากแต่ถ้าเป็นอย่างที่เด็กหนุ่มใกล้  เขาพูดนั้น มันคงจะเป็นสิ่งที่สวยงามและจริงใจมากเลยทีเดียว 



ในช่วงเวลาถัดมาเมื่อแฮร์รี่ได้เรียนคาถาผู้พิทักษ์จากลูปินเสร็จเขาก็เดินไปหาเพื่อน  ของเขาทันที ทั้งรอน และเฮอร์ไมโอนี่ที่กำลังเถียงกันจะเป็นจะตายอยู่ที่ด้านนอกปราสาททำเอาแฮร์รี่ไม่แน่ใจนักว่าจะเดินเข้าไปหาเพื่อนดีไหม 


ไง แฮร์รี่ เป็นยังไงบ้าง” เฮอร์ไมโอนี่ที่หันมาเห็นแฮร์รี่เดินมาก็เอ่ยทักทายจนเด็กหนุ่มต้องเดินเข้ามาหาอย่างช่วยไม่ได้ 


เรื่องอะไร” แฮร์รี่ถามกลับ เขาไม่เข้าใจว่าเพื่อนสาวของเขาหมายถึงเรืองไหน เพราะปัญหาที่ผ่านมามันมีเยอะเสียเหลือเกิน 


ก็เรื่องเมื่อคืนน่ะสิ สเนปได้ดุอะไรเธอหรือเปล่า” เฮอร์ไมโอนี่กระซิบถามแผ่วเบาจนรอนขมวดคิ้วมองอย่างสงสัย เมื่อแฮร์รี่เริ่มนึกถึงเมื่อคืนอย่างที่เธอถาม ใบหน้าของเขาก็เลิ่กลักทันที ท่าทีเก้  กัง  จนทำให้เธอขมวดคิ้วสงสัยอีกคน 


ก็ ..ก็ดี มั้งนะ ฉันเองก็ไม่แน่ใจเท่าไร แต่..เขาบอกว่าไม่ได้เกลียดฉัน” แฮร์รี่พูดพลางยกมือลูบท้ายทอยตัวเองด้วยความขัดเขิน ใบหน้าเขาเริ่มแดงขึ้นเล็กน้อยเมื่อพาบนึกไปไกลกว่าเดิ 


อย่างน้อยนั้นก็ดีมากสำหรับสเนปแล้วล่ะนะฉันว่า” เธอพูดพลางมองแฮร์รี่นิ่งอย่างใช้ความคิดก่อนจะถามขึ้นอีกครั้งอย่างสงสัยสีหน้าของเพื่อน “เธอแน่ใจนะว่าไม่ได้ไปทำอะไรเข้าน่ะ 


เปล่า ! ไม่นี่ ฉันก็แค่ไปขอโทษ อย่างที่เธอแนะนำ ..เท่านั้นแหละ” แฮร์รี่รีบพูดตอบทันควันจนผิดสังเกตุ หากแต่เพื่อนเขาก็ไม่ได้อยากถามก้าวก่ายอะไรไปมากกว่านี้ถึงจะสงสัยก็เถอะ แต่ฉันถูกเขากักบริเวณทุกเย็นแทนน่ะ 


ทำไมล่ะ ?!” รอนร้องตะโกนเมื่อมีประโยคที่เขาฟังแล้วเข้าใจได้เสียที ไม่มีอะไรแย่ไปกว่าการได้อยู่กับสเนปตามลำพังอีกแล้ว “เขาโกรธนายเรื่องที่นายไปว่าเขาใช่ไหม นั้นมันแย่มากเลยถ้าต้องอยู่กับสเนปทุกเย็นน่ะ 


ไม่ใช่หรอกรอน เอ่อ ..ฉันว่าเราไปหาแฮกริดกันดีกว่านะ” แฮร์รี่รีบเปลี่ยนเรื่องพลางเดินพาเพื่อนทั้งสองของเขาไปที่กระท่อมของแฮกริดทันที แน่ล่ะ ใครจะไปกล้าพูดล่ะว่าที่เขาโดนกักบริเวณก็เพราะเผลอไปล่วงละเมิดทางเพศศาสตราจารย์หนุ่มเข้าล่ะ มันเป็นประโยคที่ฟังแล้วเขาไม่ได้ดูดีเลยสักนิดใช่ไหมล่ะ ? เกิดมารักคนแก่ที่เข้าถึงยากนี่มันลำบากจริง  เชียว  



จนกระทั่งตกมืด ภายในห้องนอนคุกใต้ดินของสเนปที่มีเพียงแสงเทียนสาดส่องอยู่ภายใต้ความมืดมิด กระแสลมอ่อน  ที่พัดพาความหนาวเข้ามาสู่ร่างกายของเขาที่กลับมีเม็ดเหงื่อไหลรินมาแทนผิวที่แห้งแตก ร่างกายกระสับกระส่ายพลิกตัวไปมาอย่างกับคนฝันร้าย สเนปนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงในยามดึก หากแต่ร่างกายกลับไม่รู้สึกเหมือนหลับสบาย ภาพต่าง  ที่สะท้อนอยู่ภายในห้วงความฝันแทรกซ้อนขึ้นมามากมายจนเขาต้องร้องโอดครวญอย่างไม่รู้ตัว เพราะเสียงที่คุ้นเคยดังแว่วอยู่ในหูไปมาไม่มีวันหยุดหย่อน เด็กหนุ่มในห้วงความฝันร้องดังขึ้นพร้อมเสียงสะอื้นร้องไห้อย่างเจ็บปว 


 

ไหนว่าคุณจะอยู่กับผมเซเวอรัส คุณทิ้งผมไป คุณโกหกผม 


 

ไม่ ฉันไม่ได้ ..” สเนปพูดละเมอทั้งที่ยังคงหลับตาฝันอย่างไม่รู้ตัว ร่างกายที่เกร็งตัวแน่น เม็ดเหงื่อยังคงผุดขึ้นตามใบหน้าที่เหนื่อยอ่อน 

 


คุณสัญญากับผมแล้ว คุณหักหลังผม ผมไม่เหลือใครแม้กระทั่งคุณ .. ! 

 


ไม่ แฮร์รี่ ..” 

 


เพราะผมไม่ใช่แม่ของผมที่คุณรักนักหนาเซเวอรัส  

 


แฮร์รี่ เธอ.. ไม่เข้า ใจ 

 


คุณบอกจะอยู่กัผมตลอดไปเซเวอรัส คุณเกลียดผม .. เซเวอรัส 

 


แฮร์รี่ ฟัง ..” 

 


เซเวอรัส คุณทิ้งผม คุณหลอกผม .เซเวอรัส 

 


เซเวอรัส .. เซเวอรัส .. ผมไม่อยากอยู่โดยไม่มีคุณ คุณบอกจะอยู่กับผมตลอดกาล คุณหลอกผม ..คุณทิ้งผม 

 


 ..คุณเกลียดผม เซเวอรัส คุณทำลายมัน คุณทำลายของสำคัญของผม คุณเกลียดผม ..คุณเกลียดผม !! 

 


ไม่ !!!” สเนปตวาดลั่นหลังจากที่สะดุ้งตื่นจนลุกพรวดขึ้นมาจากเตียงอย่างไม่รู้ตัว เขาลืมตาเบิกกว้างหายใจหอบถี่ด้วยความเหน็ดเหนื่อยเหมือนวิ่งมาราธอรรอบฮอกวอสต์ เม็ดเหงื่อไหลอาบเต็มใบหน้าและร่ากายของเขา จนกระทั่งรู้สึกตัวว่าทุกอย่างที่เขาเห็นและได้ยินเป็นเพียงแค่ความฝัน ฝ่ามือทั้งสองยกปิดหน้าตนและถอนหายใจออกมายาวเหยียด 


เฮ้อ ... หลอกหลอนกันเสียจริง สเนปพูดบ่นก่อนจะลุกขึ้นออกจากเตียง ในตอนนี้ก็เวลาผ่านไปจนเที่ยงคืนแล้วเป็นเวลาที่ควรจะต้องนอนหลับสนิทถ้าไม่ติดว่าเขาต้องมาฝันบ้า  จนตื่นและทำให้นอนไม่หลับแบบนี้ 


หลังจากที่สเนปลุกออกมาล้างหน้าล้างตาเพื่อที่จะขจัดเหงื่อออกจากใบหน้านั้น เขานึกได้ว่าเผลอหลับไปในช่วงเย็นที่รอคอยการกักบริเวณของแฮร์รี่ แต่ดูเหมือนว่าเด็กตัวแสบจะเบี้ยวนัดเขาเสียแล้ว เขารอจนเผลอหลับไปตั้งแต่ตอนนั้น ความรู้สึกไม่พอใจเริ่มก่อขึ้นในจิตใจเมื่อเห็นว่าแฮร์รี่ไม่มาตามนัดตั้งแต่วันแรกแบบนี้ 


สเนปจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าตามฉบับปกติที่เขาใส่ทุกวัน และหยิบไม้กายสิทธิ์เตรียมพร้อม 


ลูมอส และร่ายคาถาเพื่อจะได้มีไฟในการส่องทาง ในเมื่อนอนต่อไม่หลับแล้ว สเนปจึงตัดสินใจออกไปตรวจตราภายในปราสาทเสียหน่อย บางทีเหตุผลที่แฮร์รี่ไม่มาตามนัดเขาแบบนี้อาจจะเพราะเกิดเรื่องไม่ดีบางอย่างขึ้นแน่  ยิ่งกับเจ้าเด็กที่ชอบแส่หาเรื่องแล้วยิ่งเป็นไปได้ใหญ่เลย 



ในทางด้านแฮร์รี่ เขาเพิ่งรู้สึกตัวเสียด้วยซ้ำเมื่อนึกขึ้นได้ว่ากำลังโดนกักบริเวณอยู่เพราะเขามัวแต่วุ่นกระวนกระวาย รวมไปถึงปลอบแฮกริดที่บอกเล่าให้ฟังถึงการลงโทษเจ้าสัตว์ฮิปโปกริฟที่กำลังจะโดนประหาร แฮกริดเอาแต่ดื่มเหล้าเมาจนเขาและเพื่อน  ต้องดูแลเสียจนมืด แต่ถึงเขาจะนึกถึงนัดของสเนปได้นั้นเวลาก็ปาไปห้าทุ่มกว่าแล้วป่านนี้เจ้าตัวคงนอนแล้วล่ะ ถ้าหากเขาไปกวนคงจะโดนดุกลับมามากกว่าจะโดนต้อนรับล่ะนะ 


และตอนนี้แฮร์รี่ที่นั่งอยู่บนเตียงภายใต้ความมืด พร้อมไม้กายสิทธิ์ในมือที่ส่องแสงจรดลงบนแผนที่ตัวกวนที่เพิ่งได้รับมา เขานั่งสังเกตทุก  การกระทำ ทุก  รายชื่อ จนสายตาก็จับจ้องไปยังชื่อ  หนึ่งที่คุ้นเคย .. 


ปีเตอร์ เพ็ตติกรูว์ ?” แฮร์รี่เผลอพูดชื่อที่ตนเองเห็นออกมาด้วยเสียงอันแผ่วเบาก่อนจะกัดขนมในมือเข้าไปหนึ่งคำ แต่แล้วเขาก็สะดุ้งตกใจทันทีเมื่อได้ยินเสียงรอนที่กำลังลุกพรวดพราดขึ้นมาจากเตียง 


โอ้ย ! แมงมุม ! แมงมุม ! มัน ..มันให้ฉันเต้นแท็ป ไม่ ฉันไม่อยากเต้นแท็ปนี้” รอนร้องตกใจด้วยหน้าตาตื่นกลัวจากฝันร้ายและมองมาทางแฮร์รี่อย่างขอความช่วยเหลือจนเขาต้องเกือบหัวเราะออกมาแทน 


งั้นนายก็บอกกับแมงมุมสิรอน” แฮร์รี่ตอบ  


อ่อ ...ใช่ ฉันจะบอกมัน ..ฉันจะบอกมันพรุ่งนี้นะ” สีหน้ารอนอ่อนลงเมื่อเขาเริ่มรู้สึกตัวความตกใจพลับหายไปแล้วจนกระทั่งรอนล้มตัวลงนอนกลับไปสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง 


แฮร์รี่ที่เห็นเพื่อนของเขาหลับไปแล้วจึงได้ก้มหน้าลงมองชื่อที่คุ้นเคยบนแผนที่อีกครั้งอย่างจดจ่อ มองดูทุกการกระทำทุกฝีก้าวก่อนจะตัดสินใจลุกออกจากที่นอนเพื่อที่จะไปคลายความสงสัยนี้ให้จนได้ สองมือถือไม้กายสิทธิ์และแผนที่เตรียมพร้อม ก่อนจะก้าวออกจากห้องอย่างเงียบฉี่และตามชื่อดังกล่าวไปด้วยความระมัดระวังทันที 


แต่เหมือนเขายังคงระวังไม่พอ เมื่อแฮร์รี่มาหยุดอยู่ตรงจุดที่มีชื่อของปีเตอร์ เพ็ตติกรูว์อยู่นั้น เมื่อหันไปรอบ  แล้วกลับไม่พบใครหรือสิ่งใดเลยแม้แต่น้อย หรือแผนที่จะผิดกันนะ ? เมื่อความสงสัยของเขาเพิ่มมากขึ้นกว่าเดิม การลุกออกมาจากเตียงยามดึกนั้นไม่ได้ช่วยให้รู้อะไรขึ้นมาเลยสักนิด สายตาที่ละจากแผนที่มาได้สักพักจนไม่ทันได้รู้ตัวเลยว่ามีใครบางคนกำลังยืนอยู่ข้างหลังเขาแล้ตอนนี้ .. 


พอตเตอร์ ออกมาเพ่นพ่านอะไรกลางดึกแบบนี้” เสียงทุ้มอันคุ้นเคยดังขึ้นจนแฮร์รี่สะดุ้งตกใจหันไปมองยังต้นเสียงทันที และสิ่งที่เขาไม่ต้องการจะพบเจอมากที่สุดกลับมายืนอยู่ตรงหน้าแล้วตอนนี้ เขาทำสีหน้าไม่ถูกเลยจริง  


ผมนอนไม่หลับครับ” แฮร์รี่ตอบ 


นอนไม่หลับหรือ ? บางทีเธอน่าจะจดจำไว้นะว่ากำลังโดนกักบริเวณทุกเย็นกับฉันอยู่ ช่วยบอกเหตุผลที่เธอไร้ความรับผิดชอบตั้งแต่วันแรกมาสิ้ พอตเตอร์ สเนปถามเสียงเย็น แฮร์รี่ยังคงยืนเลิกลัก สีหน้าที่รู้สึกผิดและพูดไม่ออกมาเสียทีทำให้สเนปมองอย่างเหลืออดแต่สายตาก็เลื่อนไปเจอบางสิ่งที่อยู่ในมือของเด็กหนุ่มตรงหน้าเขา มันช่างเป็นอะไรที่น่าสงสัย สเนปฉกสิ่งของในมือแฮร์รี่มาถือไว้โดยทันที เพ่งมองมันอย่างพินิจเมื่อเห็นว่ามันเป็นเพียงแค่กระดาษเปล่าใบหนึ่ง สร้างความน่าสงสัยให้แก่เจ้าตัวมากกว่าเดิม 


นี่คืออะไร ?” สเนปถามพลางขมวดคิ้วมองอีกฝ่ายที่ยืนกลัว  อยู่ 


แค่กระดาษเปล่า  น่ะครับ ผมเผลอติดมือมา 


จริงหรือ ? สเนปพูดอย่างไม่เชื่อเท่าไรนักก่อนจะจรดไม้ลงบนกระดาษดังกล่าวและร่ายคาถาใส่มัน จงเผย ความลับออกมา”  


เมื่อร่ายเสร็จเขายื่นกระดาษใบนั้นส่งให้แฮร์รี่ดังเดิมและสั่งให้เขาอ่านมัน แฮร์รี่มองอย่างไม่มั่นใจอยู่พักหนึ่ง จนกระทั่งตัดสินใจอ่าน 


ข้าพเจ้านายจันท์เจ้า หางหนอน เท้าปุย และเขาแหลม ขอกล่าวชมเชยแด่ศาสตราจารย์สเนป และ..” แฮร์รี่หยุดอ่านไปช่วงหนึ่งจนสเนปต้องเอ่ยสั่ง 


อ่านต่อสิ แฮร์รี่เงยหน้าจากกระดาษมาจดจ้องที่สเนปแทนก่อนจะเอ่ยต่อ 


และขอร้องให้เขาเอาจมูกอันใหญ่ผิดปกตินั้นออกไปเสียจากกิจของผู้อื่น คำพูดที่ออกมาแตกต่างจากสายตาไม่สู้ดีของเขาเท่าไรนัก 


เชอะ ! เจ้าคนอวดดี ไร้มารยาท ส่วนเธอ ! ก็เหมือนกับพ่อไม่มีผิด ไม่เคยเห็นกฎระเบียบเป็นเรื่องสำคัญเหมือนกันทั้งคู่เย่อหยิ่งวายร้าย เที่ยวทำตัวกร่างไปทั่วให้คนได้ปลื้มชื่นชม.. 


พ่อผมไม่ได้ทำตัวกร่าง !” แฮร์รี่พูดออกมาก่อนจะห้ามตัวเองได้ทัน ผมก็เหมือนกัน 


อย่างเธอไปจะรู้อะไร แม้แต่หน้าพ่อก็ยังไม่เคยได้เห็นด้วยซ้ำ คงคิดว่าดังจนสำคัญตัวเองผิดสิท่า” และจนไม่ทันได้รู้ตัวเช่นกัน สเนปที่ดันเผลอพูดสิ่งเลวร้ายออกมา แฮร์รี่ที่ได้ยินดังนั้นก็รู้สึกเสียใจปนเกรี้ยวกราด 


ผมรู้ดีแล้วกัน ! ศาสตราจารย์ไม่มีสิทธิ์มาพูดตัดสินพ่อและผมแบบนี้ หุปปากของคุณซะเถอะ” แฮร์รี่ตวาดอย่างเหลืออดจนสเนปชะงักไป 


นี่เธอ พูดกับฉันว่าอย่างไ “ 


ไง ..มีอะไรกัน ?” ก่อนที่สเนปจะพูดจบลูปินที่ได้ยินเสียงดังมาจากทางเดินจึงได้เดินมาดูและพบเข้ากับแฮร์รี่และสเนปที่กำลังยืนโต้เถียงกันอยู่อย่างทันท่วงที ลูปินมองทั้งคู่ที่หันมามองเขาสลับกันด้วยแววตาสงสัย 


ลูปิน ? ไง ..ออกมาเดินเล่นท่ามกลางแสงจันท์เหมือนเราอย่างงั้นหรือ ? สเนปเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน หากแต่ลูปินไม่สนใจ เขากลับชะโงกมองเด็กหนุ่มอีกคนแทนก่อนจะเอ่ยทัก 


ไงแฮร์รี่ สบายดีใช่ไหม ?” แฮร์รี่ได้แต่พยักหน้าตอบ สเนปรีบหยิบกระดาษที่ว่างเปล่านั้นออกมาจากมือของแฮร์รี่ก่อนจะยื่นให้ลูปิน 


เดี๋ยวคงได้รู้กัน ..เอานี่ ผมคิดว่าคุณคงจะรู้เกี่ยวกับศาสตร์มืดดี ช่วยตรวจสอบมันเสียหน่อยเพราะพอตเตอร์ถือมันมาเดินเล่นกลางดึกเช่นนี้คงไม่ใช่ของที่ธรรมดาเป็นแน่” สเนปพูดพลางเบนสายตาไปยังแฮร์รี 


นี่มัน ..? ได้สิ ผมชักจะสงสัยซะแล้วสิ คงจะมาจากร้านซองโก้ เอาแบบนี้ดีกว่าเดี๋ยวผมจะเอามันไปตรวจสอบดู ส่วนเธอแฮร์รี่ มากับครูเดี๋ยวนี้ 


ไม่ ..” สเนปตวาดตามองและรีบพูดขัดขึ้นเมื่อลูปินกำลังจะจูงมือแฮร์รี่ออกไป แฮร์รี่จะไปกับผมเองลูปิน ขอบคุณ” สเนปพูดพลางมองตาแข็งใส่ก่อนจะจับมือแฮร์รี่กระชากกลับมาที่ต และเดินออกไปยังเส้นทางห้องใต้ดิน ปล่อยให้ศาสตราจารย์ป้องกันตัวจากศาสตร์มืดยืนงงเอ๋ออยู่ที่เดิมอย่างไม่รู้เรื่องราว .. 


แฮร์รี่หรือ ?” ลูปินพูดกับตัวเองอย่างสงสัยก่อนจะหมุดตัวกลับไปยังห้องทำงานของตนพร้อมกับแผนที่กวนตัวในมือ 

 


เมื่อสเนปที่บีบข้อมือแฮร์รี่เดินมายังห้องนอนของตนเรียบร้อยแล้วจึงได้ปล่อยให้เด็กหนุ่มยืนสบาย  และเดินไปชงชาให้จนไม่ได้สังเกตุท่าทางขึงขังของเจ้าตัวเท่าไหร่ 


ผมอยากกลับห้องไปนอนแล้วครับศาสตราจารย์” แฮร์รี่พูดด้วยน้ำเสียงแข็งกระด่างทำเอาสเนปต้องชายตามองเล็กน้อยก่อนจะชงชาต่อ 


คืนนี้เธอจะต้องนอนที่นี่แฮร์รี่” สเนปพูดโดยไม่หันหน้ากลับมามอง แฮร์รี่นิ่งไปสักพัก เขาพยายามประมวลผลกับคำพูดเมื่อสักครู่ของอีกคนพลางนึกว่าตัวเองควรจะรู้สึกอย่างไรดีแต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเขายังคงโกรธคนตรงหน้านี้อยู่จึงได้ไม่แสดงอาการใดใดออกไป 


ทำไมล่ะครับ ?”  


หนึ่ง เพราะเธอไม่มาตามเวลานัดเมื่อเย็นนี้ และสอง ฉันต้องการตรวจสอบให้แน่ใจว่าเธอะไม่ออกไปเดินเพ่นพ่านด้านนอกอีก เมื่อพูดจบเขารินน้ำชาที่ชงใส่แก้วก่อนจะเดินมายังแฮร์รี่ที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมและยื่นแก้วชาให้ แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่รับแก้วชาจากเขาเลย นัยน์ตาสีเขียวมรกรตจ้องถ้วยชาก่อนจะเบนสายตามายังเขาอย่างขึงขังจนสเนปได้เข้าใจ .. “นี่เธอโกรธฉันอยู่หรือ ?” 


อ๋อ ไม่โกรธหรอกครับ แค่จู่  ผมก็โดนศาสตราจารย์คนหนึ่งดูถูกทั้งครอบครัวและตัวผม แถมยังไม่ให้ผมกลับห้องไปนอนเพราะหวาดระแวงไม่ไว้ใจในตัวผมอีก จริง  ก็ไม่มีอะไรให้ผมโกรธเลยสักนิดว่าไหมครับ ?” แฮร์รี่พูดออกมายาวเหยียดอย่างอดไม่ได้ สเนปมองด้วยสีหน้าอ่อนใจ เขาเข้าใจแล้วว่าเด็กตรงหน้าเขาคงจะกำลังโกรธเขาอยู่หลายเรื่อง นั้นสร้างความรู้สึกผิดที่เผลอพูดจาร้ายกาจออกไปอย่างเสียไม่ได้ เมื่อนึกได้ดังนั้นเขาก็นึกหาคำพูดที่รั้งให้แฮร์รี่ไม่ออกจากห้องไปและหายโกรธเขาเสียที คำขอโทษคงจะดูน่าอายนักจนกระทั่งนึกได้ถึงเหตุผลที่เขาลุกจากเตียงไปดึกดื่น  


แฮร์รี่ ฉันนอนไม่หลับ” คำตอบของสเนปที่เอ่ยด้วยน้เสียงเหนื่อยอ่อนนั้นทำให้แฮร์รีมึนงงไปชั่วขณะ มันเกี่ยวอะไรกับที่เขาพูดกัน ? แต่เมื่อน้ำเสียงที่เหมือนจะออดอ้อนอยู่เล็ก  หรือแบบไหนก็ไม่รู้ที่แฮร์รี่ถึงกับเปรียบเปรยมันไม่ออก มันทำให้อารมณ์ที่โกรธเคืองของเขานั้นอ่อนลง 


ครับ ?” แต่ก็ยังคงทำให้เด็กหนุ่มสงสัยอยู่ดี สเนปถอยหายใจเล็กน้อย มือข้างหนึ่งเอื้อมไปจับฝ่ามือเล็กของแฮร์รี่ให้มาประทับอยู่บนใบหน้าของตน นัยนต์ตาสีดำรัติกาลจ้องมองยังดวงตาสีเขียวมรกตอย่างออดอ้อน การกระทำดังกล่าวของชายร่างสูงทำเอาแฮร์รี่ใจตกหล่นไปยังตาตุ่ม สีหน้างงงันของเขาช่างดูน่าตลกนักสำหรับสเนป 


ฉันบอกว่า ฉันนอนไม่หลับแฮร์รี่ เหตุผลนี้พอจะให้เธออยู่ที่นี่คืนนี้ได้หรือยัง ?” เสียงทุ้มเอ่ยเนือย  กลับกันกับแฮร์รี่ที่มองด้วยความไม่เชื่อสายตา อ้าปากค้างน้อย  กับสิ่งเหลือเชื่อตรงหน้า เขาไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นอะไรแบบนี้จากศาสตราจารย์วิชาปรุงยาที่แสนเย็นชาเลยจริง  นี่ตาฝาดหรือเผลอฝันไปกัน ? 


ศาสตราจารย์ เอ่อ .นี่คุณอ่อยผมอยู่หรือ  


พรืด !” ทันทีที่สเนปได้ยินคถามนั้น เสียงหัวเราะก็ดังขึ้นอย่างอดไม่ได้เพราะเขาไม่คิดเลยว่าแฮร์รี่จะกล้าถามเขาแบบนี้จริง  จนอีกฝ่ายเสียความมั่นใจ กว่าจะได้ทันคิดกับสิ่งที่พูดไปแฮร์รี่กลับรู้สึกอายกับคำถามตัวเองที่เผลอถามอะไรไม่รู้เรื่องออกไป ได้แต่ยืนส่งสายตาตำหนิออกไปด้วยใบหน้าขึ้นสีเล็กน้อย 


ขอโทษที แฮร์รี่ ฉันไม่คิดว่าเธอจะพูดตรงขนาดนี้ สเนปยังคงขำต่อไม่หยุด แฮร์รี่ได้แต่ยืนมองอีกฝ่ายที่ยังหัวเราะเยาะตนอย่างช่วยไม่ได้ รอยยิ้มเผยบาง  บนใบหน้า อย่างน้อยคนตรงหน้าเขาก็ยังรู้สึกมีความสุขอยู่บ้าง ที่ไม่ใช่อารมณ์ปากคอเราะร้าย พูดดูถูกเหยียดหยามหรือเย็นชาใส่คนอื่น จนกระทั่งสเนปหยุดหัวเราะได้อีกฝ่ายถอนหายใจน้อย  ก่อนจะจ้องกลับมายังเขาเช่นเดิม อารมณ์แห่งความคิดถึงและห่วงใยเริ่มเอ่อล้นภายในจิตใจ เขาเริ่มนึกถึงฝันร้ายที่เพิ่งเกิดขึ้น เขาเป็นห่วง ห่วงทั้งคนตรงหน้า ห่วงทั้งคนในอนาคต หากเพียงแต่มันคือคนคนเดียวกัน เช่นนั้นแล้วสเนปก็ยังอดที่จะนึกถึงแฮร์รี่ในอนาคตไม่ได้ 


ฉันยังอยู่กับเธอนะแฮร์รี่ ฉันไม่ได้ทิ้งเธอไปไหน ..” สเนปพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนหากแต่เขาไม่เข้าใจนักว่าสเนปจะสื่ออะไรกันแน่ ทิ้งหรือ ? เขาพูดถึงเรื่องอะไรกัน ? แต่แฮร์รี่ก็สลัดคำถามทิ้งไปเขาไม่อยากถามอะไรมากมายในตอนนี้เท่าไหร่ สายตาที่ฉายแววแห่งความสงสัยแปรเปลี่ยนมาหยอกล้อพลางยกยิ้มมุมปากน้อย  


อาจารย์พูดอะไรผิดหรือเปล่าครับ ผมต่างหากที่มาอยู่กับคุณน่ะ ส่วนเรื่องทิ้งล่ะก็ ..ถ้าอาจารย์เผลอทำอะไรไม่ดีไม่ร้ายผมล่ะก็ไม่แน่” แฮร์รี่พูดพลางยักไหล่ใส่อย่างไม่เกรงกลัวใดใด ก่อนจะหยิบแก้วชาจากมืออีกฝ่ายมาดื่มและเดินผ่านไปนั่งตรงเก้าอี้นวมตัวใหญ่อย่างสบายอารมณ์ทันที สร้างความหมั่นไส้เล็กน้อยแก่คนอายุมากยิ่งนัก 


มีแต่เธอนั้นล่ะที่คิดจะทำอะไรไม่ดีไม่ร้ายน่ะ” สเนปกรอกตาบ่นปลง  เจ้าเด็กบ้านี่คงยังไม่รู้ตัวเองแน่  ว่าโตมาแล้วจะมีนิสัยลามกขนาดไหน แน่ล่ะทำไมเขาจะไม่รู้ ก็เจอกับตัวมาแล้วทั้งนั้น ไม่สิ เผลอ  ตอนนี้ก็คงเป็นอยู่ก็ขนาดเมื่อวันก่อนเจ้าตัวยังกล้ามาจูบเขาขนาดนี้ ..แย่ล่ะสิ ลืมไปเสียสนิท คืนนี้เขาจะรอดใช่ไหม ? 


แล้วผมต้องนอนตรงไหนล่ะครับ แฮร์รี่ถามขึ้นขัดห้วงความคิดหวาดระแวงในหัวสเนปลง นั้นสินะ เขาไม่ทันคิดเลยว่าจะให้คนตัวเล็กแต่จิตใจกลับเกินตัวนี้ไปนอนตรงไหนดี 


ตรงนั้นนั่นล่ะแฮร์รี่ ตัวแค่นั้นจะนอนที่โซฟาก็คงไม่เดือดร้อนอะไรนักหรอก” สเนปกล่าวก่อนจะเดินไปที่เตียงของตน ดึกขนาดนี้แล้วเขาควรจะนอนได้แล้วล่ะ 


เดี๋ยวนะ คุณให้ผมมานอนที่นี่แต่กลับไม่มีที่นอนให้ผมเนี่ยนะ” แฮร์รี่โวยวายทันทีที่รู้ถึงตำแหน่งที่นอนตัวเอง 


เธอไม่มีสิทธิ์เรียกร้อง และอย่าลืมว่าเธอยังคงโดนกักบริเวณอยู่เพราะฉะนั้น นอนตรงไหนก็เหมือนกันนั้นล่ะ” สเนปตอบและล้มตัวนอนลงสอดตัวเองเข้าไปในผ้าห่มผืนหนา มือขางหนึ่งปัดขึ้นเพื่อร่ายเวทย์ให้ไฟดับลงทุกดวงจนกระทั่งทั้งห้องมีเพียงความมืดมิด  


แฮร์รี่ยังคงกึ่งนอนกึ่งนั่งอยู่ที่เก้าอี้นวมตัวเดิมด้วยความไม่พอใจ ถึงจะบอกว่ากักบริเวณก็เถอะ แต่ใครกันที่บอกว่าอยากให้เขามานอนที่นี้เพราะนอนไม่หลับน่ะ ไอ้ท่าทางออดอ้อนเมื่อกี้นี้นี่หลอกเขาแน่  เลยใช่ไหม ? โธ่เอ้ย แฮร์รี่ นายก็โง่ไปหลงทริคงี่เง่านั้นได้นะ จนผ่านไปได้สักพัก เขาชะโงกหน้าจากที่นั่งหันมามองคนร่างสูงที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงหากแต่ยังคงขยับแขนขาเฉกเช่นคนยังหลับไม่สนิทดี จนเมื่อแฮร์รี่เริ่มคิดอะไรขึ้นมาได้ รอยยิ้มกลับมาผุดขึ้นอีกครั้ง นั้นสินะ เผลอจูบก็เผลอมาแล้ว แถมอีกฝ่ายยังยินยอมอีกต่างหาก ถ้าอีแค่ขอนอนด้วยคงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกใช่ไหม ? 


ขาทั้งสองข้างของแฮร์รี่เริ่มก้าวมาหาที่เตียงของสเนปอย่างเงียบเฉียบ เขาย่องเบามาเรื่อ  ด้วยความกลัวว่าอีกฝ่ายจะรู้ตัวจนกระทั่งถึงเตียง เขาค่อย  ขยับผ้าห่มขึ้นสูงก่อนจะสอดตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนหนาผืนเดียวกับสเนปและหย่อนตัวลงนอนด้านข้าง อีกฝ่ายที่ยังคงนอนหลับไม่สนิทนั้น แน่ล่ะ สเนปรู้ตัวแน่  อยู่แล้วจึงได้ตกใจและรีบหันตัวกลับมามองแฮร์รี่ที่ถือวิสาสะมานอนในทันที แต่ก่อนจะได้พูดอะไร สเนปก็หันมาเจอแฮร์รี่ที่นอนหันหน้าหาเขาและกำลังจดจ้องด้วยรอยยิ้มมีเลศนัยอยู่ก่อนแล้ว มือเล็กของเขาก็ยกมาปิดปากอีกฝ่ายไว้อย่างรวดเร็ว 


ศาสตราจารย์บอกผมเองนี่ครับว่านอนไม่หลับ ถ้าอย่างงั้นผมจะเป็นเคียงข้างให้คุณหลับเอง โอเคไหมครับ 


สเนปยังคงส่งสายตาไม่ไว้ใจมาที่แฮร์รี่ อะไรที่เป็นแฮร์รี่ ถึงจะเด็กจะโตก็อันตรายทั้งนั้น เมื่อเขาเห็นว่าอีกฝ่ายเงียบไปจึงได้ยอมลดมือออกจากปากของสเนป 


คิดว่าผมเป็นหมอนข้างก็ได้นะ  


อย่างเธอเป็นได้แค่ตุ๊กตาตัวจิ๋วตกแต่งห้องเท่านั้นล่ะ 


เฮ้ หยายคายนี่ ผมน่ะเป็นได้มากกว่าหมอนข้างอีกนะครับเซเวอรัส” แฮร์รี่เรียกชื่ออีกฝ่ายอย่างล้อเลียนและจงใจหวังจะให้สเนปดุว่าเขาแต่กลับกัน เหมือนจะไปจุดชนวนความโศกเศร้าของสนปเสียมากกว่าและไร้ซึ่งคำตอบหรือเสียงดุว่าใดใด สเนปก็ยังคงมองเขานิ่งเหมือนเดิม ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะใจลอยอีกแล้ว สเนปชอบใจลอยใส่เขาทุกครั้งที่เจอเลย ถึงจะไม่รู้เหตุผลก็เถอะ “ศาสตราจารย์ฮะ ? 


ถ้าหากว่าเกิดเหตุทำให้ฉันต้องจากเธอไปตลอดกาล แฮร์รี่ เธอจะ ..รู้สึกอย่างไร จู่  สเนปก็ถามขึ้น เขายังคงจำได้ว่าในอนาคตนั้นเขาจะต้องตายจากแฮร์รี่ไป แฮร์รี่จะเสียใจอย่างที่เขาเจอในอนาคตหรือเปล่า หรือมันอาจจะไม่ใช่อย่างนั้นกัน บางทีที่เขาทำอยู่มันอาจกำลังเปลี่ยนเส้นเวลาที่เคยเป็นอยู่หรือเปล่านะ หรือบางทีเขาอาจจะแก้ไขอะไรได้ แต่ก็ไม่รู้อยู่ดีว่าตอนนี้มันจะต้องมีอะไรเกิดขึ้นบ้างเพราะฉะนั้น ถ้าหากเขาทำตามอย่างที่สัญญาไม่ได้จริง  แฮร์รี่คงจะโกรธเขามาก .. 


ผมไม่ปล่อยให้มันเป็นแบบนั้นหรอกครับ” แฮร์รี่ตอบด้วยน้ำเสียงจริงจังเมื่อได้ประมวลผลกับคำถามกระทันหันที่ทำให้เขาเกือบตั้งตัวไม่ทัน ผมไม่มีวันให้ใครหรืออะไรมาทำให้คุณต้องจากไปแน่นอน .. มันอาจจะฟังดูแปลกที่เด็กอย่างผมที่ยังทำอะไรมากไม่ได้แถมคุณยังมองว่าเป็นเด็กเย่อหยิ่งกับคุณก็เถอะ แต่ความจริงคุณก็เป็นคนคนหนึ่งที่สำคัญกับผมมากนะครับ 


อืม ฉันรู้ ..” สเนปตอบเสียงแผ่วเบาแต่นัยน์ตาเขายังมีความโศกเศร้าอยู่ลึก  จนแฮร์รี่อดสงสัยไม่ได้ว่าอะไรทำให้อีกฝ่ายชอบมองเขาด้วยสายตาแบบนั้นกัน รวมไปถึงคำพูดแปลก  ที่ฟังแล้วไม่เข้าใจอีกด้วย 


ศาสตราจารย์ครับ มีเรื่องอะไรที่ไม่ได้บอกผมหรือเปล่าครับ ?” จนกระทั่งเขาอดที่จะถามไม่ได้ ในเมื่อทุกสิ่งทุกอย่างของสเนปมันดูแปลกไปหมดทุกทีราวกับอีกฝ่ายเก็บงำอะไรไว้ เมื่อสเนปด้ยินคำถามนั้นเขาก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับ 


ไม่มีอะไรหรอกแฮร์รี่ นอนเสียเถอะ หวังว่าคืนนี้เธอคงต้องเป็นหมอนข้างให้ฉันจริง  เสียแล้ว