Fic Harry Potter [HP/SS] - A New Way of Life

ตอนที่ 13 : บทที่ 12 - สุภาพสตรีอ้วน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 782
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    1 เม.ย. 61

บทที่ 12 


“แฮร์รี่ ดูสิเราเอามามากที่สุดเท่าที่จะขนไหวเลย” ลูกกวาดสีสดใสและขนมต่าง ๆ นานาที่รอนซื้อมาฝากถูกวางลงบนหน้าตักของแฮร์รี่ ในช่วงค่ำ รอนกับเฮอร์ไมโอนี่เพิ่งมาถึงห้องนั่งเล่นรวมบ้านกริฟฟินดอร์ เพื่อนทั้งสองคงมีสีหน้าเป็นห่วงเพื่อนที่ถูกทิ้งเอาไว้ในโรงเรียนเพียงคนเดียวแต่ก็เริ่มรู้สึกเป็นกังวนเสียมากกว่า เพราะตอนนี้แฮร์รี่กำลังนั่งใจลอยอยู่ตรงนี้มาสักพักใหญ่แล้ว รอนและเฮอร์ไมโอนี่มองหน้าหันอย่างสงสัยก่อนจะนั่งลงขนาบข้างแฮร์รี่ที่เริ่มหยิบห่อเปปเปอร์อิมพ์สีดำอันจิ๋วขึ้นมา 


“แฮร์รี่ เธอเป็นอะไรหรือเปล่า” เฮอร์ไมโอนี่ถามพลางโบกมือไปมาอยู่ด้านหน้าแฮร์รี่ เขาพริบตาปริบ ๆ เมื่อมือถูกปัดป้ายอยู่ตรงหน้าและหันมามองเพื่อนทั้งสองที่รอคอยคำตอบอย่างห่วง ๆ 


“สบายดีน่า อย่าห่วงเลย” แฮร์รี่ตอบด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ และเขารู้สึกเช่นนั้นจริง ๆ เหตุการณ์เมื่อกลางวันมันบดบังความห่อเหี่ยวใจไปจนหมด ตอนนี้แฮร์รี่เอาแต่นั่งนึกถึงสัมผัสนุ่มวูบวาบอยู่ข้างแก้มที่เขาจำได้ดีทีเดียว ดีเสียจนนึกเป็นร้อย ๆ รอบเลย  


“แน่ใจนะ นายดูจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว” รอนเอ่ยไม่มั่นใจกับคำว่าสบายดีของแฮร์รี่ เฮอร์ไมโอนี่พยักหน้าเห็นด้วย 


“อย่ากังวนนักเลย” แฮร์รี่หยิบห่อขนมขึ้นมาแกะอีกห่อ “ฮอกส์มี้ดเป็นไงบ้าง” 


รอนที่ได้ยินคำถามก็ตอบกลับด้วยน้ำเสียงแห่งความตื่นเต้นสนุกสนาน สีหน้าฉายแววแห่งความสุขชัดเจน ด็กหนุ่มผมสีแดงเล่าถึงร้านขายขนมฮันนี่ดุกที่มีขนมมากมายก่ายกองทุกแบบทุกรสชาติ ร้านเดอร์วิชแอนแบนเจสที่ขายอุปกรณ์ของใช้เวทย์มนต์ ร้านซองโก้ขายของตลกที่ดูเหมือนฝาแฝดวีสลีย์จะชอบเป็นพิเศษ เฮอร์ไมโอนี่ผสมโรงว่าเธอชอบที่จะเข้าไปดื่มบัตเตอร์เบียร์ฟองฟอดอุ่น ๆ ที่ร้านไม้กวาดสามอัน และอื่น ๆ อีกมากมาย แฮร์รี่ดูจะรู้สึกสนุกที่ได้ฟังเรื่องเล่าเหล่านั้นและคิดไว้ว่าเขาจะต้องได้ไปเที่ยวให้ได้ในสักวัน 


“เธอล่ะแฮร์รี่ เป็นยังไงบ้าง ได้ทำการบ้านเสร็จหรือยัง” เฮอร์ไมโอนี่ถามเขา 


“ไม่ ฉันไม่ได้ทำหรอก” แฮร์รี่ตอบก่อนจะคิดอยู่ครู่หนึ่งว่าเขาจะพูดออกไปดีหรือไม่ว่าความจริงได้ทำอะไรไปบ้างวันนี้ “ลูปินชงชาให้ฉันดื่มที่ห้องทำงานเขา แล้ว ..”  


“แล้วอะไรหรือแฮร์รี่” รอนถาม แฮร์รี่นึกอยู่ชั่วครู่หนึ่ง 


พวกเธอว่า ฉันเป็นคนไม่ซื่อตรงกับตัวเองหรือเปล่า” แฮร์รี่เปลี่ยนใจกลายมาเป็นคำถามแทน สีหน้าบ่งบอกถึงความไม่เข้าใจ เช่นเดียวกับเพื่อนทั้งสองก็เหมือนกันทันทีที่ได้ยินคำถามนั้น 


“เธอหมายความว่ายังไงหรือ” เฮอร์ไมโอนีถามกลับ 


“เปล่า แค่.. สมมติถ้ามีใครบางคน บอกว่าให้เราซื่อตรงกับตัวเองบ้างพวกเธอคิดว่ามันหมายความว่ายังไง” 


“คำพูดมันกว้างจะตาย เป็นฉันก็คงไม่เข้าใจเหมือนกัน” รอนตอบ 


“แต่ว่านะ บางทีเขาอาจจะหมายถึงความรู้สึกก็ได้ การซื่อตรงกับตัวเองก็เหมือน ๆ กับการที่เราควรจะทำตามความรู้สึกจริง ๆ ของเราไงล่ะ” เฮอร์ไมโอนี่เอ่ยชัดเจน แฮร์รี่ก็ฟังดังนั้นก็ครุ่นคิดถึงสเนปที่บอกเขาไว้เมื่อกลางวัน ซื่อตรง ความรู้สึกงั้นหรือ ? จนเขาเบิกตากว้าง อ้าปากค้างเมื่อนึกขึ้นได้ 


“หรือว่า !” แฮร์รี่ร้องจนเพื่อนทั้งสองสะดุ้ง 


“อะไรหรือแฮร์รี่ ?” เฮอร์ไมโอนี่ถามอย่างสงสัย 


“ม-ไม่มีอะไรหรอกเฮอร์ไมโอนี่” แฮร์รี่เมื่อคิดได้เขาก็เกิดสงสัยขึ้นมา หรือว่าสเนปจะรู้กันนะ ? เป็นไปไม่ได้ เขาไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำที่ดูน่าสงสัยน่ะ แต่ที่แปลกกว่านั้น ถึงเขาจะรู้ก็ไม่น่าเป็นไปได้หรอกที่สเนปจะเปลี่ยนท่าทีกับเขาในแง่ดีได้ขนาดนี้ 


“เราควรจะลงไปได้แล้วนะ อีกห้านาทีงานเลี้ยงจะเริ่ม..” เมื่อแฮร์รี่ไม่ได้บอกอะไรพวกเขาก็ไม่ซักไซร้อะไรต่อ ทั้งสามรีบลอดช่องรูปภาพสุภาพสตรีอ้วนออกมา และเดินไปยังห้องโถงพร้อมนักเรียนคนอื่น ๆ  


“ใครหรือที่เป็นคนมาถามนาย นายมีคนแปลก ๆ เข้าหาอีกแล้วใช่ไหม” รอนถามระหว่างที่เดินไประหว่างทางเดิน 


“ไม่ใช่คนแปลก ๆ หรอกน่ะรอน” แฮร์รี่ตอบก่อนจะนึกได้และพูดพึมพำกับตัวเองต่อ “แต่ตอนนี้ก็ดูเหมือนจะแปลกอยู่นะ”  


เมื่อนักเรียนแต่ละคนมาถึงห้องโถงกลางที่ตกแต่งด้วยฟักทองปักเทียนไขนับร้อยนับพันลูก ฝูงค้างคาวกระพือปีกพึ่บพั่บ และกระดาษสายรุ้งสีส้มสดลอยตัวเอื่อย ๆ อยู่บนเพดานที่ดูเหมือนฟ้ายามมีพายุ มองดูราวงูน้ำสีจัดจ้าน อาหารมากมายหลายอย่างถูกวางไว้บนโต๊ะทานอาหารของแต่ละบ้าน ทั้งสามนั่งลงที่โต๊ะฝั่งบ้านกริฟฟินดอร์ รอนและเฮอร์ไมโอนี่ที่อิ่มจนท้องแตกจากร้านขนมหวานฮันนี่ดุกส์ก็อดไม่ได้ที่จะกินทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้านี้ แฮร์รี่คอยชำเลืองไปที่โต๊ะของอาจารย์ แต่ละคนพูดคุยกันอย่างออกรส เขาไล่สายตาไปจนถึงที่สเนปนั่ง และดูเหมือนจะจ้องนานจนเกินไป แฮร์รี่รีบหลบตาทันทีเมื่อพบว่าสเนปหันมาสบตากับเขาโดยบังเอิญ มือไม้เริ่มอยู่ไม่สุกจึงหยิบน่องไก่ขึ้นมากินอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ไม่ได้สังเกตุเลยว่าสเนปแอบหัวเราะในลำคอเบา ๆ เมื่อเห็นท่าทีเคอะเขินของเขา 


หลังงานเลี้ยงตบท้ายด้วการแสดงซึ่งจัดขึ้นโดยผีของฮอกวอตส์ พวกมันทะลุผ่านกำแพงและโต๊ะเพื่อแสดงการเหาะเหิน เป็นยามเย็นที่แสนสนุกนักจนแม้กระทั่งมัลฟอยที่หันมาล้อเลียนแฮร์รี่เรื่องผู้คุมวิญญาณก็ไม่สามารถทำลายบรรยากาศตรงหน้านี้ได้ 


จนกระทั่งงานเลี้ยงเลิก แฮร์รี่ รอน และเฮอร์ไมโอนี่ต่างเดินตามเพื่อน ๆ บ้านกริฟฟินดอร์ไปตามเส้นทางเดิมกลับสู่หอของพวกเขา เมื่อมาถึงทางเดินที่ทอดยาวไปสู่รูปภาพของสุภาพสตรีอ้วน ทั้งสามก็พบว่ามันมีคนมุงอออยู่เต็มทางเข้าบ้านของเขา 


“สงสัยเนวิลล์จะลืมรหัสผ่านอีกแล้ว” รอนพูด 


“เฮ้ ?” เนวิลล์ร้องเมื่อเห็นว่ารอนกำลังพูดถึง พวกเขาหันไปมองจึงพบว่าเนวิลล์ไม่ใช่ต้นเหตุของเรื่องนี้ 


“ขอฉันผ่านหน่อย” เสียงเพอร์ซี่ดังขึ้น ก่อนจะเดินฝ่าฝูงชนเข้าไป “พวกนายมาทำอะไรกันตรงนี้ ขอทางหน่อย ฉันเป็นประธานนักเรียนนะ” 


เมื่อเพอร์ซี่มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้ารูปภาพของสุภาพสตรีอ้วน ในระหว่างการหลบทางของนักเรียนทำให้แฮร์รี่และเพื่อนของเขามองเห็นเหตุการณ์นี้ชัดเจน นักเรียนต่างพากันตระหนกร้องตกใจ 


“ใครก็ได้ตามศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์มาเร็ว” 


“เกิดอะไรขึ้น” จินนี่เพิ่งมาถึงเอ่ยถาม 


จนครู่ต่อมาศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ก็มาถึงและฝ่าฝูงชนไปที่รูปภาพของบ้านกริฟฟินดอร์ สุภาพสตรีอ้วนหายไปจากรูปภาพที่ถูกกรีดขาดรุ่งริ่งเป็นเศษผ้า ดัมเบิลดอร์หันมองไปยังศาสตราจารย์คนอื่น ๆ ด้วยสีหน้ากังวนก่อนจะร้องเรียกขึ้น 


“อากัส !” ฟิลช์รีบตะเกียจตะกายเดินตรงหรี่เข้ามาหาทันที “เราต้องรีบหาเธอให้พบ หาทุกรูปภาพที่อยู่ภายในปราสาท” 


“ไม่ต้องหาหรอกครับ” ฟิลช์พูดขึ้นเมื่อรู้คำสั่งพลางยิ้มยิงฟันชี้ไปที่รูปภาพทุ่งหญ้าต้นไม้ใหญ่บนชั้นสี่ “เธออยู่นี่” 


นักเรียนทุกคนที่รู้ดังนั้นจึงต่างพากันเดินไปยังรูปภาพบนชั้นสี่ เสียงตะโกนออกคำสั่งของเพอร์ซี่ดูเหมือนจะไม่มีใครสนใจฟังนัก ศาสตราจารย์ดัมเบิ้ลดอร์เองก็รีบเดินขึ้นไปดูด้วยเช่นกัน 


“ใครทำคุณอย่างนั้นน่ะ” ดัมเบิ้ลดอร์ถามขึ้นเมื่อเห็นสุภาพสตรีอ้วนที่มีสภาพทรุดโทรมผมยุ่งเซอร์โผล่ตัวออกมาให้คนอื่น ๆ เห็น เธอมีสีหน้าหวาดกลัว 


“คุณต้องไม่เชื่อแน่ !” ร้องพูดพลางร้องสะอื้น “เขาอยู่ที่นี่ ! ในปราสาทฮอกวอตส์นี้ ฉันจำท่าทางน่ากลัวนั้นได้ มันพยายามจะเข้ามาในบ้านแต่.. เขากลับมาแล้ว ..ซีเรียส แบล็ก !” 


ท่ามกลางความโกลาหลเด็กบ้านกริฟฟินดอร์ต่างแตกตื่นเมื่อได้ยินชื่อนี้ถูกเรียกขึ้น เสียงซุบซิบมากมาย ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์สั่งให้เด็ก ๆ นักเรียนทุกคนไปยังห้องโถงใหญ่ทันที อีกสิบนาทีต่อมา เด็กบ้านฮัฟเฟิลพัฟ เรเวนคลอ และสลิธิรินก็ตามเข้ามาเช่นกัน ทุกคนมีสีหน้างุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น 


“ฉันกับพวกศาสตราจารย์ทุกคนจำเป็นจะต้องตรวจค้นในปราสาทอย่างละเอียด เพื่อความปลอดภัยของพวกเธอ ฉันคงต้องให้ทุกคนค้างคืนที่นี่ก่อน ฉันขอให้พรีเฟ็คยืนยามอยู่ตามทางเข้าห้องโถง และขอให้ประธานนักเรียนชายและหญิงเป็นผู้รักษาการณ์ ถ้ามีอะไรวุ่นวายเกิดขึ้น” ดัมเบิ้ลดอร์กวาดตามองเด็ก ๆ ก่อนจะพูดต่อ “ขอให้รายงานฉันโดยด่วน”  


เด็ก ๆ ทุกคนในห้องโถงต่างพากันเข้าถุงนอนนุ่ม ๆ นับร้อยที่ถูกดัมเบิลดอร์เสกขึ้นมาให้วางอยู่บนพื้นทั่วห้อง บัดนี้โต๊ะและเก้าอี้ต่าง ๆ ถูกวางอยู่มุมห้องและพับขึ้นพิงกำแพงเป็นที่เรียบร้อย แฮร์รี่ รอน และเฮอร์ไมโอนี่ต่างอยู่ในถุงนอนที่วางใกล้กัน 


“เธอว่าแบล็กยังอยู่ในปราสาทหรือเปล่า” เฮอร์ไมโอนี่กระซิบถาม 


“ดัมเบิลดอร์ต้องคิดแน่ ๆ ล่ะว่าเขายังอยู่” รอนตอบ 


แฮร์รี่นอนฟังไม่ได้พูดอะไรมากนัก เขาทั้งคิดมากและสงสัยว่าทำไมแบล็คถึงเข้ามาในปราสาทได้พาลไปนึกถึงหน้ากระดาษหนังสือพิมพ์ที่เขาเคยเห็นผู้ชายที่ดูเกรี้ยวกราดและซอมซ่ออยู่ในหน้าแรก  


ต่อมาเทียนไขทุกเล่มดับลงจนห้องโถงเข้าสู่ความมืดมิด เพดานมนตรามีดาวระยิบระยับเหมือนท้องฟ้าเบื้องนอก ด้วยบรรยากาศเช่นนี้และเสียงกระซิบกระซาบที่ยังคงดังอยู่ในห้องโถง แฮร์รี่รู้สึกราวกับนอนอยู่กลางแจ้งท่ามกลางสายลมอ่อน 


ทุก ๆ หนึ่งชั่วโมง อาจารย์คนหนึ่งจะกลับมาที่ห้องโถงใหญ่เพื่อตรวจดูว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี ราว ๆ ตีสามเมื่อนักเรียนจำนวนมากหลับไปในที่สุด ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ก็เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับสเนป แฮร์รี่ยังคงลืมตาตื่นอยู่ เขานอนไม่หลับก่อนจะแสร้งทำเป็นหลับเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของศาสตราจารย์เดินใกล้เข้ามาบริเวณที่เขานอนอยู่ 


“ทุกอย่างเรียบร้อยดีนะเซเวอรัส” ดัมเบิลดอร์กระซิบถาม 


“เรียบร้อยดีครับอาจารย์ใหญ่” สเนปตอบ สายตาของเขาเลื่อนมองไปยังเด็กหนุ่มผมสีดำที่นอนแน่นิ่งอยู่ในถุงนอนก่อนจะพูดต่อ “เป็นไปได้ไหมว่าจะมีคนช่วยให้แบล็กเข้ามาในปราสาท ผมได้ตั้งข้อสงสัยและกังวนใจในตอนที่อาจารย์แต่งตั้งให้—“ 


“ฉันเชื่อว่าเขาไม่ใช่คนที่เกี่ยวข้องอะไรหรอกนะเซเวอรัส ไม่มีใครในปราสาทนี้ช่วยแบล็คเข้ามาแม้แต่คนเดียว” ดัมเบิลดอร์พูดด้วยน้ำเสียงชัดเจนว่าไม่ต้องการจะพูดเรื่องนี้อีก สเนปเงียบนิ่งไป “ฉันจะลงไปพบผู้คุมวิญญาณ เพื่อไปแจ้งให้พวกเขาทราบว่าเราค้นหากันเรียบร้อยแล้ว” 


สิ้นคำดัมเบิลดอร์ก็หมุนตัวเดินออกจากห้องโถงไปทันที แฮร์รี่ยิ่งมีข้อสงสัยมากกว่าเดิม (“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ?”) เขาคิด สเนปยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมครู่หนึ่งก่อนจะเดินเข้ามาใกล้กับเด็กหนุ่มที่แสร้งหลับอยู่ ทรุดตัวนั่งลงยอง ๆ ด้านข้างถุงนอนของแฮร์รี่ 


แฮร์รี่ที่รู้สึกถึงใครบางคนมาหยุดอยู่ใกล้ ๆ จึงต้องพยายามหลับตาและเกร็งตัวแข็งด้วยความกลัวว่าอีกฝ่ายจะรู้ตัวว่าเขายังคงตื่นอยู่ สเนปไม่ได้สังเกตอาการนั้นและเชื่อว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าหลับสนิทไปเสียแล้ว สายตาที่ฉายความเป็นห่วงจ้องมองไปยังอีกฝ่าย มือข้างหนึ่งเอื้อมออกไปสัมผัสกับกลุ่มผมสีดำนุ่ม เขาลูบมันอย่างแผ่วเบาเหมือนกับลูบขนแมว แฮร์รี่พยายามไม่ตกใจสะดุ้งกับสัมผัสนั้นพลางสงสัยว่าใครกันที่เป็นคนมาลูบผมเขาเช่นนี้ก่อนคำถามจะถูกเฉลยด้วยน้ำเสียงทุ่มต่ำคุ้นหู


“หลับฝันดีแฮร์รี่” สเนปพูดก่อนจะโน้มใบหน้าก้มลงจูบเบา ๆ ที่ขมับของอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยนผละออกมาเล็กน้อย และพูดกระซิบเบา ๆ ออกไป “เธอยังมีฉันอยู่ตรงนี้เสมอไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น” 


จนกระทั่งสเนปลุกขึ้นและตัดสินใจเดินออกไปจากห้องโถงใหญ่แฮร์รี่รีบลืมตาเหลือบมองไปยังประตูบานใหญ่ทันทีเมื่อเขารู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายเดินออกไปจากห้องเรียบร้อยแล้ว ก่อนจะหันกลับมานอนต่อ เขายังคงนอนไม่หลับเช่นเดิมจากที่นอนไม่หลับอยู่ก่อนแล้ว มันยิ่งยากเข้าไปอีกเมื่อได้เจอเรื่องที่ชวนใจสั่นหวั่นไหวเช่นนี้ เขาไม่เคยได้รับสัมผัสที่อบอุ่นจากสเนปขนาดนี้มาก่อน ในห้วงความคิดเขาย้อนนึกไปถึงคำว่าซื่อตรงที่เคยสงสัย แฮร์รี่เริ่มรู้สึกได้ว่าบางทีมันคงจะเป็นความจริงที่ว่าอีกฝ่ายคงอาจจะรู้เรื่องที่เขาชอบสเนปขึ้นมาแล้วจริง ๆ แต่อะไรล่ะที่ทำให้เขารู้ และท่าทีของสเนปที่เปลี่ยนไปในด้านดีแบบนี้แปลว่าคงจะไม่เป็นไรสินะหากเขาจะยังคงชอบต่อไป ความคิดมากมายผุดขึ้นจนกระทั่งแฮร์รี่ผล็อยหลับไป 

 

สองสามวันต่อจากนั้น ทั้งโรงเรียนไม่พูดเรื่องอื่นเลยนอกจากเรื่องซีเรียส แบล็ก ภาพสุภาพสตรีอ้วนที่ขาดวิ่นถูกเปลี่ยนไปเป็นภาพเซอร์คาโดแกนกับม้าแคระสีเทาตัวอ้วน ไม่มีใครชอบใจเลยสักนิดเพราะเขาเอาแต่ใช้เวลาครึ่งหนึ่งหมดไปกับการท้าดวลคน และอีกครึ่งหนึ่งกับการเปลี่ยนรหัสผ่านพิดาสซ้ำซากอยู่วันละอย่างน้อยสองครั้ง 

 

อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนคนที่ลำบากใจมากที่สุดคงจะเป็นแฮร์รี่ เขาถูกเฝ้าอย่าใกล้ชิด บรรดาอาจารย์คนต่าง ๆ ต้องคอยประกบนักเรียนที่เดินเปลี่ยนคาบอยู่ทุก ๆ ครั้ง รวมไปถึงการเดินไปยังที่อื่น ๆ อีกด้วย เพอร์ซี่ วีสลีย์เองก็เช่นกันที่ตามติดเขาไปราวทุกหนทุกแห่ง แต่ยังคงมีเรื่องน่าพอใจอยู่เรื่องหนึ่งที่แฮร์รี่ยังคงมีความสุขจนประหม่าอยู่เสมอเมื่อเขาถูกสเนปคอยหาข้ออ้างมาเฝ้าและเดินตามติดเขาเช่นกัน มีบ้างบางครั้งที่สเนปแอบส่งสายตาเย็นชาดูถูกใส่เพอร์ซี่จนทำให้รายนั้นต้องออกห่างเขาไปนิดหน่อย 


แต่เหนือสิ่งอื่นใด ศาสตราจารย์มักกอนนากัลเรียกแฮร์รี่ไปที่ห้องทำงาน และพูดกับเขาด้วยสีหน้ากังวนเศร้าหมอง 


“ไม่มีเหตุผลที่จะปิดบังเธอต่อไป พอตเตอร์” เธอพูดเสียงเครียด “ฉันรู้ว่าเรื่องนี้จะต้องทำให้เธอตกใจมาก แต่ว่าซีเรียส แบล็ก..” 


“เขาตามล่าผมอยู่ใช่ไหมครับ” แฮร์รี่บอกอย่างอ่อนใจ “พ่อของรอนบอกผมแล้ว คุณวีสลีย์ทำงานอยู่ที่กระทรวงเวทย์มนต์” 


ศาสตราจารย์มักกอนนากัลตกใจไม่น้อย 


งั้นหรือ ถ้าอย่างงั้นพอตเตอร์ เธอคงเข้าใจนะว่ามันไม่ใช่ความคิดที่ดีเลยที่เธอจะไปฝึกซ้อมควิดดิชตอนเย็น มันเป็นเป้ามากเกินไป..” 


“แต่เรามีนัดแข่งวันเสาร์นี้!” แฮร์รี่ตะโกนขึ้นด้วยความโมโห “ผมต้องฝึกซ้อมครับ ศาสตราจารย์” 


ศาสตราจารย์มักกอนนากัลเพ่งมองเขาอย่างพินิจ แฮร์รี่รู้ว่าเธอก็หวังอย่างมากที่จะให้กริฟฟินดอร์คว้าชัยชนะ 


“เอาล่ะ ไหน ๆ ก็ไหน ๆ ฉันก็อยากเห็นเราได้ถ้วยกับเขาบ้าง แต่ก็นั้นแหละนะ พอตเตอร์ ฉันจะสบายใจขึ้นถ้ามีอาจารย์อยู่ด้วย ฉันจะขอให้มาดามฮูชมาคอยดูแลตอนเธอฝึกซ้อม” 


“ไม่ต้องห่วงครับ ยังคงมีอาจารย์คนหนึ่งคอยดูแลผมอยู่ตลอดถ้าหากศาสตราจารย์กังวน” เขาตอบก่อนจะเดินออกจากห้องไป สร้างความสับสนใจให้แก่มักกอนนากัลไม่น้อยนัก 


สภาพอากาศแย่ลงทุกทีขณะการแข่งขันนัดแรกใกล้เข้ามา ทีมกริฟฟินดอร์ฝึกหนักกว่าเก่าอย่างไม่ย่อท้อ มีมาดามฮูชคอยดูแลแต่แล้วในการฝึกซ้อมครั้งสุดท้ายก่อนแข่งขันวันเสาร์ โอลิเวอร์ วู้ดก็มีข่าวไม่สู้ดีมาบอกแก่ทีมของเขา 


“เราจะไม่ได้เล่นกับสลิธิริน!” วู้ดแจ้งข่าวท่าทางโกรธมาก “ฟลินต์เพิ่งมาพบฉัน เราจะเล่นกับฮัฟเฟิลพัฟแทน” 


“ทำไมล่ะ” ทั้งทีมประสานเสียงถาม 


“ข้ออ้างน่ะสิ เพราะซีกเกอร์ของเขาแขนเจ็บอยู่” 


“แขนมัลฟอยไม่ได้เป็นอะไรเสียหน่อย” แฮร์รี่พูดโพร่งขึ้นด้วยความโกรธ “เขาก็แค่แกล้งทำ” 


“ฉันรู้ แต่เราทำอะไรไม่ได้ ที่เราฝึกมา มันเป็นกลยุทธ์สำหรับเล่นกับสลิธิริน แต่ เราต้องมาใช้กับฮัฟเฟิลพัฟแทน ทีมนั้นเล่นไปอีกแบบเลย แถมยังมีเซดริก ดิกกอรี่เป็นหัวหน้าทีม” 


จู่ ๆ ผู้หญิงในทีมก็เริ่มหัวเราะคิกคักขึ้น 


“หัวเราะอะไร” วู้ดขมวดคิ้วถามกับความไม่ทุกข์ร้อนนั้น 


“ก็เขาทั้งหล่อทั้งสูงไม่ใช่หรือ” แอนเจลิน่าถาม 


“แข็งแรงและก็เงียบขรึม” แคตี้เสริม 


“ที่เงียบขรึมนั้นก็เพราะว่าเขาซื่อบื้อเกินกว่าจะพูดน่ะสิ” เฟร็ดพูดขึ้น “อย่าห่วงเลยโอลิเวอร์ ทีมนั้นน่ะหมูจะตาย คราวก่อนที่เราเล่นด้วยแฮร์รี่จับลูกสนิชได้ตั้งแต่ห้านาทีแรก” 


“แต่คราวนี้เราเล่นกันในสภาพที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง!” วู้ดตะโกน “เขาเป็นซีกเกอร์ที่ยอดเยี่ยม! เราจะวางใจไม่ได้! เราจะต้องชนะ!” 


“อย่าห่วงเลย” เฟร็ดตอบ “เราจะเล่นอย่างเต็มที่เลย เต็มที่จริง ๆ” 

 

หลังจากฝึกซ้อมเสร็จ แฮร์รี่เดินกลับเข้ามายังปราสาทสายตามองพื้นด้วยอารมณ์ขุ่นมัวเล็กน้อยหลังจากที่เพิ่งรับอารมณ์ความโกรธเกรี้ยวของวู้ดมา ในขณะนั้นเองสเนปที่เดินสวนมาขมวดคิ้วมองแฮร์รี่ที่ดูสีหน้าไม่สู้นักกันก่อนจะเรียกขึ้น 


“แฮร์รี่ ?“ แฮร์รี่หยุดเดินและเงยหน้ามองเมื่อได้ยินเสียงเรียก สะดุดไปน้อย ๆ เมื่อเห็นว่าเป็นใคร 


“ศาสตราจารย์สเนป?” 


สเนปจ้องมองอย่างพินิจอยู่พักหนึ่ง 


เป็นอะไรไป” แฮร์รี่ที่ได้ยินคำถามก็ถอนหายใจแสดงสีหน้าไม่ชอบใจทันที 


“ควิดดิชครับ นัดแรกที่แข่งกับสลิธิรินถูกยกเลิกไป หัวหน้าทีมผมโกรธมาก พวกผมฝึกซ้อมหนักเพื่อที่จะชนะสลิธิรินโดยเฉพาะเล—“ แฮร์รี่หยุดพูดกระทันหันเมื่อพบว่าเขาพูดเรื่องนี้ต่อหน้าอาจารย์ประจำบ้านสลิธิริน ตาเบิกกว้างท่าทีเลิ่กลักแต่ก็กลับมาแสดงสีหน้างุนงงแทนเมื่ออีกฝ่ายดูเหมือนจะไม่ได้โกรธหรือไม่พอใจอะไรเขาสักนิด  


“งั้นหรือ” สเนปตอบน้ำเสียงสบาย ๆ 


“เอ่อ ..นั้นคุณกำลังจะไปไหนหรือครับ” แฮร์รี่พูดเปลี่ยนเรื่อง 


“ฉันเพิ่งไปหาศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ กำลังจะกลับห้องทำงาน” สเนปเดินเข้ามาใกล้และวางมือลงบนกลุ่มผมสีดำนุ่ม “ขอให้ชนะทีมของบ้านฉันให้ได้ก็แล้วกัน” 


เมื่อพูดจบสเนปจึงละออกมาจากคนตัวเล็กเดินต่อไปยังห้องทำงานของเขาทันที แฮร์รี่ยืนกระวนกระวายใจอยู่พักหนึ่งก่อนจะตัดสินใจเรียก 


“ศาสตราจารย์สเนปครับ!” สเนปหันหลังกลับมามองแฮร์รี่ที่เรียกเขาพลางเลิกคิ้วมองสงสัย


“มีอะไร” 


“คือ—ผม—คุณรู้เรื่องที่ผม” แฮร์รี่พูดอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ “เรื่องที่คุณถามผมเรื่องคนที่ชอบ คุณรู้แล้วหรือครับ” 


สเนปขมวดคิ้วมองแฮร์รี่ที่ตัดสินใจถามเขาอย่างพิจารณา ถึงประโยคจะดูมึนงงสับสนก็ตามแต่เขารู้ดีว่าคนตรงหน้าหมายถึงอะไร


“ไม่รู้สิ ?” สเนปตอบเสียงสูงพลางยักไหล่ล้อเลียน สีหน้าทำเป็นไม่รู้เรื่องที่แสร้งขึ้นอย่างเห็นได้ชัดและหันหลังเดินกลับไปยังห้องทำงานเขาทันที ทิ้งแฮร์รี่ที่ยังคงยืนหน้าเหล่อหล่าอยู่ที่เดิม ดูเหมือนการที่เขาถามตรง ๆ จะไม่ได้ช่วยให้สมองที่เอาแต่ปั่นป่วนสับสนมาหลายวันดีขึ้นมาเลยสักนิด



-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------


ตอนนี้มาเร็วนะ ~ เพราะว่างงง ถ้าหากงงเรื่องลำดับเนื้อเรื่องขอบอกไว้ก่อนว่าเราอิงตามหนังสือนะคะ ตอนนี้ขอเนิบ ๆ ไปก่อน เดี๋ยวหวานฟินทุกตอนละมันจะเบื่อเอา 55555


ฝากเม้นกันด้วยนะะะ ตอนหน้าอาจจะหลายวันหน่อย แต่ไม่นาน แค่ไม่ใช่พรุ่งนี้ งานเยอะมากกก ฮืออออ เห็นโปรเจคจบละขี้เกียจจนหนีมาเขียนฟิคก่อน แฮร่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

230 ความคิดเห็น

  1. #106 BabyFish2547 (@lookpa2547) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 10:56
    เหมือนแม่ค่อยตามห่วงลูกอะ เนปน่ารัก 😘😘
    #106
    0
  2. #91 KzGlowyinG (@sakiglow) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 06:09
    โอ้ยยยยย ดีต่อใจ
    #91
    0
  3. วันที่ 2 เมษายน 2561 / 04:40
    โอ้ยยยยย น่าร้ากกกกกก น่ารักๆมากเลยค่ะ ทั้งแฮร์รี่ทั้งเซเวอร์รัส ^\\\\^ อิอิ
    #90
    0
  4. #88 Yamabuki no Ryoki (@bunthitap504) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 00:47
    โอ๊ย เน็ตเราแย่อ่ะ เม้นซ้ำหลายรอบ กว่ามันจะขึ้น ขอโทษไรท์ด้วยค่ะ //ชี้เม้นที่ตอบข้างล่าง

    ฟินทุกตอนก็ได้ค่ะ ไม่เบื่อแน่ๆ อยากได้ฟินๆ 555555
    #88
    1
    • #88-1 miamilk (@miamilk) (จากตอนที่ 13)
      2 เมษายน 2561 / 00:53
      จริงนะ งั้นไรท์นะได้จัดหนักจัดเต็ม 55555
      #88-1
  5. #87 pungploy (@pungploy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 00:40
    โอ๊ยยยยยยยทำไมป๋าน่ารัก แหม่ๆๆๆเอะอะหอมๆตลอด หึยๆๆ
    #87
    2
    • #87-1 miamilk (@miamilk) (จากตอนที่ 13)
      2 เมษายน 2561 / 00:40
      นิด ๆ หน่อย ๆ ป๋าเก็บหมดค่ะ แฮร์รี่ตอนโตปลูกฝังไว้เยอะ 5555
      #87-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  6. #86 Me The Ripper (@MeTheRipper) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 23:50
    สเนปจะน่ารักขนาดนี้ไม่ได้นะ แงงงงง
    #86
    1
    • #86-1 miamilk (@miamilk) (จากตอนที่ 13)
      2 เมษายน 2561 / 00:40
      สเนปขี้แกล้งง 555 แฮร์รี่หัวจะระเบิดแล้วว
      #86-1
  7. #85 Yanikajitklang (@Yanikajitklang) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 23:45
    อาาาา ไรท์คะ เม้นท์นี้อยากจะฝากไว้สำหรับตอนที่ไรท์คิดว่าเหมาะสมที่จะใส่ลงไปนะคะ ~คืออยากจะให้ใส่รายละเอียด ในเรื่องของรูปร่าง หน้าตา ของตัวหลักเข้าไปหน่อยอ่ะค่ะ อย่างแฮร์รี่ ก้คงเป็นตอนที่แฮร์เริ่มรุกสเนปกลับ ก้ให้แฮร์ เป็นชายหนุ่มรูปหล่อ หน้าตาดี รูปร่างสูง(สูงกว่าสเนป) มีกล้ามแขน กล้ามหน้าท้องหน่อยๆให้สมกับอายุ ~~~~ส่วนของสเนปที่เป็นฝ่ายรับก้ประมาณ มีร่างกายที่บางถ้าเทียบกับผู้ชายทั่วไป(ร่างกายที่อยู่ภายใต้ชุดค้างคาวตัวใหญ่นั่น) สูงเท่าจมูกของแฮร์ ประมาณนี้อ่ะคะ... ก้อยากให้ไรท์ใส่รายละเอียดตรงนี้ลงไปหน่อยนะคะ ยังไงก้แล้วแต่ไรท์จะพิจารณานะคะ ขอบคุณคะ #รอตอนต่อไปนะคะไรท์ #สู้ๆน๊าาา ^_^
    #85
    6
    • #85-4 miamilk (@miamilk) (จากตอนที่ 13)
      2 เมษายน 2561 / 00:38
      85-3 เพิ่งเห็นคอมเม้นนี้ค่ะ ตอนเราตอบยังไม่เห็น แฮะ ๆ ความจริงแล้วเห็นด้วยกับการบรรยายรายละเอียดรูปลักษณ์ แต่อาจจะไม่ได้บรรยายว่าสเนปตัวบางหรือแฮร์รี่สูงอะไรแบบนี้ได้อย่างที่ความเห็นย่อยบอก เราถนัดในเรื่องเรียล ๆ เช่นกันค่ะ หายห่วงได้เลย จึงได้ใส่แฮร์รี่ว่าเด็กชาย หรือตัวเล็กอะไรแบบนี้ประจำ 5555 (และจึงเป็นเหตุผลที่ไม่สามารถให้แฮร์รี่ดูรุกได้ในตอนนี้เพราะความที่ยังเป็นเด็กอายุ 13 ยังไม่สันทัดหรือบุ่มบ่ามกับชายแก่อายุ 30 กว่าได้) ถ้าหากในเรื่องของความสูงแฮร์รี่ไม่มีวันสูงเท่าสเนปแม้จะแก่แล้วก็ตาม = =' (ไม่ได้ว่าแฮร์รี่นะจริง 55) เรื่องบรรยายรูปลักษณ์ของเราจึงอาจจะเหมือนรุกตัวเล็กที่ชอบหนุ่มสูงใหญ่(?) อะไรประมาณนี้ ขอบคุณสำหรับทั้งสองความคิดเห็นที่ช่วยเราได้มาก ๆ ในเรื่องการแต่งตอนต่อ ๆ ไป (ที่เริ่มคิดหนักมากว่าจะแต่งยังไงให้ดีขึ้นดี) เราจะรับเรื่องการบรรยายรูปลักษณ์และความสมจริงไว้นะคะ อาจทำให้มันเป็นไปตามสไตล์ของไรท์นิดหน่อย มีอะไรเพิ่มเติมบอกได้นะคะ ขอบคุณค่า
      #85-4
    • #85-5 Yamabuki no Ryoki (@bunthitap504) (จากตอนที่ 13)
      2 เมษายน 2561 / 00:45
      เรามีความเห็นส่วนตัวเพื่อความสมจริงนิดหน่อย แนะนำให้อ้างรูปลักษณ์ที่บรรยายจากตัวละครภาพยนตร์ เพราะเป็นภาพที่ทุกคนรับรู้เหมือนกัน และคงเป็นภาพที่ติดตาทุกคน

      เรื่องของเรื่องคือ ป๋าเนปตัวไม่เล็กและไม่บาง (ซึ่งเรานึกภาพป๋าตัวเล็กๆบางๆไม่ออก) แถมป๋ายังหุ่นแน่น(น่าซบ)มาก กล้ามอกกล้ามท้องกล้ามแขนมาครบ(ก็ชุดแนบเนื้อขนาดนั้น สาวกอลันฟินมาก)
      เราเลยอยากแนะนำว่า ให้บรรยายแฮร์รี่ว่าตัวสูงใหญ่จะดีกว่า เพราะจะทำให้สเนปดูตัวเล็กลงโดยอัตโนมัติแถมหุ่นป๋ายังอยู่ครบ แค่แฮร์รี่สูงใหญ่กว่าเท่านั้น

      แต่... ขนาดตัวแบบนั้น มันจะไม่เกิดขึ้น ก่อนแฮร์รี่จบปี 7 แน่นอน อิงจากภาพยนตร์ตอนรี่ปี6ยังตัวเล็ก(ทั้งเตี้ยและบาง)กว่าสเนปอยู่ค่อนข้างมาก สูงเท่าจมูกหรือหน้าผากสเนปมั้ง แต่ตัวบางกว่าเยอะมาก ดังนั้นให้นี่ฟิตหุ่นหลังเรียนจบและเป็นช่วงเข้าทำงานน่าจะดีกว่า

      อ่อ โลกเวทมนต์นับว่าอายุ 17 ถึงเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวนะคะ เผื่ออยากเขียนอะไรจะได้ดูว่าคุกไหม... รู้สึกว่าจะเข้าเรียนปีแรกตอนอายุ11 ถ้าอายุ17ก็ช่วงปี7 หรือช่วงใกล้เรียนจบพอดี
      #85-5
  8. #84 Yanikajitklang (@Yanikajitklang) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 23:29
    สเนปดูน่ารักขึ้นเยอะเลยยยยย รอนะคะไีรท์ #เรื่องงาน ไรท์ก้สู้ๆนะ
    #84
    1
    • #84-1 miamilk (@miamilk) (จากตอนที่ 13)
      2 เมษายน 2561 / 00:39
      ขอบคุณนะคะะะ ไรท์จะหนีงานมาอัพบ่อย ๆ แฮร่
      #84-1