Fic Harry Potter [HP/SS] - A New Way of Life

ตอนที่ 1 : บทที่ 1 - อดีตหรืออนาคต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,658
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    28 ก.พ. 61

บทที่ 1 อดีตหรืออนาคต ?

บ้านพอตเตอร์
ก๊อดดริกส์โฮลโล

     วันเวลาผ่านไปหลายปีแล้วที่ผมได้สามารถเอาชนะโวลเดอมอร์มาได้ ทั้งที่ควรจะเป็นช่วงเวลาที่ผมได้รู้ว่าทั้งชีวิตนี้ผมไม่จำเป็นที่จะต้องได้เจอกับเรื่องอันตราย และโชคร้ายอะไรอีกแล้ว ใช่ มันเป็นเรื่องดี ๆ ในชีวิตของผมตอนนี้แต่มันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ ในเมื่อภายในเรื่องดี ๆ ของชีวิตผมมันไม่เหลือใครให้ได้ร่วมทุกข์ร่วมสุขอีกแล้ว บางครั้งผมก็เผลอคิดไปว่ามันคงจะดีกว่าถ้าหากให้ผมเจอกับเรื่องอันตรายมากมายแต่ก็ได้อยู่กับคนที่ผมรัก แต่ตอนนี้มันสายไปแล้วทั้งพ่อ และแม่ของผมที่จากไปตั้งแต่ผมยังจำความไม่ได้ หรือซีเรียส แบล็ค รีมัส ลูปิน ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ เฮ็ดวิก เซดริก เฟร็ด ด็อบบี้ และแน่นอนศาสตราจารย์สเนป พอนึกแล้วก็มีคนที่จากผมไปมากมายจริง ๆ มันแย่ไปหมด ตอนนี้ผมก็อายุสามสิบแล้วก็ยังคงจมกับความเศร้านี้ไม่หาย ผมเอาแต่คิดถึงคนคนนึงเป็นพิเศษอยู่ตลอดเวลา คนที่ผมรักมากตลอดที่เรียนที่ฮอกวอตส์ คนที่ผมคอยห่วงอยู่เสมอ มันยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ที่ผมได้เห็นความทรงจำของเขา มันตอกย้ำให้ผมได้รู้ว่าเขาจมอยู่กับความทุกข์ทรมานในจิตใจมากแค่ไหน ผมพยายามที่จะออกไปทำงานอย่างหนักเพื่อให้ลืมความรู้สึกพวกนี้ไปซะ หรือแม้กระทั่งเมื่อกลับมาถึงบ้านผมก็จะใช้เวลาไปกับการฝึกเวทย์มนต์ การปรุงยา และอ่านหนังสือนับสิบเล่ม ผมพูดได้เลยว่าไม่มีใครเก่งเทียบเท่าผมแน่นอนและมันคุ้มค่ากับเวลาที่เสียไปกับการฝึกทั้งหมดนี้ แต่บางครั้งผมก็รู้สึกเหนื่อยและเผลอจมกับความคิดของตัวเองอยู่เหมือนกัน
          “ถ้าผมได้เจอเขาอีกสักครั้งก็คงจะดี”  หนึ่งในความคิดในหัวของผมที่ทำให้เผลอพูดออกมาอย่างไม่รู้ตัวพรางละสายตาจากหนังสือนั่งเหมอมองต้นไม้ทิวเขาภายนอกหน้าต่าง บัดนี้เขานั่งอยู่คนเดียวภายในห้องนั่งเล่นของบ้านแฮรี่ เขาเหมอมองไปอย่างเลื่อนลอยจนไม่รู้สึกตัวหรือได้ยินเสียงอะไรรอบตัวของเขาเลย  

          ฟึ้บ !! 

          จู่ ๆ เสียงก็ได้เกิดดังขึ้นมาเหมือนกับไฟลุกไหม้ เสียงนั้นทำเอาแฮรี่ออกจากภวังค์ความคิดและสะดุ้งตัวอย่างแรง ละสายตาจากภายนอกหน้าต่างพร้อมรีบหยิบไม้กายสิทธิ์จากโต๊ะข้างโชฟาจ่อไปที่ควันข้างหน้าเขาทันที แต่ยังไม่ทันที่แฮรี่จะได้ร่ายคาถาอะไร สิ่งที่ปรากฏภายในควันเหล่านั้นก็ทำเอาเขาเบิกตากว้างด้วยความตกใจทันที น้ำตาเริ่มเอ่อล้นคลอที่เบ้าอย่างคนตื้นตันอย่างบอกไม่ถูก ตัวแน่นิ่งจนขยับก้าวขาไม่ออก คนตรงหน้าที่ปรากฏตัวต่อหน้าแฮรี่นั้นยังคงมึนงงและไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรมากนัก เขามองซ้ายที ขวาทียืนแน่นิ่งอย่างกับระวังภัยที่อาจเข้าหาเข้าได้ทุกเมื่อและยังทำตัวไม่ถูกมากนักและเริ่มก้าวขาช้า ๆ มองดูรอบตัวพรางสำรวจแต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นแฮรี่ที่ยืนนิ่งค้าง ทำหน้าเหลอหลาจนน่าขำยิ่งนักแต่ตอนนี้เขายังไม่มีอารมณ์ขันอะไรทั้งนั้น  

          “เธอเป็นใคร” เขาขมวดคิ้วมองแฮรี่อย่างหวาดระแวงเพราะคนตรงหน้าหน้าคล้ายอริเก่าสมัยเรียนฮอกวตส์เเหลือเกินจนไม่อยากจะเชื่อ เพราะคนคนนั้นตายไปแล้วไม่ใช่หรือ ? เขาคิด ถ้าอย่างงั้น คนตรงหน้านี้เป็นใคร ทำไมถึงเกิดเรื่องประหลาดแบบนี้ขึ้นกัน แต่ตัวแฮรี่เองนั้น ก่อนที่เขาจะนึกขึ้นได้ว่าคนตรงหน้าเป็นใครและเอ่ยปากถามอะไรเขา เขาก็ต้องรีบดึงความคิดกลับมาที่สถานการณ์ตรงหน้าทันที ความเลิกลักที่ไม่รู้จะพูดอะไรออกไปทำให้อีกฝ่ายรำคาญใจยิ่งนัก 

          “ อะ ... เอ่อ ผม แฮรี่ พอตเตอร์” แฮรี่ตอบออกไปอย่างเชื่องช้าเหมือนคนที่สติยังกลับมาไม่ดีนัก แต่ก่อนเขาจะรู้สึกงงไปมากกว่านี้ แฮรี่จึงจำเป็นต้องเอ่ยปากพูดกับเขาอีกครั้ง "ศาสตราจารย์ ..สเนป ?"

          “ใช่ ..” อีกฝ่ายตอบกลับมาด้วยสีหน้าที่ไม่เข้าใจว่าทำไมแฮรี่ พอตเตอร์คนนี้ถึงไม่ใช่คนที่เขารู้จัก ให้ตายสิ ! คนที่หน้าตาไม่เหมือนเด็กอายุสิบขวบขึ้นคนนี้จะเป็นแฮรี่ พอตเตอร์อย่างงั้นหรือ ถึงจะหน้าตาไม่แก่นักก็เถอะ แต่ความเข้มที่มากขึ้นทั้งหนวดเครา และความสูง ร่างกายที่มีกล้ามเนื้อมากกว่าเดิมนั้นทำให้เขายังคงประหลาดใจว่านี่คือแฮรี่จริง ๆ เหรอ บางทีเขาอาจจะกำลังฝันไป หรือไม่ก็เจ้าเด็กบ้านี่จะเล่นพิเรนกินยาเพิ่มอายุตัวเองขึ้นมา หรือไม่เขาก็ถูกแกล้งให้เป็นตัวตลก 

          “ทำไม ผมไม่เข้าใจ แต่ ...ศาสตราจารย์มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แถมยัง ..” แฮรี่เว้นช่วงพูดพรางมองดูอีกฝ่ายอย่างพิจารณา ทำให้เซอเวอรัสเริ่มส่งสายตาไม่พอใจ “ตัวเป็น ๆ ..มีชีวิต” 
          
          คำพูดสุดท้ายที่เอ่ยออกมาของแฮรี่นั้นเหมือนจะพึมพำกับตัวเองเสียมากกว่าเพราะมันเบามากจนเซเวอรัสต้องเอ่ยถาม แต่แฮรี่ยกมือขึ้นปัดเพื่อจะบ่งบอกว่าเขาไม่ได้พูดอะไร ก่อนที่จะรู้สึกไม่เข้าใจไปมากกว่านี้ มันคงไม่ดีเท่าไหร่ถ้าจะยืนมอง ยืนงงกันแบบนี้ทั้งวัน แฮรี่จึงเอ่ยปากผายมือเชิญศาสตราจารย์ให้นั่งที่โชฟาตัวยาวภายในห้องของเขาก่อนจะถามว่าเขาจะรับชามั้ย แต่อีกฝ่ายอยู่ในอารมณ์ที่ไม่อยากจะทำหรือดื่มอะไรทั้งนั้นจึงบอกปัดปฏิเสธไป แฮรี่จึงพยักหน้าเข้าใจและนั่งลงตรงข้ามกับเขา 
          
          “เอาล่ะ พอตเตอร์ ฉันไม่รู้ว่าเธอเล่นอะไร แผลง ๆ หรือก่อความวุ่นวายอะไรอีก แต่ช่วยอธิบายมาเดี๋ยวนี้ว่ามัน เกิด อะไร ขึ้น” เซเวอรัสพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งและเย็นชาอย่างที่เคย และเน้นยำคำพูดสุดท้ายอย่างชัดเจนเพื่อเพิ่มความรู้สึกที่กำลังโกรธของเขาลงไปแต่หากยังใจเย็นเพื่อรอฟังคำอธิบาย 

          “คือ เอาจริง ๆ แล้วผมไม่ได้ทำอะไรเลยนะ ครับ จู่ ๆ ศาสตราจารย์ก็เข้ามาในห้องของผมทั้งที่ไม่น่าจะเป็นไปได้แล้ว และผมมากกว่าจะควรจะถามคุณ” ถึงแฮรี่จะคอยคิดถึงคนตรงหน้าเขาและอยากเจอมาตลอดก็เถอะ แต่มันยังไม่ใช่เวลาที่จะมาซาบซึ้ง ดีใจจนโผเข้ากอดเขา (ถึงจะอยากทำขนาดไหนก็เถอะ) เขางงจนประหลาดใจ ไม่เข้าใจเอามาก ๆ เสียมากกว่าว่าตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เอาตามตรงเขายังตามอะไร ๆ ไม่ทันมากนัก 

          “โกหก เธอพึ่งเรียนวิชาของฉันเมื่อเช้าและ ฉันพึ่งจะดุเธอไปเรื่องที่เธอนั้นแสนจะโง่เง่า ขี้เกียจ เย่อหยิ่งและแส่หาเรื่องเหมือนพ่อของเธอนัก และแน่นอนเธอคงจะโกรธแค้นกับคำพูดที่เป็นความจริงของฉันมากสินะถึงได้มาแกล้งเล่นตลกกับฉันตอนนี้ ดูเธอสิ ไปกินยาเพิ่มอายุแบบพวกวิสลีย์หรือยังไง ถึงได้แก่จนดูไม่ได้ขนาดนี้ หน้าเหมือนพ่อเธอไม่มีผิด น่ารังเกียจ” เซเวอรัสพ่นคำพูดมากมายใส่แฮรี่และส่งสายตารังเกียจคนตรงหน้าจนทำให้รู้สึกสะอึกอยู่ในใจนิด ๆ แต่แฮรี่ไม่ถืออะไรมันมากนักเพราะเขารู้ดีกับคำพูดพวกนั้นที่โดนมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว แต่เมื่อเขาคิดดี ๆ คำพูดของศาสตราจารย์เหมือนกับว่าเขายังเป็นเด็กนักเรียนในฮอกวอตส์ เรียนเมื่อเช้า ? ยาเพิ่มอายุ ? หรือว่า ... 

          “หรือว่าคุณ ..โอ้ ไม่นะ ! เคราเมอร์ลิน ตาย แล้วนี่ไม่ดีแน่ ๆ” แฮรี่พูดพลางทำหน้าตะลึงสุดขีดนั้นทำให้เซเวอรัสหงุดหงิดขึ้นกว่าเดิมเพราะเขาเริ่มดูโง่เง่าขึ้นมายังไงก็ไม่รู้ 

          “มีอะไรพอตเตอร์” 
          
          “คุณ ! คุณมาจากอดีต เป็นไปไม่ได้ว่าตอนนี้ คุณจะอยู่ที่นี่กับผมได้ และสิ่งที่คุณพูดทั้งหมด ใช่ คุณต้องมาจากอดีตแน่ ๆ ผมมั่นใจ !”  

          “พูดบ้าอะไรของเธอ” เซเวอรัสที่รู้สึกเป็นไปไม่ได้กับคำพูดของพอตเตอร์จนทำให้ไม่มั่นใจที่จะเชื่อคำพูดของคนตรงหน้าได้ 

          “เชื่อผมสิ ! เฮ้ คุณมองผมนะศาสตราจารย์  ตอนนี้ ที่นี้ คืออนาคตของคุณ ผมอายุ 30 เราอยู่ที่บ้านของผม ของผมจริง ๆ ที่ก๊อดดริกส์โฮลโล่” แฮรี่จ้องอีกฝ่ายด้วยสายตาที่จริงจังหวังให้เชื่อ แต่เซเวอรัสยังรู้สึกไม่อยากมั่นใจนัก พลางเอ่ยอย่างเลื่อนลอยเสมือนพึมพำกับตัวเอง 

          “เป็นไปไม่ได้ นี่มันเป็นเรื่องที่ไม่น่าจะเกิดขึ้น ได้ พิสูจน์สิ” เขาขมวดคิ้วก่อนจะเงยหน้ามองแฮรี่ด้วยสายตาที่สงสัยเต็มที่ 

          “โอเค” แฮรี่หลับตาลงพรางพยักหน้ากับตัวเองก่อนจะนึกใน ใจว่าอะไรจะพิสูจน์กับเขาได้บ้างแต่ก่อนจะนึกอะไรออกอีกฝ่ายก็เอ่ยคำพูดที่แฮรี่หวังอย่างยิ่งนักว่าเขาจะไม่ได้ยินมัน 

          “เริ่มต้นจาก ทำไมเธอถึงพูดว่ามันเป็นไป ไม่ได้ว่าจะเห็นฉัน อยู่ที่นี่ ..ฉันรู้ว่าเธอคงไม่ได้หมายความถึงบ้านของเธอ แต่หมายถึงเวลาตอนนี้ที่ฉัน ไม่อยู่ในช่วงเวลานี้แล้ว” เขาเอ่ยอย่างเชื่องชาเพื่อให้คำพูดซึบซับเข้าสู่แฮรี่อย่างชัดเจน และนั้นเป็นเรื่องแย่อย่างมากที่แฮรี่ได้ยิน เขาไม่อยากตอบคำถามนี้เลย แน่ล่ะ จะให้บอกไปว่า ก็ตอนนี้คุณตายไปแล้ว! เหอะ จะบ้าหรือไง ใครจะไปพูดกันล่ะ แล้วนั้นถ้าเขากลับอดีตของเขาได้มันจะยิ่งแย่ถ้าหากให้เขารู้ว่าอนาคตของโลกใบนี้จะเป็นอย่างไร เขาไม่อยากให้เวลาปั่นป่วนเพราะเขาและมันอันตรายเกินไป 

          “ไม่ครับ ผมหมายถึงบ้านของผม คุณไม่มี วันที่จู่ ๆ ก็อยากเข้ามาบ้านของผมแน่ ๆ เพราะคุณ ..” แฮรี่รู้สึกคำที่จะเอ่ยต่อจากนี้มันเป็นสิ่งที่พูดยากและเจ็บปวดกับเขาเหลือเกิน ก่อนจะเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาอย่างไม่เต็มใจพูดนัก “เกลียดผม” เซเวอรัสไม่สนใจคำพูดพวกนั้นแต่กลับมองแฮรี่อย่างพินิจพิจารณาว่าเขาพูดความจริงที่ว่าเขาหมายถึงบ้านของเขาจริง ๆ จนรู้สึกว่ามันคงเปล่าจะประโยชน์ถ้าจะคาดคั้นอะไรจากแฮรี่ เด็กชายดื้อรั้นคนนึงที่ทำให้เขาเหนื่อยหน่ายใจมานักต่อนัก 

          “ก็ได้ พอตเตอร์ ฉันจะเชื่อเธอสักครั้งนึงก็ แล้วกัน แต่ถ้าฉันจับใจว่านี่คือเรื่องโกหกเมื่อไหร่ เธอคงรู้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้น และตอนนี้ เธอจะเอายังไงต่อ” แฮรี่ขมวดคิ้วทันที 

          “ทำไมไม่เริ่มด้วยการที่คุณเล่าให้ผมฟังล่ะ ว่าคุณมาที่นี่ได้ยังไง นั้นอาจช่วยคุณได้นะ” 

          “ฉันไม่รู้” เซเวอรัสตอบอย่างคนโง่เขลาที่เขา รู้สึกไม่ชอบเลยที่ตัวเองต้องรู้สึกโง่เง่าอะไรขนาดนี้ “ฉันนอนของฉันปกติ อันที่จริง ฉันเผลอหลับไประหว่างที่นั่งตรวจการบ้านของพวกเธอแล้วก็รู้สึกหงุดหงิดกับรายงานที่อ่านยากและเขียนอะไรที่ไม่รู้เรื่องของเพื่อนเธอวิสลีย์ แต่เหมือนฉันฝัน ฉันได้ยินเสียงของเธอก่อนที่รู้สึกว่าถูกอะไรสักอย่างกระชากตัวออกไปและ ใช่ ฉันก็มาโผล่ที่นี่ โดยที่ยังไม่ได้พักผ่อนสักนิด”

          “นั้นไม่ใช่ความผิดผมสักหน่อยที่คุณไม่ได้นอน” 

          “เหอะ อย่างน้อยฉันคิดว่ามันก็ไม่ใช่เพราะ ฉันเหมือนกันที่ต้องมาอยู่กับเธอตรงนี้ อนาคตงั้นหรือ ไร้สาระสิ้นดี การที่โผล่มาแบบไม่รู้อะไรเลยแบบนี้ มันทำให้ฉันไม่พอใจอย่างมากที่ไม่รู้ว่าจะกลับไปยังไงและฉันแน่ใจว่าเป็นความผิดเธอ พอตเตอร์ จัดการกับเรื่องนี้เดี๋ยวนี้” คำพูดที่พรั่งพรูออกมาบ่งบอกถึงความกังวนใจกับสถานการณ์และเก็บกดยิ่งนัก แฮรี่ถอนหายใจ ยังไงอีกฝ่ายก็คิดว่าเขาผิดอีกแล้ว แน่สิ สำหรับเขาแล้ว แฮรี่ไม่เคยดีอะไรสักอย่างในสายตา การที่เขาจะอยู่กับแฮรี่นั้นคงได้เป็นสิ่งที่ไม่อยากให้เกิดขึ้นพอ ๆ กับเห็นตัวเองกำลังนั่งโง่เขลาอย่างคนตื่นตระหนกแต่กลับเก็บเอาไว้และพยายามเผยความเย็นชาอยู่แน่ ๆ แต่เดี๋ยวนะ ? อยู่กับเขางั้นหรอ ? แฮรี่เริ่มคิดอะไรบางอย่างที่คิดว่าน่าจะสนองตัวเขามากกว่าตัวศาสตราจารย์ตรงหน้าเสียแล้ว

          “บางที ผมคิดว่าคุณน่าจะอยู่ที่นี่กับผม จนกว่าจะคิดอะไรออกจะดีกว่านะครับ”เซเวอรัสแสดงสีหน้าไม่เข้าใจกับอารมณ์ของตัวเองอยู่เหมือนกันตอนนี้ว่าจะรู้สึกยังไงกับคำพูดของแฮรี่ดี 

          “เธอว่าไงนะ ?” แฮรี่เผลอหลุดขำก่อนจะรีบ กลั้นเอาไว้เมื่อสบกับสายตาไม่พอใจตรงหน้า 

          “อยู่ที่บ้านผม ใช่ บ้านผมถึงจะไม่ใหญ่นักแต่ มีห้องว่างอยู่อีกห้อง ถ้าหากคุณต้องการอะไรบอกผมได้เสมอ แต่ผมขออย่างเดียวแค่อย่าออกไปข้างนอกเด็ดขาด เชื่อผมสิ มันไม่ดีหรอกถ้าให้คนในปัจจุบันเห็นคนในอดีตเข้า หรือคุณรู้เรื่องอนาคต ผมว่าคุณคงรู้ดีว่ามันคงไม่ดีแน่ ๆ ถ้ายุ่งเกี่ยวกับกาลเวลาน่ะ” แฮรี่พยายามยิ้มแหย ๆ อย่างคนทำหน้าไม่ถูกเนื่องด้วยความกังวนใจว่าอีกฝ่ายอาจไม่เห็นด้วยกับเขา แต่คำตอบนั้นก็ดันทำเอาแฮรี่เผลอที่จะอดยิ้มอย่างเต็ม ๆ ไม่ได้เพราะความสุขที่เอ่อล้นภายในใจ 

          “ก็ได้ ถ้าเธอคิดแบบนั้น ถ้าหากนั้นคือ ความคิดที่ดีที่สุดของแฮรี่ พอตเตอร์ผู้ยิ่งใหญ่ และเหตุผลสุดท้ายของเธอก็ฟังดูมีเหตุผล ฉันหวังอย่างยิ่งว่าเธอจะทำมันสำเร็จ.. จริง ๆ” เขาเน้นคำสุดท้ายอย่างหนักแน่น 

          “ครับ แน่นอน” แฮรี่ยิ้มร่าอย่างคนมีความสุข  แน่นอน ทำไมจะไม่สุขล่ะในเมื่อเขาได้อยู่บ้านหลังเดียวกับคนที่เขารัก ! นี่มันยอดไปเลย นี่คงจะเป็นอะไรที่วิเศษมากแน่ ๆ เขาเชื่ออย่างนั้น 
 
—————————————————— 
 


     ผ่านไปแล้วหนึ่งตอนที่ สั้น .. ฮ่า ๆ จริง ๆ จะให้มันเป็นบทนำแต่คิดไปคิดมา บทหนึ่งนี่แหละค่ะ มันก็ไม่ต่างกัน (เหรอ?) จะมาต่อในอีกวันสองวัน แล้วเจอกันนะคะ เย้ !

     ฝากเม้นติเตียน ชม หรือให้กำลังใจ หรือแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับฟิคเรื่องนี้ด้วยนะคะ ไรท์อยากรู้ว่ามันเป็นยังไงบ้าง แฮะ ๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

230 ความคิดเห็น

  1. #228 Mihr (@y_pps) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 07:13
    สเนป so talkative อ่ะ 55555
    #228
    0
  2. #94 BabyFish2547 (@lookpa2547) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 00:35
    ชอบมากค่ะ หามานานนนนนนนนนนนนนนนน //แฮร์รี่นายมันร้าย ^_^
    #94
    0
  3. #13 นิหน่อย (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 03:22
    ในที่สุดก็เจอฟิคที่ตามหา เราชอบเนื้อเรื่องแบบนี้มากกกกก จะรอติดตามนะคะ
    #13
    0
  4. #5 Yanikajitklang (@Yanikajitklang) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:14
    รอค่ะไรท์
    #5
    0
  5. วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:41
    ติดตามค่ะ... ^^
    #3
    0
  6. #2 จอมIวทสีเทา (@YukiCH_TH) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:20
    รอค่ะ!! บเบุจฟีบีวีจัตะนะจดุร //เราได้ตายลงเพราะหาฟิคแบบนี้มานานเหลือเกิน
    #2
    0
  7. #1 wk.khing (@Khingsoi) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:16
    ระยะบรรทัดมันแปลกๆนะค่ะไรท์ถ้าเปิดอ่านจากมือถือ แต่เนื้อเรื่องน่าติดตามมากค่ะ
    #1
    1