จำนนรักมาเฟีย

ตอนที่ 37 : บทที่ 9 อดเปรี้ยวไว้กินหวาน 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,234
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 312 ครั้ง
    26 ต.ค. 61

นิลรัตน์ผงะถอยเล็กน้อยเมื่อชายหนุ่มพาร่างสูงใหญ่ของตัวเองเข้ามาใกล้เกินไป ใกล้จนแทบชิดร่างของเธอ ใกล้จนกลิ่นกายชายผสมกับกลิ่นครีมอาบน้ำจนแยกไม่ออกลอยมาลอยอวลอยู่ในจมูก

“เร็ว ผมหิวข้าวแล้วนะ” ชายหนุ่มเร่งเร้า และเมื่อคนตัวเล็กไม่ยอมทำในสิ่งที่ต้องการให้เสียที เขาจึงเอ่ยขึ้นอีก... “หรือว่าอยากให้ผมกินคุณแทนข้าว” นิลรัตน์เงอะงะ หน้าแดงขึ้นฉับพลันที่ประโยคท้ายหลุดออกจากปากของเขา และเขาก็ชอบให้มันเป็นแบบนี้มากกว่า เขาชอบให้เธออาย ชอบให้เธอแสดงอารมณ์ความรู้สึกออกมา มากกว่าตีหนานิ่ง หรือไม่ก็ทำท่าหวาดกลัวเขา

“ตะ...แต่ฉันป่วยอยู่นะ”

“ผมก็หิวเหมือนกัน หิวมากด้วย” ออสตินเน้นคำว่า หิวมาก หนักๆ ถึงเขาจะตั้งใจพูดกำกวม แค่เพื่อขู่หญิงสาว แต่เอาเข้าจริงเขาก็อยากกลืนเธอลงท้องมากจริงๆ นั่นแหละ

นิลรัตน์เม้มปากเป็นเส้นตรง เอื้อมมือไปติดกระดุมเสื้อเชิ้ตให้ชายหนุ่มด้วยมือที่สั่นเทา การติดกระดุมเพียงไม่กี่เม็ดกลับใช้เวลายาวนานเหลือเกิน เพราะมือของเธอมันสั่นเสียจนติดผิดติดถูก แถมคนตัวโตก็ยังขยันขยับกายเข้าชิดเธอ จนเธอต้องขยับถอยหลัง เพื่อรักษาระยะห่างระหว่างกัน แต่พอเธอขยับถอย เขาก็ขยับเข้าหาอีก เธอขยับอีก เขาขยับอีกหน จนตอนนี้เธอไม่เหลือพื้นที่ให้ถอยอีกแล้ว...

เธอไร้ทางหนีโดนสิ้นเชิง เมื่อแผ่นหลังบางของเธอชนกับกำแพงห้อง อีกทั้งด้านหน้ายังถูกกักขังด้วยร่างสูงใหญ่แข็งแกร่งไม่ต่างจากกำแพงหนาๆ ที่แผ่นหลังของเธอแนบอยู่

ออสตินโน้มหน้าลง ปล่อยให้ลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดหน้าผากมนอย่างตั้งใจ นัยน์ตาคมอ่อนแสงลงยามหลุบลงมองความรู้สึกที่แสดงออกทางสีหน้าแดงจัดของหญิงสาวอย่างชอบใจ

“เสร็จแล้วคะ” นิลรัตน์ถอนหายใจ เมื่อกระดุมเม็ดสุดท้ายถูกติดเข้าไปในที่ที่มันควรอยู่ 

          “ขอบคุณครับ” ท่าทางกระต่ายตื่นตูมของหญิงสาวทำให้ริมฝีปากของเขาหยักโค้งขึ้นอย่างที่ไม่ได้เป็นมานาน

“...” นิลรัตน์มีสีหน้าเหล่อหลาทันที เมื่อเงยหน้า แล้วเห็นสิ่งที่ประดับอยู่บนใบหน้าของเขา...

ออสตินกำลังยิ้ม... ยิ้มแบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มันทำให้ใบหน้าคมดูอ่อนโยนขึ้นหลายเท่าตัว หัวใจของเธอเต้นรัว และเต้นแรงขึ้นจนแทบระเบิดออกเมื่อเขาเอียงหน้า กดริมฝีปากลงมาที่แก้มของเธอ แนบแน่น และเนิ่นนาน จนเธอเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง จะขยับหนีก็ไม่มีทางให้หนีอีก

“นี่รางวัลของคุณ”

“มะ...ไม่อยากได้เสียหน่อย” ต้นเสียงของเธอสั่นระริก ความร้อนจัดไล่ลามไปตามลำคอและสูบฉีดขึ้นพวกแก้มใสอย่างรุนแรง

“แต่ผมอยากให้” ออสตินเลื่อนปลายนิ้วแกร่งเลื่อนไปแตะกลีบปากอวบอิ่มอย่างแผ่วเบาและเย้ายวน

“ไปทำงานได้แล้วค่ะ” ความวาบหวามแล่นปราดในช่องท้อง นัยน์ตากลมโตหลุบตาลงมองปลายนิ้วที่เลื่อนอยู่ตรงริมฝีปากล่าง

          “งั้นก็รีบไปแต่งตัวสิ จะได้ลงไปกินข้าวพร้อมกัน”

“คุณกินก่อนก็ได้ค่ะ เดี๋ยวจะไปทำงานสาย”

          “คุณต้องไปบริษัทกับผม”

          “ฉันต้องไปกับคุณ”

          “ใช่เราจะไปด้วยกัน”

          ความรู้สึกประหลาดแล่นขึ้นมาในใจเมื่อคำว่า เรา หลุดออกมาจากปากริมฝีปากหยักได้รูปที่ผู้หญิงคงตบกันแย่งเพื่อจะได้จูบมันสักครั้ง

          “ไปทำไมคะ”

          “ก็แค่อยากให้ไป ไม่ได้หรือไง”

          “งั้นก็ถอยไปสิคะ” หัวใจของหญิงสาวเต้นระรัว เธอได้ยินกระทั่งเสียงหัวใจของตนเองเต้นกระหน่ำอยู่ในอก เมื่อรับรู้ได้ถึงความร้อนจัดที่บดเบียดอยู่ตรงต้นขา

          “ไม่อยากถอย”

          “ถ้าไม่ถอยแล้วฉันจะแต่งตัวยังไงล่ะคะ”

ตัวตนที่ยังผงาดดันกางเกงทำให้ออสตินพ่นลมหายใจออกมาก่อนจะถอยห่างจากร่างบางอย่างไม่อิดออด ไม่อยากหาเรื่องทรมานตัวเองอีกต่อไป

“ออกไปสิคะ ฉันจะแต่งตัว”

“ก็แต่งสิ”

“คุณไม่ออกจากห้องฉันจะแต่งตัวได้ยังไง”

“อายอะไรอีก เห็นมาหมดทั้งตัวแล้ว มากกว่าเห็นก็ทำมาหลายรอบแล้วด้วย”

“ก็...ก็มันไม่เหมือนกันนี่” พูดจบนิลรัตน์ก็กัดริมฝีปากอย่างประหม่า

“ไม่เหมือนยังไง”

“ก็...”

“สิบนาที” ออสตินว่าก่อนจะหมุนตัวหันหลังเดินออกจากห้อง ปล่อยให้เธอได้ใส่เสื้อผ้า

แม้จะชอบที่หญิงสาวแสดงอารมณ์ออกมาเพียงใด แต่ถ้าแกล้งเธอต่อ มีหวัง การกลั่นแกล้งคงจะไม่ใช่แค่การกลั่นแกล้งแน่ น้องชายของเขาที่แข็งผงาดคับแน่นอยู่ในกางเกงยืนยันความคิดหลังได้เป็นอย่างดี


ตอบคำถามจ้า....

- ตอนแรกเป็นโปรยปรายตัดมาจากกลางเรื่อง แล้วเหมยตัดมาไม่ได้ดู ขอบคุณนักอ่านที่ทักมานะคะ เหตุการณ์ไม่ได้เกิดในร้านไอศกรีมค่ะ ไม่ได้อุจาดตาอย่างที่คิด ซึ่งตอนนี้เหมยตัดตอนให้ใหม่แล้ว กลับไปอ่านดูอีกรอบนะคะ หากอยากรู้ว่าเหตุการณ์เกิดขึ้นที่ไหน?

- นิยายในเด็กดี ตอนจะถูกอัพขึ้นในเรื่อยๆ แล้วแต่นักเขียนค่ะ จะอัพวันละตอน วันละสองตอน หรือสองวันตอน แต่ส่วนมากนักเขียนจะอัพไม่จบ อัพให้เป็นตัวอย่างสำหรับใช้ตัดสินใจซื้อรูปเล่ม ซื้อมาจะได้ไม่เสียดายเงินค่ะ 

- เหมยเป็นคนเหนือค่ะ... เกิดที่เหนือแต่ย้ายมาอยู่พิษณุโลกค่ะ ถ้าอยากอ่านเล่มที่มีกลิ่นไอความเป็นเหนือ เหมยแนะนำลิขสิทธิ์มารจ้า... อ่านตัวอย่าง คลิก!!!



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 312 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

831 ความคิดเห็น

  1. #572 Nattamon Ponlabat (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 22:53
    ยังงัยๆ ก็คิดถึงพี่ภูกะน้องพลอยตลอดเวลา ชอบปู้จายแบบเน้!!!!
    #572
    0
  2. #563 The best (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 23:07

    รอบดึกไม่มารึ..ไปหาที่นายอินยังไม่วาง...มาเทอะ

    #563
    0
  3. #562 Fang_ju (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 21:33

    มาต่อน้าาา
    #562
    0
  4. #561 natty2338 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 17:07
    อดทนรอนะเฮีย
    ฟินนนนนน
    #561
    0
  5. #560 aemly (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 17:00

    มมีไปด้วยกัน555

    #560
    0
  6. #559 Venitah (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 16:18
    จะแกล้งน้องแต่ตัวเองก็ทรมาน 55555
    #559
    0
  7. #558 Bee Nattamon (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 15:38
    คนอะไรโคตรขี้อ่อยยย
    #558
    0
  8. #557 ONNy_yMumi (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 14:57
    ไปหาที่b2s ไม่มีเลยยยยย😭
    #557
    0
  9. #556 King (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 14:25

    สนุกกกกๆๆๆ

    #556
    0
  10. #555 Jvar J. (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 14:07
    อ้อยมากกกกกกก
    #555
    0
  11. #554 kran-13 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 13:59

    อ่านไปยิ้มไป รอe-bookอยากอ่านจนจบล่ะ
    #554
    0
  12. #553 dokao (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 13:57

    อิเฮียมีความอดทนมากคะ
    #553
    0