จำนนรักมาเฟีย

ตอนที่ 31 : บทที่ 8 นกน้อยในกรงทอง 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,097
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 417 ครั้ง
    22 ต.ค. 61

          


             “ทำไมมันยาวกว่าเมื่อกี้ตั้งเยอะ”

          “ก็มันคนละภาษากันนี่คะ” นิลรัตน์ตอบเร็วปร๋อ เพราะกลัวว่าเขาจะไม่เชื่อ โอ้ย! ปกติก็ไม่เห็นจะพูดจาอะไรมากความ แต่เวลาจับผิดทำไมพูดไม่หยุดแบบนี้นะ

ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมเมื่อเธอไม่ได้พูดอะไรออกไป และเขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก เขาเงียบไปจนนิลรัตน์คิดว่าเขาคงเลิกซักไซ้แล้ว และชายหนุ่มก็เลิกซักไซ้จริงๆ อย่างที่คิด แต่เขากลับพูดในสิ่งที่เธอคาดไม่ถึงและไม่เข้าใจว่าเขาพูดขึ้นมาทำไมแทน...

“คุณเคยละเมออยู่สองครั้ง” เพราะคำพูดที่หลุดออกมาจากปากสีเรื่อด้วยภาษาที่คล้ายคลึงกับอีกสองครั้งที่เขาได้ยินเธอพูดตอนไม่มีสติ ทำให้เขาถามขึ้น

“คะ?”

“คุณนอนหลับแล้วละเมอ”

“เมื่อไร ตอนไหนคะ”

“สองครั้ง ครั้งแรก คือตอนที่คุณมาอยู่ที่บ้านผมคืนแรก ครั้งที่สองตอนที่คุณเป็นไข้หนัก”

“แล้วยังไงคะ” แม้กระทั่งตอนนี้ นิลรัตน์ก็ยังไม่เข้าใจว่าชายหนุ่มพูดขึ้นทำไม และต้องการให้เธอตอบเขาไปอย่างไร

“ผมอยากรู้ว่าคุณละเมอว่าอะไร”

“อ้าว คุณยังไม่รู้ แล้วฉันจะรู้ได้ยังไง ละเมอนะคะ ใครจะไปรู้ว่าตอนหลับตัวเองพูดอะไรออกมาบ้าง”

“ผมฟังไม่ออก เพราะมันไม่ใช่ภาษาที่ผมรู้จัก จำได้แค่คำว่า พ่อ แล้วก็อืม... แม่ผมพูดถูกไหม ใช่ภาษาไทยหรือเปล่า” ออสตินพูดคำสองคำที่ไม่แน่ใจว่าตัวเองจำถูกไหมออกไปด้วยสำเนียงแปร่งๆ

“ค่ะ ภาษาไทย”

“ที่ผมอยากรู้ ไม่ใช่คุณละเมอพูดว่าอะไร แต่ผมอยากรู้ว่าคุณฝันถึงอะไรถึงได้ละเมอออกมาอย่างนั้น”

คำพูดของออสตินทำให้หญิงสาวเงียบไป...

ความฝันเมื่อสองครั้งนั้นยังติดอยู่ในความทรงจำไม่จางหาย และทั้งสองครั้งก็เป็นฝันแบบเดียวกัน ในความฝัน พ่อกับแม่ของเธอ ซึ่งเสียชีวิตไปแล้วยืนอยู่ตรงหน้า พวกเขายิ้มให้เธออย่างอ่อนโยนและอบอุ่น

“พ่อคะ แม่คะ นิลคิดถึงพ่อกับแม่จัง” เธอจำได้ว่าตัวเองตะโกนออกไปอย่างนั้น แต่นอกนั้นก็จำไม่ได้แล้วว่าตะโกนอะไรออกไปบ้าง จำได้แค่ว่า เธอวิ่งเข้าไปหาพ่อกับแม่ แต่ร่างของท่านทั้งสองกลับค่อยๆ ห่างไป... ห่างไป... จนหายไปจากสายตา

“ตกลงคุณฝันอะไร”  ออสตินทวงคำตอบ เขาอยากรู้จริงๆ อยากรู้ว่าอะไรในฝันของเธอ ที่ทำให้เธอเศร้าจนร้องไห้ออกมาทั้งที่หลับอยู่แบบนั้น ซึ่งแม้แต่ตอนนี้เอง เธอก็ยังดูเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด

“ฉันฝันถึงพ่อกับแม่ที่เสียไปแล้วค่ะ” นิลรัตน์บอกเขาเป็นภาษาอังกฤษ แต่ไม่ได้เล่าความฝันอันแสนเจ็บปวดให้เขาฟัง

“เสียใจด้วย” ออสตินพูดขึ้น เขาเข้าใจแล้ว เข้าใจดีทีเดียว เพราะเขาเองก็เสียทั้งพ่อและแม่ไปแล้วเหมือนกัน

“ขอบคุณค่ะ” นิลรัตน์ขอบคุณเขาด้วยเสียงแผ่วและสั่นเครือ

“ไปเถอะ” ออสตินถอนหายใจก่อนจะพูดออกไป ชายหนุ่มลุกจากเก้าอี้ เดินตรงไปที่โซฟากลางห้อง ยืนรอให้เธอยืนขึ้นอย่างใจเย็น เพราะเธอดูเศร้าตอนที่พูดถึงความฝันนั้น เขาจึงเลิกซักไซ้ถึงรายละเอียด เพราะไม่อยากให้เธอคิดถึงมันอีก

“ไปไหนคะ”

“ก็คุณอยากให้ผมพักไม่ใช่หรือไง”

“...” นิลรัตน์มองคนตรงหน้าอย่างไม่เชื่อหูตัวเองว่าคนที่ชอบควบคุม ชอบบังคับ และเผด็จการเป็นที่สุดจะเชื่อ และยอมทำตามคำพูดของตน

“เอ้า เร็วสิ” เมื่อเห็นว่าหญิงสาวไม่ยอมขยับตัว ชายหนุ่มก็เอ่ยเร่งเร้าอีกครั้ง

นิลรัตน์ผุดลุกจากโซฟา เดินตามเขาไปที่ประตูห้องต้อยๆ ทั้งที่ยังงงไม่หาย

“กาแฟไม่ต้องแล้วนะหย่งซิ่น ฉันจะกลับแล้ว สั่งให้คนเตรียมรถให้พร้อม”

“ครับ” หย่งซิ่นตอบรับคำสั่ง พลางเร่งฝีเท้าเดินนำผู้เป็นนายไปยังลิฟต์ แล้วกดเรียกลิฟต์ให้ พร้อมกับโทรสั่งการลูกน้องเตรียมรถเอาไว้ให้พร้อม ก่อนที่ผู้เป็นนายสูงสุดจะลงไปถึงชั้นล่าง

แม้ว่าจะเป็นระยะทางสั้นๆ ที่ต้องเดินไปยังลีมูซีนที่จอดรถอยู่ตรงถนนหน้าตึก ทว่าทันทีที่ก้าวออกจากประตูของตึกเดอะเซ็นเตอร์ ตึกที่สูงที่สุดของเกาะฮ่องกง อันเป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่ของแบล็คดรากอนกรุ๊ป รอบกายทั้งเขาและเธอก็มีบอดี้การ์ดรายล้อมอยู่ทันที ใบหน้าของพวกเขานิ่งสนิท และดูพร้อมตลอดเวลาที่จะชักปืนออกมายิงอะไรสักอย่างที่เข้าใกล้เจ้านายของเขาเกินสามเมตร

นิลรัตน์เหลือบมองใบหน้าหล่อเหลาของผู้มีอำนาจสูงสุด เขาดูจะไม่ได้รู้สึกอะไรเลยสักนิดกับการที่มีคนล้อมหน้าล้อมหลัง อาจเป็นเพราะเขาเคยชินกับมันมาตลอดชีวิต แต่สำหรับคนที่เติบโตขึ้นมาท่ามกลางความเป็นอิสระ การที่มีคนมาคอยเดิมตามทุกฝีก้าวแบบนี้ มันทำให้อึดอัดจนแทบบ้า

              บอดี้การ์ดคนหนึ่งเปิดประตูให้อย่างนอบน้อม นิลรัตน์เอ่ยขอบคุณเขาเบาๆ ตามนิสัยที่ติดตัวมาตั้งแต่เล็กจนโตก่อนจะขึ้นไปบนรถ บอดี้การ์ดคนนั้นหันมามองเธอด้วยสายตางงๆ ราวกับคำขอบคุณของเธอเป็นสิ่งแปลกประหลาด ทว่าวูบหนึ่งเขาก็ปรับตัวได้ ใบหน้านั้นกลับไปราบเรียบไร้อารมณ์เช่นเดิม และทันทีที่ผู้เป็นนายของตนขึ้นมานั่งบนรถ ประตูก็ถูกปิดลง แล้วลีมูซีนคันยาวก็เคลื่อนตัวอย่างรวดเร็ว


การมีลูกทำให้กำหนดอะไรได้ยากจริงๆ 

ถ้าเหมยตอบช้า หรือไม่ได้ตอบต้องขอโทษด้วยนะคะ

ถ้ามีเรื่องสำคัญอะไรทวงได้


 E-book เรื่องนี้มีค่ะ เห็นว่าเพราะเป็นเล่มออกงานมหกรรมหนังสือ 

เลยทำให้ E-book ออกเร็วขึ้น 

ปกติ 2-3 เดือน แต่เหมยก็ไม่แน่ใจว่าเร็วนี่คือตอนไหน ยังไงคอยตามข่าวนะคะ 

เหมยจะแจ้งเป็นระยะๆ 

ติดตามที่แฟนเพจ (สุนิตย์/ดอกเหมย) หรือเฟส (สนิตย์ เหมย)ก็ได้ค่ะ 

ถ้าเป็นทางเฟสบุ๊ค แอดมาแล้วทักเหมยมาด้วยนะคะ 

เพราะเพื่อนใกล้เต็ม ถ้าไม่ใช่แฟนนิยายจริงๆ เหมยจะไม่รับค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 417 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

831 ความคิดเห็น

  1. #484 Fang_ju (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 12:11

    รออออออออ
    #484
    0
  2. #483 Fang_ju (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 12:08

    สนุกกกก
    #483
    0
  3. #479 Bee Nattamon (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 09:51
    หลงรักพระเอกก ชอบคนเย็นชาพูดน้อย เรื่องความหื่นขอไม่พูดถึงนะคะ 😂😂
    #479
    0
  4. #477 aemly (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 07:06

    เค้าดูมีความห่วง

    #477
    0
  5. #476 ching186470 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 22:36
    ชอบเรื่องนี่มาก รอซื้อebookจ้าา
    #476
    0
  6. #475 Nattamon Ponlabat (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 22:25
    ผมอยากรู้ว่าคุณละเมอว่าอะไร
    ^555^ขำเฮีย
    #475
    0
  7. #474 nam253547 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 22:12

    รอคร้า
    #474
    0
  8. #473 natty2338 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 22:09
    น้องละเมอคิดถึงพ่อกับแม่
    พี่ออสตินจะรักน้องไหมน่ะ
    #473
    0
  9. #472 Rich99 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 22:07
    รอ วันที่นิล มีความสำคัญโดดเด่น
    #472
    0
  10. #471 Pp.piglet (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 22:05
    รอได้ค่าา มาช้าเเต่ถ้าอัพยาวๆ โอเคเลยยย
    #471
    0
  11. #470 NawaratNawarat (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 22:02

    รอคร้า
    #470
    0
  12. #469 ching186470 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 21:58
    รอค่าาาา
    #469
    0
  13. #468 natty2338 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 21:28
    รอนะคะ
    รักเฮีย
    #468
    0
  14. #467 ไม้ไผ่ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 21:24

    รอจร้า

    #467
    0
  15. #466 CarrotSirirvarin (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 21:08

    จะรอนะคะไรท์
    #466
    0
  16. #465 Venitah (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 21:07
    รออ่านพรุ่งนี้น้าาา เค้าไม่สบายอ่าาา
    #465
    0
  17. #463 สุภาพร ทองใบใหญ่ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 21:05
    รอรรรรรค่ะ
    #463
    0
  18. #461 0816835154 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 20:30
    รอๆๆค่ะ
    #461
    0
  19. #460 Aon153105 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 20:21
    รอค่ะ ค้าง ๆ
    #460
    0