จำนนรักมาเฟีย

ตอนที่ 24 : บทที่ 7 กระต่ายตื่นตูม 40%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,373
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 470 ครั้ง
    19 ต.ค. 61



แสงสดใสยามแรกอรุณสาดส่องไปทั่วผืนฟ้า ไล่เลียต้นไม้ใบหญ้า สิ่งก่อสร้าง ก่อนจะลอดผ่านกระจกหน้าต่างใสแจ๋วเข้ามาในห้องนอนกว้าง ทอดยาวไปตามพื้นห้องจนถึงเตียงขนาดใหญ่ ปลุกเจ้าของร่างสูงใหญ่ที่เพิ่งได้นอนก่อนรุ่งสางให้ตื่นจากนิทรา

              ร่างอรชรนุ่มนิ่มยังคงแนบชิดอิงตัวเขา แขนกลมกลึงพาดอยู่ที่เอวสอบ อุณหภูมิร่างกายคนป่วยลดลงจนเกือบเป็นปกติ ทำให้เจ้าของแผงอกล่ำสันพ่นลมหายใจออกมาอย่างไม่รู้ตัว

นัยน์ตาคมเข้มจ้องมองใบหน้าเซียวๆ สภาพของเธอแม้จะซมด้วยพิษไข้แต่ก็ยังน่ามองอยู่ดี  ดวงตาของเธอปิดสนิท ขนตายาวงอนทาบทับไปกับผิวแก้มเนียน เขาไล่สายตาลงจากจมูกโด่งเรียว ไปที่ริมฝีปากอิ่ม และก็เป็นอีกครั้ง ที่เขาไม่สามารถละสายตาจากริมฝีปากที่เผยอขึ้นนิดๆ นั้นไม่ได้

ความรู้สึกยามที่ริมฝีปากของเธอแนบชิดสนิทสนมกับริมฝีปากของเขาไหลบ่าเข้ามาในความทรงจำ เขาเอื้อมมือไปแตะที่แก้มเนียนลากไล้เบาๆ ไปที่ริมฝีปากซีดเซียวอย่างอดใจไม่อยู่

แค่แตะยังรู้สึกดีขนาดนั้นแล้วถ้าเขาจะจูบเธอจริงๆ ค่อยๆ ลิ้มรสมันอย่างตั้งใจล่ะ มันจะหวานเพียงใด...

เป็นความคิดยั่วยุที่แล่นวูบเข้ามาอย่างที่เขาหยุดมันไม่ได้ ออสตินไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองกดปลายนิ้วกับริมฝีปากนิ่มจนปลายนิ้วแทรกเข้าไปโพรงปากฉ่ำชื้นจนมันแตะเข้ากับลิ้นเล็กๆ ที่ให้ความรู้สึกนุ่มละมุน

              “อื้ออออ”

              คนป่วยส่งเสียงในลำคอ เบี่ยงหน้าหนีมือของเขา พลางขยับตัวยุกยิก เบียดเข้าหาร่างหนาอย่างต้องการไออุ่น

ออสตินตัวเกร็งแข็งทันควัน ชายหนุ่มรับรู้ในตอนนั้น ว่าเขาต้องลุกเดี๋ยวนี้ ก่อนที่จะหน้ามืดพลิกตัวขึ้นคร่อมคนป่วย แล้วร่วมรักกับเธอจนหนำใจ

ชายหนุ่มดึงแขนเรียวเล็กออกจากเอว พยายามขยับกายถอยห่าง ทว่าทำได้ยากยิ่งเมื่อคนตัวเล็กไม่ยอมให้ความร่วมมือ กลิ่นกายหอมหวานยวนใจของคนยังไม่ส่างไข้ดึงสำนึกของเขาให้ลดต่ำลงอีก ร่างกายของเขาร้อนฉ่าราวกับกระทะที่ตั้งไว้บนไฟร้อนแรง

“หาเรื่องเองนะ” ออสตินกระซิบเสียงพร่าพร้อมกับพลิกกายขึ้นคร่อมร่างอรอชร ก่อนจะเอียงหน้าแนบริมฝีปากเข้าหากลีบปากอิ่ม ไม่รีรอแม้แต่วินาทีเดียวที่จะพิสูจน์ในสิ่งที่สงสัยใคร่รู้

วินาทีที่กลีบปากของเขาแนบชิดกับริมฝีปากอวบอิ่ม เลือดในกายของเขาก็เดือดพล่านราวกับไฟที่ตั้งไว้บนไฟร้อนแรง หัวใจเขาเขาเต้นรัวก้องในอกอย่างไม่อาจหยุดยั้ง

ริมฝีปากของนิลรัตน์นุ่มมาก เขาขบเม้มกลีบปากล่างซ้ำๆ ก่อนจะเบี่ยงหน้าอีกนิดเพื่อให้ริมฝีปากของเขากับเธอแนบชิดกันยิ่งขึ้น แล้วเริ่มไล้ปลายลิ้นแตะเรียวปากฉ่ำชื้นของเธอ ฝ่ามือใหญ่เคลื่อนขึ้นตามหน้าท้องแบนราบ ปลายนิ้วแกร่งเริ่มไล้ไปตามเนินเนื้อนิ่มจนทั่ว ก่อนจะตะปบกอบกุมไว้จนเต็มฝ่ามือ         

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบสงัด ออสตินตั้งใจจะละเลยเสียงเคาะประตูนั้น ทว่าคนเคาะกลับไม่ยอมให้เขาละความสนใจได้ง่ายๆ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“อื้ออออ”

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดังขึ้นพร้อมกับคนใต้ร่างที่ขยับตัวอย่างอึดอัด ออสตินหันไปทางประตูห้องอย่างขัดใจ การถูกขัดจังหวะทำให้ใบหน้าหล่อเหลาฉายความหงุดหงิดออกมาชัดเจน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“คุณออสตินครับ”

“มีอะไร”

เสียงที่ดังเข้ามาเป็นเสียงของหย่งซิ่น เพราะรู้ถ้าไม่มีเรื่องสำคัญ คนสนิทคงไม่เคาะประตูถี่ๆ แบบนี้เขาจึงตอบกลับไป

 

น้ำหนักที่กดทับลงมาบนร่างจนรู้สึกอึดอัด และเสียงเคาะประตูที่ดังเข้ามาในการรับรู้เลือนราง และเสียงทรงอำนาจที่ดังอยู่ใกล้ๆ ทำให้นิลรัตน์ค่อยๆ ปรือตาขึ้น เธอมองเสี้ยวหน้าคมคายที่ลอยห่างจากหน้าของตัวเองเพียงคืบเดียวอย่างงัวเงีย กะพริบตาอยู่สองครั้ง  ก่อนจะเบิกตาโพลงอย่างตระหนก ยิ่งพบว่าร่างกายตัวเองมีเพียงชั้นในตัวบางที่ปกปิดอยู่สติของเธอยิ่งเตลิดไปใหญ่

เมื่อวานเธอจำได้ว่าตัวเองใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว แล้วทำไมตอนนี้ชุดนอนที่ใส่มันถึงได้หายไปอีกล่ะเนี่ย

......................................

“กรี๊ด!!!

นิลรัตน์หวีดร้องออกมาและเสียงของเธอก็ทำให้คนที่เอียงหน้ามองประตูห้องอยู่หันกลับมามอง พอเธอกระเด้งพรวดขึ้นจากเตียง หน้าผากของเธอจึงกระแทกเข้ากับหน้าผากของคนที่คร่อมอยู่เหนือตัวเต็มแรง

“โอ้ยยยย”

“บ้าฉิบ!!!

เสียงแหบโหยเพราะอาการป่วยร้องโอดโอยออกมา พร้อมกับเสียงสบถลั่นของคนที่คร่อมร่างของเธออยู่ หญิงสาวทิ้งตัวหงายหลังลงไปนอนอีกครั้ง มือเล็กยกขึ้นกุมหน้าผากตัวเอง น้ำตาคลอกรอบตาเพราะความเจ็บจี๊ดที่แล่นขึ้นมา

“เกิดอะไรขึ้นครับ” เสียงประตูถูกเปิดผลั๊วะเข้ามา ก่อนที่เสียงของหย่งซิ่นที่พุ่งเข้ามาในห้องจะดังขึ้น

“แม่งเอ้ย” ออสตินสบถ พลางตวัดตามองคนที่เปิดประตูเข้ามาในห้องอย่างถือวิสาสะ พร้อมกับใช้ร่างของตนบังร่างเล็กเกือบเปลือยเอาไว้          

หย่งซิ่นอ้าปากค้างมองร่างหนาของคนเป็นนายที่คร่อมร่างเล็กอยู่อย่างตกตะลึง อันที่จริงเขาก็ไม่ได้เห็นหญิงสาวที่ร่างกายผู้เป็นนายบังอยู่หรอก

“เข้ามาทำไม!” ออสตินตวาดใส่คนที่เปิดประตู แล้วพุ่งเข้ามาในห้องอย่างถือวิสาสะ

“ขอโทษครับ ผมนึกว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น” หย่งซิ่นกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคออย่างยากลำบากเมื่อสบกับสายตาของผู้เป็นนายที่แทบจะเผาเขาให้ไหม้เป็นจุณ ก่อนจะรีบหลุบตาลงพื้น

              “ออกไป”

              “ครับ” หย่งซิ่นตอบรับ ก้มหัวลง แล้วหมุนตัวเดินตรงไปที่ประตูห้อง ทว่าก็ต้องหมุนกลับอีกครั้งเมื่อภาระหน้าที่ของตนยังไม่ลุล่วง

“วันนี้มีประชุมบอร์ดผู้บริหาร จะให้ผมยกเลิกไหมครับ” หลังจากทำงานห่ามรุ่งห่ามค่ำมาตลอดสิบสองปี ใช่ว่าเขาไม่อยากให้คนเป็นนายได้พักผ่อน ทว่าการประชุมคราวนี้ก็สำคัญมากเกินกว่าเขาจะตัดสินใจแทนได้

              “เลื่อนไปก่อน” ออสตินพ่นลมหายใจออกมา ก่อนจะตอบคนสนิท

              “ได้ครับ”

              กึก!

              “เป็นบ้าอะไรของเธออยู่ๆ ก็กรี๊ดลั่น ทำร้ายแก้วหูฉันยังไม่พอ ยังทำร้ายร่างกายฉันอีก” พอประตูห้องปิด ออสตินก็หันกลับจัดการตัวต้นเหตุที่ทำให้เขาเจ็บตัวทันที

              “ก็คนมันตกใจนี่” นิลรัตน์ดึงหมอนใบใหญ่มาบังร่างกายตัวเองไว้ พร้อมกับใช้มันกั้นขวางเธอกับเขาไว้ไปโดยปริยาย ร่างบอบบางขยับกายลุกขึ้นนั่ง ค่อยๆ ถอยห่างจากร่างกำยำช้าๆ อย่างระแวดระวัง

              “ตกใจอะไร”

              “ก็ตกใจคุณนั่นแหละ”

              “ทำไมต้องตกใจ”

              “ทำไมต้องเอาหน้ามาใกล้แบบนั้นด้วยเล่า ลืมตาขึ้นเห็นหน้าคุณลอยอยู่ ฉันก็ตกใจสิ” นิลรัตน์ตอบเขาเสียงอ่อย มือเล็กลูบหน้าผากตัวเองที่ยังเจ็บจี๊ดๆ เพื่อบรรเทาความเจ็บ

              รู้ดีว่าตัวเองอยู่ที่นี่ในฐานะอะไร มีหน้าที่อะไร แต่จะให้ผู้หญิงที่ไม่เคยถูกแม้กระทั่งผู้ชายจูบอย่างเธอเคยชินกับการถูกเขาขึ้นคร่อม มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ถึงอีตานี่เอะอะอะไรก็ขึ้นคร่อมๆ ก็เถอะ

“เจ็บเหรอ”

ในขณะที่เธอกำลังตกอยู่ในภวังค์ เสียงทุ้มก็ดังขึ้นด้วยบทสนทนาที่เปลี่ยนไปฉับพลัน เขาขยับเข้ามาชิด พร้อมกับโน้มหน้าลงมาใกล้ ใกล้จนไม่สามารถเห็นใบหน้าของเขาได้ชัดเจน แต่ก็รู้ว่าสายตาของเขากำลังจ้องอยู่ที่หน้าผากของเธอ

ฝ่ามือเธอพลันชื้นเหงื่อไปหมด รับรู้ได้ว่าหัวใจเต้นถี่ขึ้นอย่างไม่รู้สาเหตุ

“เอามือออก” เสียงทุ้มสั่ง

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่เจ็บ” นิลรัตน์ผละหน้าหนีคนที่โน้มหน้าลงมาใกล้จนแทบไม่เหลือช่องว่าง  แต่อีกฝ่ายก็ยังโน้มหน้าเข้ามาหาอีก เธอจึงรีบขยับตัวเพื่อจะหนีห่างจากเขา แต่มันไม่มีทางให้หนีแล้ว แผ่นหลังของเธอชนเข้ากับหัวเตียง และเขาก็ขยับมาใกล้ขึ้นทุกที ทุกที

“จะไม่เจ็บได้ยังไง ฉันยังเจ็บเลย”

คำพูดของเขาทำให้เธอเงยขึ้นมองหน้าผากของเขาที่แดงเถือกเพราะแรงกระแทก ขณะที่เขาเอื้อมมือมาดึงมือที่เธอใช้ปิดหน้าผากของตัวเองออก ปลายนิ้วของเขาลูบวนอยู่ตำแหน่งที่รู้สึกเจ็บจี๊ดๆ อย่างแผ่วเบา

“แค่แดงเดี๋ยวก็คงหาย ดีว่าไม่โนด้วย”

ความอ่อนโยนที่ไม่เชื่อว่าจะได้รับทำให้หญิงสาวหลุบตาลงจากหน้าผากของเขา เพื่อสบกับนัยน์ตาเข้มลึก...

ดวงตาคมเฉียบที่จ้องมองมาอยู่ก่อนแล้วทำให้ลมหายใจของเธอสะดุด ร่างบางแข็งทื่อราวกับถูกนัยน์ตาคู่นั้นสะกดไว้ เธอไม่เคยสังเกตมาก่อนเลยว่านัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนดุดันมันเต็มไปด้วยเสน่ห์ชวนลุ่มหลงอย่างรุนแรงขนาดนี้

ความสะเทิ้นเขินแล่นไปตามเส้นเลือด หัวใจหญิงสาวสั่นอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในชีวิต ความประหม่าทำให้หญิงสาวหลุบตาลงมองแผงอกกว้างเปลือยเปล่า เธอกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ ทำอะไรไม่ถูกอยู่ครู่หนึ่ง แต่พอตั้งสติได้ ร่างเล็กก็พยายามดันตัวเขาออก แต่ไม่เป็นผล รังแต่จะทำให้เขาเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น โดยเฉพาะใบหน้าหล่อเหลาที่โน้มลงมาจนต้องแลกเปลี่ยนลมหายใจซึ่งกันและกัน 



อะไรหื่นอีกแล้วพี่ คิดอย่างอื่นเป็นหม๊ายยยยยยยยยยยย

ปล. กำลังเริ่มปั่นเรื่องใหม่แล้ว ไปแอดแฟน หรือคอมเม้นต์ให้กำลังใจกันได้นะคะ 
เพื่อว่าต้นฉบับจะปิดเร็วขึ้น อิอิ 
ไปที่ น้านิยาย คลิก!!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 470 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

831 ความคิดเห็น

  1. #720 Barbara13 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 08:08
    ฉีดยาซักเข็มคงดีขึ้น เฮียคิดในใจ
    #720
    0
  2. #336 Venitah (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 11:50
    เฮียยยย ทั้งห่วง ทั้งหวงเลยนะ
    #336
    0
  3. #335 muttanaseemawong (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 09:05

    หื่นแบบนี้รักเลย5555
    #335
    0
  4. #334 dokao (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 08:07
    ร้ายกาจมากเกินปัยแล้วอิเฮีย
    #334
    0
  5. #333 aemly (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 07:49

    มมีหวงมีห่วง

    #333
    0
  6. #331 Kanisornalex (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 06:59

    น้องป่วยอยู่นะ เฮีย

    #331
    0
  7. #330 noimuball (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 06:46
    สนุกรอๆคะไร์ท
    #330
    0
  8. #329 Fang_ju (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 06:39

    มาต่อเร้วๆน้าาาา
    #329
    0
  9. #328 T\'Ti Tern (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 05:17

    ทีมออสตินจร้าาาา????????

    #328
    0
  10. #327 mira345 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 21:51

    โอ้ยยยย ไม่หื่นได้ไหมนาทีนี้ ขอเถอะน้องป่วยอยู่!
    #327
    0
  11. #326 Fang_ju (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 21:26

    หื่นตลอดดดดดดดด
    #326
    0
  12. #325 aemly (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 21:04

    หหื่นมากนะคะ

    #325
    0
  13. #324 Aon153105 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 20:41
    มานิดเดียวจังค่ะ
    #324
    0
  14. #323 dokao (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 19:52
    ตื่นง่ายจังอิเฮีย และก้อนกในที่สุด5555
    #323
    0
  15. #322 Jvar J. (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 19:47
    เครื่องติดง่ายเกิ๊นพี่
    #322
    0
  16. #321 Bamdy_NK (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 19:46
    ท่องไว้ๆๆๆ น้องป่วยอยู่ๆๆๆ
    #321
    0
  17. #320 ลภัสรดา:laphasrada (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 19:27

    แค่มองก็หื่นเชียว

    #320
    0
  18. #319 aranyaorchid (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 19:22
    กับคนป่วยก็ไม่เว้นนะเฮีย
    #319
    0