ลิขสิทธิ์มาร

ตอนที่ 8 : บทที่ 2 บทสรุปหรือจุดเริ่ม 25%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,577
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 501 ครั้ง
    30 ก.ค. 61

แอดแฟนที่รูป


          ร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงสีขาวสะอาดสะดุ้งเฮือก ความฝันอันน่ากลัวยังไหลเวียนอยู่ในความทรงจำ มันชัดเจนเสียจนร่างของเธอสั่นสะท้าน

“ฝันบ้าอะไรเนี่ย” หญิงสาวพึมพำออกมา พร้อมกับขยับกายลุกขึ้นนั่ง “อา” เสียงครางหลุดออกมาเมื่อพบว่าร่างกายของตัวเองปวดร้าวไปทั้งร่าง

“ตื่นแล้วเหรอคะ”

“คุณเป็นใคร มาอยู่ในห้องฉันได้ยังไง” เสียงที่ดังขึ้นทำให้ญารินดาหันไปมอง และถามออกไป แต่เมื่อมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างถ้วนถี่ เธอก็รู้ว่าคำถามของตัวเองมันช่างงี่เง่าอย่างถึงที่สุด 

“เกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่” ญารินดาถามขึ้นใหม่ โดยไม่รอให้อีกฝ่ายตอบคำถามก่อนหน้านี้ พร้อมๆ กับกวาดตามองห้องกว้างสะอาดสะอ้าน ที่ไม่ต้องรอให้ใครมาบอกก็รู้ได้ว่าเป็นห้องพักฟื้นในโรงพยาบาลสักแห่งหนึ่ง

“คุณประสบอุบัติเหตุ แล้วก็หมดสติไปน่ะค่ะ จำไม่ได้เหรอคะ”

หญิงสาวในชุดกระโปรงสีขาวสะอาดตา ผมถูกเกล้าขึ้นอย่างเรียบร้อย และสวมหมวกสีขาวตอบคำถามของเธอด้วยน้ำเสียงสุภาพ ใช่! คนตรงหน้าเป็นพยาบาล เธอถึงได้คิดว่าคำถามก่อนหน้านี้มันงี่เง่าไง

“อุบัติเหตุเหรอคะ” ญารินดาขมวดคิ้ว ขณะที่ถามออกไป

“ค่ะ อุบัติเหตุ”

“ไม่ใช่แค่ฝันสินะ” ญารินดาพึมพำกับตัวเองเบาๆ และแทบกุมขมับกับความซวยมหาซวยที่ได้พบเจอ

“อะไรนะคะ”

“เปล่าค่ะ” หญิงสาวคลี่ยิ้มฝือเฝื่อนเต็มทนส่งให้พยาบาลสาวขณะตอบกลับไป

“แล้วรู้สึกยังไงบ้างคะ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า”

“ไม่ค่ะ ฉันสบายดี”

“เมื่อคืนคงตกใจมากเลยสิคะ ถึงได้หมดสติไป”

“อ๋อ เมื่อคืน ค่ะ ตกใจมาก” ใช่! เธอตกใจมาก แต่ที่หมดสติไม่ได้เป็นเพราะตกใจหรอก แต่เป็นเพราะถูกวางยาต่างหาก แต่เพราะไม่รู้ว่าบอกไปแล้ว เธอจะได้ประโยชน์อะไร จึงไม่ได้พูดออกไป “ว่าแต่คุณพยาบาลเห็นโทรศัพท์ กับกระเป๋าของฉันไหมคะ”

“ไม่มีนะคะ”

“แล้วคนที่พาฉันมาส่ง เป็นใครคะ เขาได้ให้เบอร์ หรือที่อยู่ไว้ไหมคะ เผื่อเขาจะเก็บโทรศัพท์ของฉันไว้ อีกอย่างฉันอยากขอบคุณเขาด้วย”

“เขาชื่อภูริทัตต์ค่ะ แต่เขาไม่ได้ฝากอะไรไว้นะคะ”

กระเป๋าของเธอน่าจะยังอยู่ในรถ ส่วนโทรศัพท์คงตกตอนที่หมดสติหลังจากโทรหาบริษัทประกัน ซึ่งไม่รู้ว่าคนที่พาเธอมาที่นี่ได้เก็บมันไว้ไหม แล้วถ้าเขาเก็บมันไว้ เธอก็ไม่รู้ว่าจะไปตามหาคนที่ชื่อภูริทัตต์ได้ที่ไหนอีกนั่นแหละ หน้าก็ไม่ทันได้เห็น แล้วในเชียงใหม่คงไม่ได้มีคนที่ชื่อภูริทัตต์คนเดียวแน่นอน อีกอย่างเธอไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าเขาเป็นคนเชียงใหม่

“เดี๋ยวฉันเอาเอกสารมาให้กรอกทำประวัตินะคะ เมื่อวานคุณหมดสติไม่มีบัตรอะไรติดตัวมาเลย”

“...”

“งั้นฉันขอตัวนะคะ” เมื่อเห็นว่าคนป่วยเงียบไป ไม่ได้ตอบ หรือถามอะไรอีก พยาบาลสาวก็พูดขึ้น ก่อนจะหมุนตัวเดินไปยังประตูห้อง

“เดี๋ยวค่ะคุณพยาบาล” ญารินดาร้องขึ้นก่อนที่พยาบาลสาวจะเดินออกจากห้องไป “พอจะรบกวนขอยืมโทรศัพท์หน่อยได้ไหมคะ คือ... อยากโทรหาป้าน่ะค่ะ” พออีกฝ่ายหันกลับมาเผชิญหน้าเธอก็พูดขึ้นทันที

“ใช้ของโรงพยาบาลก็ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันไปหยิบมาให้นะคะ”

“ขอบคุณค่ะ”

พยาบาลสาวยิ้มให้กับคำขอบคุณของเธอก่อนจะหมุนตัว แล้วเดินออกจากห้องไป แล้วไม่กี่นาทีต่อมาเธอก็ได้โทรศัพท์มือถือของโรงพยาบาลมาไว้ในมือ

                ญารินดากดโทรหาเบอร์ตัวเอง แต่โทรศัพท์คงแบตหมด หรืออาจเป็นเพราะมันถูกปิด เพราะเสียงที่ตอบกลับมาบอกว่าไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ ซึ่งถ้าเป็นอย่างหลังเธอคงไม่มีโอกาสที่จะได้มันคืนเป็นแน่

ญารินดาลองกดโทรออกหาโทรศัพท์เครื่องที่หายไปอีกครั้ง ทว่าผลที่ได้มันก็ไม่ต่างจากเดิม หญิงสาวถอนหายใจออกมาขณะที่เดินไปยืนริมหน้าต่างห้อง การต้องเสียเงินซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ทั้งที่ไม่จำเป็นเพราะเครื่องนั้นยังใช้งานได้ทำให้เธอหนักใจ ทว่าค่ารักษาพยาบาล และค่าห้องพักของโรงพยาบาลเอกชนที่แพงหูฉี่ทำให้เธอหนักใจยิ่งกว่า แต่อะไรก็ไม่ทำให้เธอหนักใจได้เท่าค่าเสียหายที่เกิดจากอุบัติเหตุเมื่อวาน

สาบานได้ แม้ว่าอยากจะเอาตัวรอดเพียงใด เธอก็ไม่ต้องการให้เหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้น แต่ก็ถือว่ายังโชคดีที่ไม่มีใครเจ็บ หรือตาย  ไม่อย่างนั้นเธอคงต้องรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต

นิ้วเรียวกดหมายเลขที่เธอจำได้ขึ้นใจขณะที่ปล่อยให้ความทรงจำตอนเกิดอุบัติเหตุไหลบ่าเข้ามาในความคิด ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก และสติสตังของเธอก็ไม่ครบถ้วน เธอจึงจำรายละเอียดทุกอย่างได้ไม่มากนัก แต่เธอกลับจำใบหน้าถมึงทึงของผู้ชายคนนั้นได้ขึ้นใจ

ใบหน้าเรียวคมเข้มที่ล้อมกรอบด้วยเคราสีเขียวจางๆ คิ้วเรียวหนาเรียงเส้นเป็นระเบียบ จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบางเฉียบ หยักได้รูป ดวงตาคมดุลึกลับ มีบางอย่างชวนให้ค้นหา ส่วนสูงที่น่าจะเกินร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร เขาจัดว่าเป็นชายหนุ่มหล่อเหลาชวนหลงใหลจนสาวๆ ต้องเหลียวหลังเลยทีเดียว

.......................

ขอโทษในความผิดพลาดนะคะ พอดีแม่ป่วยค่ะ ต้องเลี้ยงลูกชายเอง ต้นฉบับก็ต้องแก้ไข ก็เลยมึนไปหมด แต่ตอนนี้ตอนใหม่แล้วจ้าาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 501 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,427 ความคิดเห็น

  1. #433 aemly (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 17:57

    ไไงต่อนะ

    #433
    0
  2. #122 ฉันทนา ศัทโธ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 18:51
    รอดหวุดหวิด...ดีนะที่นางเอกไม่เป็นอะไรมาก
    #122
    0
  3. #44 snowlala (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 07:47
    ช่วงนี้ทุกคนป่วยกันง่ายๆรักษาสุขภาพกันด้วยนะค่ะ
    #44
    0
  4. #43 PhoRR (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 03:25
    ไม่เป็นไรเลยค่ะไรท์ สู้ๆนะคะ ขอให้คุณแม่หายป่วยเร็วๆน้า ^^
    #43
    0
  5. #42 LuckyTarot (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 01:10

    งานก็ต้องทำ ลูกก็ต้องเลี้ยง ยังสละเวลามาอัพให้อ่าน ไรท์น่ารักที่สุด ขอส่งกำลังใจให้คุณยายหายป่วยเร็วๆนะคะ สู้ๆhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-06.png

    #42
    0
  6. #37 boonjuang (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 22:29

    ยกโทษให้คะ แต่มาเรื่อยๆๆนะ

    รอๆๆๆๆๆ

    #37
    0
  7. #36 Nattamon Ponlabat (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 22:15
    ไม่เป็นไรค่าา แค่ปลีกเวลามาอัพให้อ่าน ก็ขอบคุณมากแล้ว คุณเหมยสู้ๆนะคะ
    #36
    0