ลิขสิทธิ์มาร

ตอนที่ 6 : บทที่ 1 เรื่องของเรื่อง 75%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,169
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 412 ครั้ง
    3 ส.ค. 61

แอดแฟนที่รูป


 

ารินดาใช้ทิชชูซับน้ำออกจากใบหน้า และซับเสื้อเปียกๆ ก่อนก้าวออกจากห้องน้ำ ตั้งใจจะตรงไปที่ประตูผับ ทว่าเธอกลับทำไม่ได้อย่างที่คิด เพราะติดร่างสูงเพรียวของเอกรินทร์ที่ยืนกอดอก พิงผนังรออยู่หน้าห้องน้ำ

“ไม่สบายหรือเปล่า”

มุมปากของเอกรินทร์ที่ยกขึ้นดูไม่เข้ากันกับคำถามเอาเสียเลย มันทำให้เธอแน่ใจว่าสิ่งที่คาดเดาไว้ไม่ผิดแน่นอน เขาเอาบางอย่างผสมลงไปในน้ำส้มให้เธอกิน และจากอาการที่เป็นอยู่ตอนนี้ เธอคิดว่ามันคงเป็นยานอนหลับ

“รู้สึกไม่สบายนิดหน่อย พลอยกลับก่อนละกัน ฝากบอกมิวด้วย” เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้ว่าเธอรู้ทัน ญารินดาจึงตอบรับ เพื่อให้อีกฝ่ายเข้าใจว่าเธอคิดว่าตัวเองไม่สบายแค่นั้น

“ให้เราไปส่งดีกว่า” เอกรินทร์ว่าพลางใช้แขนข้างหนึ่งโอบเอวคอดไว้ กึ่งประคองกึ่งรั้งให้ญารินดาเดินตรงไปที่ประตูทางออกผับ

“ไม่ต้อง พลอยกลับเองได้ นายอยู่รอมิวเถอะ พลอยเรียกแท็กซี่กลับเองดีกว่า มิวมาถึงเดี๋ยวจะไม่เจอใคร” ญารินดาพยายามขืนตัวออกจากอ้อมแขนของเขา แต่นอกจากความง่วงงุนจะควบคุมการนึกคิด ฉุดรั้งให้สมองของเธอประมวลผลช้าลง มันยังลิดรอนเรี่ยวแรงของเธอไปด้วย แต่เมื่อใช้แรงขัดขืนไม่ได้ เธอจึงพยายามใช้ชื่อเพื่อนเพื่อหยุดเขา

“มิวไม่มาหรอก เราแค่อยากให้เธอยอมอยู่กับเรา เลยอ้างว่ามิวจะมา”

“แล้วข้อความนั่นคืออะไร” เมื่อความง่วงงุนเข้าครอบงำ กว่าเธอจะประมวลผลคำพูดของเอกรินทร์จบ แล้วตอบกลับไปก็กินเวลาหลายอึดใจ

“ความจริงมิวอยากฉลองเรียนจบกับพลอย เลยมารอพลอยที่นี่ แต่ดื่มหนักไปหน่อย ก็เลยเมา เราเลยไปส่งที่บ้าน     มิวคงเมาหนักจริงๆ ก็เลยลืมมือถือไว้ที่เรา”

“ทำไปเพื่ออะไร” คงเพราะคิดว่าเธอหนีไม่รอดแน่นอน อีกฝ่ายถึงได้ยอมเล่าทุกอย่างออกมาอย่างไม่คิดจะปิดบัง ซึ่งก็เดาได้ไม่ยาก ว่าที่ณัฐวลัญช์เมาหนักคงเป็นความจงใจของเอกรินทร์เช่นกัน

“ถ้าพลอยเป็นของเราแล้ว พลอยก็จะไปไหนไม่รอด ไม่ต้องห่วงนะ เราจะเลิกกับมิวอย่างที่สัญญาไว้”

“ทำไมต้องเป็นเราด้วย” เธออยากรู้เหตุผลของเขาก็จริง แต่ก็ไม่ได้คิดจะเชื่อคำพูดของเอกรินทร์เลยสักคำเดียว เพราะคนแบบเขาไม่มีทางเลิกคบกับณัฐวลัญช์แน่นอน เขาไม่มีทางทิ้งบ่อเงินบ่อทองเป็นแน่

“ตอนแรกก็เป็นเพราะพลอยยาก มันท้าทาย และตื่นเต้นดี แต่สุดท้ายเราดันชอบพลอยขึ้นมาจริงๆ”

ญารินดานึกไม่ถึงเลยว่าการที่เธอไม่มีท่าทีสนใจเขา ต่อต้าน แสดงออกชัดเจนว่าไม่ชอบ กลับทำให้อีกฝ่ายคิดแบบนั้นได้ แต่เปล่าหรอกเอกรินทร์ไม่ได้ชอบเธออย่างที่ปากพูดออกมา เขาอาจคิดว่ามันท้าทาย สนุก และคงอยากเอาชนะอย่างที่เขาบอก ส่วนคำว่าชอบ ก็เป็นแค่คำหวานหู เพื่อหลอกล่อให้เธอตกหลุมเขาเท่านั้น

เอกรินทร์มีรูปร่างสูงเพรียว สัดส่วนที่ควรมีกล้ามเนื้อก็มีในสัดส่วนที่พอเหมาะ อีกทั้งเป็นคนที่หน้าตาดี ขาวตี๋ เกาหลี แบบที่กำลังเป็นที่นิยมในหมู่สาวไทย แค่เดินผ่าน เขาก็ทำให้สาวๆ มองตามจนเหลียวหลังได้แล้ว เมื่อรวมถึงลักษณะการพูด และการกระทำในแบบที่ผู้หญิงชื่นชอบ เขาจึงเป็นที่หมายปองของผู้หญิงมากมาย และเขาคงเคยชินกับการที่ถูกผู้หญิงพุ่งเข้าใส่จนนึกว่าเธอจะเป็นแบบนั้นด้วย แต่เขาคิดผิด เธอไม่ได้คิดจะพิศวาสเขาเลยแม้แต่น้อย คงเป็นเพราะสเป็กของเธอไม่ใช่แบบเขา อีกทั้งเธอก็รู้จักนิสัยเลวๆ ของเขาอยู่ก่อนแล้ว และที่สำคัญเพราะผู้ชายที่ชื่อเอกรินทร์เป็นคนรักของเพื่อน ไม่ว่าของชิ้นนั้นมันจะดี หรือน่าแย่งแค่ไหน ถ้าเป็นของเพื่อน เธอไม่มีทางแย่งมาเป็นของตัวเองแน่นอน แล้วของเน่าเสียแบบเอกรินทร์เธอจะแย่งมาทำไม

“ถามอะไรหน่อยสิ ที่มิวบอกว่าพลอยยังซิง จริงไหม”

นี่ต่างหากที่เขาต้องการจากเธอจริงๆ แววตาหมายมาดเป็นประกายของเขามันทำให้เธอสะอิดสะเอียนจนแทบอาเจียนออกมา

ทุกครั้งที่ณัฐวลัญช์ล้อเธอด้วยเรื่องเวอร์จิน สายตาของเอกรินทร์ที่เหลือบมองมาที่เธอจะเต็มไปด้วยแววน่ารังเกียจเช่นนี้เสมอ และนี่คงเป็นอีกเหตุผลที่ทำให้เขาอยากได้เธอจนตัวสั่น คงอยากพิสูจน์ว่าผู้หญิงอายุยี่สิบสองในสังคมปัจจุบันยังคงเก็บพรหมจรรย์ไว้ได้จริงหรือเปล่า จนต้องลงมือ ลงแรงทำเรื่องเลวๆ แบบนี้ ซึ่งอันที่จริงเธอก็ไม่ได้หัวโบราณมากมายอะไรหรอก แต่เพราะต้องตั้งใจเรียน อีกทั้งต้องทำงาน ทำให้ไม่มีเวลามาสนใจเรื่องรักๆ ใคร่ๆ แบบหนุ่มสาวก็แค่นั้น

“อายุยี่สิบสองแล้วนะ ไม่เคยสักครั้งเลยเหรอ แล้วจูบล่ะเคยไหม”

“จะอยากรู้ไปทำไม” แม้ว่าจะง่วงจนแทบจะหลับได้ ทั้งที่ถูกรั้งให้เดินเร็วๆ แบบนี้ แต่สมองของเธอก็แล่นเร็วจี๋เพื่อหาทางรอดให้กับตัวเอง หญิงสาวกวาดสายตาไปทั่วเพื่อมองหาคนรู้จักที่พอจะช่วยตัวเองได้

“ครั้งแรกมันจะเจ็บ เราจะได้ระวังไง พลอยจะได้ไม่เจ็บมาก”

“...”

“ไม่อยากตอบก็ไม่ต้องตอบก็ได้ เดี๋ยวเราพิสูจน์เอง น่าตื่นเต้นชะมัด”  เสียงของเอกรินทร์เต็มไปด้วยความหื่นกระหาย มือหนาลูบลงไปตามแขนกลมกลึง แทบทนรอเวลาพิสูจน์ข้อเท็จจริงไม่ไหว

“ทุเรศ ปล่อยนะ” ญารินดาตะคอกใส่เขา เธอยื้อตัวเองไว้เต็มกำลังพร้อมกับพยายามดิ้นรนสุดแรงเพื่อให้หลุดออกจากอ้อมแขนที่รัดแน่น แต่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ถูกความง่วงจัดเข้าเล่นงานอย่างเธอก็ไม่สามารถดิ้นหลุดจากการจับยึดของเขาได้

“เรื่องอะไรจะปล่อยให้โง่”

“ถ้าไม่ปล่อย จะร้องให้คนช่วย”

“อยากร้องก็ร้องสิ ตามสบายเลย แต่รู้ไหม ในผับ ไม่มีใครเข้ามายุ่งกับเรื่องแบบนี้หรอก”

“ไอ้บ้า สารเลว ช่วยด้วยค่ะ ผู้ชายคนนี้กำลังจะลักพาตัวฉัน” ญารินดาตะโกน แต่เสียงของเธอกลับถูกเสียงเพลงในผับกลบหายจนหมด

“เราว่าพลอยเก็บเสียงไว้ร้องบนเตียงดีกว่านะ” เอกรินทร์ว่าพลางหัวเราะอย่างน่ารังเกียจ เขาพาร่างเล็กเดินฝ่าผู้คนหนาแน่นออกมานอกร้านอาหารกึ่งผับโดยไม่มีใครสนใจว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 412 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,427 ความคิดเห็น

  1. #430 aemly (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 17:49

    ใใครจะช่วยนาง

    #430
    0
  2. #40 LuckyTarot (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 01:02

    เริ่มเห็นความชัดเจนของเหตุการณ์ แฟนเพื่อนหลอกให้รอเพื่อน ด้วยการดื่มน้ำส้มผสมยานอนหลับ โชคดีมีผู้หญิงเมามาชน ทำให้แก้วน้ำส้มหกรดเสื้อ ต้องไปล้างในห้องน้ำ ออกมาก็เจอ-เอกรินทร์เผยธาตุแท้และจะพากลับ ...ชั่วได้ใจจริงๆนะเอกรินทร์ รอลุ้นต่อไปอีก๒๕%ที่เหลือว่าสาวน้อยจะรอดพ้นจนไปขับรถชนที่แยกไฟแดงยังไงhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-09.png #สู้ๆนะหนูพลอย

    #40
    0
  3. #32 Fang_ju (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 12:50
    ทำไมมาตอนเดิมคะ
    #32
    0
  4. #31 soso riw (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 07:07
    ตอนเดิมอีกแล้ว
    #31
    0