ลิขสิทธิ์มาร

ตอนที่ 58 : บทที่ 12 คนในอดีต 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 28,971
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 709 ครั้ง
    10 ก.ย. 61


     ม่ชอบดูหนังทำไมไม่บอกล่ะคะ” เสียงหวานพูดขึ้นท่ามกลางเสียงจ้อกแจ้กของผู้คนที่เดินออกมาจากโรงภาพยนตร์ในห้างสรรพสินค้าชื่อดังในตัวเมืองเชียงใหม่

              “ใครบอกไม่ชอบ”

              “ก็ไม่เห็นดูเลยนี่คะ” ตลอดเวลาที่นั่งอยู่ในโรงภาพยนตร์ สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่ภาพเคลื่อนไหวบนหน้าจออย่างสนใจ แต่สายตาคนนั่งอยู่ข้างๆ กลับจ้องมองมาที่เธอ จนเธอไม่มีสมาธิดูหนัง

              “ก็คนนั่งข้าง น่าดูกว่าเยอะเลยี่ครับ” ภูริทัตต์ว่าพลางคลี่ยิ้มออกมาอย่างน่ามอง

              “พลอยจะเอาขยะไปทิ้ง” หญิงสาวรู้สึกได้ถึงความร้อนจัดที่ไล่ลามไปตามลำคอและสูบฉีดขึ้นพวกแก้มใส หัวใจของเธอต้นจนแทบระเบิดออกเพียงเพราะรอยยิ้มไร้พิษสง และคำพูดไม่กี่คำที่ออกมาจากริมฝีปากได้รูป

              “ก็ไปสิ”

              “ปล่อยมือก่อนสิคะ”

              “ทำไมต้องปล่อย ไปแบบนี้ก็ได้” พูดจบ ชายกนุ่มก็ดึงรั้งร่างของเธอไปยังถังขยะที่ตั้งอยู่ไม่ไกล

            นัยน์ตากลมโตสดใสหลุบมองฝ่ามือที่กอบกุมมือเธอไว้ ขณะที่ชายหนุ่มโยนแก้วแป๊บซี่ลงถังขยะ ก่อนจะหันมาคว้ากล่องกระดาษป๊อบคอนที่มีโลโก้โรงหนังประทับอยู่ในมือของเธอไป แล้วโยนมันลงไปกองรวมกับแก้วน้ำที่มีโลโก้เหมือนกันโชว์หราอยู่

              “ไปส่งพลอยที่ผับ แล้วจะไปไหนต่อคะ”

              “ไม่ไปไหน จะอยู่รอจนกว่าพลอยจะเสร็จงาน”

              “เที่ยงคืนเลยนะคะ”

              “รอได้ กลับไปก็นอนไม่หลับอยู่แล้ว รอกลับพร้อมกันทีเดียวเลยดีกว่า” ภูริทัตต์ว่าพลางก้มลงมองหน้าคนตัวเล็กที่เงยหน้าขึ้นมามองตนเช่นกัน ทว่า...

“ภู”

เสียงที่ร้องเรียกชื่อทำให้ภูริทัตต์ต้องละสายตาจากใบหน้าหวาน แล้วหันไปมองยังที่มาของเสียง

“ดา” ชายหนุ่มพึมพำชื่อเจ้าของเสียงหวานออกมาอย่างลืมตัว

ตั้งแต่เดินเข้าโรงหนัง จวบจนออกมา ไม่ว่าเหงื่อจะออกจนรู้สึกเหนียวเหนอะไปหมด มือของเขาก็ยังเกาะกุมมือเธอไว้เนิ่นนานไม่ยอมเหินห่างไปไหน เพียงแค่หญิงสาวตรงหน้าปรากฏตัวมือนั้นกลับผละออกไปอย่างรวดเร็วจนเธอรู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก

ดา เคยได้ยินชื่อนี่ที่ไหนมาก่อนนะ ญารินดาพินิจหญิงสาวตรงหน้า...

เธอคนนั้นมีผิวขาวบริสุทธิ์ ผมยาวสลวยสีน้ำตาลอ่อนจากการย้อมถูกดัดเป็นลอน ใบหน้ารูปไข่ ดวงตากลมโตสีดำขลับ ประกอบด้วยขนตายาวงอน จมูกโด่ง และริมฝีปากอวบอิ่มได้รูป ยิ่งเมื่อบวกกับรูปร่างอรชรของอีกฝ่ายด้วยแล้ว เธอดูเหมือนรูปแกะสลักไร้ตำหนิ งดงามอย่างน่าหลงใหล  

อ่อนแอ บอบบาง และน่าทะนุถนอม

แต่สิ่งที่ทำให้เธอเป็นกังวลไม่ใช่ความงดงามไร้ที่ติของหญิงสาวตรงหน้า แต่เป็นสายตาของคนข้างกายต่างหาก เขาจ้องเธอคนนั้นไม่ละสายตาไปไหน แม้สีหน้า และแววตาจะไม่แสดงออกถึงอารมณ์ หรือความรู้สึกใดๆ ทว่าหัวใจของเธอก็เหมือนจะดิ่งวูบลงเหวอย่างไม่รู้สาเหตุ

              “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ สบายดีใช่ไหมคะ”

              “ไปเถอะ” ภูริทัตต์ไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขาทำเพียงคว้ามือเล็กที่เพิ่งปล่อยให้หลุดออกจากมือไว้ แล้วรั้งร่างบอบบางอของญารินดาให้ก้าวเดินตาม

 

สียงเพลงอึกทึกจากลำโพงและเสียงโหวกเหวกของผู้คนที่คุยกันด้วยเสียงดังตะโกนเพื่อแข่งกับเสียงเพลงกระหึ่มก้องเบาบางลงเมื่อก้าวพ้นออกมาจากประตูผับ

ระหว่างรอศรัณย์ที่ผันตัวเองมาเป็นหัวหน้าวงดนตรีไปรับเงินค่าจ้าง เธอก็ส่งข้อความหาคนที่บอกว่าจะมารับ รออยู่ครู่ใหญ่เมื่อเขาไม่ตอบจึงเดินออกมานอกผับเพื่อโทรหาเขาแทน

“ทำไมไม่รับโทรศัพท์นะ”

เสียงหวานบ่นกระปอดกระแปดเมื่อคนที่โทรหาไม่ยอมรับสาย หญิงสาวดึงโทรศัพท์ออกจากหู แล้วกดโทรออกซ้ำอีกครั้ง ทว่าผลที่ได้ก็ไม่ต่างจากเดิม

ญารินดาถอนหายใจออกมาก่อนจะกวาดตามองไปทั่วบริเวณเผื่อว่าเขาจอยู่แถวนี้ ทว่าสายตาของเธอกลับไปปะทะกับใครบางคนเสียก่อน

ใครบางคนที่ยังเป็นปัญหาค้างคายังไม่ได้แก้ไข

“มิว” ร่างบางสาวเท้าในรองเท้าผ้าใบสีขาวตรงไปหยุดอยู่ตรงหน้าหญิงสาวในชุดเดรสรัดรูปสีดำเซ็กซี่ ซึ่งยืนอยู่ในกลุ่มเพื่อนผู้หญิงสามคน

“ว่าไงพลอยเพื่อนรัก มาทำงานเหรอ”

“ใช่ แล้วแกล่ะ”

“ฉันก็มาเที่ยวกับเพื่อนๆ ไง ถึงจะแยกย้ายกันไปทำงานคนละที่คนละทาง แต่ก็ยังคิดถึงกัน เลยนัดมาเจอ เพื่อนดีๆ เดี๋ยวนี้มันหายาก ว่าไหม”

“ฉันขอคุยอะไรด้วยหน่อยได้ไหม”

“ได้สิ สำหรับพลอยเพื่อนสุดที่รักได้เสมอ”

เพราะรู้จักกันมานาน จึงสนิทกันมาก แต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกว่าระหว่างตัวเองกับณัฐวลัญช์มีอะไรบางอย่างมากั้นขวางเอาไว้

...........................


“ส่วนตัวได้ไหม ตรงโน้น”

“คนกันเองทั้งนั้น ไม่ได้ทำอะไรชั่วๆ เสียหน่อย จะกลัวอะไร จริงไหม”

“มาเถอะ ฉันอยากคุยเรื่องนี้กับแกจริงๆ” ญารินดาว่าพลางเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้ ตั้งใจจะรั้งให้เดินตาม ทว่า...

“อย่ามาจับ” ณัฐวลัญช์สะบัดมืออย่างแรงพร้อมกับตวาดออกมาดังลั่น “รู้ไหมว่าฉันขยะแขยงแกจนอยากอ้วกเอาทุกอย่างในกระเพาะออกมา”

              “ฉันไม่รู้ว่าไอ้เลวนั้นมันพูดอะไรกับแก ใส่ร้ายอะไรฉันบ้าง แต่แกรู้จักฉันมานาน จะไม่ฟังสิ่งที่ฉันจะบอกหน่อยเหรอ” ไม่รู้เลยว่าเอกรินทร์พูดอะไรไว้บ้าง ณัฐวลัญช์ถึงได้เจ็บแค้น ท่าทางที่แสดงออกมาไม่เหมือนคนที่เคยมีความรู้สึกดีๆ ให้กันแม้แต่นิด และถึงแม้จะรู้สึกโกรธขึ้นมาบ้าง แต่เธอก็พยายามอดทน  พยายามทำความเข้าใจว่าที่อีกฝ่ายเป็นแบบนี้ก็เพราะเอกรินทร์เป่าหู และวันนี้ต้องคุยกับณัฐวลัญช์ให้รู้เรื่อง ไม่อย่างนั้นเรื่องนี้คงค้างคาใจเธอไปตลอดชีวิต

              “ก็พูดมาสิ แก้ตัวมา ฉันรอฟังอยู่นะ”

              “เอกรินทร์ไม่ใช่ผู้ชายที่ไว้ใจได้ มันคบกับแก แต่ก็ยังมายุ่งกับฉัน ฉันพยายามเตือนแกหลายครั้งแล้วจำได้ไหม แกไม่ฟัง แล้วก็โกรธ เพราะแกมีปมเรื่องถูกเพื่อนแย่งแฟนตอนอยู่มัธยม ฉันเลยไม่กล้าบอกแกตรงๆ ว่าผู้หญิงที่มันมายุ่งด้วยคือฉันเอง ฉันพยายามอยู่ห่างจากมันแล้ว แต่มันก็ยังตามมายุ่งวุ่นวายไม่เลิก ถึงขนาดวางยา จะพาฉันไปปล้ำ ถ้าวันนั้นฉันหนีไม่พ้น ก็ไม่รู้ว่าเรื่องมันจะจบลงยังไง”

“งั้นเหรอ”ณัฐวลัญช์พูดพลางหัวเราะออกมาเบาๆ แต่แววตาบอกได้ชัดว่าเธอไม่ได้อยากหัวเราะออกมา

“แกไม่เชื่อฉัน” ผู้หญิงตรงหน้าไม่เหมือนณัฐวลัญช์ที่เธอรู้จักเลยสักนิด แววตาของอีกฝ่ายแสดงออกอย่างชัดเจนถึงความเกลียดชัง และสมเพชจนเธอรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งร่าง

“ที่ผ่านมาฉันอาจจะเป็นควายให้แกหลอกมาตลอด แต่ฉันไม่โง่อีกต่อไปแล้ว แกควรรู้สำนึกบ้างนะพลอย จะแรดยังไงกับใคร ก็ได้ ไม่มีใครว่าแกหรอก แต่ผู้ชายของเพื่อน ควรรู้สิว่าห้ามยุ่ง หรือว่ามันคันมากจนทนไม่ไหว”

              “ฉันพูดความจริงทุกคำ จะให้ไปสาบานที่ไหนก็ได้”

“หึ ไม่จำเป็นหรอก เพราะฉันไม่เชื่อคำสาบาน ฉันเชื่อหลักฐาน ฉันเห็นข้อความที่แกส่งให้เอกในเฟซบุ๊กหมดแล้ว แกตามรังควานเขา บอกให้เขาเลิกกับฉัน หน้าด้านขอให้เขาไปเอาด้วย บอกว่าจะไม่บอกฉัน จะเก็บเอาไว้เป็นความลับ ยอมทุกอย่าง ขอแค่ได้อยู่กับเขา พอเขาปฏิเสธ ก็ขู่ว่าถ้าเขาไม่ไปหาแก แกจะบอกฉันว่าเขาชอบแก เขาพยายามจะปล้ำแก แล้วเป็นไง วันนี้แกก็ทำจริงๆ เหมือนที่เขาบอก แล้วจะให้ฉันเชื่อใคร เชื่อเพื่อนสารเลวอย่างแกงั้นเหรอ”

“เฟซบุ๊กอะไร โทรศัพท์ฉันหาย เข้าเฟซไม่ได้มาเกือบสองเดือนแล้ว ตอนนี้ฉันสมัครเฟซใหม่แล้วด้วย”

“หน้าด้าน แกเป็นอะไรมากไหมพลอย ทำไมถึงได้ตอแหลได้ขนาดนี้” ใบหน้าสวยเฉี่ยวบัดนี้บิดเบี้ยวตามแรงอารมณ์

“เรารู้จักกันมากี่ปีแล้ว  แกน่าจะรู้สิ ว่านิสัยฉันเป็นยังไง” คำกล่าวหารุนแรงของเพื่อนที่รู้จักกันมานานทำให้ญารินดากำมือแน่น ความผิดหวังจากความไม่เชื่อใจถาโถมเข้าใส่ไม่ยั้ง

“ก็เพราะคิดว่ารู้จักแกดีไง ฉันเลยไว้ใจแกมาก ก็เลยผิดหวังมากที่ถูกแกหักหลัง”

ณัฐวลัญช์ตะปบมือลงบนต้นแขนของญารินดา เล็บคมๆ จิกเข้าไปในเนื้อจนใบหน้าของหญิงสาวเหยเก

“ขอร้องล่ะ อย่าโง่ให้ผู้ชายชั่วๆ อย่างนั้นหลอกต่ออีกเลย” ญารินดาโพล่งออกไปอย่างหยุดตัวเองไม่ได้

เพียะ!

แรงปะทะตรงข้างแก้มแรงจนหน้าเธอหัน ญารินดากัดฟันแน่นแล้วหันไปมองเพื่อนด้วยสายตาผิดหวัง ก่อนจะพูดขึ้น“ถ้าตบแล้วมันจะทำให้แกตาสว่างขึ้นก็ตบอีกก็ได้”

พูดจบ มือของณัฐวลัญช์ก็เงื้อขึ้นสูงอีกครั้ง ญารินดาจ้องตาของอีกฝ่าย ไม่คิดจะหลบ ทว่าก่อนที่ฝ่ามือที่เงื้อขึ้นสูงจะฟาดลงมาที่ใบหน้า ศรัณย์ที่เดินออกมาจากผับ ก็เข้ามายึดมือของณัฐวลัญช์ไว้ แล้วดึงร่างของเธอให้ถอยห่างออกไป ก่อนจะแทรกตัวเข้ามาตรงกลาง

“หยุดได้แล้ว” ศรัณย์พูดขึ้น เมื่อณัฐวลัญช์พุ่งเข้ามาตั้งใจจะทำร้ายร่างกายของหญิงสาวที่เขาใช้ร่างสูงบังไว้

              “นายนั่นแหละหลบไปเลยศรัณย์ ฉันจะตบสั่งสอนอีเพื่อนสารเลวนี่” ท่าทางของณัฐวลัญช์เต็มไปด้วยความฉุนเฉียวเกรี้ยวกราด

              “หลบไปศรัณย์ ถ้าการที่ฉันถูกตบ แล้วทำให้เพื่อนหายโง่ ฉันยอม” ญารินดาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“ฉันเกลียดแก!” คำพูดของญารินดาทำให้ณัฐวลัญช์ที่พยายามยื้อร่างสูงเพรียวของศรัณย์ที่ขวางทางอยู่หยุดชะงัก เธอตวาดลั่น ไม่สนใจว่าตัวเองกำลังเป็นจุดสนใจ

น้ำตาหยดโตร่วงลงมาตามข้างแก้มของณัฐวลัญช์ โดยที่เจ้าตัวไม่สนใจจะเช็ดมันออก ไม่ใช่อีกฝ่ายที่เจ็บกับการเข้าใจว่าถูกเธอหักหลัง เธอก็เจ็บเหมือนกันที่อีกฝ่ายเชื่อผู้ชายชั่วๆ คนหนึ่งมากกว่ามิตรภาพที่มีต่อกันมายาวนาน น้ำตาจึงนองใบหน้าไม่ต่างจากอีกฝ่าย

“จำไว้นะพลอย จากนี้แกไม่ใช่เพื่อนฉันอีกต่อไป” พูดจบณัฐวลัญช์ก็หมุนตัวเดินจากไป 


ตอบคำถามค่ะ "ลิขสิทธิ์มาร" มีรูปเล่มแล้วนะคะ

สั่งออนไลน์ได้ที่เว็บ สนพ. ไลต์ ออฟ เลิฟ ตามลิงค์นี้เลยจ้า

http://www.lightoflovebookgroup.com/showbook.php?bid=3162

หรือหาซื้อได้ที่ร้านนายอินทร์ ซีเอ็ด(บางสาขา) บีทูเอส(บางสาขา) 

ส่วน E-book รอนิดดดดดดดนึงนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 709 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,427 ความคิดเห็น

  1. #1374 kulrapas (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 17:39
    หลงผู้ลืมเพื่อนดีค่ะ เจ็บกระทืบซ่ำแม่งเลย
    #1,374
    0
  2. #1345 dokao (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 18:49
    ดราม่าหรือป่าวค่ะ
    #1,345
    0
  3. #1344 KingkamolLem-pho (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 10:35
    สงสารพลอยยย

    อีตาภูหายไปหาของเก่าเลย T_T
    #1,344
    0
  4. #1343 kannika132515 (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 06:49

    พลอยทำไมเจอแต่เรื่องร้ายๆ


    #1,343
    0
  5. #1342 350112 (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 21:10

    ภูก็ไปตามหอยตัวเก่าละสิหรือไปนั่งรอดมหอยตัวเดิมอยู่โง่เหมือนเพื่อนพลอยมั้ง

    #1,342
    0
  6. #1341 BeeBrem (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 20:32
    ให้มันใส่เขาอยู่แบบนั้นละพลอยในเมื่อความหวังดีเพื่อนอย่างมันไม่ต้องการก็ให้มันดักดารกับผู้สารเลวนั่ยละสมละ
    #1,341
    0
  7. #1340 ภาวนา ยะถาเทศ (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 18:41

    คนแบบนี้เค้าไม่เรียกว่าเพื่อนหรอกนะพลอย ดีแล้วทีหลุดพ้นมาได้ต้องไปทำบุญ9วัดนะ

    #1,340
    0
  8. #1339 tom247 (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 17:25
    มันเรื่องอะไรกันอ่ะ
    #1,339
    0
  9. #1337 PhoRR (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 17:19
    ช่างเถอะพลอย ถ้าไม่เชื่อก็ช่างเถอะ
    #1,337
    0
  10. #1336 sawutdipab (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 17:17
    คุณภูไปไหน มาช่วยน้องด่วน!!!
    #1,336
    0
  11. #1335 aemly (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 16:48

    ปปล่อยมันเถอะพลอย!! ถ้ามันจะโง่ขนาดนี้ ไม่มีความคิด

    #1,335
    0
  12. #1334 chaleawhc (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 15:39
    เทพระเอกไปเลย ไม่ชอบมาม่าเลย 55
    #1,334
    0
  13. #1333 Nattamon Ponlabat (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 15:21
    พี่ภู นอยด์ นิดนึง ตามประสาคนมีปม สู้ๆนะน้องพลอย
    #1,333
    0
  14. #1332 kannikabsc (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 15:18

    พี่ภู มาช่วยน้องพลอยด้วย

    #1,332
    0
  15. #1331 kannika132515 (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 01:41

    ก้าวผ่านให้ได้นะน้องพลอย

    กับขวากหนามที่ขวางกั้นอยู่

    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-02.png ฮึบ ฮึบ

    #1,331
    0
  16. #1329 ภาวนา ยะถาเทศ (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 07:23

    อุปสรรคคือทางพิสูจน์ความรักและจริงใจของมนุษย์

    #1,329
    0
  17. #1328 Barbara13 (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 04:36
    ก็แค่ ทางไม่เรียบ
    #1,328
    0
  18. #1327 PhoRR (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 03:46
    อิเฮีย !!! พลอย งอนไปเลยลูก พอเจอคนเก่าหน่อยละ แหมมมม
    #1,327
    0
  19. #1326 Nattamon Ponlabat (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 21:23

    น้องพลอยสู้ๆน้าาา เฮียเค้ามีปมเรื่องความรัก เรื่องโดนหักหลัง แต่เฮียเค้ารักหนูน้าาา เชื่อเจ้^555^
    #1,326
    0
  20. #1325 LuckyTarot (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 21:10

    ขอบคุณที่มาส่งพี่ภู หนูพลอย และผู้หญิงคนนั้นจ้า 555
    #1,325
    0
  21. #1324 BeeBrem (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 18:04
    มันคืออะไรอะงอลให้หนักไปเลยไปนอนกะป้าเลย
    #1,324
    0
  22. #1322 KingkamolLem-pho (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 17:35
    พลอยงอลหนักๆไปเลยจ้า

    อีตาภูทำกันได้
    #1,322
    0
  23. #1321 กระต่ายน้อย (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 14:25

    เดินหนีเลยพลอย ไม่ต้องไปคุยด้วย ชิชะ

    #1,321
    0
  24. #1320 Bow (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 12:59

    E book มาเร็วๆนะค่ะ อยู่เมกาค่ะแต่ไม่นอกใจพี่ภูแน่ๆ❤️ แต่อีพี่ภูแบบนี้ขอหนีไปงอลก่อนแพร๊บ อินค่ะ มาสอยให้หายค้างด้วยนะ

    #1,320
    0
  25. #1319 Barbara13 (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 12:59
    อ้าว งูเปลี่ยนไปอยู่บนหัวซะแล้ว
    #1,319
    0