ลิขสิทธิ์มาร

ตอนที่ 17 : บทที่ 3 งูเล็ก Vs งูใหญ่ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,430
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 374 ครั้ง
    6 ส.ค. 61



“งูๆ ๆ ๆ” ญารินดาพูดคำเดิมซ้ำๆ ด้วยน้ำเสียงสั่นรัว

“ไม่เห็นมี”

“มีสิ ตาบอดหรือไง” เธอไม่ชอบเกล็ดของมัน ไม่ชอบวิธีที่มันเคลื่อนไหว ทั้งกลัวทั้งขยะแขยง และตอนนี้สติของเธอก็แตกกระจาย สลายไปกับดินฟ้าอากาศเรียบร้อยแล้ว

“ลงไป” ที่ต้องพูดว่า ลง แทนที่จะใช้คำว่า ปล่อย เป็นเพราะตอนนี้คนตัวเล็กขึ้นมาอยู่บนตัวเขาทั้งตัว ดีว่าเธอตัวเล็กมาก และเขาก็ออกกำลังกายเป็นประจำ ไม่อย่างนั้นทั้งเขาและเธอคงล้มลงไปกองกับพื้นแล้ว

“ไม่เอา” หญิงสาวหลับตาปี๋ ส่ายหน้าไปมากับต้นคอหนา เกาะเกี่ยวแขนขากับร่างหนาแน่นขึ้น ตอนนี้เธอเหมือนลูกลิงกำลังเกาะพ่อลิงไม่มีผิด แต่ไม่ว่าท่าที่เป็นอยู่ตอนนี้จะน่าเกลียดแค่ไหนเธอก็ไม่สนใจ

          “อย่ามามารยา ไม่เห็นมีงูสักตัว” เสียงของภูริทัตต์เต็มไปด้วยความหงุดหงิด รำคาญ

          “งูมันก็อยู่ตรงนั้นไง” หญิงสาวปล่อยมือจากร่างหนาข้างหนึ่ง แล้วชี้นิ้วไปยังตำแหน่งที่งูตัวนั้นอยู่ โดยไม่หันกลับไปมอง

          “ไม่มี” ภูริทัตต์ย่นหัวคิ้วด้วยความไม่ชอบใจ นัยน์ตาคู่คมดุดันขึ้นเท่าตัว

          “จะไม่มีได้ยังไง” ญารินดาลืมตาขึ้นอย่างโมโหกับความพูดไม่รู้เรื่องของเขา กวาดตามองที่พื้นไปทั่ว ก่อนจะพบว่างูตัวนั้นอันตรธานหายไปเรียบร้อยแล้ว พองูตัวนั้นหายไป ความกระอักกระอ่วนมากมายก็พุ่งเข้ามา และยิ่งรับรู้ว่ามือของตัวเองกำลังสัมผัสกับผิวเนื้อตึงแน่นที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแข็งปึกโดยไร้เนื้อผ้าขวางกั้นหน้าของเธอก็ยิ่งร้อนเห่อขึ้นอีก

          “มันน่าจะไปแล้ว” ญารินดาพูดเสียงอ่อย ขณะค่อยๆ หย่อนขาลงพื้น ก่อนจะรีบปล่อยมือที่ยึดเหนี่ยวลำคอของเขาออก แล้วถอยห่างจากร่างสูง

ความกลัวที่ตกค้างมลายหายไปแทนที่ด้วยความขวยเขิน เมื่อกล้ามเนื้อที่เรียงตัวสวยบนหน้าท้องไร้ไขมันพุ่งเข้ามากระแทกตาเธอเต็มๆ ตอนนี้ไม่ใช่แค่หน้า ทั้งหู ทั้งคอของเธอก็แดงก่ำไปหมด

“ขะ...ขอโทษค่ะ” เสียงของเธอสั่นเมื่อหลุบตาลงแล้วพบว่าร่างแกร่งมีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันอยู่ ถ้ามือหนาข้างหนึ่งไม่ได้รวบยึดปมมันไว้ล่ะก็ ผ้าผืนนั้นคงหลุดร่วงไปกองอยู่บนพื้นแล้ว

โอ๊ย!เกือบได้เห็นงูอีกตัวแล้วไหมล่ะ

หญิงสาวกลืนเสียงหวีดร้องที่เกือบหลุดออกมาลงคออย่างยากลำบาก นัยน์ตากลมโตกะพริบตาถี่ๆ และถอนหายใจหนักหน่วงเพื่อระงับความตระหนกที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน และเมื่อหลุบตาลงแล้วเห็นอะไรที่น่าหวาดเสียวยิ่งกว่ามองแผงอกกว้าง เธอจึงช้อนตาขึ้นมองช่วงบนของเขาเหมือนเดิม

          “ไหนบอกว่าไม่อยากปลดหนี้ด้วยวิธีนี้ไง”

          “คะ” ญารินดาขมวดคิ้วแล้วเอ่ยถามกลับด้วยความงุนงง

          “หรือว่ามันเป็นแค่ละครฉากหนึ่งที่ใช้เรียกค่าตัวเพิ่ม”

          “หลงตัวเองไปหรือเปล่าคะ คุณไม่ได้มีดีให้น่ายั่วขนาดนั้นเสียหน่อย อีกอย่างรู้ทั้งรู้ว่ายั่วให้ตายก็ยั่วไม่ขึ้น แล้วจะยั่วไปทำไม เห็นแบบนี้ ฉันไม่ได้โง่นะจะบอกให้” ญารินดาโต้กลับทันควัน คำดูถูกดูแคลนทำให้ความเขินอายหล่นตุ๊บลงบนพื้น เหลือไว้เพียงความโมโหเมื่อเข้าใจว่าเขากำลังคิดว่าเธอกำลังยั่วเขาอยู่  

          “เธอพูดอะไรของเธอ”

          “ฉันรู้หรอกค่ะว่ารสนิยมของคุณไม่ใช่แบบฉัน ฉะนั้นไม่ต้องกลัวเลยนะคะ การยั่วคุณไม่ได้อยู่ในความคิดของฉันเลย สักนิดก็ไม่เคยมีอยู่ในสมอง”

          “ก็ดี”

พูดแค่นั้นคนตัวสูงที่มีเพียงผ้าเช็ดตัวปกปิดร่างกายก็หมุนตัวเดินเข้าไปในบ้าน เพียงครู่เดียวเขาก็กลับมาพร้อมกับแผ่นกระดาษสีขาวสักสิบแผ่นในมือ

          “สัญญาเงินกู้ อ่านแล้วก็เซ็นซะ” ภูริทัตต์ว่าพลางยัดเอกสารใส่มือของหญิงสาว ดันร่างเล็กให้ถอยห่างจากประตูด้วยแรงที่มากพอทำให้ร่างเล็กเซถอยหลัง ก่อนจะกระชากประตูปิดโดยไม่สนใจดวงตากลมโตที่ขึงมองมาอย่างไม่พอใจ

 

          ม่งเอ๊ย!” ภูริทัตต์สบถออกมาอย่างหงุดหงิดเมื่อควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้

          ชายหนุ่มเดินกลับเข้าห้องนอน หยิบเสื้อผ้าจากตู้เสื้อผ้ามาใส่ และพยายามข่มร่างกายให้สงบ ทว่าเขากลับต้องถอดเสื้อผ้าที่สวมออกอีกครั้ง

          ร่างสูงเปลือยเปล่าเดินตรงไปยังห้องน้ำ มือหนาเอื้อมเปิดเรนชาวเวอร์ ก่อนจะพาตัวเองเข้าไปอยู่ใต้สายน้ำเย็นฉ่ำ ทั้งๆ ที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ เขากลับต้องมาอาบน้ำอีกครั้ง มันช่างเป็นเรื่องบ้าจริงๆ

          ต้องเป็นเพราะห่างหายจากผู้หญิงมานานแน่ๆ ที่ทำให้เขาตื่นตัวเพียงแค่เพราะถูกผู้หญิงกอดแบบนี้

          ด้วยรูปลักษณ์ที่น่าดึงดูด ทรัพย์สินเงินทองที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด ทำให้ชีวิตของเขาไม่เคยขาดแคลนผู้หญิง ไม่ใช่ว่าเขาเจ้าชู้ประตูดิน เปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น ขึ้นเตียงกับผู้หญิงไม่เลือกหน้า แต่เป็น... เมื่อพึงพอใจก็คบหา เมื่อไม่ใช่ ก็เลิกรากันไป

จนกระทั่งเกิดเรื่องสองปีก่อนนั่นแหละที่ทำให้เขาเห็นผู้หญิงเป็นเพียงที่ระบายอารมณ์ความใคร่ ถ้าอยากก็จะเรียกใครสักคนที่ถูกใจมาหา เมื่อได้ระบายความอยาก ก็ให้ไปพร้อมกับเงินสักก้อน และครั้งสุดท้ายที่เขาทำอย่างนั้นก็คือเมื่อสองอาทิตย์ก่อน ซึ่งนั่นก็ถือว่านานมากสำหรับคนที่มีความต้องการมากล้นเช่นเขา

          การนึกถึงเรื่องนั้นนำพาความโกรธเกรี้ยวและความเกลียดชังเข้ามาสู่ความนึกคิด และความรู้สึกทั้งสองอย่างนั้นก็ขจัดความเร่าร้อนออกจากกระแสเลือดได้เป็นอย่างดี ดีเสียยิ่งกว่าสายน้ำฉ่ำเย็นที่กำลังชโลมร่างกายหลายสิบเท่า

     งูใหญ่มานิดเดียว เสียดายจริงๆ

แต่งูตัวนี้ไม่รู้อะไรยังไง ตามวนเวียนอยู่ใกล้หนูพลอยตลอด

เดี๋ยวก็โผล่ เดี๋ยวฉก เดี๋ยวฉก เอิ็กๆ

ใครอยากเจองูตัวนี้ติดตามกันต่อไปน้าาาาาาา


ฝาก Ebook เล่ห์ร้ายร่ายรักด้วยจ้า 

อ่านตัวอย่างได้ที่ลิงค์นี้ค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 374 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,427 ความคิดเห็น

  1. #461 aemly (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2561 / 09:23

    55555555

    #461
    0
  2. #101 Aon153105 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 09:05
    ไรท์ ค่า เรื่องนี้ มี e book ไหม รอสอย ค่า
    #101
    0
  3. #100 PhoRR (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 04:11
    แหม งูพี่นี่แหละตัวดี ดูแลดีๆละกัน ><
    #100
    0
  4. #99 LuckyTarot (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 20:21
    สุดท้ายพี่ต้องดูแลงูใหญ่ด้วยตัวเองไปพลางก่อน 55555
    #99
    0
  5. #98 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 20:19

    อยากเห็นงูใหญ่

    #98
    0
  6. #97 dokao (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 20:14
    รอดูงูพ่นพิษ
    #97
    0
  7. #96 Jvar J. (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 20:00
    แหม่ เกือบโดนงูใหญ่ฉกแล้วมั้ยล่ะ
    #96
    0
  8. #95 Nattamon Ponlabat (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 19:58
    ทำไมซื้อหวยมันไม่ถูกอย่างนี้มั่งนะ 555
    #95
    0