ทัณฑ์สวาทจอมทมิฬ - ลำดับ 2 ซีรีส์ชุดทัณฑ์พิศวาส

ตอนที่ 8 : บทที่ 2 (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,555
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    11 ต.ค. 60

หลังแต่งงาน หลังมีลูกงั้นเหรอ งั้นเธอก็คงเป็นส่วนน้อยสินะนิคาซิโอคิดในใจอย่างเดือดดาล

งั้นหมอขอตัวนะคะ

เมื่อไม่มีคำพูดใดๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากของผู้ชายตัวโตที่มีท่าทางน่าเกรงขาม คุณหมอสาวก็เอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงสุภาพ

ขอบคุณนะครับฟรังโกเอ่ยขึ้นแทนผู้เป็นนายที่ยืนนิ่งไม่ทำอะไรหรือตอบรับอะไรออกไปอีก พอหมอและพยาบาลที่เดินออกจากห้องพักฟื้นสุดหรูที่เหมือนเป็นห้องสวีตในโรงแรมมากกว่าจะเป็นห้องในโรงพยาบาล ฟรังโกก็หันกลับไปมองหน้าของผู้เป็นนาย

นายครับ

ว่าไง

ใกล้ถึงเวลาเครื่องออกแล้วครับ

รอให้น้ำเกลือหมดกระปุกก่อน”

แต่เธอไม่ได้รับข้อเสนอของนายไม่ใช่เหรอครับ ผมว่า...

ฉันบอกนายไปแล้วไม่ใช่เหรอ ไม่ว่าอะไรก็เปลี่ยนใจฉันไม่ได้

ใช่! ณ เวลานี้ไม่มีอะไรมาเปลี่ยนความตั้งใจของเขาได้อีก เขาเคยเป็นไอ้โง่ และงี่เง่าอย่างบัดซบที่เข้าใจว่าเธอรักเขาเพราะเขาเป็นเขา แต่เธอกลับรักเขาก็เพราะเงิน พอเห็นว่าเงินที่จะได้จากเขามันไม่มากพอ เธอก็เลือกเดินจากไปพร้อมเงินและทางเลือกใหม่ที่จ่ายให้ได้มากกว่า จากนั้นเขาก็ใช้เวลาปีกว่าพยายามจินตนาการว่าเธอเลวร้ายแค่ไหน แล้วสั่งตัวเองให้ลืมผู้หญิงทรยศคนนี้เสียที แต่มันกลับไม่ได้ผลอะไรเลย ดังนั้นเขาจะพาเธอไปอยู่ให้ใกล้ เพื่อจะได้เห็นด้วยตาตัวเองว่าตัวตนจริงๆ ของเธอน่ารังเกียจแค่ไหนเพื่อจะได้ตัดเธอคนนี้ออกจากชีวิตได้จริงๆ เสียที และเขาก็ใช้เวลาทุกวินาทีต่อจากนี้ตอบแทนที่เธอทำให้เขาต้องทนทรมานมาตลอดระยะเวลาปีกว่า

แต่เธอจะยอมไปกับเราหรือครับ

แล้วเธอจะทำอะไรได้ล่ะมุมปากได้รูปกระตุกขึ้น เป็นรอยยิ้มที่ใครได้เห็นคงจะขนลุกเกรียวไปทั้งตัว เพราะมันไม่ได้เป็นรอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่ชวนให้หลงใหล แต่เป็นรอยยิ้มร้ายที่เต็มไปด้วยความอันตราย

 

วงชมพูขยับเปลือกตาปรือขึ้นอย่างเชื่องช้า ความเหนื่อยล้าและร่างกายที่อ่อนแรงทำให้เธอไม่อยากจะขยับตัวไปไหน ทว่าภาพความทรงจำที่ไหลเข้ามาในหัวอย่างช้าๆ บวกกับภาพห้องนอนที่ไม่คุ้นตาเอาเสียเลยก็ทำให้เธอต้องขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อยๆ และเมื่อความทรงจำกลับมาครบถ้วน ร่างเล็กก็สะดุ้งพรวดขึ้นจากเตียง ก่อนจะทิ้งตัวลงไปนอนอีกครั้งเพราะหน้ามืดฉับพลัน

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ฝืนตัวเองอย่างที่สุดเพื่อเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นอีกครั้ง แล้วค่อยๆ ยันร่างอ่อนแรงลุกขึ้นนั่งช้าๆ เธอกวาดตามองห้องนอนกว้างที่ตกแต่งด้วยสีครีม น้ำตาลเอิร์ธโทน และสีทอง อย่างตระหนก

แม้ว่าก่อนหน้านี้จะไม่รู้สึกตัวจนไม่รู้ว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องอยากที่จะเดา แต่สิ่งที่ทำให้เธอหวาดหวั่นไม่ใช่เหตุการณ์ก่อนที่เธอจะหมดสติไป เพราะรอบเดือนที่เธอเป็นอยู่เขาคงทำอะไรเธอมากกว่านั้นไม่ได้ และไม่ใช่กระเป๋าสะพายที่เก็บโทรศัพท์และกระเป๋าเงินของเธอมันหายไปที่ทำให้เธอไปไหนไม่ได้แต่เป็นเพราะวิวจากนอกหน้าต่างห้องนอนหรูระดับโรงแรมห้าดาวต่างหาก

ดวงตาจับจ้องไปยังปุยเมฆสีขาวตัดกับสีฟ้าสดใสของท้องฟ้าภายนอกหน้าต่าง หญิงสาวกัดริมฝีปาก กำมือแน่น ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ ทั้งโกรธ ทั้งเหนื่อย และท้อในเวลาเดียวกัน

เธอไม่รู้ว่าความรู้สึกที่เขาเคยมีให้เมื่อนานมาแล้วมันจริงไหม ไม่รู้ว่าทำไมตอนนี้เขาถึงได้ดูเกลียดชังเธอขนาดนั้น แถมยังพูดจาดูถูกเธออีก แต่เธอก็เชื่อกว่าการที่เธอเลือกเดินจากมามันเป็นสิ่งที่ตัวเองควรจะทำที่สุดแล้วเพราะมันจะทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้น และมันไม่ใช่เรื่องยากหรอกที่คนอย่างนิคาซิโอ วาเลนติโนจะตามหาเธอ ในเมื่อเธอก็ไม่เคยคิดจะซ่อนตัว และการที่เขาไม่เคยตามหาเธอเลยมาเกือบสองปี มันก็แปลว่าเขาก็คิดเหมือนกันว่าให้ทุกอย่างมันจบแบบนั้นมันถูกต้องแล้วไม่ใช่หรือไง

แล้วทำไมตอนนี้เขาถึงได้กลับเข้ามาในชีวิตของเธออีก!

เธอไม่รู้ว่าเขายังต้องการอะไรจากเธอ ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงไม่ปล่อยให้ทุกอย่างมันผ่านไปเหมือนที่เคยทำมาเกือบสองปี แต่การที่เขากลับมาในวันนี้ พร้อมกับข้อเสนอบ้าๆ นั่น มันทำให้เธออดคิดไม่ได้ว่าความรู้สึกที่เขาเคยมีให้มันเป็นแค่เรื่องหลอกลวง สิ่งที่เขาต้องการจริงๆ ไม่ว่าเมื่อตอนที่เธอกับเขาคบหากัน หรือจะเป็นตอนนี้คือร่างกายของเธอเท่านั้น

เธอยอมรับว่าช่วงแรกๆ ที่เธอเลือกเดินจากมา แม้ว่าจะรู้ว่ามันผิด รู้ว่ามันน่าละอาย และแม้จะพยายามห้ามใจตัวเองตลอดเวลาแต่เธอกลับรอเขามาโดยตลอด แต่พอนานวันเข้าความคาดหวังของเธอก็ลดน้อยลงเรื่อยๆ จนเมื่อเวลาผ่านไปครบปีเธอก็คิดได้ว่าเธอควรเลิกหวังเสียที

จากนั้นเธอก็พยายามตัดใจ และเธอเคยคิดว่าเวลาช่วยทำให้ความรู้สึกที่มีต่อเขาจืดจางลงแล้ว แต่เปล่าเลย ทันทีที่เห็นหน้าเขาความรู้สึกที่เธอพยายามบอกตัวเองว่ามันไม่ได้มีอยู่แล้ว มันไหลกลับเข้ามาจนท้วมท้นอยู่ในหัวใจ มันมากมายเสียจนเธอปฏิเสธไม่ได้ว่าความรู้สึกที่เธอมีให้เขามันไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปเลย

พวงชมพูถอดถอนหายใจออกมาหนักๆ

แต่ถึงเธอจะยังรู้สึกกับเขาเหมือนเดิม ทว่าเมื่อเธอเลือกที่จะเดินจากมาทุกอย่างมันก็สิ้นสุดลงแล้ว ตอนนี้มันอาจจะยังเจ็บอยู่มาก แต่เธอก็เชื่อว่าสักวันมันก็จะหายไป และเธอก็เชื่อว่าความเจ็บที่เธอรู้สึกอยู่ตอนนี้มันต้องน้อยกว่าการดึงดันอยู่กับเขาต่อ และเพราะเชื่อแบบนั้นเธอจึงไม่คิด และไม่มีทางเลือกลับไปอยู่ข้างกายเขาอีก 


ต่อ


นิคาซิโอปล่อยความคิดให้ล่องลอยไปไกล ขณะที่แช่ตัวอยู่ใต้ผืนน้ำและฟองสบู่สีขาวเนียนนุ่ม และทอดสายตาไปยังนอกหน้าต่างเครื่องบิน ภาพความทรงจำที่เกิดขึ้นมานานแล้วไหลเข้ามาในห้วงวงความคิด ทว่ามันก็ยังชัดเจนทุกเหตุการณ์พอๆ กับความเกลียดชังและเจ็บปวดที่เสียดแทงขึ้นมาในหัวใจ

            โมอานา นิคาซิโอเรียกหญิงสาวที่เข้าไปในห้องนอนขณะที่เขาเพิ่งก้าวออกมาจากห้องนอนของตัวเอง โมอานาเป็นหลานสาวของแม่นมของเขาเอง และแม่นมคนนี้ก็รับใช้มารดาของเขามาตั้งแต่แม่เขายังเด็กๆ ท่านจึงสนิทกับแม่นมคนนี้มาก พอคนสนิทเสียชีวิตลง ด้วยความที่ไม่มีลูกสาวมารดาของเขาจึงรับหลานสาวของแม่นมคนสนิทมาเลี้ยงเธอราวกับเป็นลูกในไส้ ซึ่งเขาเองก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรเพราะโมอานาก็เป็นคนที่น่ารัก และเขาก็เอ็นดูเธอเหมือนน้อง อีกอย่างเธอก็ทำให้มารดาของเขาคลายความเศร้าจากการเสียบิดาไปเพราะโรคร้ายได้ ซึ่งเขาเองที่เป็นผู้ชาย แล้วก็ไม่ใช่ผู้ชายที่อ่อนโยนไม่สามารถทำอย่างที่เธอทำได้

พี่นิคกลับมาตั้งแต่เมื่อไรคะ รอยยิ้มสว่างไสวเผยขึ้นทันทีที่หญิงสาวหันมามองเขา

เพิ่งมาถึงนี่แหละ เอ้านี่ ของฝาก

ขอบคุณค่ะพี่นิค รอยยิ้มที่ถูกคลี่ค้างไว้ยิ่งขยายกว้างขึ้นอีกขณะที่สาวเท้ามารับของฝากที่เขายื่นไปให้ด้วยสีหน้าปริ่มเปรม

ว่าแต่เห็นพิ้งค์ไหม พี่เดินหาจนทั่วบ้านแล้ว แต่หายังไงก็หาไม่เจอ แต่รอยยิ้มกว้างนั้นก็ค่อยๆ หุบลง เมื่อเขาถามคำถามนี้ออกไป

พวงชมพูเป็นเพื่อนของโมอานา เพราะเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันและคณะเดียวกันพวกเธอจึงสนิทกันมาก โมอานาพาพวงชมพูเข้ามาที่บ้านตอนที่เรียนอยู่ปีสาม เพราะพวงชมพูมีปัญหาเรื่องเงิน โมอานาจึงช่วยเธอด้วยการให้หญิงสาวย้ายมาอยู่ในคอนโดที่แม่ของเขาซื้อให้เธออยู่ซึ่งอยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัย พวงชมพูเรียนไปด้วยทำงานพาร์ทไทม์ไปด้วย ซึ่งตอนปิดเทอมเธอจะมาทำงานในไร่ของเขาแบบเต็มเวลา ซึ่งก็เป็นโมอานาอีกเช่นกันที่มาขอร้องให้เขารับเพื่อนของเธอเข้าทำงาน แม้ว่าจะยังไม่มีวุฒิปริญญาตรีแต่เพราะความเป็นผู้หญิงตัวเล็กบอบบาง เขาจึงให้เธอมาช่วยทำบัญชีแทนที่จะให้เธอเข้าไร่ไปเก็บองุ่น หรือทำงานที่ต้องใช้แรงงานในโรงงานผลิตไวน์

ตอนแรกเขาก็ไม่ได้คิดจะสนใจพวงชมพู เธอสวยก็จริงแต่ก็ยังเด็กเกินไป แต่พอได้อยู่ใกล้ชิด ได้เห็นความน่ารัก สดใส และความมีน้ำใจของเธอ เขาก็ละสายตาจากเธอไม่ได้ เขากับพวงชมพูเริ่มคบหากันจริงจังตอนเธอเรียนอยู่ปีสี่ เป็นการคบหาแบบคู่รักที่เขาไม่เคยคิดจะทำกับใคร

            เออ...คือว่า...

            อ้ำอึ้งอะไรเนี่ย

            คือพิ้งค์ไปแล้วค่ะ

            ไปไหน นิคาซิโอขมวดคิ้วตอนที่ถามออกไป

            โมอาขอโทษนะคะ โมอาพยายามจะขอร้องพิ้งค์แล้ว แต่พิ้งค์ไม่ฟังเลย เธอบอกเธออยากได้เงิน โมอาไม่คิดเหมือนกันว่าเธอจะเป็นคนแบบนี้

            หมายความว่ายังไง พี่ไม่เข้าใจ

            พี่ก็รู้ว่าคุณแม่ ท่านไม่ค่อยชอบพิ้งค์ พอพี่ไม่อยู่ท่านก็เรียกพิ้งค์ไปคุยด้วย ท่านบอกว่าจะให้เงินพิ้งค์เพื่อให้พิ้งค์ไปจากพี่ ตอนแรกพิ้งค์ก็ไม่ยอมรับเงิน แต่พอคุณป้าบอกว่าถึงพิ้งค์จะแต่งงานกับพี่ พิ้งค์ก็จะไม่ได้อะไรเลยสักอย่างเพราะทั้งบ้าน ทั้งไร่ ทั้งโรงบ่มไวน์ มันเป็นชื่อของคุณแม่ แล้วพอคุณแม่เพิ่มเงินให้เธอก็ยอมรับเงินไป โมอาพยายามขอร้องเธอแล้วนะคะ บอกว่าพี่รักเธอ แต่เธอก็บอกว่ารักมันกินไม่ได้เธอต้องการแค่เงิน โมอาบอกเธอแล้วนะคะถึงพี่จะไม่ได้เป็นเจ้าของไร่ บ้าน หรือโรงบ่มไวน์แต่พี่ก็มีเงินเก็บเยอะ แต่เธอก็บอกว่าถ้าพี่ไม่ได้เป็นเจ้าของไร่ ไม่ได้เป็นเจ้าของบ้าน และโรงงาน เธอก็มีคนที่ให้เธอได้เยอะกว่าที่จะได้จากพี่

 พี่ไม่เชื่อ มันอาจเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดก็ได้ พิ้งค์ไม่ใช่คนอย่างนั้น โมอานารักเพื่อนคนนี้และหวังดีต่อพวงชมพูเสมอ อีกอย่างเด็กสาวหัวอ่อนคนนี้ก็ไม่ใช่คนที่ชอบโกหกเขาจึงคิดว่ามันคงเป็นเรื่องเข้าใจผิด

“พิ้งค์ฝากจดหมายไว้ให้พี่ด้วยค่ะ”

นิคาซิโอรับจดหมายมาเปิดอ่าน ข้อความที่บอกให้เขาลืมเธอซะ เธอแค่เสแสร้ง แค่หลอกให้เขารักเธอเพราะต้องการแค่เงิน ทำให้หัวใจของเขาร้าวร้านจนแทบหยุดเต้น มือหนากำแน่นจนกระดาษในมือยับยู่ยี้

“โมอาขอโทษ ขอโทษนะคะ ขอโทษจริงๆ”

เสียงของโมอานาสั่นเครือ นัยน์ตาสีน้ำตาลเต็มไปด้วยแววตารู้สึกผิดตอนที่เธอพูดคำว่าขอโทษออกมาซ้ำๆ

“มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ”

“มันไม่มีอะไรผิดพลาดหรอกนิค ผู้หญิงคนนั้นเลือกเงิน ไม่ใช่ลูก”

เสียงของมารดาทำให้นิคาซิโอละสายตาที่จ้องมองหญิงสาวที่ตัวเองเอ็นดู หันกลับไปมองที่ยังร่างท้วมที่สาวเท้าเดินเข้ามาใกล้

“ผมไม่รู้ว่าทำไมแม่ถึงไม่ชอบพิ้งค์ แต่แม่ก็ไม่น่าจะทำแบบนี้เลย”

“แม่ทำอะไร แม่ก็แค่รักลูก แล้วก็อยากคัดกรองคนดีๆ ให้ลูกก็แค่นั้น ถ้าเธอเลือกลูก ไม่ยอมรับเงิน แม่ก็คงไม่คิดจะขัดขวางลูกกับเธอเลย แต่แม่ขอล่ะ ปล่อยเธอไปซะ อย่าไปยุ่งกับผู้หญิงเห็นแก่เงินแบบนั้นอีกเลย”

แบบซีรีส์ยังจองกันได้อยู่นะคะ


สอบถามได้ที่ แฟนเพจ (สุนิตย์/ดอกเหมย) เฟส(สุนิตย์ เหมย) และ อีเมล์ (mhoey_writer@hotmail.com)

ซีรีส์ชุดทัณฑ์พิศวาส

          1. ทัณฑ์รักจอมทมิฬ โดย อัยย์ญาดา
          2. ทัณฑ์สวาทจอมทมิฬ โดย สุนิตย์
          3. ทัณฑ์ลวงจอมทมิฬ โดย พรรณารา

    

คลิกไปที่หน้านิยายเรื่องอื่นได้ที่รูปค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

770 ความคิดเห็น

  1. #397 ภาวนา ยะถาเทศ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 15:31
    ขอเดานะอิน้องเลี้ยงนอกไส้นี่คงหลงรักพระเอกแล้ววางเเผนกำจัดนางเอกไปให้พ้นทางทีนี้อิพระเอกก็โง่(อุ้ยแรงส์  ขอโทษค้า)ก็เลยหลงเชื่อแต่พอได้พิสูจน์ความบริสุทธิ์ของนางเอกก็จะโง่หน่อยๆต่อไปอีกสักพักถึงจะยอมรับว่าตัวเองผิดเอง (เขียนอ่านเองเลยเซ่55555)
    #397
    0
  2. #396 ภาวนา ยะถาเทศ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 15:31
    ขอเดานะอิน้องเลี้ยงนอกไส้นี่คงหลงรักพระเอกแล้ววางเเผนกำจัดนางเอกไปให้พ้นทางทีนี้อิพระเอกก็โง่(อุ้ยแรงส์  ขอโทษค้า)ก็เลยหลงเชื่อแต่พอได้พิสูจน์ความบริสุทธิ์ของนางเอกก็จะโง่หน่อยๆต่อไปอีกสักพักถึงจะยอมรับว่าตัวเองผิดเอง (เขียนอ่านเองเลยเซ่55555)
    #396
    0
  3. #156 CocoVivi (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 08:34
    นังโมอา!!! แก่แน่ๆๆเบยยยยยย
    โอ้ยยยยสวสารพิ้งค์!!!
    #156
    0
  4. #153 Aura (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 21:21
    หวังว่าพระเอกจะฉลาด รู้ความจริงเร็วๆนะ

    สงสารนางเอก
    #153
    0
  5. #152 Irish66 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 18:29
    อ่อ...เจอตัวต้นเหตุละ แม่กับน้องไม่แท้นี่เองสงสัยน้องจะรักพี่ชายซะเอง...(มโนส่วนตัวล้วนๆ...555)
    #152
    0
  6. #150 aemly (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 17:18
    ไม่ใช่แม่กับน้องสาวนอกไส้พูดิะไรหรือเปล่า โกรธน้องก็น่าจะตามหาความจริงบ้าง
    #150
    0
  7. #149 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 15:45
    นี่ซินะ เหตุผลที่โกรธน้อง
    #149
    0
  8. #145 ขอให้สมปรารถนา (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 10:49
    รออ่านต่อนะคะ
    #145
    0
  9. #142 dokao (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 08:35
    เสียจัยเนอะ ทามมัยอิป๋าเถิงเกลียดพวงชมพูล่ะ เกิดอัลรัยขึ้นนะ
    #142
    0
  10. #141 Munoi Phukaow (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 08:12
    รออีบุ๊ค อยากอ่านรวดเดียวเลย
    #141
    0
  11. #140 paapim (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 00:37
    รักมากก็เกลียดมาก เอ๊..แต่อิเฮียนิคเกลียดน้องลงหร๊อออ แค่น้องเป็นลมก็รีบพาไปโรงบาลละ ยอมรับมาเหอะหน่าว่ายังรักน้องอยู่ ทุกคนพร้อมจะเทใจอยู่ข้างเฮียนะ 5555 #กลับมาเป็นพระเอกที่น่ารักเถอะ 55555
    #140
    0
  12. #139 CocoVivi (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 00:24
    มันก็จะหน่วงหน่อยๆๆๆ ต่างคนต่างรักอ่ะเน้อ แต่ก็มีเรื่องที่ทำให้เข้าใจผิดกันอ่ะ
    #139
    0
  13. #138 nannystandalone (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 23:34
    มีความเศร้าอ่า อยากรู้ชนวนเหตุแว้วครัชผม
    #138
    0
  14. #137 Msmile (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 23:24
    เรื่องมันจะดราม่าได้อีกเหรอเนี้ย
    #137
    0
  15. #136 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 22:57
    ตัดใจไม่ได้...ก็อย่ามาทำใจร้าย 55
    #136
    0
  16. #135 Narisara Nokkeaw (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 22:55
    สักวันจะรู้สึกนะอินิค
    #135
    0
  17. #134 PaPa Puii (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 22:53
    น่าสงสารนาง ไม่รู้จะรับมือกะคนปากแข็งได้ไหม
    #134
    0
  18. #133 Napissapn (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 22:50
    เฮียคิดอะไรอยู่รึเปล่า ถ้าไม่คิดก็คิดเถอะ ถ้าจะร้ายก็ร้ายให้สุดๆหาวิธีทำให้น้องหายปวดท้องในแบบเฮีย ถึงจะร้ายขนาดใหนก็รอเฮียเหมือนเดิมแหละค่ะ
    #133
    0
  19. #132 พลอย อัสดารัตน์ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 22:44
    สาบานว่าไม่ได้เป็นห่วง ไม่ได้เป็นห่วงเลยจริงๆๆนะ
    ปาก แข็ง
    #132
    0
  20. #131 เจี๊ยบ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 22:39
    ปากร้ายที่สุดแต่ใจห่วงเค้าอะดิ
    #131
    0
  21. #130 ไข่เป็ดสองพัน (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 22:37
    ฮันแน่อยาก คิดจะทำให้น้องหายปวดท้องละเส่ อิอิ
    #130
    0
  22. #129 naowarat (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 22:36
    นี่ขนาดร้ายยังแอบห่วงเค้าอีกนะ
    #129
    0
  23. #128 fishyparty (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 22:28
    จะรอดูคนกลืนน้ำลายตัวเอง
    #128
    0
  24. #127 Narisara Nokkeaw (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 22:13
    ได้กินน้องเมื่อไหร่แล้วจะรู้ว่าตัวเองเข้าใจผิด
    #127
    0
  25. #126 Narisara Nokkeaw (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 22:12
    ได้กินน้องเมื่อไหร่แล้วจะรู้ว่าตัวเองเข้าใจผิด
    #126
    0