ทัณฑ์สวาทจอมทมิฬ - ลำดับ 2 ซีรีส์ชุดทัณฑ์พิศวาส

ตอนที่ 50 : บทที่ 11 (2) อัพเพิ่มมมมมมมมมมมม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,585
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 78 ครั้ง
    21 พ.ย. 60


การแกล้งทำเหมือนรักใครสักคนทั้งๆ ที่ไม่ได้รักเป็นเรื่องยาก แต่สิ่งที่ยากกว่าคือการแกล้งทำเหมือน 'ไม่รัก' ทั้งๆ ที่รู้ดีว่า 'รัก' เต็มหัวใจ...


ฝากนิยายเรื่องใหม่แล้วจ้า

ไปที่หน้านิยายคลิกที่รูปนะคะ ขอเวลาปั่นตุนแป๊บเดี๋ยวมาอัพนะ

รุงเทพมหานคร เมืองที่เต็มไปด้วยแสงสีและความวุ่นวาย...

แสงสว่างยามบ่ายลอดเข้ามาทางหน้าต่าง ทำให้ภายในห้องเล็กๆ สว่างจ้าจนแสบตา ทว่าสายลมที่พัดเข้ามาพร้อมแสงเจิดจ้าก็ช่วยคลายความร้อนอบอ้าวของอากาศเมืองไทยได้ด้วยเช่นกัน

พวงชมพูนอนนิ่งบนเตียง ทอดสายตามองเพดานซึ่งดูสะอาดกว่าผนังรอบด้านอย่างเหม่อลอย ห้องเช่าแห่งนี้ค่อนข้างคับแคบ เดินไม่กี่ก้าวก็ถึงผนังอีกด้าน เฟอร์นิเจอร์อย่างเดียวที่มีให้คือเตียงพร้อมฟูกนอนขนาดสามฟุตครึ่ง ทว่าไม่ใช่ความซอมซ่อมอซอของห้องเล็กๆ แห่งนี้ที่ทำให้เธอต้องถอนหายใจออกมาเบาๆ ราวกับคนสิ้นไร้เรี่ยวแรง

                เพราะออกจากงานกลางคันมาสองครั้งทำให้เธอกลายเป็นคนที่ไม่มีประสบการณ์การทำงาน ซึ่งหลังจากเรียนจบมาก็เกือบสองปีแล้วที่เธอไม่ได้ทำงาน เมื่อบวกกับเศรษฐกิจที่ย่ำแย่ทำให้ตอนนี้เธอยังหางานไม่ได้ เงินเก็บที่มีก็ร่อยหรอ ส่วนเงินที่นิคาซิโอโอนให้เป็นค่าจ้างบ้าๆ นั่น เธอก็โอนคืนไปแล้วตั้งแต่อาทิตย์ก่อน เขาอาจจะทำให้เธอเจ็บปวดได้ แต่เขาไม่มีทางเหยียบย่ำเกียร์ต ทำลายศักดิ์ศรีของเธอได้เป็นอันขาด แต่เพราะเธอไม่มีเลขบัญชีของนิคาซิโอเธอถึงได้คืนเงินไปที่บัญชีของโมอานาแทน

หญิงสาวถอยหายใจออกมาอีกครั้งก่อนจะ พลิกกายซุกหน้าลงกับหมอนรู้สึกก้ำกึ่งอยู่ระหว่างทดท้อกับสิ้นหวัง

ขณะที่ปล่อยความทรงจำในอดีตไหลบ่าเข้ามาในความทรงจำ...

“พิ้งค์ อย่าโกรธคุณแม่เลยนะ”

เสียงที่เต็มไปด้วยความเห็นใจ ห่วงใย และความรู้สึกผิดดังขึ้นพร้อมกับมือที่แตะลงมาที่ไหล่ข้างหนึ่งของเธอ พวงชมพูสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะหันกลับไปมองเจ้าของเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใยนั้น ก่อนจะตอบอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงทดท้อ ทว่าไม่ท้อถอย

            “ฉันไม่ได้โกรธท่านเลยโมอา ฉันแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมท่านถึงได้เกลียดฉันขนาดนี้”

            “ท่านไม่ได้เกลียดเธอหรอก”

            “ขอบใจนะโมอา แต่ไม่ต้องโกหกให้ฉันสบายใจหรอก แต่ไม่ต้องหวงนะฉันไม่ท้อง่ายๆ แน่นอน”

            พวงชมพูพยายามพูดให้อีกฝ่ายสบายใจ แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้สนใจประโยคท้ายของเธอเลยสักนิด

            “ฉันเปล่าโกหกนะ ท่านไม่ได้เกลียดเธอจริงๆ ท่านแค่รักฉันมากเกินไปเท่านั้นท่านเลยทำทุกอย่างเพื่อให้เธอเลิกกับพี่นิค ฉันขอโทษนะ ขอโทษจริงๆ”

            “หมายความว่ายังไง ฉันไม่เข้าใจ ท่านรักเธอแล้วเกี่ยวอะไรกับการที่ท่านอยากให้ฉันเลิกกับพี่นิคด้วยล่ะ” พวงชมพูมองสบเข้าไปในนัยน์ตาสีน้ำตาลทองของอีกฝ่ายด้วยความงุนงง

            “ก็เพราะว่า...ก็เพราะ...ฮึก...ฮื่อ” เสียงของโมอานาสั่นเครือ นัยน์ตาสีน้ำตาทองคลอไปด้วยหยาดน้ำ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ แต่สุดท้ายโมอานาก็ปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น

            “เป็นอะไรโมอา ร้องไห้ทำไม” พวงชมพูร้องออกมาอย่างตกใจ ก่อนจะเป็นฝ่ายดึงร่างของเพื่อนรักเข้ามากอดปลอบทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้เป็นโมอานาที่กำลังปลอบเธออยู่

            “ฮื้อๆ ๆ พิ้งค์ ฉะ...ฉันท้อง”

            “ท้อง! ท้องกับใคร” พวงชมพูย่นคิ้วไม่เข้าใจกับบทสนทนาที่ดูเหมือนไม่ใช่เรื่องเดียวกันของอีกฝ่าย

            “ฉะ...ฉัน ฮื่อ”

            หน้าของพวงชมพูซีดเผือด แม้อีกฝ่ายจะพูดออกมาไม่จบ

“เธอท้องกับพี่นิคงั้นเหรอ” พวงชมพูดันร่างของอีกฝ่ายออกห่าง จ้องสบเข้าไปในนัยน์ตาสีน้ำตาลทองแล้วพูดขึ้น

พูดจบหญิงสาวก็กัดริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นระรัว ความขลาดกลัวฟุ้งอยู่ในอกข้างซ้าย ระหว่างที่รอให้โมอานาตอบกลับมา

“...” โมอานาไม่ได้ตอบมาเป็นคำพูดแต่ใบหน้าที่พยักหงึกหงักแทนคำตอบได้เป็นอย่างดี

“แต่เธอกับพี่นิคเป็นพี่น้องกันนี่” เสียงของพวงชมพูแหบสั่นและแทบไม่ออกมาจากลำคอในตอนที่พูดในสิ่งที่แม้แต่ตัวเองก็ไม่อยากจะเชื่อออกไป

            “ไม่ใช่พี่น้องจริงๆ หรอก ฉันก็แค่ลูกของแม่นมที่คุณแม่รับเลี้ยงเท่านั้น ไม่ได้เกี่ยวข้องกับพี่นิคทั้งทางกฎหมายหรือทางสายเลือด”

                แม้ไม่ได้ตอบรับมาตรงๆ ทว่าคำตอบของโมอานาก็เหมือนน้ำเย็นจัดที่ราดรดลงบนหัวก่อนจะไหลอาบไปทั่วทั้งตัว มันทำให้ร่างของเธอชาวาบ ความจุกเสียดและความเจ็บแปลบแล่นไปทั่วอกด้านซ้ายอย่างไร้ความปราณี

               “ฉันไม่เข้าใจ มันคืออะไร เกิดขึ้นได้ยังไง แล้วทำไม”

            “ฉันรักพี่นิคพิ้งค์ ฉันขอโทษ ฉันยอมทุกอย่างไม่ว่าจะถูกต้องหรือไม่ถูกต้อง ฉันยอมโง่ แค่ได้อยู่ข้างกายเขา แค่ได้รักเขาอยู่ใกล้ๆ ได้ดูแลเขา อะไรฉันก็ยอมทุกอย่าง แล้วพอเขาต้องการฉันก็ขัดเขาไม่ได้”

            “แล้วพี่นิคเขาทำแบบนี้ได้ยังไง เขามีเธออยู่แล้วเขามาคบกันฉันทำไม”

            “เขาไม่รู้หรอกว่าฉันรักเขา มันเป็นรักแค่เพียงฝ่ายเดียว”

            “แล้วทำไมเธอไม่บอกฉันให้เร็วกว่านี้ ถ้าเธอบอกว่าเธอรู้สึกยังไง ฉันคงไม่รักเขา”

            “เพราะฉันไม่รู้ว่าเธอกับพี่นิคจะรักกันน่ะสิ กว่าจะรู้เธอกับเขาก็คบกันแล้ว แล้วเธอก็เป็นเพื่อนฉันนะพิ้งค์ ฉันรักเธอ แล้วพี่นิคก็รักเธอมาก ฉันอยากเห็นเธอกับเขามีความสุข ส่วนฉันมันก็แค่คนที่แอบรัก ฉันเลยคิดจะตัดใจ แต่มันก็เกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นมาเสียก่อน”

            “วันนั้นงั้นเหรอ วันที่เธอออกมาจากห้องทำงานของพี่นิค” พวงชมพูนึกถึงสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย ผมยุ่งเหยิง และท่าทางรีบร้อน ไม่ยอมสบตา และอาการร้อนรนของโมอานาเมื่อเกือบสองเดือนก่อนตอนที่ออกมาจากห้องทำงานของนิคาซิโอ

            “อือ...ฮึก”

คำตอบรับสั้นๆ ด้วยสั่นเครือและเจือสะอื้นบาดหัวใจของพวงชมพูจนย่อยยับ

            “แล้วทำไมเธอไม่บอกฉันตั้งแต่ตอนนั้น ฉันจะได้ไม่ถลำลึกแบบนี้” แม้จะพูดออกไปอย่างนั้นแต่พวงชมพูก็ไม่มันใจเอาเสียเลยหากได้รู้ก่อนหน้านี้หนึ่งเดือนเธอจะรักนิคาซิโอได้น้อยกว่านี้ไหม

                “ฉันไม่คิดว่ามันจะเกิดเรื่องแบบนี้อีกไง คิดว่าแค่ครั้งเดียวเอง ให้มันจบๆ ไป”

            “แล้วเธอจะทำยังไง บอกพี่นิคหรือยัง” พวงชมพูว่าพลางหลุบตาลงหน้าท้องที่ยังแบนราบที่ยังมองไม่ออกว่ามีสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่แสนบริสุทธิ์กำลังเติบโตอยู่ในนั้นด้วยแววตารวดร้าว

            “พี่นิคยังไม่รู้เรื่องที่ฉันท้องหรอก ฉันตั้งใจจะขอคุณแม่ไปอยู่อเมริกา แล้วก็จะเลี้ยงลูกอยู่ที่นั้น แต่คุณแม่ท่านไม่ยอม ฉันเลยคิดว่าให้เธอรู้จากปากของฉันดีกว่ารู้จากปากของท่าน”

            “ถูกของท่านนะ มันไม่ใช่ความผิดของเธอคนเดียวเสียหน่อย ในเมื่อทำผิดร่วมกัน ก็ต้องรับผิดชอบร่วมกันสิ” มันเจ็บมากที่ต้องมาพูดในสิ่งที่ไม่อยากพูดแบบนี้ แต่เธอก็ยังเก็บกดความรู้สึกของตัวเองเอาไว้ แล้วพูดในสิ่งที่คิดว่าถูกต้องที่สุดออกไป

            “แล้วเราจะอยู่กันยังไงล่ะพิ้งค์ จะให้ฉันทนเห็นเธอกับพี่นิครักกัน แต่งงานกัน มีลูกด้วยกันงั้นเหรอ ฉันทนไม่ได้หรอกพิ้งค์”

            “เธอไม่ต้องทนอะไรทั้งนั้นโมอา ฉันจะไปเอง” แม้ว่าเสียงที่หลุดออกมาจะเต็มไปด้วยความเศร้า และสั่นเครือเพราะเจ้าตัวพยายามกลั้นเสียงสะอื้นไว้ ทว่ามันกลับมีความเด็ดเดี่ยวเผยออกมาอย่างชัดเจน

            “แต่เธอกับพี่นิครักกัน ฉันมันก็แค่ส่วนเกิน ฉันจะเป็นคนไปเอง”

            พวงชมพูยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้า หญิงสาวเงยหน้าขึ้นพลางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามข่มกลั้นหยาดน้ำที่กำลังเอ่อขึ้นมาอีกเอาไว้ ก่อนจะมองสบเข้าไปในนัยน์ตาสีน้ำตาลทองของเพื่อนรัก นัยน์ตาเศร้าโศกเศร้าแปรเปลี่ยนเป็นเด็ดเดี่ยวพอๆ กับน้ำเสียงที่เธอใช้พูดออกมา

“แต่เขาต้องรับผิดชอบลูกในท้องของเธอสิ เขาก็ผิดเหมือนกัน”

            “แต่...ว่า...”

            “ไม่มีแต่ ฉันตัดสินใจแล้ว เธอเป็นเพื่อนฉันนะโมอา แล้วเธอก็ช่วยฉันมามาก แค่นี้ฉันทำเพื่อเธอ...” พวงชมพูหลุบตามองหน้าท้องของอีกฝ่ายอีกครั้ง ก่อนจะพูดต่อ “...กับหลานได้

                “แต่พี่นิครักเธอ ยังไงเขาก็จะไปตามเธอกลับมาอยู่ดี”

            “เรื่องนั้นเดี๋ยวฉันจัดการเอง”


มี E-book ค่ะ

แต่อีบุ๊คของ สนพ ช้ามาก แงๆ เขาก็อยากให้ออกเร็วๆ 

รอหน่อยนะคะ

ระหว่างรอสามารถซื้ออีบุ๊คเรื่องอื่นอ่านก่อนได้น้าาาา

สนุกทุกเรื่องเลย (ฮา สปอย)


ต่อ

            พอเธอพูดออกไปอย่างนั้นเธอก็ตัดสินใจเขียนจดหมายทิ้งไว้ให้เขาฉบับหนึ่ง บอกว่าเธอไม่เคยรักเขาเลย เธออยากได้เงินของเขาเท่านั้น เธอยอมรับเช็คที่จ้างให้เธอออกจากชีวิตของนิคาซิโอมา แต่ไม่เคยคิดจะใช้ แต่ด้วยเหตุผลจำเป็นเธอจึงต้องเอาเช็คไปขึ้นเงิน

                ใช่ทำถูกแล้วพวงชมพู

หญิงสาวกระซิบบอกตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นตอนนั้น ตอนที่เธอกับนิคาซิโอคบหากันแบบคนรักหรือเป็นตอนนี้ที่เธอกับเขาเกินเลยกันโดยไร้ความรู้สึกทางใจ เธอก็เชื่อว่าตัวเองตัดสินใจไม่ผิดที่จากมา เพราะไม่ว่านิคาซิโอจะรักโมอานาหรือไม่ และมีเรื่องผิดพลาดอะไรที่ทำให้พวกเขามีสัมพันธ์ทางกายกัน แต่เธอก็ทำร้ายเด็กบริสุทธิ์ที่ไม่มีส่วนรู้เห็นถึงความมืดดำของผู้ใหญ่ไม่ลง

และนี่คือเหตุผลที่ทำให้เธอคิดว่าถึงจะไม่ได้คืนเงินให้นิคาซิโอโดยตรง แต่ไม่ว่าจะคืนให้นิคาซิโอหรือโมอานาบทสรุปมันก็คงไม่ต่างกัน

เธอไม่รู้ว่าต่อจากนั้นนิคาซิโอกับโมอานาเป็นอย่างไรต่อไป เธอพยายามไม่ติดตามข่าวคราว พยายามคิดเพียงแค่ว่าเธอได้ทำทุกอย่างที่ตัวเองคิดว่ามันถูกต้องไปหมดแล้ว

                พวงชมพูสูดหายใจเข้าลึก กัดริมฝีปากจนเจ็บ กระพริบตาถี่ๆ เพื่อไล่หยาดน้ำที่คลออยู่ตรงขอบตาออกไป

                ทว่าการรักเกียรติป้องปกศักดิ์ศรีโดยการโอนเงินคืนให้กับนิคาซิโอก็ทำให้เธอแทบอดตายอยู่ตอนนี้ เพราะเธอถูกนิคาซิโอจับตัวไปก่อนจะทำงานครบเดือน เธอจึงไม่ได้รับเงินเดือน อีกทั้งบ้านที่ค้างค่าเช่ามาสองเดือนพอบวกกับเวลาที่ถูกจับตัวไปก็สามเดือนกว่า ทำให้เจ้าของบ้านขนของเธอออกจากบ้านหมด และเงินก้อนสุดท้ายที่เหลือติดบัญชีก็ถูกใช้ในการซื้อเสื้อผ้า ข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็น เช่าห้องพักถูกๆ ไว้ซุกหัวนอน กับค่ากินอยู่ตลอดสองอาทิตย์มานี่ก็แทบจะไม่มีเหลือแล้ว

ครอบครัวของเธอถึงไม่ได้ร่ำรวยมหาศาลเหมือนตระกูลวาเลนติโน แต่ก็ถือได้ว่ามีอันจะกิน เธอได้เรียนที่ดีๆ มีคนรับใช้ มีบ้านหลังใหญ่อยู่ ได้ไปเรียนต่อไฮสกลู และปริญญาตรีที่ต่างประเทศ ทว่าการติดการพนันของน้าชายกลับทำให้ครอบครัวของเธอตกต่ำลงเรื่อยๆ เงินทอง ทรัพย์สิน แม้แต่บ้านที่อยู่มาตั้งแต่เกิดก็ถูกขายเพื่อเอาเงินไปใช้หนี้ จนเธอกับยายต้องออกมาเช่าบ้านหลังเล็กๆ อยู่ แต่ถึงอย่างนั้นชีวิตของเธอไม่เคยตกต่ำขนาดนี้เลย

และไม่รู้เพราะว่ามีโอกาสได้ไปเรียนต่อต่างประเทศหรือเปล่าทำให้เธอไม่มีเพื่อนแบบนี้ เพื่อนสมัยประถมหรือมัธยมต้นก็ไม่ได้ติดต่อกันนานมาก แต่ละคนก็เปลี่ยนเบอร์กันไปหมดแล้ว ส่วนเพื่อนมหาวิทยาลัยเพราะต้องเรียนไปด้วยทำงานไปด้วย จึงมีเพียงโมอานาที่ช่วยหางานให้ แถมให้พักอยู่ด้วยเท่านั้นที่เธอสนิทสนมด้วย

แต่อย่างน้อยการต้องมานั่งกังวลกับความอดอยาก กังวลกับการจะไม่มีที่ซุกหัวนอนก็ทำให้เธอไม่มีเวลามาจมปลักกับความเจ็บปวดที่เกิดซ้ำๆ จากผู้ชายเพียงคนเดียว

พวงชมพูพ่นลมหายใจออกมาอีกครั้ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาเช็คเมล์อีกครั้ง รอยยิ้มอย่างยินดีเผยขึ้นบนดวงหน้าหวานเมื่อมีเมล์จากโรงแรมแห่งหนึ่งเรียกให้เธอไปสัมภาษณ์ในวันพรุ่งนี้

หญิงสาวยันกายลุกจากที่นอนพยายามทำตัวให้กระตือรือร้นระหว่างที่เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ

เมื่อวานตอนที่เธอเดินไปหาอะไรกินที่ร้านใกล้ๆ เธอเห็นโบรชัวร์รับสมัครพนักงานเสิร์ฟของร้านอาหารกึ่งผับแห่งหนึ่ง ซึ่งร้านก็อยู่ไม่ไกลจากที่พักของเธอมากนัก เมื่อวานเธอจึงเดินไปสมัครงานไว้ และแม้ว่าจะมีโรงแรมเรียกไปสัมภาษณ์งานแล้วแต่ก็ใช่ว่าจะได้งานเลย และถึงจะได้งานแต่กว่าจะได้เงินเดือนก็เป็นตอนสิ้นเดือนอยู่ดี ด้วยเงินที่มีติดตัวอยู่ตอนนี้เธอไม่มีทางอยู่รอดได้จนถึงตอนนั้นแน่

ซึ่งงานในร้านอาหารแห่งนั้นได้เงินเป็นรายวัน และถึงแม้จะดูต่ำต้อยในสายตาของคนทั่วไป แต่อย่างน้อยอาชีพสุจริตที่ไม่ทำให้ใครเดือดร้อนนี้ก็จะทำให้เธอไม่ต้องอดตาย

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 78 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

770 ความคิดเห็น

  1. #758 ภาวนา ยะถาเทศ (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 13:30
    น่าสงสารอ่ะ
    #758
    0
  2. #740 Pandapompom (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 00:35
    อีบุ๊คมาเร็วๆนะจ๊ะ
    #740
    0
  3. #739 dokao (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 22:01
    เศร้าดีแท้
    #739
    0
  4. #738 633693 (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 21:53
    โง่ทั้งคู่//ไร์ทเอาความฉลาดแบบแซบๆยัดลงไปหน่อยเร็ว //นังโมนี่แหลเก่งมาก ตลบหลังนางซักทีเถอะ
    #738
    0
  5. #737 0819278358 (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 21:13
    สงสารนาง รอค่ะ สู้ๆ
    #737
    0
  6. #736 ตะวัน (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 21:06
    นางเอกหูเบาพระเอกก็ไม่ฉลาดเลย แต่ก็อดสงสารนางเอกไม่ได้และดีหน่อยที่นางเอกรักเกียรติตัวเอง
    #736
    0
  7. #735 khomkiew (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 20:14
    สงสารวะ
    #735
    0
  8. #734 pookpook502 (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 20:04
    สงสารนางเอก
    #734
    0
  9. #732 Bellbow (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 02:38
    นางเอกก็น้ำเน่า. สมควรแล้วแทนที่จะถามเคยมีไหมที่นางเอกหรือพระเอกไม่น้ำเน่าเป็นควายเชื่อคนง่ายๆหรือนิยายเนื้อเรื่องต้องแบบนี้
    #732
    0
  10. #731 Irish66 (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 21:44

    พวกฟังเค้าเล่าว่าแล้วก็เชื่อไปหมด มีปัญหากับใครก็ถามกับคนๆนั้นไปเลย จริงไม่จริงจะได้รู้กันชัดๆ ถ้าจะจบก็จบแบบเรื่องจริงไม่ต้องมีใครมาสร้างเรื่องหลอก

    #731
    0
  11. #730 0819278358 (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 21:37
    รอค่ะ สู้ๆ
    #730
    0
  12. #729 Blueshibears (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 21:16
    รออีบุ๊คนะค้า ฮือออ เราจะรอต่อปายย
    #729
    0
  13. #728 pookpook502 (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 20:54
    สงสารพิ้งมากๆ
    #728
    0
  14. #727 yopa (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 17:25
    เหยียบย่ำเกียร์ต=เกียรติ
    แต่ไม่ต้องหวงนะ=ไม่ต้องห่วง
    #727
    0
  15. #726 ศรีจำปา (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 17:21
    ทำไมคนเราเชื่อคนอื่นได้ โดยที่ไม่ถามอีกฝ่าย
    #726
    0