ทัณฑ์สวาทจอมทมิฬ - ลำดับ 2 ซีรีส์ชุดทัณฑ์พิศวาส

ตอนที่ 46 : บทที่ 10 (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,525
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    9 พ.ย. 60

      


          รังโกถอดถอยหายใจขณะที่สายตาจับจ้องไปที่ร่างสูงของผู้เป็นนายที่นั่งตรงโซฟาหนังสีน้ำตาลเข้ม ที่เดิมที่ผู้เป็นนายนั่งอยู่เมื่อเช้า ในมือหนามีแก้วแอลกอฮอล์อยู่เหมือนเมื่อเช้าไม่มีผิด ถ้าจะผิดก็คงเป็นรูปทรงแก้วและสีน้ำที่บรรจุอยู่ในนั้น เพราะตอนนี้น้ำที่อยู่ในแก้วมันเป็นวิสกี้สีอำพันไม่ใช่ไวน์สีทับทิม

เมื่อเช้าก็ดื่มไปจนเมาหนัก ตื่นขึ้นมาก็ยังมานั่งดื่มต่ออีก มันต้องเป็นแบบนี้ไปนานอีกเท่าไรกันู้ช่วยหนุ่มคิดพลางสาวเท้าเดินเข้าไปใกล้ร่างสูงบึกบึนของผู้เป็นนาย

“ดื่มด้วยกันไหม”

แต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไรออกไป คนเป็นนายก็พูดขึ้นก่อนทั้งๆ ที่ไม่ได้หันมามองเขาด้วยซ้ำ

“ไปตามคุณพิ้งค์กลับมาเถอะครับ” ฟรังโกเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม พูดจบเขาอาจจะถูกไล่ตะเพิด หรือไม่แก้วในมือของผู้เป็นนายอาจจะพุ่งมาที่หัวของเขาก็เป็นได้ แต่ถึงยังไงเขาก็ต้องพูดในสิ่งที่คิดออกไป

“ตามกลับมาทำไม” นิคาซิโอตวัดตาขุ่นเคืองขึ้นจากแก้วในมือเพื่อมองใบหน้าของเคร่งเครียดจริงจังของฟรังโก

“ผมพูดตรงๆ เลยนะครับ ตอนนี้สภาพของนายดูไม่ได้เลย มันยิ่งกว่าครั้งที่แล้วที่เธอทิ้งนายด้วยซ้ำ”

“ฉันไม่เป็นไร”

“แต่ที่ผมเห็นมันไม่เป็นอย่างนั้นนะครับ นายน่าจะเชื่อผมตั้งแต่แรกว่าไม่ควรพาเธอกลับมาที่ไร่นี่”

“ใช่ ฉันควรเชื่อนาย แต่จะทำอะไรได้อีกในเมื่อมันกลับไปแก้ไขไม่ได้แล้ว” นิคาซิโอพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยไร้ความรู้สึก ทว่าหัวใจของเขากลับไม่เฉยชาอย่างเสียงที่เขาพูดออกไป

“มีสิครับ ในเมื่อเธอไม่อยู่แล้วนายไม่มีความสุข ก็ไปตามเธอกลับมาเถอะครับ”

“เดี๋ยวฉันก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้”

“ผมก็หวังว่ามันจะเป็นอย่างนั้นครับ แต่จากที่เห็นมันไม่มีท่าทีจะเป็นอย่างนั้นได้เลย”

“มันเพิ่งผ่านมาไม่นานเอง” นิคาซิโอก็เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง

“แต่...”

“จะไปไหนก็ไปเถอะ ฉันอยากอยู่คนเดียว” ฟรังโกพูดขึ้นได้แค่คำเดียวนิคาซิโอก็ออกปากไล่ด้วยน้ำเสียงที่ห้วนขึ้น เอายกแก้วในมือขึ้นเทน้ำอำพันลงคอจนหมดแก้วในคราวเดียวเพื่อดับความรู้สึกขัดแย้งที่ก่อตัวขึ้นมาในใจ

ใช่! ใจหนึ่งเขาก็อยากจะทำตามที่ฟรังโกพูด แต่อีกใจหนึ่งมันกลับแย้งขึ้นว่าหากเขาทำอย่างนั้นเขาก็อาจจะเจ็บกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็เป็นได้   

 

มอานามองถาดอาหารในมือก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา เพราะกลับมาจากการช็อปปิ้งแล้วเห็นว่านิคาซิโอกำลังนั่งดื่มอยู่ในห้องทำงาน และเพราะรู้ว่าชายหนุ่มยังไม่ได้กินข้าวเย็น เธอจึงลงไปทำอาหารด้วยตัวเอง เป็นเมนูที่สามารถกินไปพร้อมกับดื่มไปได้

หญิงสาวกำลังจะก้าวเข้าไปในห้องทำงานที่ประตูถูกเปิดทิ้งไว้ ทว่าน้ำเสียงเคร่งขรึมของฟรังโกก็ทำให้ทำให้เธอชะงักฝีเท้าทันควัน

“ไปตามคุณพิ้งค์กลับมาเถอะครับ” 

พอตั้งสติได้โมอานาถอยหลังก้าวหนึ่ง ก่อนจะขยับกายใช้ผนังบังร่างของเธอไว้เพื่อไม่ให้คนในห้องเห็นว่าตนยืนอยู่ตรงนี้

หายไปเกือบสองปี ทำไมถึงคิดจะมาตามตอนนี้นะ!

โมอานากัดริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นระรัว ความขลาดกลัวฟุ้งอยู่ในอกข้างซ้าย ระหว่างที่รอให้นิคาซิโอตอบคำถามของฟรังโก

“ตามกลับมาทำไม”

แล้วคำตอบที่ดังเข้ามาในโสตประสาทก็ทำให้หญิงสาวค่อยผ่อนลมหายใจที่กลั้นเอาไว้ออกมา

“ผมพูดตรงๆ เลยนะครับ ตอนนี้สภาพของนายดูไม่ได้เลย มันยิ่งกว่าครั้งที่แล้วที่เธอทิ้งนายด้วยซ้ำ”

“ฉันไม่เป็นไร”

“แต่ที่ผมเห็นมันไม่เป็นอย่างนั้นนะครับ นายน่าจะเชื่อผมตั้งแต่แรกว่าไม่ควรพาเธอกลับมาที่ไร่นี่”

อะไรนะ!? นี่ใช่ไหมเหตุผลที่ทำให้ท่าทางทั้งนิคาซิโอ ฟรานเชสโก และฟรังโกมีท่าทางแปลกๆ  

“ใช่ ฉันควรเชื่อนาย แต่จะทำอะไรได้อีกในเมื่อมันกลับไปแก้ไขไม่ได้แล้ว”

“มีสิครับ ในเมื่อเธอไม่อยู่แล้วนายไม่มีความสุข ก็ไปตามเธอกลับมาเถอะครับ”

“เดี๋ยวฉันก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้”

มือที่ถือถาดอาหารสั่นระริกและแทบไร้เรี่ยวแรงจะถือมันไว้ในมือ แม้ว่าคำตอบของนิคาซิโอทุกถ้อยทุกคำจะเป็นไปอย่างที่เธอต้องการแต่มันก็อดหวาดหวั่นไม่ได้อยู่ดี

“ผมก็หวังว่ามันจะเป็นอย่างนั้นครับ แต่จากที่เห็นมันไม่มีท่าทีจะเป็นอย่างนั้นได้เลย”

พวกเขายังไม่รู้ใช่ไหม คำถามนี้ผุดขึ้นมาในใจซ้ำๆ สะท้อนก้องไปก้องมาราวกับเทปสะดุด ยิ่งฟังหัวใจของเธอก็ยิ่งร้อนรุ่มขึ้นเรื่อยๆ เหมือนมีกองไฟสุมอยู่ในนั้นและมันกำลังลุกโชนขึ้นเรื่อยๆ

“มันเพิ่งผ่านมาไม่นานเอง”  

เสียงของนิคาซิโอที่เงียบไปครู่หนึ่งดังขึ้นมาอีกครั้ง

“แต่...”

“จะไปไหนก็ไปเถอะ ฉันอยากอยู่คนเดียว”

ประโยคที่ได้ยินทำให้โมอานาต้องรีบสาวเท้าเดินห่างออกจากประตูห้องทำงาน แล้วหลบไปซ่อนตัวอยู่ในห้องอีกห้องหนึ่ง หญิงสาวพิงหลังกับประตูที่ดันให้ปิดลงอย่างเหนื่อยล้า ร่างกายของเธอสั่นระริก ความหวาดกลัวยังคุฟุ้งอยู่ในอกถึงแม้ว่าจะไม่ได้ยินบทสนทนาพวกนั้นแล้ว

โมอานาค่อยๆ รูดตัวลงนั่งก่อนจะวางถาดในมือลงบนพื้นก่อนที่จะถือมันต่อไม่ไหวแล้วทำมันหล่นกระจายบนพื้น

เธอเคยคิดว่าสักวันหนึ่งนิคาซิโอจะเห็นว่ามีแค่เธอคนเดียวที่ยืนอยู่ข้างๆ เขา ไม่ว่าจะเป็นยามที่เขาต้องทุกข์ใจ สุข หรือโศกเศร้า เธอคาดหวังว่าเขาจะหันกลับมามองเธอบ้าง มองเห็นว่าเธอเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อเขาและอยู่เคียงข้างเขาตลอดไป แต่เมื่อเธอพาพวงชมพูเข้ามาที่ไร่แห่งนี้ ความหวังของเธอมันก็พังทลายย่อยยับไม่เหลือชิ้นดี เธอพยายามตัดใจจากเขาแต่ไม่ว่ายังไงก็ทำไม่ได้ และยิ่งได้เห็นพวงชมพูกับนิคาซิโอรักกันมากเท่าไรเธอก็ยิ่งเจ็บ ยิ่งทรมานมากขึ้นเท่านั้น

และเธอมันก็เป็นมนุษย์ที่มีเลือดเนื้อ มีความเห็นแก่ได้เห็นแก่ตัว เธออดคิดไม่ได้ว่าหากไม่มีพวงชมพู และหากว่าเธอได้อยู่ข้างๆ เขา คอยปลอบใจตอนที่นิคาซิโอเจ็บปวดจากการถูกคนที่รักทรยศหักหลังเขาอาจจะรักเธอขึ้นบ้างก็ได้ ทว่าความหวังของเธอก็กำลังจะถูกทำลายอีกครั้งด้วยผู้หญิงคนเดิม

จากที่ได้ยินทำให้เธอรู้ว่านิคาซิโอยังไม่รู้เรื่องที่เธอทำไว้ในอดีต และก่อนที่เขาจะรู้ ก่อนที่เขาจะเกลียด เธอต้องทำอะไรสักอย่าง

โมอานายืนนิ่งอย่างยอมจำนนต่อหนทางที่ถูกบีบบังคับให้เลือก เธอรู้ว่าหากเลือกทางนี้ผลที่ออกมาอาจไม่เป็นอย่างที่เธอคิด นิคาซิโออาจจะพาตัวเองเหินห่างออกไป แต่ถ้าหากพวงชมพูกลับมาเธอก็คงทนอยู่ในที่ตรงนี้ไม่ได้ หรือถ้าหากนิคาซิโอรู้ความจริงเขาอาจจะไล่เธอไปจากที่นี่ก็ได้ แบบนั้นเธอยิ่งทนไม่ได้มากกว่า

ในเมื่อท้ายที่สุดแล้วอาจจะมีแค่บทสรุปที่เจ็บปวดไม่ต่างกัน เธอก็ขอเลือกบทสรุปที่จะทำให้เธอยังได้อยู่ข้างๆ เขา ได้คอยดูแล คอยห่วงใยเขาอยู่ใกล้ๆ และรออย่างอดทนด้วยความหวังว่าเขาจะรักเธอได้สักวันแม้ความหวังจะริบหรี่เต็มทนก็ตาม


ขอโทษนะคะที่วันนี้มาช้า

ใกล้หมดตอนอัพแล้วนะ ช่วงนี้อาจมาวันเว้นวันจ้า

อย่าลืมแอดแฟนเรื่องใหม่รอไว้นะ

คาดว่าน่าจะได้อ่านไม่เกินสิ้นเดือนนี้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

770 ความคิดเห็น

  1. #770 18233001 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 08:41
    หล่อนไม่ธรรมดาจริงๆ
    #770
    0
  2. #691 ภาวนา ยะถาเทศ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 12:57
    เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด น่ารังเกียจที่สุดเลยยัยโมอา ฟรานเชสโกต้องรู้เรื่องนี้แล้วคงหลงรักยัยนี่เลยยอมทำชั่วตามแผนยัยนี่แน่ๆ พระเอกก็โง่ต่อไป เหอๆ
    #691
    0
  3. #690 ภาวนา ยะถาเทศ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 12:56
    เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด น่ารังเกียจที่สุดเลยยัยโมอา ฟรานเชสโกต้องรู้เรื่องนี้แล้วคงหลงรักยัยนี่เลยยอมทำชั่วตามแผนยัยนี่แน่ๆ พระเอกก็โง่ต่อไป เหอๆ
    #690
    0
  4. #687 Cheeryblue (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 10:54
    นั่นไง ยัยนี่ตัวร้ายจริงๆด้วย เสี้ยมให้พิงค์กับนิคเข้าใจผิด แหม่มันน่าจับตบ
    #687
    0
  5. #686 pookpook502 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 09:32
    เห็นแก่ตัวจัง
    #686
    0
  6. #685 0819278358 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 08:39
    นังโม อย่าทำอะไรโง่ๆนะ รอค่ะ สู้ๆ
    #685
    0
  7. #684 DalyZii (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 08:29
    ไม่รุ้จะสงสานคัยเลย หน่วง
    #684
    0
  8. #683 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 03:59
    กะแล้ว..นังนี่มันคิดเกินพี่..มันร้ายกาจ
    #683
    0
  9. #682 khomkiew (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 00:34
    เห็นแก่ตัวจังนะ
    #682
    0
  10. #681 PaPa Puii (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 00:10
    เอาแล้วๆนางโมนี่เอง
    #681
    0