ทัณฑ์สวาทจอมทมิฬ - ลำดับ 2 ซีรีส์ชุดทัณฑ์พิศวาส

ตอนที่ 45 : บทที่ 10 (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,949
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 74 ครั้ง
    7 พ.ย. 60

ร่วมพูดคุยกัน สอบถามนิยาย และเล่นเกมชิงของที่ระลึกได้ที่แฟนเพจ 'สุนิตย์ ดอกเหมย' นะคะ




ผลงานที่ได้ตีพิมพ์แล้ว (กดลิงค์ไปหน้านิยายที่รูปได้เลยค่ะ)

    

      

           


สงสว่างค่อยๆ คืบคลานเข้ามาครอบคลุมจนท้องฟ้าสีดำจนกลายเป็นสีส้มทอง แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าในฤดูใบไม้ร่วงลอดผ่านหน้าต่างกระจกเข้ามาในห้องทำงานในคฤหาสน์เก่าแก่ เผยให้เห็นวอลเปเปอร์สีดำมีลวดลายสีทองแบบตะวันตกดั้งเดิม กรอบรูปสีทองรมดำใส่ภาพเขียนปราสาททิวทัศน์ยุโรปโบราณ โคมไฟแชนเดอเลียร์ที่ไฟยังถูกเปิดไว้ โต๊ะทำงานสีไม้โอ๊กกับเก้าอี้ทำงานเข้าคู่กันตั้งอยู่มุมหนึ่งของห้อง และกลางห้องมีชุดโซฟาตัวยาวสีน้ำตาลเข้มและโต๊ะหินสีดำที่มีขวดไวน์เปล่าวางอยู่

แต่คนที่นั่งอยู่บนโซฟาที่บุด้วยหนังสีน้ำตาลเข้มกลับไม่สนใจแสงสว่างที่บ่งบอกว่าถึงเวลาที่ต้องเริ่มทำงานแล้วเลยสักนิด ร่างกายทุกสัดส่วนและสมองของเขาอ่อนล้าเกินกว่าจะมานั่งสนว่าควรทำอะไรในเวลาไหน

นิคาซิโอยกแก้วทรงสูงในมือขึ้นกรอกของเหลวสีทับทิมเข้าปาก มันคือไวน์จากล็อตที่กำลังจะถูกส่งออกไปยังประเทศต่างๆ ซึ่งก่อนส่งจะต้องมีการสุ่มชิม ซึ่งการชิมไวน์ ต้องดูทั้งสี กลิ่น และรสชาติ ซึ่งรสชาติไม่จำเป็นต้องชิมจนหมดขวดก็ได้ แต่นิคาซิโอกลับดื่มมันจะหมดทุกหยาดหยด

                นิคาซิโอหมุนแก้วไวน์ในมือไปมา ก่อนจะยกมันขึ้นจดริมฝีปากตั้งใจจะกระดกทีเดียวจนหมดแก้ว ทว่าเสียงที่ดังขึ้นจากคนที่เพิ่งเดินเข้ามาในนั่งเล่นสุดหรูก็ทำให้เขาต้องดึงแก้วออกห่างจากริมฝีปาก

“วันนี้นายจะเข้าไร่หรือเปล่าครับ” ฟรังโกที่อยู่ในชุดเสื้อลายสก็อตกับกางเกงยีนสีซีดพร้อมทำงานเอ่ยขึ้นเมื่อเดินออกมาจากห้องนอนของตัวเองภายในคฤหาสน์หลังใหญ่แล้วเจอกับผู้เป็นนายที่ยังนั่งอยู่จุดเดิม ในเสื้อผ้าชุดเดิมตั้งแต่เมื่อเย็นวาน

                “ไม่ล่ะ ฝากนายดูด้วยก็แล้วกัน” นิคาซิโอตอบคนสนิทเสียงอ้อแอ และยานคาง

ใช่! เขาเมา แน่ล่ะกินเหล้ามาทั้งคืนถ้าไม่เมาก็คงเป็นเรื่องแปลก ร่างกายกำลังประท้วงหาการพักผ่อนอย่างหนัก แล้วนั่นก็คือสิ่งที่เขาอยากให้เป็น เพราะดื่มเหล้าบ่อยทำให้เขาเป็นคนที่เมาค่อยข้างยาก ดังนั้นหลายวันที่ผ่านมาเขาจึงพยายามทำงานให้หนักและให้เหนื่อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วมานั่งดื่มต่อ เพื่อให้ตัวเองไม่รับรู้อะไรและหลับสนิททันทีที่หัวถึงหมอน เพราะถ้าไม่ทำอย่างนี้ในหัวของเขาก็จะเต็มไปด้วยภาพของพวงชมพู ภาพที่ทำให้หัวใจของเขาเจ็บปวด รวดร้าว ทรมานราวกับตายทั้งเป็น

“ได้ครับ” คำตอบไม่ได้ต่างจากที่คาดเอาไว้ทำให้ฟรังโกกลอกตาแล้วพ่นลมหายใจออกมา ซึ่งถ้าเป็นเวลาปกติ ตอนที่มีสติครบถ้วนเขาคงได้ถูกผู้เป็นนายขึงตาใส่แล้วด่าไปเรียบร้อยแล้ว

“ไปนอนเถอะครับ” ผู้ช่วยหนุ่มเอ่ยขึ้นอีกเพื่อดึงสายตาของผู้เป็นนายที่ทอดออกจากวิวนอกหน้าต่างที่เป็นกระจกใสแจ๋วไปไกล

                “อืม”

                นิคาซิโอตอบรับพร้อมกับละสายตาจากจุดสีเทาเล็กๆ ที่อยู่ไกลจนแทบมองไม่ออกว่ามันคืออะไร ทว่าเขากลับรู้ดีว่านั่นมันคือบ้านหินท้ายไร่ ก่อนจะลุกจากเก้าอี้

ฟรังโกรีบเข้าไปพยุงร่างซวนเซเอาไว้ก่อนจะพยุงพาเข้าไปในห้องนอน แล้วทันทีที่หัวถึงหมอนนิคาซิโอก็หลับสนิทไปแทบจะทันที ผู้ช่วยหนุ่มทอดมองร่างของผู้เป็นนายด้วยแววตาหนักใจ เพราะอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก และนิคาซิโอก็ปฏิบัติต่อเขาและฟรานเชสโกแบบเพื่อน แบบพี่น้องมากกว่าแบบเจ้านายลูกน้อง ความผูกพัน และความห่วงใยของเขาที่มีต่อเจ้านายคนนี้จึงมีมากกว่าเจ้านายลูกน้องธรรมดาๆ เขาทำทุกอย่างที่นิคาซิโอสั่งได้ ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจแม้ว่าเรื่องนั้นจะเป็นเรื่องที่ผิดกฎหมายหรือไม่ถูกต้องก็ตาม ทว่าเรื่องนี้เขากลับช่วยอะไรไม่ได้เลย สิ่งเดียวที่พอทำได้ก็คือรอให้วันเวลาที่เคลื่อนผ่านไปช่วยรักษาสภาพจิตใจที่ย่ำแย่ให้ดีขึ้นเท่านั้น

 

ลำคอที่แห้งผากจนรู้สึกแสบ หัวที่หนักหน่วงและปวดตุบๆ จนแทบจะระเบิดทำให้นิคาซิโอรู้สึกตัวตื่น ชายหนุ่มพลิกกายซุกหน้าลงกับหมอนนุ่ม อาการเมาค้างเพราะดื่มหนักทำให้เขาอยากจะนอนต่อ แต่ภาพของใครบางคนที่เขาควรลืมเธอไปเสียตั้งนานแล้วที่เข้ามาในห้วงความคิดก็ทำให้ชายหนุ่มต้องลืมตาขึ้นพร้อมกับผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ

แสงจากพระอาทิตย์กำลังถูกกลืนหายไปพร้อมๆ กับดวงอาทิตย์ที่กำลังลับหายเข้าไปหลังทิวเขาเหลือเพียงแสงสลัวขมุกขมัว ทำให้เขารู้ว่าตัวเองหลับไปนานทีเดียว แต่หลังจากที่นอนไม่หลับติดต่อกันมาหลายวันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกที่พอได้หลับจะหลับไปยาวขนาดนี้

ลืมเธอซะ เธอไม่สมควรได้ความรักจากนาย ชีวิตนายจะดีกว่านี้ถ้าไม่มีเธอ

ทั้งๆ ที่พยายามบอกตัวเองซ้ำๆ ทว่าหัวใจของเขากลับไม่เห็นด้วยกลับสิ่งที่สมองตัดสินใจทำลงไป

ความเยือกเย็นค่อยๆ เข้ามาห้อมล้อมหัวใจที่เคยแข็งแกร่งดังหินผา มันทำให้เขาสูญเสียความควบคุมตัวเองไปทั้งหมด เขาสับสน กังวล และอ่อนล้าจนไม่อยากทำอะไร และยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไรแทนที่อาการที่เขาเป็นจะหายไป หรือไม่ก็ทุเลาลงก็ยังดี แต่เปล่าเลย มันกลับยิ่งทวีรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เขารู้สึกราวกับชีวิตทั้งมืดมนและว่างเปล่า มันเป็นความรู้สึกเดียวกับที่เขาเคยสัมผัสมาแล้วครั้งหนึ่ง ตอนที่รู้ว่าพวงชมพูทิ้งเขาไปเพื่อเงิน ทว่าครั้งนี้ความรู้สึกนั้นมันกลับรุนแรงยิ่งกว่า

นานเท่าไรไม่รู้ที่เขานอนนิ่งไม่ขยับตัว ซึ่งการนอนเฉยๆ ก็ยิ่งทำให้ทุกความรู้สึกร้าวลึกในใจชัดเจนยิ่งขึ้นอีก...

นิคาซิโอกัดผันแน่นพยายามข่มความเจ็บร้าว ฝังมันให้ลึก ก่อนจะลุกจากที่นอนเมื่อรับรู้ว่าประโยชน์อะไรที่เขาจะทำตัวเป็นผู้ชายน่าสมเพชที่ผิดหวังจากความรัก

 ชายหนุ่มปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจากกาย พร้อมกับก้าวเท้าพาตัวเองไปยืนใต้ฝักบัวในห้องน้ำ เขาเอื้อมมือไปเปิดน้ำ แล้วเอาหัวพิงผนังไว้ คาดหวังว่าสายน้ำจะช่วยขจัดเธอออกไปจากหัวได้

นิคาซิโอเงยหน้าขึ้นรับสายน้ำ ไม่รู้ว่านานเท่าไรแล้วที่เขาปล่อยให้สายน้ำไหลรดเรือนร่างอยู่อย่างนี้ รู้แต่เพียงว่ายิ่งยืนอยู่ตรงนี้นานเท่าไรเขาก็ยิ่งรู้สึกว่าสิ่งที่ตนทำอยู่และความคาดหวังของเขามันช่างงี่เง่าสิ้นดี       

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 74 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

770 ความคิดเห็น

  1. #689 ภาวนา ยะถาเทศ (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 12:44
    สมน้ำหน้าวะฮะฮะฮ่าฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ 
    #689
    0
  2. #688 ภาวนา ยะถาเทศ (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 12:44
    สมน้ำหน้าวะฮะฮะฮ่าฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ 
    #688
    0
  3. #680 loveningyou (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 15:14
    สะใจจริงๆ
    #680
    0
  4. #679 Noot Lornak (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 23:48
    เราสมน้ำหน้าที่สุด
    #679
    0
  5. #678 aemly (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 23:37
    ทำตัวเอง ไปหาแม่คนดีของนายเถอะนิค
    #678
    0
  6. #673 Cheeryblue (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 22:42
    จะโทษใคร ทำตัวเองทั้งนั้น ในเมื่อเลือกแล้วก็ควรทำใจให้ได้
    #673
    0
  7. #672 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 21:13
    ป่วยไหม..นิคเอ้ย...
    #672
    0