ทัณฑ์สวาทจอมทมิฬ - ลำดับ 2 ซีรีส์ชุดทัณฑ์พิศวาส

ตอนที่ 44 : บทที่ 10 (1) อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,384
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    6 พ.ย. 60

          
          รังโกมองตามรถรถจิ๊ปที่แล่นออกไปด้วยความเร็วสูงด้วยสีหน้าเคร่งเครียด...

เกือบครบอาทิตย์แล้วที่พวงชมพูกลับไปในที่ที่เป็นของเธอ แต่แทนที่ทุกอย่างในไร่ ไม่สิ! เจ้าของไร่จะกลับมาเป็นปกติ มันกลับไม่ได้เป็นอย่างนั้น

นิคาซิโอ วาเลนติโน ผู้เป็นนายของเขาไม่ใช่คนเย็นชา ไม่สนใคร ไม่สนโลกแบบนี้มาตั้งแต่ต้น เมื่อก่อนภายนอก นิคาซิโอจะดูเฉยชา ทว่าลึกๆ แล้วชายหนุ่มกลับห่วงใยผู้ที่อยู่ใต้อาณัติ และเที่ยงธรรมต่อลูกน้องเสมอ และแม้ว่าความเที่ยงธรรมจะยังเหมือนเดิมแต่ด้วยสีหน้าเย็นชา และการกระทำไร้ความปราณีต่อคนที่ทำผิดแม้เพียงเล็กน้อย ก็ทำให้ไม่มีใครกล้าเขาใกล้ และทุกคนในไร่ก็รู้ดีว่าถ้าหากไม่อยากให้ความเย็นชากลายเดือดดาลก็อย่าได้เอ่ยถึงชื่อของคนที่ทำให้อารมณ์ของนิคาซิโอเดือดดาลให้ผู้เป็นนายได้ยินเป็นอันขาด

แต่ผู้เป็นนายของเขากลับเป็นคนพาผู้หญิงที่ได้ยินแค่ชื่อก็ทำให้อารมณ์เย็นเฉียบเดือดพล่านกลับมาที่ไร่ด้วยตัวเอง

เขาเคยทัดทานเรื่องที่ผู้เป็นนายจะพาพวงชมพูกลับมาที่ไร่อีกครั้ง เพราะกลัวว่ามันจะไม่เป็นอย่างที่ผู้เป็นนายต้องการ แล้วมันก็เป็นอย่างที่เขาคิดไม่มีผิด ทุกอย่างไม่ได้ดีขึ้น

ไม่สิทุกอย่างมันเหมือนกำลังจะดีขึ้น แต่ดีขึ้นในแบบที่ไม่เหมือนที่ผู้เป็นนายของเขาคิดและตั้งใจไว้ แต่อยู่ๆ ทุกอย่างที่กำลังดีมันกลับแย่ลง

และครั้งนี้นิคาซิโอไม่ได้ทำงานเป็นบ้าเป็นหลังเพื่อให้ลืมผู้หญิงที่เป็นต้นเหตุให้เจ็บปวด ไม่ได้ทำตัวเย็นชาไร้ความรู้สึกกับทุกสิ่ง เปลี่ยนความเจ็บปวดให้กลายเป็นความเกลียดชังแบบครั้งก่อน แต่เหมือนวิญญาณได้หลุดออกจากร่างของนิคาซิโอไปแล้ว หลังจากทำงานอย่างเหม่อลอยทั้งวัน เจ้านายของเขาก็แทบไม่ยอมนอน และแทบจะไม่ได้กินอะไร ถ้าจะมีก็คงมีแต่เหล้าเท่านั้นแหละมั้งที่ตกถึงท้องมากที่สุดในช่วงหลายวันที่ผ่านมา

            แต่ทว่ามันมีบางอย่างที่ยังค้างคาใจของเขาอยู่  ซึ่งสิ่งที่ค้างคาใจเขาอยู่ตอนนี้มันช่างเหมือนกับสิ่งที่ค้างคาใจของเขาเมื่อเกือบสองปีก่อนไม่มีผิด มันมีบางอย่างเกี่ยวกับพวงชมพูที่ดูขัดแย้งกันไปหมด จากที่ได้พบ ได้เห็น และได้รู้จัก พวงชมพูไม่น่าใช่คนที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อเงิน โดยเฉพาะยอมทำลายศักดิ์ศรีของตัวเอง แต่หลักฐานที่ฟรานเชสโกได้มาก็ขัดแย้งกับภาพที่เห็น มันเป็นภาพที่เธอเข้าโรงแรมกับนักการเมืองแก่คราวพ่อ และกับอีกหลายต่อหลายครั้ง และกับผู้ชายไม่ซ้ำ และเมื่อบวกกับเช็คที่เธอรับจากของนายหญิงโมนิก้าไปในตอนนั้น ซึ่งเขาก็เป็นคนเช็คเรื่องเช็คที่ถูกขึ้นเงินด้วยตัวเอง มันก็ทำให้เขาคิดว่าตัวเองมองหญิงสาวผิดไปจริงๆ

“พี่นิคล่ะคะ” เสียงที่ดังขึ้นจากเบื้องหลังดึงฟรังโกให้หลุดออกจากภวังค์

“เพิ่งขับรถออกไปน่ะ”

“งั้นเหรอ ช่วงนี้พี่นิคไปไหนพี่รู้บ้างไหม เกือบสองเดือนแล้วนะที่ฉันไม่ค่อยได้เจอเขาเลย ถามฟราเชสโกก็อ้ำๆ อึ้งๆ ไม่ยอมบอก แล้วอยู่ๆ ก็หายหน้าหายตาไปไหนไม่รู้ด้วยอีกคน” โอนาอาถามอีกฝ่าย ก่อนจะบ่นงำงึมถึงคนสนิทอีกคนของนิคาซิโออย่างหงุดหงิด

“นายงานยุ่งน่ะ” ฟรังโกตอบเลี่ยงๆ ไม่ได้โกหก และไม่ได้บอกความจริง

“ยุ่งอะไรสองอาทิตย์ก่อนยังไปล่องเรืออยู่เลย แถมไปก็ไม่ชวนฉันด้วย” น้ำเสียงของโมอานาเต็มไปด้วยการตัดพ้อ

“ว่าแต่ตามหานายมีอะไรหรือเปล่า” ฟรังโกไม่ได้ตอบอะไร แต่เลือกที่จะถามกลับไปแทน เขาไม่ชอบโกหก แต่ถ้าเป็นเรื่องที่ถูกสั่งให้ปิดเป็นความลับ ถ้าไม่ได้รับอนุญาตเขาก็จะไม่พูดมันออกไปเด็ดขาด

“ต้องมีอะไรด้วยเหรอฉันถึงจะมาหาเจ้านายของพี่ได้”

เพราะพวกเขาถูกเลี้ยงดูจากนายหญิงที่เพิ่งเสียไป และอาศัยอยู่ในบ้านหลังเดียวกันมาตั้งแต่เริ่มจำความได้ ทั้งนิคาซิโอ ฟรังโก ฟรานเชสโกและเธอจึงสนิทสนมกันมาก แต่ถึงเธอจะเรียกนิคาซิโอว่าพี่ ทว่าสองพี่น้องที่นิคาซิโอนับถือเป็นพี่น้องกลับไม่ยอมเรียกอีกฝ่ายด้วยสรรพนามสนิทสนม

“พี่ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น มีอะไรอีกหรือเปล่าถ้าไม่มีพี่ไปล่ะ”

“เดี๋ยว พี่พอรู้ไหมว่าพี่นิคได้โอนเงินเข้ามาในบัญชีโออาหรือเปล่า”

“เปล่านี่”

“แล้วใครเป็นคนโอนเข้ามานะ ตั้งสี่แสนยูโรไม่ใช่เงินน้อยๆ เลยนะ” โมอานาบนงึมงำพลางนิ่วหน้าพยายามคิดว่าใครกันแน่ที่เป็นคนโอนเงินเข้าบัญชีของตัวเอง

“เดี๋ยวเช็คให้”

“ขอบคุณค่ะ”

“ไม่มีอะไรแล้ว”

“อื้อ” โมอานาตอบพร้อมกับพยักหน้าให้อีกฝ่าย

พอให้คำตอบฟรังโกก็หมุนตัวตรงไปยังรถกระบะสีแดงกลางเก่ากลางใหม่ที่มีไว้ใช้ในไร่ทันที


ต่อ


มอานามองตามแผ่นหลังกว้างบึกบึนของฟรังโกด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคลางแคลงสงสัย...

ไม่รู้สิ! สัญชาตญาณบางอย่างที่ผุดขึ้นมาทำให้จิตใจของเธอกระวนกระวายอย่างที่เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสาเหตุมันมาจากอะไร

แม้ว่าฟรังโกจะไม่ได้แสดงท่าทางน่าสงสัยอะไรออกมามากมาย แต่เพราะอยู่ที่นี่มาตั้งแต่เกิดและคุ้นเคยกับชายหนุ่มมาตั้งแต่จำความได้เธอจึงรู้ว่าการเลี่ยงที่จะตอบเป็นเพราะมีบางสิ่งที่พูดออกมาไม่ได้ ยิ่งบวกเข้ากับการหลบหน้าหลบตาของฟรานเชสโก มันก็ยิ่งทำให้ความหวั่นใจเพิ่มขึ้นกว่าตอนที่เธอโทรหานิคาซิโอไม่กี่วันที่ผ่านมาหลายเท่า

“ว่าไงโมอา มีอะไรหรือเปล่า”

เสียงนุ่มทุ้มเต็มไปด้วยความเอ็นดูที่ลอดผ่านเข้ามาในสายทำให้รอยยิ้มผุดพรายขึ้นบนใบหน้าสวย

“ฟรานเชสโกบอกว่าพี่ไปล่องเรือเหรอคะ” โมอานาพูดขึ้น อันที่จริงฟรานเชสโกไม่ได้ตั้งใจจะบอกเธอหรอก แต่เธอบังเอิญได้ยินฟรานเชสโกคุยโทรศัพท์กับฟรังโกต่างหาก พอเห็นว่าเธอฟังอยู่อีกฝ่ายก็มีท่าทีน่าสงสัยทันที แล้วพอถูกคาดคั้น ฟรานเชสโกก็ไม่ยอมบอก บังคับให้พาไปหานิคาซิโออีกฝ่ายก็ไม่ยอมพาไปอีก แถมหลายวันมานี้ก็หายหน้าหายตาไป กระทั่งวันนั้นจวบจนถึงวันนี้เธอก็แทบไม่ได้เห็นหน้าฟรานเชสโกอีกเลย               

“อืม”

“ใจร้ายจัง ไปเที่ยวทำไมไม่ชวนโมอาเลยคะ” โมอานาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ

“พี่รีบน่ะโมอา”

“งั้นเดี๋ยวโมอาตามไปนะคะ พี่โทรให้คนสตาร์ทเฮลิคอปเตอร์รอโมอาหน่อยนะ” โมอานาส่งเสียงอ้อนวอนเข้าไปในมือถือเครื่องเล็ก  พลางสาวเท้ากลับเข้าห้องนอนเพื่อเก็บเสื้อผ้าเพราะคิดว่ายังไงพี่ชายที่เอ็นดูเธอมาเสมอและไม่เคยขัดใจต้องส่งเฮลิคอปเตอร์มารับเธออย่างที่ทำประจำยามที่เธอใช้น้ำเสียงแบบนี้อ้อนเขา

ซึ่งปกติแล้วเธอคงบอกให้ฟรังโกหรือไม่ก็ฟรานเชสโกเอาเครื่องขึ้นแล้วบินไปเซอร์ไพร์สชายหนุ่มเลย แต่เพราะฟรังโกตามไปกับนิคาซิโอด้วย ส่วนฟรานเชสโกก็หายหน้าหายตาไป โทรหาก็ไม่รับ ส่วนคนงานคนอื่นที่พอขับเฮลิคอปเตอร์เป็นก็ไม่กล้าเอาเครื่องขึ้นหากไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของเครื่อง อีกทั้งคนที่รู้ว่าตำแหน่งที่เรือแล่นอยู่ก็คงมีแค่ฟรังโก กับนิคาซิโอเท่านั้น ซึ่งเธอโทรหาฟรังโกแล้วแต่อีกฝ่ายไม่ยอมรับสาย จึงทำให้เธอต้องโทรหานิคาซิโออย่างไม่มีทางเลือก

“ขอโทษทีนะโมอา ช่วงนี้พี่อยากอยู่คนเดียว”

“แต่ว่า...”

“เอาไว้คราวหน้าพี่จะพาไปเที่ยวนะ”

“งั้นก็ได้ค่ะ” โมอานาตอบกลับไปด้วยเสียงตัดพ้อและเศร้าสร้อย ถ้าเป็นปกติแล้วนิคาซิโอที่เอ็นดูเธอเสมอจะยอมให้เธอได้ในสิ่งที่ต้องการหากเธอใช้น้ำเสียงแบบนี้ ทว่า...

“บ้าฉิบ! สั่งให้กินข้าวทำไมไม่กิน”

เสียงสบถอย่างหัวเสียที่ดังลอดเข้ามาในโทรศัพท์ทำให้โมอานารู้ได้ว่าชายหนุ่มต้องอยู่กับใครสักคน และใครคนนั้นก็คงทำอะไรบางอย่างที่ขัดใจเขา และมันก็ทำให้เขาไม่ได้ตอบเธอกลับมา ซึ่งอันที่จริงโมอานาไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าว่าเขาจะได้ยินประโยคตัดพ้อของเธอหรือเปล่า และก่อนที่เธอจะพูดอะไรออกไปอีกสายก็ถูกตัดไปเสียก่อน

และแม้ว่าเธอจะโทรกลับไปอีก อีกฝ่ายก็ไม่ได้รับสาย โมอานาลองกดโทรออกเบอร์เดิมอีกหลายครั้ง แต่ทุกครั้งผลลัพธ์ที่ได้ก็ยังเหมือนเดิมคืออีกฝ่ายไม่ได้รับสาย

หลังจากโทรหานิคาซิโอความกระวนกระวายที่มีต่อท่าทางของฟรานเชสโกตอนที่เขาเห็นว่าเธอได้ยินที่ตัวเองพูดโทรศัพท์กับฟรังโกก็เพิ่มพูนขึ้นอีกเป็นเท่าตัว ไม่สิเป็นร้อยเป็นพันเท่า ยิ่งตอนนี้ได้มาเจอกับการเลี่ยงตอบคำถามของฟรังโก ความกระวนกระวายในหัวใจก็กลายเป็นความร้อนรุ่มราวกับภายใจกำลังมีไฟแผดเผา

โมอานาสาวเท้าเดินกลับไปยังห้องนอนในคฤหาสน์เก่าแก่ที่เธอเพิ่งเดินออกมา หยิบโทรศัพท์จากหัวเตียงขึ้นกดโทรออกหาเบอร์ที่เธอพยายามโทรมานับร้อยๆ สาย แม้ว่าเจ้าของเบอร์กลับไม่ยอมรับสายของเธอสักครั้ง แต่เธอก็ยังกดโทรออกอีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้ง เพราะมีเพียงสองคนเท่านั้นที่รู้ทุกอย่างที่เกี่ยวกับนิคาซิโอ และหนึ่งในสองคนก็มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ยอมบอกทุกอย่างที่เธอยากจะรู้ แต่ผลก็เป็นเช่นนับร้อยๆ ครั้งที่เธอโทรหาเขา ฟรานเชสโกไม่ยอมรับโทรศัพท์


การแกล้งทำเหมือนรักใครสักคนทั้งๆ ที่ไม่ได้รักเป็นเรื่องยาก แต่สิ่งที่ยากกว่าคือการแกล้งทำเหมือน 'ไม่รัก' ทั้งๆ ที่รู้ดีว่า 'รัก' เต็มหัวใจ...


ฝากนิยายเรื่องใหม่แล้วจ้า

ไปที่หน้านิยายคลิกที่รูปนะคะ ขอเวลาปั่นตุนแป๊บเดี๋ยวมาอัพนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

770 ความคิดเห็น

  1. #677 aemly (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 23:34
    เพราะแม่กับน้องนอกไส้ แกถึงทุกข์ อินิค
    #677
    0
  2. #671 khomkiew (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 20:50
    มีอะไรแปลกๆนะ
    #671
    0
  3. #670 Irish66 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 19:25
    น้องไม่แท้ตัวร้ายกับแม่พระเอกตัวต้นเรื่องใส่ร้ายหนูพวงชมพูแน่เลย
    #670
    0
  4. #669 Irish66 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 19:25
    น้องไม่แท้ตัวร้ายกับแม่พระเอกตัวต้นเรื่องใส่ร้ายหนูพวงชมพูแน่เลย
    #669
    0
  5. #668 dokao (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 08:52
    มานมีอัลรัยกันแน่น่ะ สงสารพิ้งเนอะ
    #668
    0
  6. #667 Rinka_Tokamei (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 21:06
    ปักหมุดรอ
    #667
    0
  7. #666 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 12:58
    แอดรอนานแล้ว
    #666
    0
  8. #665 พิซซี่ (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 12:15
    จะรู้ความจริงแล้ว
    #665
    0
  9. #664 pookpook502 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 12:03
    รออออค่ะ
    #664
    0