ทัณฑ์สวาทจอมทมิฬ - ลำดับ 2 ซีรีส์ชุดทัณฑ์พิศวาส

ตอนที่ 40 : บทที่ 9 (2) อัพเพิ่มมมมมม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,255
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    31 ต.ค. 60

วันนี้งานสัปดาห์หนังสือวันสุดท้ายแล้วนะคะ ใครยังไม่มีชุดนี้จัดด่วนจ้า

ที่งานโปรโมชั่นคุ้มมากหากซื้อครบทั้งสามเล่ม

ส่วนใครที่อยากซื้อและอยากได้กระเป๋าด้วยทักมาที่เหมยนะคะ

ไม่มีส่วนลดแต่กระเป๋าพรีเมี่ยมสุดๆ เลย

  

       นัยน์ตาสีนิลจ้องที่ตรวจตั้งครรภ์ด้วยใจที่เต้นรัว ความหวาดหวั่นต่อผลตรวจ ทำให้พายุย่อมๆ เริ่มก่อตัวขึ้นในช่องท้อง เธอรู้สึกวิงเวียน วูบโหวง หายใจไม่ออก อวัยวะภายในบิดเกลียวจนรู้สึกมวนท้อง

หญิงสาวหลับตาลง กัดริมฝีปากแน่น สูดลมหายใจขึ้นลึกแล้วค่อยๆ ผ่อนออกเพื่อขจัดความรู้สึกทุกอย่างออกไป ทว่าเธอก็ต้องรีบลืมหาขึ้นมาเมื่อการหลับตากลับทำให้ความรู้สึกในหัวของเธอเลวร้ายลงอีกหลายเท่าตัว

                ก๊อก ก๊อก ก๊อก

                แล้ววินาทีที่เสียงเคาะประตูดังขึ้นพวงชมพูก็รับรู้ได้ว่า เวลาแห่งการตัดสินได้มาถึงแล้ว หญิงสาวกัดริมฝีปากขณะที่เดินไปหยิบที่ตรวจครรภ์ขึ้นมา ความขลาดกลัวฟุ้งกระจายอยู่ในอก ก่อนที่มันจะจางหายไปทันทีที่เธอเห็นผลการตรวจ

ขีดสีแดงขีดเดียวที่ขึ้นมาบนที่ตรวจตั้งครรภ์ทำให้หญิงสาวพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ เมื่อมันมีเพียงแค่ขีดเดียว ซึ่งมันหมายความว่าเธอไม่ได้ตั้งครรภ์

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

                “พวงชมพูเสร็จหรือยัง”

                เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งคราวนี้มาพร้อมกับเสียงทุ้มราบเรียบ พวงชมพูไม่ได้ตอบกลับไป การลุ้นระทึกและความหวาดหวั่นดึงเรี่ยวและสติของเธอไปจนแทบไม่เหลือ ตอนนี้สิ่งที่สมองของเธอรับรู้มีเพียงขีดสีแดงบนที่ตรวจครรภ์เท่านั้น

                ปังๆๆๆ

                “พวงชมพู”

                เพียงวินาทีเดียวที่เธอไม่ได้ตอบกลับไป เสียงเคาะประตูก็กลายเป็นเสียงทุบประตูรัวๆ หนักๆ และทุ้มที่ดังขึ้นอีกฝั่งหนึ่งของประตูห้องน้ำก็กระด้างขึ้นด้วย

                พวงชมพูกระชับผ้าห่มผืนหนาที่คลุมกายไว้แน่นก่อนจะสาวเท้าเร็วๆ ตรงไปที่ประตูห้องน้ำ ปลดล็อกประตูแล้วเปิดมันออกก่อนที่คนนอกห้องน้ำจะพังมันลงมา

                “ฉันไม่ได้ท้อง” หญิงสาวยื่นที่ตรวจครรภ์ไปให้อีกฝ่าย ก่อนจะเบี่ยงตัวผ่านร่างสูงออกจากห้องน้ำไปยังตู้เสื้อผ้าเพื่อหาเสื้อผ้ามาใส่

                “งั้นก็กินซะ”

                เสียงที่ดังขึ้นจากเบื้องหลังจากคนที่ก้าวตามมาทำให้หญิงสาวต้องหันไปเผชิญหน้า พวงชมพูมองยาที่ถูกยื่นมาให้อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะรับยาเม็ดเล็กๆ กับแก้วน้ำมาไว้ในมือ หญิงสาวจ้องเข้าไปในนัยน์ตาสีน้ำตาลแน่นิ่ง แล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและจริงจังกว่าครั้งไหนๆ

                “ฉันจะกินแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น ต่อไปนี้ถ้าคุณพลาดอีก ฉันจะไม่กินอะไรทั้งนั้น แล้วก็จะไม่ฉีดยาคุมด้วย”

                “แล้วคิดว่าฉันทำให้เธอกลืนมันลงคอไม่ได้หรือไง”

                น้ำเสียงข่มขู่และแววตาเอาจริงของคนตรงหน้าทำให้เธอนึกถึงตอนที่เขายัดข้าวใส่ปากของเธอแล้วบังคับให้กลืนลงไป

                “ถึงคุณจะยัดมันลงคอฉัน ฉันก็จะอ้วกมันออกมา”

“นี่เธอคิดจะจับฉันด้วยการตั้งท้องงั้นเหรอ”

“เรื่องนั้นไม่เคยอยู่ในหัวฉันเลยสักนิด แต่ถ้าคุณไม่อยากให้ความผิดพลาดเกิดขึ้นก็ส่งฉันกลับบ้าน แล้วก็เลิกยุ่งกับฉันซะ อย่ามายุ่งกับฉันอีกสิ”

“ก็แล้วแต่เธอก็แล้วกัน ฉันก็ไม่ได้สนอยู่แล้วถ้าหากเธอจะท้องขึ้นมา ลูกคนเดียวฉันเลี้ยงได้” นิคาซิโอเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงไร้ความรู้สึก แววตาเฉียบเย็นผู้หญิงตรงหน้าราวกับจะแช่หญิงสาวให้กลายเป็นน้ำแข็ง

“คุณมันสารเลว ฉันเกลียดคุณ” พวงชมพูด่าเขา เมื่อรับรู้ได้ว่าสิ่งที่อีกฝ่ายพูดมันหมายถึงยังไง แต่ไม่มีทางที่เธอจะยอมให้เขาแยกลูกไปจากเธอแน่ เพราะถ้าเธอท้องขั้นมาจริงๆ เขาจะไม่มีทางได้รับรู้ว่าสิ่งมีชีวิตแสนบริสุทธิ์ได้เกิดขึ้นมาในโลกใบนี้เพราะการกระทำเห็นแก่ตัวของเขา

“กินสิ หรือถ้าอยากจะท้องก็ตามใจเธอนะ”

พวงชมพูจ้องคนตรงหน้าก่อนจะส่งยาในมือเข้าปากอย่างกระแทกกระทั้น

“พอใจแล้วใช่ไหมคะ”

“อาบน้ำแต่งตัวซะ แล้วก็ออกไปกินข้าว” นิคาซิโอไม่ได้ตอบคำถามของหญิงสาวแต่เลือกที่จะพูดในสิ่งที่อยากพูด

“ฉันไม่หิว อยากนอน”

“กินก่อน ค่อยกลับมานอน

“...”

“เลือกเอาว่าจะกินข้าวแล้วค่อยกลับมานอน หรืออยากจะอยู่บนเตียงแล้วไม่ได้นอน” นิคาซิโอกดเสียงต่ำข่มขู่เมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมตอบอะไรกลับมา

                “...”

และเมื่อขู่แล้วหญิงสาวก็ยังไม่ยอมตอบ ร่างสูงก็เริ่มสาวเท้าเข้าหาด้วยท่าทีคุกคาม  พวงชมพูถอยหนี แต่นิคาซิโอก็ก้าวตาม ต้อนร่างเล็กจนชิดกับตู้เสื้อผ้า

ใบหน้าคมคายเคลื่อนเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ เปล่ารดอยู่ตรงข้างแก้ม สีหน้าที่แสดงออกถึงความเหนือทุกอย่าง และทุกเรื่องทำให้พวงชมพูเม้มปากแน่น เขาไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่แววตาที่มองตรงมานิ่งๆ ก็ทำให้เธอรู้ได้ว่าเขาไม่ได้แค่อยากจะขู่

“ถอยไปสิ ฉันจะได้ไปอาบน้ำ” เพราะเมื่อคืนเธอลองแล้ว ลองทำอย่างที่เขาต้องการเพื่อให้เขาปล่อยเธอไปเร็วๆ ทว่าการทำอย่างนั้นกลับน่าสะอิดสะเอียน และทำให้เธอรู้สึกรังเกียจตัวเองจนแทบทนไม่ได้

“เร็วล่ะฉันหิวแล้ว” พอได้คำตอบที่น่าพอใจร่างสูงก็ถอยห่างออกไป

“คุณหิวก็กินก่อนสิ”

“ถ้าเธอช้าฉันจะกินเธอแทนข้าว”

                พูดจบร่างสูงก็หมุนตัวแล้วสาวเท้าออกจากห้อง ปล่อยให้หญิงสาวจมอยู่กับคำขู่ที่ชวนให้โมโหและวาบหวามไปพร้อมๆ กัน


ต่อ


ลังจากพยายามตักสตูว์ไก่รสเลิสจากเชฟมืออาชีพเข้าปากได้ไม่กี่คำ พวงชมพูก็วางส้อมกับช้อนในมือลงแล้วยกน้ำส้มขึ้นดื่ม แล้วทันทีที่เธอทำอย่างนั้นเสียงทุ้มไม่พอใจก็ดังขึ้นทัน

                “กินเข้าไปอีก”

                “ฉันอิ่มแล้ว”

                “ถ้ากินหมดจาน ฉันจะซื้อรถให้คันหนึ่ง” นิคาซิโอแค่นเสียงเยาะ และประโยคนั้นก็เป็นเหมือนมีดที่เสียบลงมากลางหัวใจของพวงชมพูจนเป็นแผลลึก

                “ฉันไม่ได้อยากได้” พวงชมพูพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่ถูกปรับแต่งไม่ให้มีความรู้สึกใดๆ เผยออกไป

                “เธอไม่จำเป็นต้องเสแสร้งอีกก็ได้ เพราะมันไม่จำเป็น ยิ่งเธอแสดงตัวตนออกมามากแค่ไหน ฉันก็อาจจะปล่อยผู้หญิงน่ารังเกียจอย่างเธอไปเร็วแค่นั้นก็ได้นะ”

                “ต้องให้ฉันบอกอีกกี่ครั้งว่าฉันไม่ได้ต้องการเงินจากคุณ แต่ตอนนั้นฉันจำเป็นต้องใช้เงินที่แม่...”

                “มันน้อยไปงั้นเหรอ”

                หญิงสาวพูดไม่ทันจบประโยคนิคาซิโอก็แทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเยาะหยัน ของทุกอย่างล้วนมีราคาค่างวดไม่เท่ากัน ดังนั้นการจะซื้อสิ่งที่ต้องการได้ เราก็ต้องมีเงินจำนวนมากพอที่จะซื้อของชิ้นนั้นได้ และเขาก็เงินมีมากพอที่จะซื้อได้ทุกอย่างในโลกใบนี้ นั่นคือสิ่งที่เขาเชื่อ

                “...”  พวงชมพูไม่ได้พูดอะไรออกไปอีก เพราะในสายตาของนิคาซิโอ เธอคงเป็นได้แค่ผู้หญิงเห็นแก่เงินเท่านั้น  และไม่ว่าเธอจะพยายามอธิบายอย่างไร สำหรับเขามันก็คงเป็นได้แค่คำแก้ตัวเท่านั้น ซึ่งอันที่จริงเธอก็น่าจะเข็ดได้แล้วว่าถึงพูดออกไปอีกกี่ครั้ง ด้วยน้ำเสียงและแววตาจริงจังและซื่อตรงแค่ไหน เขาก็คงไม่เชื่อ เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอพยายามจะอธิบายให้เขาเข้าใจ  แต่ถึงเขาจะเข้าใจว่าเธอเป็นผู้หญิงแบบนั้น แล้วผู้ชายแบบเขามีสิทธิ์มาดูถูกเธอด้วยงั้นเหรอ

                “เราจะกลับกันวันไหนคะ” พวงชมพูถามขึ้น เพราะการอยู่ที่นี่มันทำให้เธอต้องเผชิญหน้ากันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง การใส่ใจเล็กๆ ของเขา แม้เขาจะทำมันด้วยเหตุผลเลวร้ายแต่มันก็ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอย่างที่ห้ามเท่าไรมันก็ไม่เคยฟัง และเวลาที่เขาร้ายใส่ เธอก็ไม่เคยได้มีเวลาในการใช้รักษาหัวใจอันบอบช้ำ อันใจของเธอเจ็บปวดจนตอนนี้เธอแทบจะปกปิดความอ่อนแอไว้ไม่ไหว

                “ทำไมไม่อยากอยู่ที่นี่งั้นเหรอ”

                “ค่ะ”

                “งั้นก็ยังไม่กลับ”

                “คุณไม่ต้องทำงานเหรอ ไหนบอกว่าช่วงนี้เป็นช่วงเก็บเกี่ยวองุ่นไง”

                “ฟรานเชสโกทำแทนได้”

                “แล้วโมอานา เธอ...” การพูดชื่อนี้ทำให้หัวใจของเธอเจ็บปวดจนแทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆ กว่าจะเปล่งเสียงออกมาจากลำคอได้แต่ละคำมันช่างยากลำบาก และสุดท้ายเธอก็พูดต่อจนจบประโยคไม่ไหว

                “เกี่ยวอะไรกับโมอานา”

                “ถ้าเธอรู้ว่าฉันอยู่กับคุณ เธอคงไม่สบายใจ ฉันว่าคุณส่งฉันกลับเมืองไทยเถอะ”

พวงชมพูกัดฟันพยายามข่มความรู้สึกเจ็บที่ต้องพูดถึงเรื่องนี้ พูดออกไปจนจบประโยคเพื่อให้อีกฝ่ายนึกถึงความถูกต้อง แต่นิคาซิโอกลับตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงไร้ความรู้สึกอยู่เช่นเดิม

                “ถ้าไม่อยากให้เธอไม่สบายใจก็อย่าให้เธอรู้สิ”

 “คุณมันเห็นแก่ตัว”

“แล้วยังไง”

พวงชมพูจ้องเข้าไปในดวงตาคมเข้มแน่นิ่งและไม่ได้พูดอะไรออกมาพยายามหาอะไรบางอย่างในดวงตาคู่นั้น ทว่าสิ่งที่เธอพบกลับเพียงความว่างเปล่าอยู่ในนั้น  

ผู้ชายคนนี้มีหัวใจหรือเปล่านะ? พวงชมพูอดคิดไม่ได้

 “ฉันขอตัวนะคะ ง่วง อยากนอนแล้ว”

พวงชมพูพูดขึ้นหลังจากปล่อยให้ความเงียบอันแสนอึดอันเข้าครอบคลุมบรรยายกาศอยู่ชั่วขณะ หญงิสาวมองเขาสายตาว่างเปล่าซึ่งต้องใช้ความพยามสูงสุดในการจะทำอย่างนั้น พูดจบหญิงสาวก็ลุกจากเก้าอี้แต่ก่อนที่เธอจะหมุนตัวเดินจากไปมือหนาก็ยึดข้อมือของเธอเสียก่อน เขาใช้แรงที่มากกว่ากระชากให้เธอทรุดกายลงไปนั่งบนเก้าอี้ตัวเดิมโดยที่เธอไม่อาจขัดขืนได้ ก่อนจะเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงห้วนสั้น

                “กินข้าวให้หมดก่อน”

                “ฉันไม่หิว”

                “ไม่หิวก็ต้องกิน ถ้าไม่กินแล้วเมื่อไรจะหายสักที”

                “...” เพราะรู้ว่าโต้เถียงไปก็เปล่าประโยชน์ พวงชมพูจึงหยิบช้อนกับส้อมมาไว้ในมือ พยายามยัดอาหารเข้าปากอีกครั้งทั้งๆ ที่แทบกลืนอาหารไม่ลงคอ และยิ่งพยายามยัดอาหารลงไปเท่าไรอาการอยากอาเจียนที่เข้ามารุมเร้าก็ยิ่งทวีขึ้นเท่านั้น

                มือเล็กยกขึ้นปิดปาก นัยน์ตากลมโตปิดแน่นพยายามกลั้นอาการคลื่นไส้ที่จู่โจมขึ้นมา แต่สุดท้ายก็กลั้นไม่ไหวอีกต่อไป เธอพุ่งไปที่กราบเรือแล้วโก่งคออาเจียนออกมาไม่หยุด

                นิคาซิโอสาวผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ ร่างสูงเท้าตามร่างบางไปอย่างตกใจ มือหนาข้างหนึ่งช่วยรวบผมยาวสยายขึ้น ส่วนอีกข้างใช้ลูบแผ่นหลังบอบบาง

หลังอาเจียนเอาทุกอย่างที่เพิ่งกินเข้าไปออกมาจนหมด พวงชมพูก็ขยับกายออกห่างจากร่างหนา 

ฝากกดไลค์เพจด้วยจ้า 'สุนิตย์ ดอกเหมย' นะคะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

770 ความคิดเห็น

  1. #631 dokao (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 17:55
    ม่ายคิดจาเข้าจัยกัลบ้างเลยหรอ เหนื่อยเนอะ
    #631
    0
  2. #630 pookpook502 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 17:29
    สงสารคนป่วย
    #630
    0
  3. #629 aemly (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 23:04
    ขอให้มีคนมาช่วย
    #629
    0
  4. #628 Napissapn (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 22:51
    ค้างมากมาเร็วๆนะคะ รอออออ
    #628
    0
  5. #627 7155 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 22:28
    ค้างมาก
    #627
    0
  6. #626 0819278358 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 22:06
    ค้างงงง รอค่ะ มาไวๆน้าาา สู้ๆ
    #626
    0
  7. #625 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 22:04
    ใจร้ายได้อีกนานไหม
    #625
    0
  8. #624 Wewy224 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 22:02
    รอค่ะ หนังสือมีวางขายยังคะ
    #624
    0
  9. #623 Jvar J. (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 22:01
    ตกลงท้องมั้ยหว่า ทำไมอาการมันใกล้เคียงเหลือเกิน เธออ่านที่ตรวจครบตามเวลาป่าว 555
    #623
    0
  10. #622 lalita3009 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 20:54
    รอๆคะรีบมานะคะ
    #622
    0
  11. #621 Dadeeday1987 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 19:55
    น้องใหม่ค่ะ..มาเร็วนะค่ะรอติดตามอยู่ค่ะ
    #621
    0
  12. #620 0819278358 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 13:15
    ตาสว่างเมื่อไรคงมีช้ำในกันบ้างล่ะ รอค่ะ สู้ๆ
    #620
    0
  13. #619 Chudapa1235 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 12:02
    นางก้ออภัยไม่แค้นไช่ไหม แต่เราอยากหั้ยแกล้งพระเอกมั่งสมกับความร้าย
    #619
    0
  14. #618 dokao (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 10:19
    เศร่าจัย
    #618
    0
  15. #617 จทน.gay (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 22:18
    นางไม่ต้องเอาคืนหรอก

    เอาตัวให้รอดเวลาเขาทิ้งก็พอมั่ง

    แล้ว ตัดอกตัดใจให้ขาดไปเลย คนมันร้ายขนาดนี้

    ยังงมงายก็.....
    #617
    0
  16. #616 MWhis.pe.r (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 20:59
    ไม่ท้องจริงหรออออ
    #616
    0
  17. #615 Napissapn (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 18:35
    รออออออ อยากให้นางเอกเอาคืนพระเอกบ้างจริงๆ แต่เพราะนางเอกรักพระเอกมากไงเลยให้อภัยง่ายๆ อันนี้เข้าใจไรท์ค่ะ
    #615
    0
  18. #614 ตะวัน (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 13:47
    เชื่อเลยว่านางเอกจะไม่ได้เอาคืนพระเอก นางเอกให้อภัยพระเอกง่ายๆมาก นิยายเหมยมักจะเป็นแบบนี้ตลอดเลยจนไม่อยากจะซื้อแล้วนะคะ เหมยไม่น่าเป็นผู้หญิงเลยเขียนนิยายแบบไม่เข้าข้างนางเอกไม่สงสารนางเอกเลย
    #614
    0
  19. #613 aemly (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 12:56
    อย่าให้ถึงทีเอาคืนนะ
    #613
    0
  20. #612 pookpook502 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 11:59
    จะได้กินข้าวไหม
    #612
    0
  21. #611 Aura (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 11:27
    E book ออกเมื่อไรคะ
    #611
    0
  22. #610 nut.kukkea Kukkea (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 10:45
    สักวันจะเสียใจนะอีนิค
    #610
    0
  23. #609 Cheeryblue (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 10:41
    เจอพระเอกแบบนี้ เครียดแทนเลย ไม่รู้พิงค์รักไปได้ยังไง
    #609
    0
  24. #607 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 10:23
    ขู่ไปเรื่อยๆๆ
    #607
    0