ทัณฑ์สวาทจอมทมิฬ - ลำดับ 2 ซีรีส์ชุดทัณฑ์พิศวาส

ตอนที่ 36 : บทที่ 8 (3) อัพเพิ่มมมมมม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,161
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 69 ครั้ง
    25 ต.ค. 60

ใช่หลับตาแล้วก็ไม่รู้หรอกว่าไฟมันปิดอยู่นิคาซิโอว่าพลางเอี้ยวตัวผ่านร่างเล็ก ไปปิดโคมไฟฝั่งหญิงสาว

พวงชมพูตระหนกไปครู่หนึ่งเมื่อหน้าอกกว้างลอยอยู่ห่างจมูกเพียงคืบเดียว กลิ่นหอมแบบผู้ชายผสมกับครีมอาบน้ำทำให้เธอรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง ร่างบางเกร็งไปทั่วร่าง เธอกลั้นลมหายใจ และพยายามกดตัวเองให้ลมลงในฟูกเพื่อให้ตัวเองอยู่ห่างจากแผงอกว้างมากที่สุด

ไฟในห้องถูกปิดสนิทอีกครั้ง เตียงที่ไหวยวบข้างกายทำให้เธอรู้ว่าแผงกว้างแกร่งที่เต็มแน่นไปด้วยมัดกล้ามไม่ได้ลอยอยู่ตรงหน้าแล้ว พวงชมพูค่อยๆ พ่นลมหายใจออกมา แต่โล่งใจได้เพียงแป๊บเดียว ความมืดก็ทำให้ความหวาดหวั่นกลับเข้ามาอีกครั้ง

พวงชมพูกวาดตาไปทั่วท้องผ่านความมืดอย่างหวาดกลัว แต่ไม่ใช่ความมืดหรอกที่เธอกลัว แต่จริงๆ แล้วไอ้ที่เธอกลัวคือผีต่างหาก

แม้ใครๆ จะบอกว่าผีไม่มีจริง และเกิดมาก็ไม่เคยได้พบเจอเลยสักครั้ง แต่เธอก็เลิกกลัวไม่ได้สักที ให้ตายเถอะ!

พวงชมพูเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรงก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดไฟอีกครั้ง ก็ระหว่างนิคาซิโอกลับผี ตอนนี้เธอกลัวผีมากกว่า

พวงชมพู

“...” พวงชมพูหลับตาแน่น พยายามไม่สนใจเสียงห้วนที่ดังขึ้น

เปิดไฟเดี๋ยวนี้ นิคาซิโอตวัดเสียงห้วน

“...”

                เมื่อเธอไม่ยอมตอบเตียงก็ไหวยวบอีกครั้ง พร้อมกับไอร้อนที่แผ่มาอยู่ด้านบน เสียงสวิทช์ถูกกดดังขึ้นในความเงียบเบาๆ พอแรงไหวยวบเกิดขึ้นอีกครั้งพร้อมกับไออุ่นที่ห่างออกไปพวงชมพูก็ลืมตาขึ้นแล้วเอื้อมมือไปเปิดสวิทช์ไฟก่อนจะหลับตาลง

                คุณอยากโดนดีใช่ไหม

ก็ฉันนอนไม่หลับนี่ ทั้งๆ ที่ตั้งใจจะเงียบไม่ต้อล้อต่อเถียงกับเขาอีก ทว่าเสียงดังขึ้นอย่างข่มขวัญทำให้พวงชมพูโต้ตอบกลับไปไม่ได้

ถ้าเธอไม่หลับตาจะหลับได้ยังไง

ก็ถ้าปิดไฟ ฉันก็ไม่กล้าหลับตานี่

แค่หลับตามันยากตรงไหน นิคาซิโอสวนกลับอย่างรวดเร็ว

ถ้ามันง่ายคุณก็หลับเองสิ ทว่าพวงชมพูกับตอบกลับไปด้วยความเร็วที่มากกว่า หรือถ้ามันมีปัญหามากนัก ฉันไปนอนห้องอื่นก็ได้ พวงชมพูพูดขึ้นอีกพลางยันกายลุกขึ้นจากเตียง แต่เพียงแค่เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูงร้อยหกสิบเซนติเมตร มือหนาก็เอื้อมมาคว้าข้อมือของเธอไว้ก่อนจะดึงร่างของเธอให้ล้มกลับไปบนเตียง

นอนซะ ฉันง่วงแล้ว นิคาซิโอเอื้อมมือไปปิดไฟก่อนจะเอ่ยขึ้น

มือหนาที่ยึดข้อมือของเธอไว้ไม่ปล่อยในความมืด มันช่างเหมือนกับเมื่อก่อนไม่มีผิด แม้เธอกับเขาจะไม่เคยเกินเลยกันมาก่อน แต่เขากับเธอก็จูบ และเคยนอนร่วมเตียงมาแล้ว ตอนนั้นในความมืดที่ไร้แสงไฟ เขาก็จะจับมือเธอไว้อย่างตอนนี้ แม้จะมองไม่เห็นแต่มืออบอุ่นที่ไม่ยอมห่างมือจากเธอไปไหนเลยก็ลบล้างความกลัวของเธอไปจนหมดสิ้น เพราะเธอรู้ดีหากมีนิคาซิโอเคียงข้าง ไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น เขาจะปกป้องเธอเสมอ ทว่าตอนนี้แม้ว่าเธอจะรู้สึกปลอดภัยอยู่เช่นเดิม แต่ว่ามันก็เจ็บปวดและรู้สึกผิดด้วย

พวงชมพูพยายามรั้งข้อมือออกจากการจับยึดของมือหนา แต่นอกจากเขาจะไม่ปล่อยร่างแกร่งยังพลิกขึ้นมาคร่อมร่างของเธอไว้

พวงชมพูดิ้นขลุกขลักออกจากใต้ร่างของของเขา ทว่าเสียงที่กระซิบดังอยู่ข้างหูก็ต้องทำให้เธอหยุดดิ้น

อย่าทำตัวให้มีปัญหามากนัก

ฉันไม่ได้อยากทำตัวมีปัญหา

งั้นก็นอน

แต่มันนอนไม่...

จะนอนดีๆ หรือจะอยากจะเหนื่อยก่อนเหมือนทุกคืน ถึงจะนอนได้ พวงชมพูพูดไม่ทันจบนิคาซิโอก็พูดขึ้น

ฉันหลับก็ได้ พวงชมพูสวนกลับไปทันที แม้จะรู้ว่าเขาคงมองไม่เห็นแต่เธอก็ยังหลับตาปี๋อย่างตระหนก ร่างของเธอนิ่งค้างราวกับกลายเป็นก้อนหินไปในทันที

ฉันบอกว่าจะหลับแล้วไง หน้าผากที่แนบลงมา ลมหายใจร้อนผ่าวกลิ่นเปบเปอร์มิ้นท์ที่เป่ารดข้างแก้ม และร่างแกร่งที่แนบชิดอยู่เหนือร่างทำให้พวงชมพูต้องร้องออกไปอีกครั้ง

แต่ตอนนี้ฉันชักไม่ง่วงแล้ว

แต่ฉันง่วง พวงชมพูลืมตาขึ้นก่อนจะรีบพูดออกไป

เดี๋ยวฉันจะทำให้เธอหายง่วงเองแต่นิคาซิโอกลับตอบกลับไปด้วยความเร็วที่มากว่า และเขาไม่รอด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายจะตอบกลับมาว่ายังไงอีก เพราะทันทีที่พูดจบเขาก็ขยับกายขึ้นคร่อมร่างเล็ก แล้วบดเบียดริมฝีปากลงไปทันที


ต่อ


คำประท้วงของพวงชมพูเป็นเพียงเสียงอื้ออึงในลำคอ มือเล็กดันอกกว้างเอาไว้ แต่มันเหมือนเธอกำลังดันผนังปูนแข็งๆ อย่างไรอย่างนั้นเรือนร่างแข็งแกร่งไม่ได้ขยับถอยห่างแม้แต่น้อยแต่กลับบดเบียดลงมาจบแนบชิด ร่างกายส่วนหน้าเบียดเสียดกันจนแทบหลอมละลายเป็นหนึ่งเดียว 

แล้ววินาทีต่อมา สัมผัสช่ำชองหวานฉ่ำในโพรงปากก็ทำให้สมองของพวงชมพูขาวโพลนไร้ความรู้สึกนึกคิดไปแทบจะทันที หญิงสาวชาวาบไปทั่วตัว หัวใจเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกนอกอก ไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะต่อต้านจุมพิตอ่อนหวานละเมียดละไมที่ได้รับ 

นิคาซิโอค่อยๆ ละเลียดไปบนริมฝีปากของเธอ หยอกล้อเธอด้วยสัมผัสอ่อนนุ่มหวานละมุน มือหนาสองข้างโอบประคองดวงหน้าหวานให้เงยขึ้นเพื่อรับจูบของเขาได้ล้ำลึกยิ่งขึ้นโดยไม่สนใจแรงน้อยนิดจากมือเล็กที่ดันร่างของเขาให้ถอยห่าง

ชายหนุ่มยอมถอนริมฝีปากออกเมื่อหญิงสาวใต้ร่างเริ่มหายใจไม่ทัน เมื่อสายตาเริ่มชินกับความมืด เขาก็เห็นว่าริมฝีปากสวยที่บัดนี้บวมเจ่อเพราะจุมพิตของเขาสั่นระริกเพียงใด ดวงตาหวานฉ่ำที่ปรือขึ้นช้าๆ และลมหายใจหอบสะท้านจนอกอิ่มสะท้อนดันกับอกของเขาทำให้ความเร่าร้อนไหวเวียนในเส้นเลือดอย่างรวดเร็ว นิคาซิโอจึงก้มลงเข้าหาริมฝีปากหวานล้ำอีกครั้งอย่างอดไม่ได้

ฉันไม่สบายอยู่นะ” พวงชมพูรีบพูดขึ้นก่อนที่ริมฝีปากสีแดงสดที่ผู้หญิงยังอิจฉาจะปิดทับลงมา ก็เธอกินข้าวน้อยเขายังว่า ‘กินแค่นี้เมื่อไรจะหายป่วย เลย แล้วทำไมเธอจะอ้างอย่างนี้เพื่อหนีความหวามไหวที่เขากำลังจะสร้างขึ้นไม่ได้ 

งั้นก็นอนซะ” นิคาซิโอว่าพลางเอื้อมมือไปเปิดไฟที่หัวเตียง ก่อนจะพลิกกายลงบนนอนหงายบนที่นอนหนานุ่ม ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ พยายามข่มกลั้นความต้องการที่อัดแน่นอยู่ในร่างเอาไว้ด้วยการกำมือแน่น 

ร่างกายของเขาร้อนรุ่มไปทั้งร่างโดยเฉพาะสัดส่วนกางกายที่มันขยายขึ้นจนตึงเปรี๊ยะ จากที่ตอนแรกตั้งใจแค่จะขู่ให้พวงชมพูยอมนอนแต่โดยดีเท่านั้น แต่พอได้ละเลียดความหวานจากโพรงปากอ่อนนุ่มเขากลับหยุดตัวเองไม่ได้ ภายในร่างกายของเขามันร้อนฉ่าราวกับถูกไฟสุม ซึ่งถ้าหญิงสาวไม่แย้งขึ้นมาก่อนเขาคงลืมไปแล้วว่าเธอกำลังป่วยอยู่ 

ไม่รู้นานเท่าไรที่เขานอนนิ่งพยายามข่มความต้องการที่มากล้นอยู่ในกาย รู้ตัวอีกทีคนข้างกายก็นอนหลับไปแล้ว  

นิคาซิโอพลิกกายนอนตะแคง นัยน์ตาสีน้ำตาลทอดมองร่างเล็กที่หายใจเข้าออกด้วยจังหวะสม่ำเสมอด้วยแววตาเคร่งเครียด ความขัดแย้งอันน่าสับสนก่อตัวขึ้นในใจอย่างรุนแรง แต่สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะปัดมันทิ้งไปอย่างไม่ใยดี

 

ลายวันที่ผ่านมาทุกอย่างมันดูแปลกไปจากเดิม สิ่งที่เธอหมายถึงคือบรรยากาศที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับเขา... 

ถึงแม้ว่านิคาซิโอจะไม่ได้กลับไปเป็นผู้ชายอบอุ่น และใส่ใจเธอเหมือนก่อนที่เธอจะเลือกไปจากเขา แต่เขาก็ไม่ได้พูดจาทำร้ายจิตใจ หรือทำอะไรให้เธอต้องเจ็บปวดอีก มันทำให้ความรู้สึกที่เธอพยายามหลอกว่าตัวเองขจัดมันทิ้งได้แล้ว ชัดเจนขึ้นอีกจนเธอปฏิเสธไม่ได้ว่าตัวเองไม่เคยเลิกรักเขาได้เลย และมันก็ทำให้เธออดคิดไม่ได้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาไม่ใช่แค่ต้องการแค่ร่างกายของเธอ  อดคิดไม่ได้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาว่าเขาเองก็ไม่เคยเลิกรักเธอได้เลย และอดคาดหวังไม่ได้ว่าเขากับเธออาจจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้

แม้จะบอกตัวเองว่าอย่าคาดหวัง ทว่าหัวใจทรยศของเธอมันกลับไม่ยอมฟัง ความคาดหวังมันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับความรู้สึกผิดที่ก่อตัวขึ้นในใจ

ไม่ว่าจะยังไงระหว่างเธอกับเขาก็คงกลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

และทุกๆ ครั้งที่พวงชมพูบอกตัวเองอย่างนี้ ความหนักแน่นจริงจัง และความมั่นใจก็ลดน้อยลงเรื่อยๆ  ความรู้สึกสองทางมันตีกันอยู่ภายใจ มันทำให้อาการที่เป็นอยู่ไม่หายขาดเสียที แม้จะไม่อาเจียนออกมาทุกครั้งที่กินอาหารเข้าไปอย่างเช่นวันแรกๆ แต่เธอก็ยังไม่อยากกินอะไร และก็ยังคงนอนหลับยากอยู่เหมือนเดิม

                ยา

                เสียงที่ดังขึ้นใกล้ๆ ดึงพวงชมพูให้หลุดออกจากภวังค์ เธอละสายตาจาก แสงพระจันทร์ที่สาดส่องเป็นทางสว่างเหนือผิวน้ำ สะท้อนต้องกับเกลียวคลื่นเห็นเป็นริ้วๆ สีดำสลับเหลืองนวล เพื่อหันกลับไปมองเจ้าของเสียงก่อนจะรับยาที่ถูกส่งมาตรงหน้ามาไว้ในมือ ตอนนี้เธอกับนิคาซิโอยังอยู่ในเรือส่วนตัวลำหรู ที่ลอยคว้างอยู่กลางทะเล เธอไม่รู้ว่าตัวเองต้องอยู่ที่นี่อีกกี่วัน ไม่รู้ว่าเมื่อไรนิคาซิโอจะพาเธอกลับไปขังที่บ้านหินหลังเล็กอีก และแม้จะรู้ว่าไม่สามารถทำได้ แต่ถ้าทำได้จริงๆ เธอก็อยากหยุดเวลาทั้งหมดไว้ตรงนี้

                กินสิ

                ค่ะ พวงชมพูรับคำก่อนจะหยิบยาใส่ปากแล้วยกน้ำขึ้นดื่ม 

ตั้งแต่เป็นลมในห้องน้ำ นิคาซิโอก็กลายเป็นผู้ควบคุมที่คอยควบคุมให้เธอกินยาไม่ขาด และกินอาหารให้ตรงเวลาทุกมื้อ และทุกครั้งที่ถูกดุที่กินข้าวได้น้อย ความรู้สึกสองอย่างก็ก่อตัวขึ้นมาในใจและขัดแย้งอย่างรุนแรง ความรู้สึกแรก็คือความรู้สึกอยากจะเชื่อว่าที่เขาทำเป็นเพราะเขาห่วงเธอ ทว่าอีกส่วนความรู้สึกหนึ่งกลับร้องลั่นว่าเขาแค่ไม่อยากให้เธอเป็นอะไรไป ก่อนที่ได้ตักตวงเอาจากเธอคุ้มค่ากับเงินที่จ่ายมาให้




เรื่องนี้เหมยไม่ว่างแจกของที่ระลึกเลย แจกอะไรดีหนอ หหของก่อนนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 69 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

770 ความคิดเห็น

  1. #578 aemly (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 16:02
    เรื่องนี้นางเอกโดรหนักมาก จะดีกับน้องได้แค่ไหน
    #578
    0
  2. #567 K5599 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 20:53
    ฟินจ้า
    #567
    0
  3. #566 dokao (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 12:31
    สงสารนางจังนะ
    #566
    0
  4. #565 pookpook502 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 23:24
    ในที่สุดก็ต้องยอมนาง5555
    #565
    0
  5. #564 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 22:20
    ขจัดออกจากใจไม่ได้หรอก
    #564
    0
  6. #563 choyu1993 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 20:49
    อ้ายยยยยยยย ฟินค่า พี่นิคหาเรื่องใกล้ชิดตัวน้องตลอด รอE-book ต่อไป
    #563
    0
  7. #562 Bee_ver (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 19:26
    "เปิดไฟเดี๋ยวนี้" นิคาชิโอตวาดเสียงห้วน

    น่าจะเป็น ปิดไฟเดี๋ยวนี้ ป่ะคะ  ^^

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 25 ตุลาคม 2560 / 19:26
    #562
    0
  8. #561 pookpook502 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 18:33
    จะได้นอนไหมค่ะ
    #561
    0
  9. #560 vichyy (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 16:41
    ในที่สุดนิคาชิโอก็ชนะ
    #560
    0
  10. #559 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 15:24
    กล่อมซะจะได้หลับ..
    #559
    0