ทัณฑ์สวาทจอมทมิฬ - ลำดับ 2 ซีรีส์ชุดทัณฑ์พิศวาส

ตอนที่ 11 : บทที่ 3 (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,146
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    11 ต.ค. 60

ลังจากพยายามตักสปาเก็ตตี้คาโบนาร่าเข้าปากไปได้ไม่ถึงห้าคำพวงชมพูก็รวบช้อนไว้ด้วยกัน แล้วยกแก้วน้ำเปล่าขึ้นดื่ม

นายบอกให้คุณกินให้หมด

น้ำเสียงของฟรังโกราบเรียบและฟังดูห่างเหิน ความผ่อนคลาย สบายๆ ที่แต่ก่อนเคยมี ณ ตอนนี้กลับไม่เหลือแม้สักนิดเดียว

ฉันไม่ค่อยหิวน่ะคะ แม้จะรู้สึกแย่กับน้ำเสียงของอีกฝ่าย แต่พวงชมพูก็กดความรู้สึกทุกอย่างลงไปแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

                แต่...

                ถ้าคุณไม่บอกเจ้านายคุณเขาก็ไม่รู้หรอกค่ะ เวลามีรอบเดือนเธอกินได้น้อยอยู่แล้ว ขนาดอาหารไทยที่ชื่นชอบยังกลืนแทบไม่ลง ไม่ต้องพูดถึงอาหารที่ไม่ค่อยชอบเลย ยิ่งตอนที่มีเรื่องให้เครียดแบบนี้เธอกินต่อไม่ลงจริงๆ

                หญิงสาวลุกขึ้นเต็มความสูง แต่คงเป็นเพราะขยับตัวเร็วเกินไป จึงเกิดอาหารหน้ามืดฉับพลัน พอลืมตาขึ้นมาอีกทีเธอจึงรู้ตัวว่าเพราะฟรังโกเข้ามาพยุงไว้เธอถึงได้ไม่ล้มไปกองกับพื้น

                เป็นอะไรไหมครับ

                แค่หน้ามืดน่ะค่ะ ขอบคุณนะคะพวงชมพูตอบ ก่อนจะเอ่ยขอบคุณฟรังโกเบาๆ พอแน่ใจว่าอาการหน้ามืดหายไปแล้ว เธอก็ดันตัวเองออกจากอ้อมแขนของชายหนุ่ม แต่ก่อนที่เธอจะถอยห่างออกมาเสียงตวาดห้วนก็ดังขึ้นเสียก่อน พร้อมกับร่างของเธอที่ปลิวออกห่างจากร่างสูงของฟรังโกตามแรงกระชากของเจ้าของใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด

ถ้าอยากจนทนไม่ไหวก็ขายให้ฉันสิ แล้วฉันจะสนองให้เธอเอง ไม่จำเป็นต้องไปยุ่งกับลูกน้องของฉัน

ฉันไม่ได้ยั่วใคร พวงชมพูกัดฟันตอบ พยายามข่มความหน้ามืดที่เกิดขึ้นอีกครั้งเพราะร่างถูกเหวี่ยงแรงๆ เอาไว้

ฮึ งั้นเหรอ

นิคาซิโอส่งเสียงเยาะในลำคอ ทั้งน้ำเสียงที่ใช้พูดและแววตาของเขาทั้งเต็มไปด้วยการดูแคลนและบ่งบอกชัดเจนว่าเขาไม่ได้เชื่อในสิ่งที่เธอพูดออกไปเลยสักนิด

คุณทำแบบนี้ทำไม พาฉันมาด้วยทำไม ฉันก็บอกคุณไปแล้วไม่ใช่เหรอว่าฉันไม่ไปไหนกับคุณทั้งนั้นพวงชมพูรีบปัดความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นจากการเย้ยหยันของเขาทิ้ง ก่อนจะพูดในสิ่งที่ควรพูดออกไป

ก็เพราะฉันไม่อยากเสียเวลาไง ยังไงพอเธอตกลงรับข้อเสนอของฉันเราก็จะบินกลับอิตาลีทันทีอยู่ดี ช่วงนี้องุ่นกำลังสุก ฉันต้องรีบกลับไปทำงาน คนที่แค่นอนบนเตียงก็ได้เงินอย่างเธอคงไม่เข้าใจสินะ ว่างานที่ต้องใช้ความรู้ ความสามารถ และความรับผิดชอบสูงมันเป็นยังไง

แต่ฉันไม่ได้ตอบรับข้อเสนอของคุณ คุณพาฉันมาแบบนี้ไม่ได้พวงชมพูกำมือแน่นพยายามไม่ใส่ใจคำพูดดูแคลนของเขา แล้วโฟกัสในสิ่งที่เธอต้องการ

เธอก็แค่เล่นตัวเพื่อขึ้นค่าตัว นิคาซิโอว่าด้วยน้ำเสียงเย็นชาเรียบนิ่ง ไม่ทุกข์ไม่ร้อนกับดวงตากลมโตที่ถลึงตามองเขาจนแทบถลนออกมานอกเบ้า

ฉันไม่ได้เล่นตัว ไม่ได้อยากขึ้นค่าตัวอะไรทั้งนั้น ฉันไม่รู้ว่าคุณไปได้ยินอะไรมา คิดอะไรอยู่ หรือเข้าใจยังไง แต่ฉันไม่ได้ขายตัวคำอธิบายที่ไม่เคยคิดจะพูดออกไปก่อนหน้านี้ ถูกพูดขึ้นเมื่อตอนนี้มันจำเป็นต้องพูด แต่ดูเหมือนพูดหรือไม่พูดผลลัพธ์ที่ได้มันก็ไม่ต่างกัน

เมื่อก่อนนิคาซิโอไม่เคยละเลยคำพูดของเธอเลยสักครั้ง คำพูดของเธอเคยสำคัญกับเขาเสมอ แต่ตอนนี้คำพูดของเธอกลับไม่มีคุณค่าอะไรเลย

งั้นเหรอ

เป็นอีกครั้งที่ทั้งน้ำเสียงและแววตาที่จ้องมองมามันไม่มีความเชื่อถือในสิ่งที่เธอพูดเลยสักนิด

ส่งฉันกลับเดี๋ยวนี้เลยนะ ทำแบบนี้มันผิดกฎหมายไม่รู้หรือไง พวงชมพูเงียบไปครู่หนึ่ง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์และความรู้สึกของตัวเอง และข่มน้ำเสียงให้กลับลงมาในระดับปกติ เธอรู้ดีว่าตอนนี้ตัวเองไม่มีอะไรจะไปต่อรองกับเขาเลย พาสปอร์ตของเธออยู่ที่เขา เธออยู่บนเครื่องบินที่เขาจะสั่งให้ลงจอดที่ไหนได้ และถึงเขาจะคืนกระเป๋ามาให้ คืนพาสปอร์ตมาให้ เธอก็ไม่มีเงินมากพอจะซื้อตั๋วบินกลับประเทศได้อยู่ดี วิธีเดียวที่เธอจะกลับประเทศไทยได้ มีแต่ให้เขาเป็นคนส่งเธอกลับเท่านั้น

อะไรล่ะที่ว่าผิดกฎหมาย

ก็คุณพาฉันเข้าประเทศโดยผิดกฎหมาย คุณลักพาตัวฉัน

ถ้าเป็นเรื่องเอกสารเดินทาง เธอเข้าอิตาลีโดยถูกกฎหมายทุกอย่าง ส่วนเรื่องลักพาตัว ฉันก็ไม่เห็นเธอจะขัดขืนตอนไหนนี่

ก็ตอนที่คุณพาฉันขึ้นเครื่องบิน ฉันไม่ได้สตินี่

ถึงตื่นก็คงไม่ต่าง

ต่างสิ ฉันไม่ยินยอมมากับคุณ ถ้าตอนที่คุณพาฉันขึ้นเครื่องบินฉันรู้ตัวฉันขัดขืนแน่ ส่งฉันกลับเดี๋ยวนี้เลยนะ พวงชมพูตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงหมดความอดทนกับการเอาความคิดตัวเองเป็นใหญ่ของเขา

ถ้าอยากกลับก็รับข้อเสนอของเสียสิ ฉันเบื่อเธอเมื่อไร ฉันจะส่งเธอกลับทันทีพร้อมกับเงินที่จะทำให้เธอสุขสบายไปทั้งชีวิต

ฉันก็บอกแล้วไงว่าฉันไม่ขายอะไรให้คุณทั้งนั้น

อย่าเล่นตัวน่า มันเสียเวลา ฉันก็บอกแล้วไงว่าจะขึ้นราคาให้อีก

คุณนี่มันนอกจากเลว แล้วยังจะงี่เง่าอีกนะพวงชมพูสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะเปล่งเสียงออกมาสุดเสียง

ทันทีที่เสียงตวาดของเธอจบลง รอบกายของเธอก็เหลือเพียงความเงียบงัน ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้มันก็เงียบอยู่แล้ว บางทีมันอาจเป็นเพราะความรู้สึกของเธอเอง 

แบบซีรีส์ยังจองกันได้อยู่นะคะ


สอบถามได้ที่ แฟนเพจ (สุนิตย์/ดอกเหมย) เฟส(สุนิตย์ เหมย) และ อีเมล์ (mhoey_writer@hotmail.com)

ซีรีส์ชุดทัณฑ์พิศวาส

          1. ทัณฑ์รักจอมทมิฬ โดย อัยย์ญาดา
          2. ทัณฑ์สวาทจอมทมิฬ โดย สุนิตย์
          3. ทัณฑ์ลวงจอมทมิฬ โดย พรรณารา

    

คลิกไปที่หน้านิยายเรื่องอื่นได้ที่รูปค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

770 ความคิดเห็น

  1. #400 ภาวนา ยะถาเทศ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 15:51
    เยี่ยมมากหนูพิ้งค์ด่าได้ด่าตบได้ตบแต่หลังจากตบจะเจอกดกลับก็เป็นอีกเรื่องนึงเนอะ
    #400
    0
  2. #168 nut.kukkea Kukkea (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 15:34
    อย่ายอมนะพิงค์ สู้ ๆ 
    #168
    0
  3. #167 CocoVivi (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 13:52
    หูยยยยยย พิ้งค์เอาเรื่องแล้วๆๆๆๆ
    #167
    0
  4. #166 dokao (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 12:48
    ตบสักทีก้อดีนะ 555
    #166
    0
  5. #165 Nam (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 12:37
    รำคาญพระเอกนิดๆอะ
    #165
    0
  6. #164 PaPa Puii (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 11:35
    มันจุกจนพูดไม่ออกเลยนะแต่ละคำที่อีพี่สาดใส่น้อง
    #164
    0