อาญารักซ่อนใจ

ตอนที่ 1 : บท 1 แค่ ‘เกือบ’ สมบูรณ์แบบ (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,658
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    9 ส.ค. 60



บท 1 แค่ เกือบ’ สมบูรณ์แบบ

ระจกเงาบานใหญ่สะท้อนของหญิงสาวในชุดสีชมพูอ่อน ชายกระโปรงเป็นแบบบอลกาวน์ฟูฟ่องยาวลากพื้นราวกับเจ้าหญิงในเทพนิยาย ช่วงบนเป็นแขนกุดผ้าลูกไม้เปิดไหล่ เผยความเซ็กซี่เล็กๆ ด้วยควานหลังลึกเผยแผ่นหลังบอบบางและผิวสีน้ำนมนวลเนียน ทั้งชุดถูกตกแต่งด้วยคริสตัลชนิดพิเศษและลูกไม้ฝรั่งเศสสีขาวเพิ่มความอ่อนหวานและความงามสง่าให้แก่ผู้สวมใส่ ใบหน้าอ่อนเยาว์ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างประณีต ผมสีน้ำตาลถูกเกล้าขึ้นประดับด้วยช่อดอกไม้สีขาวดอกเล็กๆ

ทุกอย่างที่สะท้อนมาให้เห็นเกือบสมบูรณ์แบบ...

                ใช่เธอเกือบจะเป็นเจ้าสาวที่สมบูรณ์แบบ ถ้าหากว่าบนใบหน้าเรียวหวานจะมีรอยยิ้มแห่งความสุขประดับอยู่อย่างที่ผู้เป็นเจ้าสาวควรจะมีในวันที่สำคัญที่สุดในชีวิต

แม้ว่าชีวิตคู่จะราบรื่นหรือไม่นั้นไม่ได้ขึ้นอยู่กับงานแต่งงาน แต่ผู้หญิงหลายๆ คนก็ยอมทุ่มทุนจัดงานแต่งงานที่อลังการ ซื้อชุดแต่งงานที่สวยและหรูที่สุด เพื่อวันที่สำคัญที่สุดในชีวิต ซึ่งเธอก็ได้ทั้งสองอย่าง ทั้งงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ ทั้งชุดเจ้าสาวที่งดงามและแพงระยับ
                แต่ถ้าเลือกได้เธออยากขอเปลี่ยนชุดเจ้าสาวที่งดงามราวกับเจ้าหญิง เปลี่ยนงานแต่งงานที่เริดหรู เป็นเธอรักเขาและเขารักเธอเช่นกัน ไม่ใช่แค่เพียงเธอรักเขาเพียงฝ่ายเดียวแบบนี้

และเธอก็ไม่ได้งี่เง่าถึงขนาดที่จะคิดว่าการแต่งงานจะทำให้เขารักเธอได้  แต่ที่ทุกอย่างมันเป็นอย่างนี้ก็เพราะความผิดพลาด ความผิดพลาดที่เธอเองก็ไม่รู้จะแก้ไขอย่างไร

แกร๊ก!!!

เสียงประตูที่เปิดออกดึงอุรัสยาให้หลุดออกจากห้วงความคิด

ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ผู้มีใบหน้าหล่อเหล่าราวกับรูปปั้นเทพบุตรกรีกสาวเท้าเข้ามาในห้อง เขายังอยู่ในชุดสูทสีเทาเข้มที่มีดอกไม้ดอกเล็กๆ ติดอยู่ที่อกเสื้อ แต่มันยับเยินเสียจนถ้าไม่ได้เห็นมาก่อนก็คงไม่รู้ว่ามันเป็นดอกไม้ชนิดเดียวกับที่เธอใช้ประดับผม เนคไทที่เคยผูกไว้อย่างประณีตตอนนี้อันตธานหายไป ชายเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวในยับยู่ยี้หลุดลุ่ยออกมาจากกางเกง แต่เจ้าตัวก็หาได้สนใจสภาพยับยุ่งของตัวเองเลยสักนิด นัยน์ตาสีน้ำตาลคมลึกจ้องมองมาราวกับถ้าหากฆ่าเธอได้ด้วยสายตาก็คงทำไปแล้ว

ความเงียบโรยตัวเข้ามาครอบคลุมจนรู้สึกอึดอัดเมื่อคนเข้ามาใหม่จ้องมองมาเขม็งแต่กลับไม่พูดอะไร สายตาของเขาทำให้เธอรู้สึกเหมือนอยู่ในห้องที่ทั้งมืด ทั้งอับ ทึบ และแทบไม่มีอากาศหายใจ 

“พี่คริสเตียน พี่เมาเหรอคะ” สุดท้ายอุรัสยาก็ตัดสินใจว่าตัวเองควรพูดอะไรสักอย่างเพื่อทำลายความอึมครึมที่ลอยอวลอยู่รอบตัว

ด้วยสีหน้า ท่าทาง และการก้าวเดิน คนตรงหน้าไม่เหมือนคนเมาเลยสักนิด แต่คงเป็นเพราะนัยน์ตาสีน้ำตาลที่เต็มไปด้วยความฉุนเฉียวที่มองมายังเธอละมั้งที่ทำให้เธอคิดอย่างนั้น เพราะถ้าเป็นเวลาปกติชายหนุ่มมักจะเฉยชากับเธอมากกว่าจะแสดงอารมณ์ใดๆ ออกมา แต่ตอนนี้คงเป็นเพราะเขาเมา ถึงควบคุมอารมณ์และสีหน้าขอตัวเองไม่ได้

และแทนที่เขาจะตอบคำถามของเธอ ชายหนุ่มกลับพูดในสิ่งที่เธอไม่เข้าใจแทน

“แก้ผ้าสิ”

“ค...คะ?” อุรัสยาเงยหน้าขึ้น สบตากับคนตัวสูงด้วยแววตางุนงง

“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง อยากมากก็แก้ผ้าแล้วขึ้นไปนอนรอบนเตียง เดี๋ยวจะสนองให้”

“อะ...เอื้อไม่ได้อยาก...” อุรัสยาเม้มปากที่สั่นระริกไว้แน่น เธอทั้งตกใจ ทั้งอับอาย และหวาดหวั่นต่อพายุอารมณ์ของเขา

“ไม่ได้อยากอะไร ไม่อยากเป็นเมียฉัน หรือว่าไม่อยากขึ้นเตียงกับฉัน”

“...” อุรัสยาไม่รู้จะตอบเขากลับไปยังไง ไม่ใช่เธอไม่รู้คำตอบที่อยู่ในใจตัวเอง แต่เป็นเพราะเธอไม่กล้าพูดมันออกไปต่างหาก

และถ้าให้ตอบตามตรงก็คือ... ใช่เธออยากเป็นเจ้าสาวของเขา มันเป็นความใฝ่ฝันที่ฝั่งใจมาหลายปี...

คริสเตียนเป็นคนที่โดดเด่นเสมอ ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตา การเรียน หรือหน้าที่การงาน เขาทำให้ทุกคนหันไปมองที่เขาได้อย่างชะงัก และเธอก็รู้ดีว่าเธอไม่เคยอยู่ในสายตาของเขาเลย และก็ไม่รู้ด้วยว่าทำไมคนที่ไม่เคยแม้จะเหลียวมามอง คนที่ทำเหมือนเธอเป็นเพียงอากาศธาตุในชีวิตถึงไม่ปฏิเสธการแต่งงานครั้งนี้ แต่ถึงจะไม่รู้เหตุผลว่าทำไมเขาถึงไม่ปฏิเสธ เธอก็รู้ว่าเขาไม่ได้เต็มใจที่จะแต่งงานด้วย

ทำไมเธอจะไม่รู้ ก็ในเมื่อผู้เป็นเจ้าบ่าวแสดงออกอย่างชัดเจนอย่างนั้น เขาไม่เคยเหลียวแลงานแต่งงานที่ถูกจัดขึ้นอย่างเร่งด่วนราวกับถูกเนรมิตขึ้น อันที่จริงตั้งแต่เธอตอบตกลงที่จะทำตามคำขอร้องของผู้มีพระคุณ ซึ่งเธอรักและเคารพท่านเสมือนพ่อแท้ๆ เธอก็ไม่เคยได้เห็นหน้าเขาอีก

และไม่ใช่เธอไม่เคยพยายาม เธอพยายามแล้วที่จะลืมความรู้สึกที่มีแต่เขาแต่ไม่ว่าจะทำยังไง จะไปให้ไกลแค่ไหน เธอก็ลืมความรู้สึกที่มีต่อคนตรงหน้าไม่ได้ และเธอก็ไม่ได้ใสซื่อจนไม่รู้ว่าการแต่งงานกับใครสักคน ความสัมพันธ์ลึกซึ้งมันเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เธอจึงไม่รู้ว่าตัวเองควรตอบเขาไปว่าอะไร

ต่อค่ะ

 “เงียบทำไมล่ะ ตอบสิ”

“...”

 “เหอะฉันก็ถามอะไรโง่ๆ ถ้าไม่อยากมาก เธอจะตอบตกลงแต่งงานทำไม”

พี่เองก็ไม่ปฏิเสธนี่คะ อุรัสยาอยากตอบออกไปอย่างนั้น แต่เธอก็ไม่กล้าพอ เสียงตวาดอย่างฉุนจัดของเขา แววตาที่ลูกโชนไปด้วยเปลวไฟทำให้เธอไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงๆ ด้วยซ้ำ

ความเงียบโรยตัวเข้ามาครอบคลุมอีกครั้ง และครานี้ก็ทำให้อุรัสยาอึดอัดมากกว่าก่อนหน้านี้หลายสิบเท่า ไม่สิหลายร้อยเท่าต่างหาก แต่สุดท้ายอุรัสยาก็รู้ว่าถ้าหากเธออยากให้ความอึดอัดนี้จบลงเธอก็คงต้องเป็นคนทำลายมันด้วยตัวเอง หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก เพื่อเรียกความกล้าให้กลับตัวเอง ก่อนจะพูดขึ้น

 “พี่เมาแล้ว อาบน้ำนอนเถอะค่ะ” พูดจบหญิงสาวก็หลุบตาลงมองมือตัวเองที่กำกระโปรงไว้แน่น ท่าทางที่ดูอันตรายของอีกฝ่ายทำให้เธอเผลอก้าวถ้อยหลังอย่างไม่รู้ตัว

“หึ อาบน้ำนอนอย่างนั้นเหรอ” คริสเตียนแค่นหัวเราะ “คืนเข้าหอทั้งที จะปล่อยให้เมียรอเก้อได้ยังไง เธออุตส่าห์หน้าด้านหน้าทนตกลงแต่งงานกับคนที่เกลียดตัวเองทั้งทีนี่”

อุรัสยารู้สึกชาวาบไปทั้งร่างเมื่อได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายพูด และแทบทรุดเมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วพบกับสายตาดูแคลนที่เขาใช้มองมา

ก็รู้อยู่หรอกว่าเขาไม่ได้รักใคร่ชอบพอ แต่พอคำว่าเกลียดมันออกมาจากปากของเขา มันทำให้หัวใจของเธอหน่วงหนึบ ราวกับมีใครเอาหินหนักๆ มาถ่วงไว้

“ถะ...ถ้าพี่ยังไม่อยากอาบ เอื้อขออาบก่อนนะคะ” เสียงของเธอสั่นระริกจนต้องกัดริมฝีปากไว้ ขอบตาร้อนผ่าวไปหมด พูดจบเธอก็หมุนตัวเดินตรงไปยังห้องน้ำ แต่...

“โอ๊ย!

เสียงใสร้องขึ้นเมื่อมือสั่นเทาที่เอื้อมไปจับลูกบิดประตูห้องน้ำถูกปัดแรงๆ จนเธอต้องปล่อยมือออก

ปัง!

ปึง!

เสียงประตูห้องน้ำที่เธอเพิ่งผลักให้เปิดออกถูกดึงกระแทกให้ปิดดังสนั่น ตามด้วยเสียงตบมือเข้ากับประตูห้องน้ำที่เพิ่งเปิดลงทำเอาอุรัสยาสะดุ้งโหยง แต่ไออุ่นของคนที่เข้ามาใกล้ที่พาร่างหาเข้ามาชิดกับแผ่นหลังทำให้เธอตระหนกยิ่งกว่า เธอพยายามขยับหนี ทว่า...

ปึง!

เสียงประตูถูกกระแทกดังขึ้นอีกครั้งเมื่อร่างเล็กที่พยายามเบี่ยงตัวหนีถูกหมุนให้กลับไปเผชิญหน้าแล้วดันจนหลังกระแทกกับบานประตู

“อ๊ะ!!!” อุรัสยาร้องออกมาทั้งเจ็บทั้งตกใจกับความรุนแรงของคนตรงหน้า “พะ...พี่คริสเตียนปล่อยก่อนค่ะ เอื้อเจ็บ” พูดจบอุรัสยาก็กัดริมฝีปากแน่น หญิงสาวยกมือขึ้นแกะมือเขาออก แต่ยิ่งเธอแกะเขาก็ยิ่งออกแรงขย้ำไหล่ทั้งสองข้างของเธอแรงขึ้น

“ฉันเคยบอกไปแล้วใช่ไหม ว่าถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็อย่าเข้ามาใกล้ฉันอีก ทำไมไม่ฟัง”

“เอื้อขอโทษ” อุรัสยาละล่ำละลักว่า แต่ดูเหมือนคำขอโทษของเธอจะส่งไปไม่ถึงคนฟัง

“ในเมื่อบอกแล้วไม่ฟัง เตือนแล้วไม่เชื่อ ตอนนี้จะมาโอยครวญว่าเจ็บทำไม”

“อะ..เอื้อขอโทษ” อุรัสยาเอ่ยขอโทษเขาอีกครั้ง พูดจบหญิงสาวก็เม้มปากแน่นเพื่อกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมาเอาไว้

จำได้สิ ถ้าเป็นเรื่องของเขาเธอไม่เคยลืมเลยสักเรื่องไม่ว่าจะอยากลืมเพียงใด และเธอก็จำได้ดีว่าครั้งหนึ่งเขาเคยสั่งห้ามไม่ให้เธอเข้าใกล้เขาอีกถ้าไม่อยากเจ็บตัว แต่ตอนนั้นเธอยังเด็กมากเลยไม่เข้าใจว่าที่เขาพูดหมายความว่ายังไง เด็กหญิงตัวเล็กๆ ยังคอยเด็กตามเด็กหนุ่มตัวโตต้อยๆ โดยไม่รู้เลยว่าการทำอย่างนั้นมันสร้างความรำคาญให้เขามากแค่ไหน และไม่รู้เลยว่าการทำอย่างนั้นจะเป็นต้นเหตุที่ทำให้เกิดเหตุการณ์ที่ทำให้เขาเกลียดชังเธอจนแทบไม่อยากมองแม้แต่หน้า

“ขอโทษแล้วมันช่วยให้อะไรดีขึ้นไหม”

“แล้วจะให้เอื้อทำยังไงล่ะคะ”

“หย่าให้ฉันสิ”

“ตะ...แต่เราเพิ่งแต่งงานกันนะคะ” อุรัสยารู้สึกเหมือนถูกผลักตกลงที่สูง

เธอไม่ได้คาดหวังว่าตัวเองจะได้แต่งงานกับเขา แม้แต่ตอนที่อยู่ในพิธีการเธอก็ยังไม่อยากเชื่อว่าตัวเองไม่ได้ฝันอยู่ แต่พอรู้ว่ามันไม่ใช่ความฝัน เธอก็อดวาดหวังไม่ได้ว่าทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว เขาไม่ได้เกลียดเธออย่างที่เคยเกลียด แต่ตอนนี้เธอรู้แล้ว ว่าความคาดหวัง ก็เป็นได้แต่ความคาดหวังอยู่วันยังค่ำ

“เพิ่งแต่งแล้วยังไง แค่วินาทีเดียวฉันก็ไม่อยากผูกมัดตัวเองไว้กับผู้หญิงอย่างเธอ”

“ก็ถ้าพี่ไม่ได้อยากแต่ง ทำไมพี่ไม่ปฏิเสธไปตั้งแต่แรกล่ะคะ” คำตอบที่ก่อนหน้านี้ได้แต่เก็บไว้ในใจถูกโพล่งออกไป เพราะความลืมตัวมากกว่าเป็นเพราะรวบรวมแล้วกล้าได้แล้ว


ต้นฉบับยังไม่ผ่านการรีไรท์ ผิดพลาดขออภัยด้วยค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,111 ความคิดเห็น

  1. #195 YulSica (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 22:33
    มาก็ดราม่าเลย
    #195
    0
  2. #48 ภาวนา ยะถาเทศ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 13:28
    มาแล้วๆมาช้าแต่ก็มานะคะ สงสารนางเอกจังกลิ่นมาม่าลอยมาแต่ไกลเชียว
    #48
    0
  3. #47 ภาวนา ยะถาเทศ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 13:27
    มาแล้วๆมาช้าแต่ก็มานะคะ สงสารนางเอกจังกลิ่นมาม่าลอยมาแต่ไกลเชียว
    #47
    0
  4. #43 aemly (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 12:35
    ปากน่าตบมาก
    #43
    0
  5. #26 ununnaja (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 01:05
    ลุ้นเลย เกิดอะไรขึ้น เกิดนางเอกได้ไง แล้วจะรู้สึก 555สนุกกกก
    #26
    0
  6. #20 sadah22 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 06:54
    รอติดตามค่าาา
    #20
    0
  7. #19 LuckyTarot (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 00:26
    สู้ๆรอส่งกำลังใจต่อจ้า
    #19
    0
  8. #18 linn-nalin (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 21:00
    รอนะคะ
    #18
    0
  9. #17 ณัชพล / supawit (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 18:26
    รออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
    #17
    0
  10. #16 Napissapn (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 14:32
    อยากฟังคำว่า"เอื้อเกลียดพี่"
    #16
    0
  11. #15 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 04:02
    ใจร่าย ปากร้ายให้ตลอดน๊าาาา
    #15
    0
  12. #14 Love Have (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 21:32
    น่าอ่านมากเลยค่ะ
    #14
    0
  13. #10 Narisara Nokkeaw (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 20:19
    ปากร้ายแบบนี้อย่ามารักน้องก็แล้วกัน
    #10
    0
  14. #9 Supranee (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 13:07
    ติดตามค่ะ
    #9
    0
  15. #8 nittedujob (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 10:00
    สู้ๆจ้า รีบปั่นเลย^^
    #8
    0
  16. #7 Cheeryblue (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 08:35
    โว๊ะะะ เค้ารางดราม่ามาแต่ไกล แค่เปิดเรื่องก็ มีเรื่องแล้ว
    #7
    0
  17. #6 dekbanna (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 06:15
    เปิดฉากมาก็วาจาร้ายกาจเลยนะคริสเตียน
    #6
    0
  18. #5 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 05:18
    อุ้ยๆๆๆ ดูซิถ้าพี่กินน้องแล้วยังจะใจร้ายอีกไหม
    #5
    0
  19. #4 surerat_bebee (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 23:22
    รอออออออ
    #4
    0