ปรารถนารักจอมทมิฬ

ตอนที่ 3 : บทที่ 1 นายโรคจิต...3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,152
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    11 มิ.ย. 64


มัลลิกาส่ายหน้าไปมาอย่างระอา ไม่ได้มองไปยังโต๊ะที่เปมิกาพยักพเยิดให้มองตามเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายแค่ประชดไปอย่างนั้น ไม่ใช่ประชดเธอนะแต่เป็นประชดคนรักที่ลืมวันเกิดของตัวเอง แต่พอเธอไม่ยอมมองตามจริงๆ คนเมากว่าก็ตะปบมือมาที่แก้ม แล้วดันใบหน้าของเธอให้หันไปในทิศทางที่ตนต้องการ

เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้สมองของเธอประมวลผลช้าไปหลายอึดใจ กว่าจะรู้ตัวเธอก็เผลอจ้องตากับหนึ่งในสามหนุ่มนั้นอยู่นานนับนาที

ไอ้โรคจิตบ้ากาม มัลลิกากัดริมฝีปาก ครูดฟันกับริมฝีปากล่าง ก่อนจะคว้าขวดเบียร์มากระดกเพื่อลบความทรงจำที่ทำให้ริมฝีปากของเธอเห่อร้อนขึ้นมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่

ห๊ะ แกว่าอารายน้า

         เปล่าๆ ไม่มีอะไร กลับกันเถอะ ดึกแล้ว

         เฮ้ย! ได้ไง นังเปรมมี่เพิ่งสั่งเบียร์มาอีกหกขวดแซมมี่ หรือชนม์นิภาพูดขึ้น ใบหน้าที่มองยังไงก็รู้ว่าเคยเป็นผู้ชายมาก่อนแดงก่ำเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ สายตาจับจ้องไปยังโต๊ะที่เปมิกาพยักพเยิดให้มองตามก่อนหน้านี้ ทั้งๆ ที่มือก็เกาะแขนนิรุตแฟนหนุ่มเอาไว้แน่น

         ช่างมาน

         ช่างด้ายงาย ฉานจากิน มาๆ แซมมี่ชน พี่นัทด้วยชนๆเปมิกาว่าพลางยกขวดเบียร์ขึ้นชนไปที่แก้วของแซมมี่

         ม่ายห้ายกิน กลับๆ ๆ ๆมัลลิกาว่าพลางเอื้อมมือไปคว้าขวดที่เปมิกากำลังเอื้อมไปชนกับแก้วของนิรุต แต่อีกฝ่ายก็เบี่ยงตัวหนีได้ทัน

         กินหมดนี่แล้วค่อยกลับ เนอะแซมมี่ เนอะพี่นาท

         ใช่ อยู่ต่ออีกหน่อยก็ได้กำลังสนุกเลย ชนม์นิภาว่าพลางพยักหน้าหงึกหงักอย่างเห็นด้วยเต็มที่ สายตาไม่ละจากสามหนุ่มที่นั่งอยู่โต๊ะถัดไป จนคนข้างกายเริ่มเคือง ก็แค่มองน่ะที่รัก แต่ทั้งใจและร่างกายแซมมี่เป็นของที่รักคนเดียวนะ ชนม์นิภาหันไปอ้อนนิรุตเมื่อรู้ตัวว่าอีกฝ่ายกำลังโกรธ

         มันดึกแล้ว อีกอย่างเปรมมี่มันก็เมามากแล้วด้วย

         ถ้าอยากกลับเร็วๆ ล่ะก็ นี่เลยเพื่อน กินเข้าปาย กินห้ายหมดแล้วค่อยกลับ

พูดจบเปมิกาก็เอาขวดเบียร์ในมือไปจ่อที่ริมฝีปากบางที่เคลือบด้วยลิปสติกสีนู้ด มัลลิกาเม้มปากแน่นไม่ยอมรับแอลกอฮอล์ที่จะพรากสติที่เหลือไม่ครบถ้วนดีเข้าปาก แต่คนเมาก็ใช้มืออีกข้างบีบจมูกของเธอไว้ จนเธอขาดอากาศหายใจต้องยอมอ้าปากขึ้น แล้วอีกฝ่ายก็ไม่รอช้าที่จะเทมันลงคอเธอทันที

อึก... อึก... แค่กๆ ๆมัลลิกาสำลักเบียร์หน้าดำหน้าแดง เบียร์ส่วนเกินที่ไม่ได้กลืนลงคอหกเลอะเสื้อผ้าจนช่วงอกเปียก เธอก็รู้สึกมึนไปหมด ทั้งแสบคอ ทั้งผะอืดผะอม

ฮ่าๆๆ

นังเปรมมี่ เธอตะเบ็งเสียงเรียกชื่อคนเมาที่หัวเราะร่าไม่รู้เรื่องรู้ราวเสียงโหด ก่อนจะฟาดมือไปที่แขนของอีกฝ่ายเต็มแรง แต่ดูเหมือนความเมาจะทำให้อีกฝ่ายไม่ได้รู้สึกอะไรทั้งสิ้น แถมตอนนี้ยังลุกขึ้นขยับกายโยกย้ายตามเสียงเพลงด้วยท่วงท่าเย้ายวนเสียงจนมัลลิกาต้องส่ายหน้าอย่างเอือมระอา

นั่งทำอาราย ลุกๆ แกด้วยแซมมี่ ลุกมาแดนซ์กัน ส่วนพี่นัทอนุโลมห้าย แต่ถ้าอยากลุกก็ไม่ว่ากานนะคร้า เปมิกาว่าพลางเอื้อมมือไปดึงร่างเล็กของมัลลิกาให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้

ทันทีที่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มัลลิกาก็รู้สึกราวกับว่าพื้นที่ยืนอยู่มันโคลงเคลง ร่างของเธอก็โซเซจนต้องคว้าเก้าอี้ไว้เพื่อพยุงตัวไม่ให้ล้ม เธอต้องตั้งสติอยู่นานหลายวินาทีกว่าจะทรงตัวบนรองเท้าส้นสูงสี่นิ้วได้แต่มันก็ไม่มั่นคงอยู่ดี

เปมิกาใช้มือข้างที่ถือขวดเบียร์คล้องคอมัลลิกาเอาไว้ส่วนอีกข้างกอดเอวแซมมี่ที่ลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างเต็มใจพลางขยับกายไปมา จนคนที่ไม่ได้เต็มใจลุกขึ้นมาจำใจต้องขยับร่างไปด้วย

เต้นไปเปมิกาก็ยกเบียร์ขึ้นดื่ม สลับกับบังคับให้เธอดื่ม จนตอนนี้สติที่มัลลิกาพยายามยึดยุดฉุดไว้อย่างเต็มกำลัง ถูกพลากเอาไปจนไม่เหลือหลอ

ฉานปวดฉี่จะราดอยู่แล้ว ปายด้วยกานม้ายยยย

ม่ายปาย ม่ายปวด กำลังมันเลยแกปายยยเถอะ

เออๆ เดี๋ยวมาน้ามัลลิกากระพริบตาถี่ๆ กระเสือกระสนที่จะตั้งสติ แต่ตอนที่เธอต้องเดินผ่านผู้คนที่โยกย้ายเคลื่อนกายตามจังหวะเพลงเร้าใจกันอย่างเมามันตรงไปยังห้องน้ำหญิงเธอก็ไม่สามารถเดินให้ตรงได้อยู่ดี

------------------------------

ไปต่อกันจ้าาาาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

506 ความคิดเห็น