ปรารถนารักจอมทมิฬ

ตอนที่ 2 : บทที่ 1 นายโรคจิต (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,957
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    3 มิ.ย. 60


แอดแฟนได้ที่รูปค่ะ

มัลลิกาในชุดกางเกงยีนเอวสูงสีซีดกับเสื้อยืดเอวลอยสาวเท้าในรองเท้าผ้าใบสีขาวพาร่างระหงได้สัดส่วนเบียดเสียดกับผู้คนหนาแน่นเข้าไปในรถไฟฟ้าที่เพิ่งแล่นเข้ามาจอด แม้จะอยู่ในชุดเรียบๆ แต่ก็หาได้ปิดบังความงดงามราวกับรูปสลักชั้นดีได้เลย ใบหน้าเรียวรูปไข่ล้อมกรอบด้วยกลุ่มผมสีดำยาวสลวยตัดกับผิวขาวนวลเนียนถูกดัดเป็นลอนและปล่อยให้ยาวสยายถึงกลางหลัง ดวงตาสีนิลกาลทอประกายสดใส จมูกโด่งเรียวรับกับริมฝีปากหยักสวยสีชมพูเรื่อธรรมชาติ เครื่องหน้าจิ้มลิ้มงดงามแม้จะไร้เครื่องสำอางแต่งแต้มแต่ก็ยากที่คนที่ได้เห็นจะละสายตา

และแม้ว่าตัวเองจะได้รับความสนใจจากใครหลายๆ คนแต่หญิงสาวกลับหลุบดวงตากลมโตที่ประดับด้วยแพขนตางอนยาวลงมองหน้าจอมือถือที่ส่งเสียงเตือนรัวๆ ในมือไม่ได้สนใจสายตาหลายคู่ที่มองมายังตน

อยู่ไหนแล้วเนี่ย?’

...

อยู่ไหน?’

...

อยู่ไหน?’

...

อยู่ไหน?’

อยู่บนรถไฟฟ้า มัลลิการีบพิมพ์ตอบกลับไปก่อนที่อีกฝ่ายจะส่งคำถามที่ส่งมาทุกๆ ห้าวินาทีมาอีก

ให้ไวเลย ช้าตลอดๆ

รู้แล้วน่า ไม่เกินสิบห้านาที ว่าแต่จะรีบไปไหนเนี่ย เพิ่งจะห้าโมงครึ่งเอง

เถอะน่า มาถึงเดี๋ยวก็รู้เอง

สัมผัสแผ่วเบาที่แก้มก้นข้างขวาทำให้คนที่กำลังจะพิมพ์ตอบข้อความเพื่อนขมวดคิ้ว ตอนแรกเธอคิดว่าคงเป็นความบังเอิญเพราะช่วงเวลานี้เป็นเวลาเลิกงานพอดีผู้คนในสถานีรถไฟฟ้าจึงแน่นขนัด เมื่อต้องเบียดเสียดกันขึ้นมาบนรถก็ต้องมีบ้างที่ต้องโดนตัวกัน แต่แรงขย้ำหนักๆ ที่ก้นข้างเดิมทำให้เธอแทบกรี๊ดออกมา และมันก็ทำให้เธอมั่นใจว่ามันไม่ใช่แค่ความไม่ตั้งใจ

หยุดจับก้นฉันสักทีหญิงสาวกัดฟันกรอดหันขวับกลับไปมองด้านหลัง ก่อนจะตวาดขึ้นอย่างเอาเรื่อง 

“...” คนโดนกล่าวหาขมวดคิ้วแน่น ตอนแรกนึกว่าตัวเองฟังผิดไป แม้ว่าจะไม่ค่อยได้ใช้ภาษาไทยบ่อยเท่าไรนัก แต่เขาก็พอฟังออก

โรคจิต 

และคำกล่าวหาต่อมาก็ทำให้ชายหนุ่มรู้ว่าตัวเองไม่ได้ฟังผิดไปจริงๆ

ไม่ใช่...ผม

แก้ตัวไม่ทันจบ แรงเบรกของรถไฟฟ้าที่กำลังจะเข้าเทียบสถานีบวกกับแรงกระแทกจากผู้คนที่กำลังเดินไปที่ประตูทางออกก็ทำให้ร่างสูงเสียหลังเซถลาไปข้างหน้า มันจะไม่เป็นปัญหาถ้าหากว่าฝีปากของเขาจะไม่แนบสนิทกับริมฝีปากของหญิงสาวที่กำลังกล่าวหาว่าเขาเป็นคนจับก้นเธอจนไม่เหลือช่องว่างแม้จะให้อากาศไหลผ่าน

บ้าฉิบ! ให้มันเหมาะเหม็งอย่างนี้สิ

ชายหนุ่มสบถในใจ ความสูงของเขากับเธอห่างกันก็จริง แต่เป็นเพราะก่อนหน้านี้เขาก้มมองเธออยู่ ส่วนเธอก็เงยขึ้นมามองเขาพอดี จึงทำให้ทุกอย่างลงล็อคราวกับวัดไว้

 อี้... ไอ้ทุเรศมัลลิกาผลักร่างสูงออกห่าง ก่อนจะใช้หลังมือเช็ดริมฝีปากตัวเองแรงๆ จนกลีบปากสีชมพูเรื่อกลายเป็นแดงช้ำ

ขอโทษทีผมไม่ได้ตั้งใจ

มันน่ารังเกียจขนาดนั้นเลยเหรอวะชายหนุ่มขมวดคิ้ว แม้ปากจะพูดออกไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ในใจกลับสบถอย่างหงุดหงิดกับท่าทางรังเกียจของหญิงสาวตรงหน้า

ไม่ได้ตั้งใจบ้าอะไรของนาย จับก้นฉัน แล้วยัง...ยังจะมาจูบฉันอีก

ผมไม่ได้จับก้นคุณ อีกอย่างนั่นไม่ได้เรียกว่าจูบ

อารมณ์ของเธอกำลังเดือดปุดๆ เมื่อคนตรงหน้ายังแก้ตัวน้ำขุ่นๆ แบบไม่มีความสำนึกเลยสักนิดทั้งๆ ที่หลักฐานก็เห็นๆ กันอยู่

อย่ามาแก้ตัว ไอ้บ้ากาม ไอ้ฝรั่งโรคจิต ไอ้...อื้อ  มัลลิการะเบิดอารมณ์ด้วยการตะคอกเสียงดัง แต่เสียงของเธอก็ต้องขาดหายเมื่อมือใหญ่แข็งแรงตะปบริมฝีปากสกัดกั้นเสียงของเธอเอาไว้

            เงียบ ไม่อายคนอื่นหรือไงใบหน้าคมคายแดงก่ำ ทั้งโกรธทั้งอับอายกับคำกล่าวหาของหญิงสาวตรงหน้า

            ไม่เงียบจะทำไม ทำไมฉันต้องอาย แกต่างหากที่ต้องอายไอ้โรคจิต มัลลิกาใช้สองมือดึงมือหนาที่ปิดปากตัวเองออกก่อนจะตะโกนใส่ผู้ชายตรงหน้า นัยน์ตาสีดำกวาดมองไปยังผู้คนรอบๆ ที่มองมาอย่างสนใจ แต่นี่แหละสังคมไทย ชอบมอง ชอบสอดรู้ แต่กลับไม่ยื่นมือเข้ามาช่วย

            โอเคผมจะรับผิดชอบ เท่าไรว่ามา

อะไรเท่าไร

ทำเป็นไม่เข้าใจ ที่ทำไปทั้งหมดนี่ก็เพราะอยากได้เงินไม่ใช่เหรอ

มัลลิกาเม้มริมฝีปากแน่น หน้าชากับคำพูดดูถูกดูแคลนของชายหนุ่มตรงหน้า อารมณ์ที่เดือดอยู่แล้วยิ่งเดือดขึ้นอีก ร่างกายสั่นเทาด้วยความโมโห แล้ววินาทีต่อมามือบางที่กำแน่นสะบัดใส่ใบหน้าหล่อเหลาเต็มแรง

            ชายหนุ่มตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ตั้งแต่เกิดมาไม่มีใครเคยทำร้ายเขามาก่อน แม้แต่รอยขีดข่วนก็ยังเคยไม่มี แต่ผู้หญิงคนนี้กล้า ต่อยหน้าเขา    

            แต่เธอไม่ได้หยุดแค่นั้น...

            นั่นสำหรับที่นายจับก้นฉัน ส่วนนี่สำหรับที่นายจูบฉันพูดจบมัลลิกาใช้โอกาสที่อีกฝ่ายกำลังตั้งตัวไม่ติดยกขาขึ้นกระแทกเข่าไปที่กึ่งกลางกายเขา

            บ้าฉิบ!

เสียงสบถดังขึ้นตามด้วยเสียงกัดฟันจนดังกรอดเพื่อกลั้นความเจ็บปวด ใบหน้าของคนตรงหน้าแดงก่ำ แต่มัลลิกาไม่ได้รู้สึกผิดเลยสักนิด แค่นี้มันน้อยไปเสียด้วยซ้ำ

            แต่เพราะรถไฟฟ้าจอดเทียบสถานี ซึ่งเป็นสถานีที่เป็นจุดหมายปลายทางของเธอพอดี มัลลิกาจึงจำเป็นต้องสาวเท้าไปที่ประตูพาตัวเองลงจากรถไฟฟ้าทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ให้บทลงโทษที่ไอ้ผู้ชายโรคจิตนั่นบังอาจมาดูถูกตัวเอง 



ตัวอย่างไม่มี โปรยไม่มา แต่เนื้อหามาแล้ว

เดี๋ยวมาลงให้ทีหลังนะจ้ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

505 ความคิดเห็น

  1. #497 Marnyaying (@sweetleejongsuk) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 00:25
    สนุกตั้งแต่ตอนแรกเลยค่า
    #497
    0
  2. #61 Love Have (@rakmee) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 16:34
    แค่เริ่มก็หลงรักเลยค่ะ
    #61
    0
  3. #53 Fah Pratumwan Ja (@farrsai25) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 17:27
    แค่เริ่มก็สนุก
    #53
    0
  4. #46 aemly (@aemly) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 00:46
    รอตอนต่อไปคะ
    #46
    0
  5. #39 Gig (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 04:22
    ชอบคร้าา ดูเรื่องราวน่าสนุกมาก
    #39
    0
  6. #38 fai_eiq (@chayapha_fai) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 07:48
    ดุเดือดจิงๆๆค่ะ รอติดตามค่ะ
    #38
    0
  7. #37 kunrukjin4871 (@kunrukjin4871) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 01:32
    5555 คู่นี้ดุเดือดจริงๆ
    #37
    0
  8. #36 Pimvalai (@Pimvalai) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 21:53
    แค่เริ่มต้นก็ต้องร้อง^^ว้าว^^ แล้ว ติดตามๆๆ รอค่ะรอ รออย่างใจจรดจดจ่อ
    #36
    0
  9. #35 blue_memory (@rabbit_memory) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 21:29
    แค่เจอกันตอนแรกก็เจ็บตัวซะแล้วพระเอกเรา. รอตอนต่อไปค่าา
    #35
    0
  10. #34 Paiky Klongluang (@paiky2557) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 21:04
    ว้าวๆๆๆๆ....สมกับตั้งตารอ..
    #34
    0
  11. #33 Rin_JJ (@13713727) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 20:57
    ว้าว..สนุกสมกับดารตั้งตารอค่ะ
    #33
    0