ปรารถนารักจอมทมิฬ

ตอนที่ 1 : บทที่ 1 นายโรคจิต...1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,126
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    14 มิ.ย. 64


มัลลิกาในชุดกางเกงยีนเอวสูงสีซีดกับเสื้อยืดเอวลอยสาวเท้าในรองเท้าผ้าใบสีขาวพาร่างระหงได้สัดส่วนเบียดเสียดกับผู้คนหนาแน่นเข้าไปในรถไฟฟ้าที่เพิ่งแล่นเข้ามาจอด แม้จะอยู่ในชุดเรียบๆ แต่ก็หาได้ปิดบังความงดงามราวกับรูปสลักชั้นดีได้เลย ใบหน้าเรียวรูปไข่ล้อมกรอบด้วยกลุ่มผมสีดำยาวสลวยตัดกับผิวขาวนวลเนียนถูกดัดเป็นลอนและปล่อยให้ยาวสยายถึงกลางหลัง ดวงตาสีนิลกาลทอประกายสดใส จมูกโด่งเรียวรับกับริมฝีปากหยักสวยสีชมพูเรื่อธรรมชาติ เครื่องหน้าจิ้มลิ้มงดงามแม้จะไร้เครื่องสำอางแต่งแต้มแต่ก็ยากที่คนที่ได้เห็นจะละสายตา

และแม้ว่าตัวเองจะได้รับความสนใจจากใครหลายๆ คนแต่หญิงสาวกลับหลุบดวงตากลมโตที่ประดับด้วยแพขนตางอนยาวลงมองหน้าจอมือถือที่ส่งเสียงเตือนรัวๆ ในมือไม่ได้สนใจสายตาหลายคู่ที่มองมายังตน

อยู่ไหนแล้วเนี่ย?’

...

อยู่ไหน?’

...

อยู่ไหน?’

...

อยู่ไหน?’

อยู่บนรถไฟฟ้า มัลลิการีบพิมพ์ตอบกลับไปก่อนที่อีกฝ่ายจะส่งคำถามที่ส่งมาทุกๆ ห้าวินาทีมาอีก

ให้ไวเลย ช้าตลอดๆ

รู้แล้วน่า ไม่เกินสิบห้านาที ว่าแต่จะรีบไปไหนเนี่ย เพิ่งจะห้าโมงครึ่งเอง

เถอะน่า มาถึงเดี๋ยวก็รู้เอง

สัมผัสแผ่วเบาที่แก้มก้นข้างขวาทำให้คนที่กำลังจะพิมพ์ตอบข้อความเพื่อนขมวดคิ้ว ตอนแรกเธอคิดว่าคงเป็นความบังเอิญเพราะช่วงเวลานี้เป็นเวลาเลิกงานพอดีผู้คนในสถานีรถไฟฟ้าจึงแน่นขนัด เมื่อต้องเบียดเสียดกันขึ้นมาบนรถก็ต้องมีบ้างที่ต้องโดนตัวกัน แต่แรงขย้ำหนักๆ ที่ก้นข้างเดิมทำให้เธอแทบกรี๊ดออกมา และมันก็ทำให้เธอมั่นใจว่ามันไม่ใช่แค่ความไม่ตั้งใจ

หยุดจับก้นฉันสักทีหญิงสาวกัดฟันกรอดหันขวับกลับไปมองด้านหลัง ก่อนจะตวาดขึ้นอย่างเอาเรื่อง 

“...” คนโดนกล่าวหาขมวดคิ้วแน่น ตอนแรกนึกว่าตัวเองฟังผิดไป แม้ว่าจะไม่ค่อยได้ใช้ภาษาไทยบ่อยเท่าไรนัก แต่เขาก็พอฟังออก

โรคจิต 

และคำกล่าวหาต่อมาก็ทำให้ชายหนุ่มรู้ว่าตัวเองไม่ได้ฟังผิดไปจริงๆ

ไม่ใช่...ผม

แก้ตัวไม่ทันจบ แรงเบรกของรถไฟฟ้าที่กำลังจะเข้าเทียบสถานีบวกกับแรงกระแทกจากผู้คนที่กำลังเดินไปที่ประตูทางออกก็ทำให้ร่างสูงเสียหลังเซถลาไปข้างหน้า มันจะไม่เป็นปัญหาถ้าหากว่าฝีปากของเขาจะไม่แนบสนิทกับริมฝีปากของหญิงสาวที่กำลังกล่าวหาว่าเขาเป็นคนจับก้นเธอจนไม่เหลือช่องว่างแม้จะให้อากาศไหลผ่าน

บ้าฉิบ! ให้มันเหมาะเหม็งอย่างนี้สิ

ชายหนุ่มสบถในใจ ความสูงของเขากับเธอห่างกันก็จริง แต่เป็นเพราะก่อนหน้านี้เขาก้มมองเธออยู่ ส่วนเธอก็เงยขึ้นมามองเขาพอดี จึงทำให้ทุกอย่างลงล็อคราวกับวัดไว้

 อี้... ไอ้ทุเรศมัลลิกาผลักร่างสูงออกห่าง ก่อนจะใช้หลังมือเช็ดริมฝีปากตัวเองแรงๆ จนกลีบปากสีชมพูเรื่อกลายเป็นแดงช้ำ

ขอโทษทีผมไม่ได้ตั้งใจ

มันน่ารังเกียจขนาดนั้นเลยเหรอวะชายหนุ่มขมวดคิ้ว แม้ปากจะพูดออกไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ในใจกลับสบถอย่างหงุดหงิดกับท่าทางรังเกียจของหญิงสาวตรงหน้า

ไม่ได้ตั้งใจบ้าอะไรของนาย จับก้นฉัน แล้วยัง...ยังจะมาจูบฉันอีก

ผมไม่ได้จับก้นคุณ อีกอย่างนั่นไม่ได้เรียกว่าจูบ

อารมณ์ของเธอกำลังเดือดปุดๆ เมื่อคนตรงหน้ายังแก้ตัวน้ำขุ่นๆ แบบไม่มีความสำนึกเลยสักนิดทั้งๆ ที่หลักฐานก็เห็นๆ กันอยู่

อย่ามาแก้ตัว ไอ้บ้ากาม ไอ้ฝรั่งโรคจิต ไอ้...อื้อ  มัลลิการะเบิดอารมณ์ด้วยการตะคอกเสียงดัง แต่เสียงของเธอก็ต้องขาดหายเมื่อมือใหญ่แข็งแรงตะปบริมฝีปากสกัดกั้นเสียงของเธอเอาไว้

         เงียบ ไม่อายคนอื่นหรือไงใบหน้าคมคายแดงก่ำ ทั้งโกรธทั้งอับอายกับคำกล่าวหาของหญิงสาวตรงหน้า

         ไม่เงียบจะทำไม ทำไมฉันต้องอาย แกต่างหากที่ต้องอายไอ้โรคจิต มัลลิกาใช้สองมือดึงมือหนาที่ปิดปากตัวเองออกก่อนจะตะโกนใส่ผู้ชายตรงหน้า นัยน์ตาสีดำกวาดมองไปยังผู้คนรอบๆ ที่มองมาอย่างสนใจ แต่นี่แหละสังคมไทย ชอบมอง ชอบสอดรู้ แต่กลับไม่ยื่นมือเข้ามาช่วย

         โอเคผมจะรับผิดชอบ เท่าไรว่ามา

อะไรเท่าไร

ทำเป็นไม่เข้าใจ ที่ทำไปทั้งหมดนี่ก็เพราะอยากได้เงินไม่ใช่เหรอ

มัลลิกาเม้มริมฝีปากแน่น หน้าชากับคำพูดดูถูกดูแคลนของชายหนุ่มตรงหน้า อารมณ์ที่เดือดอยู่แล้วยิ่งเดือดขึ้นอีก ร่างกายสั่นเทาด้วยความโมโห แล้ววินาทีต่อมามือบางที่กำแน่นสะบัดใส่ใบหน้าหล่อเหลาเต็มแรง

         ชายหนุ่มตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ตั้งแต่เกิดมาไม่มีใครเคยทำร้ายเขามาก่อน แม้แต่รอยขีดข่วนก็ยังเคยไม่มี แต่ผู้หญิงคนนี้กล้า ต่อยหน้าเขา  

         แต่เธอไม่ได้หยุดแค่นั้น...

         นั่นสำหรับที่นายจับก้นฉัน ส่วนนี่สำหรับที่นายจูบฉันพูดจบมัลลิกาใช้โอกาสที่อีกฝ่ายกำลังตั้งตัวไม่ติดยกขาขึ้นกระแทกเข่าไปที่กึ่งกลางกายเขา

         บ้าฉิบ!

เสียงสบถดังขึ้นตามด้วยเสียงกัดฟันจนดังกรอดเพื่อกลั้นความเจ็บปวด ใบหน้าของคนตรงหน้าแดงก่ำ แต่มัลลิกาไม่ได้รู้สึกผิดเลยสักนิด แค่นี้มันน้อยไปเสียด้วยซ้ำ

         แต่เพราะรถไฟฟ้าจอดเทียบสถานี ซึ่งเป็นสถานีที่เป็นจุดหมายปลายทางของเธอพอดี มัลลิกาจึงจำเป็นต้องสาวเท้าไปที่ประตูพาตัวเองลงจากรถไฟฟ้าทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ให้บทลงโทษที่ไอ้ผู้ชายโรคจิตนั่นบังอาจมาดูถูกตัวเอง

......................................

เรื่องนี้รีอัปค่ะ พบกับในรูปแบบ E-book เร็วๆ นี้


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

506 ความคิดเห็น