กลรักเกมมัจจุราช

ตอนที่ 9 : บทที่ 2 อดีตอันเจ็บปวดและปัจจุบันที่แสนวุ่นวาย 40%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20,453
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    28 ต.ค. 63


         เสียงโทรศัพท์มือถือสั่นสะเทือนอยู่บนโต๊ะทำงานฉุดรั้งริชาร์ดให้หลุดออกจากภวังค์ความคิด เขาขมวดคิ้วมุ่นเมื่อมองหมายเลขที่โทร.เข้ามา มันดับไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เบอร์เดิมจะโทร.เข้ามาอีก ชายหนุ่มค่อยๆ ขยับกายอย่างเอื่อยเฉื่อยค่อยๆ ดึงมือออกจากกระเป๋ากางเกงเพื่อคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดรับ

         “ว่าไง” ริชาร์ดกรอกเสียงลงไป ก่อนจะรู้ตัวว่าน้ำเสียงของตัวเองไม่ได้ราบเรียบอย่างเช่นที่ควรจะเป็น

         “เสียงนายฟังดูหงุดหงิด”

เสียงของแพทริค โจนส์ดังมาตามสาย และริชาร์ดก็จินตนาการได้ถึงใบหน้าของอีกฝ่ายที่กำลังอยากรู้อยากเห็นกับเรื่องที่ทำให้คนอย่างเขาหัวเสียได้

“หงุดหงิดเรื่องอะไรวะ” เสียงของแพทริคถามขึ้นอีกเมื่อคนที่เขาโทร.หาเงียบไป

 ริชาร์ดยกกาแฟขึ้นจิบเพื่อให้อารมณ์ที่ขุ่นมัวคลายลงก่อนจะพบว่ากาแฟของเขาเย็นชืด เขาวางแก้วกาแฟลงก่อนจะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ถูกปรับให้เรียบเฉยแล้ว “ไม่มีอะไร”

“พูดมันออกมาซะก่อนที่นายจะอกแตกตาย”

“บอกว่าไม่มีอะไรไง”

“ฉันรู้จักกับนายมานานมาก มากจนรู้ดีว่าคำว่าไม่มีอะไรของนายนี่แหละมันมีอะไร รีบพูดมันออกมาซะ”

“นายพูดเหมือนย่าฉัน”

“แสดงว่าคนที่ทำให้นายหงุดหงิดคือคุณย่าผู้แสนน่ารักของนาย”

“ใช่”

“เรื่องอะไร”

“บอกว่าไม่มีอะไร นายไม่น่าโง่จนไม่เข้าใจนะ แพทริค โจนส์”

ริชาร์ดแทบจะตะโกนใส่โทรศัพท์ แต่เสียงที่ตอบกลับมาก็ยังราบเรียบและแฝงไปด้วยความรู้ทันและเหนือกว่าอย่างชัดเจน

“นายจะเล่าดีๆ หรือให้ฉันโทรไปถามท่านด้วยตัวเอง”

“แพทริค นายนี่มัน....แม่งเอ้ย!!!” ริชาร์ดตั้งใจจะต่อว่าอีกฝ่าย แต่เขากลับคิดไม่ออกว่าจะว่าอีกฝ่ายยังไงเอาเสียดื้อๆ จนต้องสบถออกมาแทน

“เล่ามา”

“...”

“นับหนึ่งถึงสาม ถ้านายไม่เล่าฉันจะวางสาย แล้วต่อสายหานายหญิงอบิเกลแทน หนึ่ง สอง ...”

“ท่านเจ้ากี้เจ้าการหาเมียให้ฉันเสร็จสรรพ โดยไม่สนว่าฉันจะชอบแม่นั่นไหมน่ะสิ” แพทริคยังนับไม่ทันถึงสามด้วยซ้ำตอนที่ริชาร์ดตะคอกสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจลงในโทรศัพท์

“สวยไหม?”

“ไม่” ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบชั่วอึดใจก่อนที่เสียงของริชาร์ดจะดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับลมหายใจที่ถูกพ่นออกมาพรืดใหญ่

“แสดงว่าสวย”

เป็นน้ำเสียงกลั้วหัวเราะที่เกือบทำให้ริชาร์ดฉุนขาด

“ฉันบอกว่าไม่ ไม่ได้บอกว่าสวย”

“นายไม่เคยใช้เวลาในการคิดอะไรนาน แล้วเรื่องง่ายๆ แบบนี้ นายหยุดคิดไปห้าวินาที เพราะฉะนั้นผู้หญิงคนนั้นต้องสวย”

“แสนรู้ ...แล้วก็พูดเหมือนคุณย่าอบิเกลอีกแล้ว” ประโยคหลังริชาร์ดเพียงแค่สบถในใจเท่านั้น เขาไม่ได้พูดมันออกมาจริงๆ

“แสนรู้เขาไว้ใช้กับหมา แต่อย่างฉันต้องเรียกว่าฉลาด รู้ทัน แล้วอย่างที่บอก ฉันรู้จักนายมานาน”

“ฉันก็รู้จักนาย”

“ฉันก็ยังไม่ได้ว่าอะไร ว่าแต่นายเถอะ ปกติย่าของนายก็ไม่เคยยุ่งกับเรื่องของนายนี่หว่า”

“เพราะแม่เลี้ยงฉันพยายามยัดเยียดหลานสาวมาให้ฉันน่ะสิ แล้วคุณย่าก็กลัวว่าฉันจะตกหลุมตื้นๆ ของสองน้าหลานนั่น”

“มันก็เป็นอย่างนั้นมานานแล้วนี่ ทำไมคุณย่าถึงมายุ่งกับเรื่องนี้ตอนนี้ ต้องมีเหตุผลอื่นอีกใช่ไหม”

“เพราะว่าแพรวิไลพยายามกลับเข้ามาในชีวิตของฉัน”

“งั้นก็สมควร ท่านคงห่วงนาย ฉันจำได้ดีว่านายเป็นยังไง ย่ำแย่แค่ไหน ตอนที่เธอสลัดนายทิ้ง”

“เจ้ากี้เจ้าการชะมัด!!!” ริชาร์ดสบถ แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าประโยคที่แพทริคพูดเป็นอีกประโยคแล้วที่เหมือนกับสิ่งคุณย่าอบิเกลพูดกับเขา

“มีคนเจ้ากี้เจ้าการกับชีวิตของนายก็ยังดีกว่าไม่มี ทั้งฉันทั้งจัสตินไม่มีใครมาเจ้ากี้เจ้าการกับชีวิตแบบนาย และคงจะดีใจมากถ้าหากมี”

“เรื่องอื่นฉันไม่เคยว่า แต่เรื่องนี้นายก็รู้ว่าฉันขอบาย”

“มีเมียใช่ว่าจะไม่ดีเสียหน่อย”

คนมีเมียก่อนเพื่อนเอ่ยเสียงทุ้ม แล้วริชาร์ดก็รับรู้ได้ถึงความสุขใจในน้ำเสียงของเพื่อนรักได้อย่างชัดเจน แต่นั่นแพทริค โจนส์ ไม่ใช่ริชาร์ด เพรสตัน ประโยคที่ตอบกลับไปจึงเป็น...

“แต่ฉันไม่อยากมีเมีย  แล้วฉันก็เกลียดผู้หญิง”

“ยกเว้นเรื่องบนเตียง”

“แพทริค โจนส์ ฉันกำลังเครียด”

“ก็ถ้าไม่อยากมีเมีย นายก็ปฏิเสธท่านไป ง่ายๆ ไม่เห็นยากตรงไหน”

“ไม่ทันแล้ว เพราะฉันลงชื่อไปในกระดาษแผ่นนั้นแล้ว”

“นายมันบ้า ไม่อยากมีเมียแล้วยอมจดทะเบียนสมรสทำไม”

แพทริคสบถเข้ามาในสายอย่างไม่จริงจัง ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้บอกออกไปตรงๆ ว่ากระดาษแผ่นนั้นที่เขาหมายถึงคืออะไร แต่ก็คงไม่ยากที่อีกฝ่ายจะเดาได้ว่ากระดาษแผ่นไหนที่ทำให้เขาหัวเสียแบบนี้ได้

“ตอนนั้นมันโมโหจนลืมตัวนี่หว่า”

“อย่าบอกว่าท่านเอาชื่อนั้นมาทำให้นายเสียการควบคุมตัวเอง แล้วนายก็อยากพิสูจน์ว่าเจ้าของชื่อนั้นไม่มีความหมายอะไรกับนายอีก” แพทริคเอ่ยอย่างรู้ทัน

“รู้ดี” ริชาร์ดสบถใส่โทรศัพท์

“หึ หึ เขาเรียกรู้ทัน”

เสียงหัวเราะอย่างถูกใจดังมาตามสาย ก่อนที่แพทริคจะแก้ประโยคของเขา และแค่ได้ยินเสียงเขาก็นึกออกว่าตอนนี้อีกฝ่ายกำลังทำหน้าแบบไหน

---------------------



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

933 ความคิดเห็น