กลรักเกมมัจจุราช

ตอนที่ 63 : บทที่ 13 นักย่องเบาขี้หึง 60%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,570
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 128 ครั้ง
    22 ธ.ค. 63

 ฝาก E-book ซีรีส์ มัจจุราชร่ายรัก ด้วยจ้าาาาา

1. รอยรักทัณฑ์มัจจุราช 

2. เล่ห์รักบ่วงมัจจุราช 

 

3. กลรักเกมมัจจุราช 

      

“นี่คุณ ฉันเจ็บ” วรรณรสาร้องเมื่อถูกดึงลงจากรถเข้าไปในบ้าน ใบหน้าของเธอเหยเกรู้สึกเจ็บตรงข้อมือยิ่งกว่าตอนที่พ่อเลี้ยงวิชิตยึดแขนเธอไว้เมื่อก่อนหน้านี้เสียอีก เธอมองแผ่นหลังกว้างเจ้าของมือหนาที่บีบข้อมือเธอไว้แน่นดังคีบเหล็ก เขายังคงเงียบกริบ และก็ดูหงุดหงิดอารมณ์ไม่ดีถึงขีดสุด

“ปล่อยฉัน ฉันเจ็บ” วรรณรสาร้องบอกเขาอีกครั้ง

“ทำไมตอนที่ไอ้บ้านั่นจับไม่เห็นโอดโอย ยังไม่ทันหย่าก็คิดจะหาที่เกาะใหม่แล้วหรือไง จะหาใหม่ให้มันดีกว่าเดิมหน่อยไม่ได้หรือไง” ดวงตาของริชาร์ดกร้าวดุขึ้นอีกรอบ เมื่อนึกถึงภาพการแตะต้องของที่เป็นของของตัวเอง

“หยาบคาย!” วรรณรสาขึ้นเสียงใส่เขาอย่างเหลืออด

“มันแทงใจดำล่ะสิ” ริชาร์ดคำรามรอดไรฟันที่กัดเข้าหากันจนกรามเป็นสันนูน

         “ฉันไม่เคยคิดเรื่องต่ำๆ แบบนั้น”

         “ไม่คิดแล้วทำไมไม่ใส่แหวน”

         “ฉันไปทำงาน ใครจะบ้าใส่แหวนเม็ดขนาดนั้นเข้าสวน ถ้าทำหายฉันจะเอาปัญหาที่ไหนไปซื้อแหวนราคาขนาดนั้นคืนคุณ แล้วอีกอย่าง อยู่ที่นี่ฉันก็ไม่จำเป็นต้องแสดงให้ใครเชื่อว่าเรารักกันปานจะกลืนกิน”

         ยายบ้า แล้วใครจะเอาคืนกันริชาร์ดจ้องใบหน้าหวานที่แดงก่ำเพราะความโกรธเขม็งพลางคิดในใจแต่สิ่งที่เขาคำรามออกไปกลับเป็น “อย่าให้ผมเห็นคุณถอดมันออกจากนิ้วอีก ไม่งั้นเห็นดีกันแน่”

“เกิดอะไรขึ้น” คุณอบิเกลที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องรับแขกเอ่ยถาม

“ถามคนของย่าดูสิครับว่าไปทำตัวแพศยาที่ไหนมา”

วรรณรสาถลึงตาใส่เขา เธอเม้มริมฝีปากแน่น หน้าชากับคำพูดดูถูกดูแคลนของคนตรงหน้า ในใจของเธอกำลังเดือดปุดๆ แต่ก็พยายามข่มความโกรธเอาไว้อย่างสุดความสามารถไม่ใช่เพราะเกรงกลัวความเกรี้ยวกราดของชายหนุ่มตรงหน้าแต่เพราะเกรงใจคุณอบิเกล

“ริค” นฤมลที่เดินเข้ามาสมทบเอ่ยปรามลูกชายเสียงเข้ม และมองคนเป็นลูกอย่างไม่ชอบใจ

“ว่าไงรสา เกิดอะไรขึ้น” คุณอบิเกลเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงปราณี

“พ่อเลี้ยงวิชิตค่ะคุณย่า เรื่องเดิม” วรรณรสาบอกสั้นๆ พลางพ่นลมหายใจออกมาแล้วตวัดตามองคนที่ยืนหน้าตึงอย่างขุ่นเคือง

“ยังไม่เลิกล้มความตั้งใจอีกเหรอเนี่ย” นฤมลเอ่ยขึ้นอย่างหนักใจ

“รสาขอตัวนะคะ” วรรณรสาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นๆ  เธอทั้งโกรธและเจ็บปวดกับคำดูแคลนของเขาจนหัวตาร้อนผ่าว และรับรู้ได้ถึงหยาดน้ำที่คลอรอบขอบตา

คุณอบิเกลเพียงพยักเบาหน้าเบาๆ บ่งบอกว่ารับรู้และอนุญาต ก่อนจะหันไปมองหลานชายตัวเองที่กระชากเสียงและคุมอารมณ์แทบไม่อยู่ ริชาร์ดไม่เคยเป็นแบบนี้เขาควบคุมอารมณ์และความรู้สึกของตัวเองได้เสมอ และสิ่งที่หลานชายของเธอเป็นอยู่ตอนนี้ก็ทำให้นายหญิงแห่งตระกูลเพรสตันรู้ได้ว่าบางสิ่งบางอย่างที่เธอหวังไว้กำลังดำเนินไปตามเส้นทางที่เธอคาดหวังจะให้เป็นไป

“จะไปไหนเรายังคุยกันไม่จบ” ริชาร์ดว่าพลางตรงเข้าไปหาร่างเล็ก ตั้งใจจะคว้าข้อมือเธอไว้อีกครั้ง แต่เสียงของคุณอบิเกลก็หยุดเขาไว้เสียก่อน

“ริชาร์ดมาคุยกับย่า”

         เสียงเข้มจริงจังทำให้เขาต้องหันไปมองท่านตรงๆ นัยน์ตาสีเทาแบบเดียวกับเขาสื่อความหมายบางอย่างมาให้ และบางอย่างที่สื่อมาถึงก็ทำให้อารมณ์คุกรุ่นของเขาสงบลง ก่อนจะกลายเป็นความสงสัยไปในที่สุด


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 128 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

933 ความคิดเห็น

  1. #926 kar1965 (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2563 / 17:25

    อย่างไงๆ ริค อย่ามั้ย??? จะได้เ็นให้55555

    #926
    0