กลรักเกมมัจจุราช

ตอนที่ 61 : บทที่ 13 นักย่องเบาขี้หึง 20%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,450
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 87 ครั้ง
    18 ธ.ค. 63



         วันนี้วรรณรสาอยู่ในเสื้อผ้าที่แปลกไปจากเดิม เธอสวมเสื้อกล้ามเข้ารูปสีขาวทับด้วยเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินและกางเกงยีนเข้ารูปสีซีดขาดตรงเข่าเพราะความเก่า ผมที่เคยปล่อยยาวสยายถูกรวบเป็นมวยขึ้นสูงเพื่อความทะมัดทะแมง ซึ่งอันที่จริงมันก็เป็นชุดที่เธอใส่ประจำตอนที่อยู่ที่นี่ เพียงแต่ที่นิวยอร์กไม่มีเสื้อผ้าแบบนี้ให้เธอใส่ก็เท่านั้น

         “แต่งตัวแบบนี้อย่าบอกว่าวันนี้จะเข้าสวน”

         “ใช่ค่ะ” เสียงทักของคุณนฤมลทำให้วรรณรสาที่กำลังจัดอาหารบนโต๊ะเงยหน้าขึ้นตอบพลางส่งยิ้มสดใสไปให้

         “ทำไมไม่พักผ่อนล่ะจ้ะมาเหนื่อยๆ”

         “รสาคิดถึงสวนส้มมากเลยค่ะ คิดถึงลุงป้าน้าอาด้วย อยากไปเจอเสียหน่อย”

         “งั้นก็ตามใจแล้วกัน อ้อ...โทษทีจ้ะ แม่ลืมบอก สามที่จ้ะ ริชาร์ดไม่อยู่” นฤมลส่งยิ้มบางๆ อย่างเอ็นดูให้คนตรงหน้าก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างนึกขึ้นได้เมื่อเห็นจานเปล่าสำหรับใช้ใส่ข้าวสวยในมือของวรรณรสา

         วรรณรสาเงยหน้าขึ้นอยากถามเหลือเกินว่าเขาไปไหน แต่เธอก็เลือกที่จะไม่ถามออกไป แต่ดูเหมือนคุณนฤมลจะรู้ว่าในใจเธออยากจะรู้อะไร

         “เข้ากรุงเทพไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว  เกิดเรื่องกับหนูเคทนิดหน่อย” นฤมลว่าพลางถอนหายใจออกมากับเรื่องร้ายที่เกิดขึ้นซ้ำๆ กับเด็กสาวที่ชื่อ เคธี เพรสตัน    

“เกิดอะไรขึ้นคะ” วรรณรสาร้องถามอย่างตกใจ

         “เรื่องเดิมนั่นแหละจ้ะ”

         “แล้วเป็นยังไงบ้างคะ”

         “เห็นว่าบอดี้การ์ดที่ริชาร์ดให้คอยดูแลช่วยไว้ทัน นี่ริชาร์ดก็สั่งให้ขึ้นเครื่องมาเมืองไทยตั้งแต่เมื่อคืน โชคดีที่เพื่อนของริชาร์ดเขาเป็นเจ้าของสายการบิน จะไปไหนมาไหนแบบกะทันหันเลยไม่ค่อยมีปัญหา”

         “เครื่องบินส่วนตัวเหรอคะ”

         “ใช่จ้ะ”

         “แล้วทำไมไม่ให้เครื่องลงที่เชียงใหม่เลยค่ะ ทำไมต้องลงที่กรุงเทพ” วรรณรสาถามอย่างสงสัยเพราะตอนเธอมาเครื่องก็ลงที่สนามบินเชียงใหม่เลยไม่ได้เข้ากรุงเทพฯ แล้วบินต่อมาเชียงใหม่ให้เสียเวลา

         “เห็นว่าริชาร์ดอยากคุยอะไรกับจัสติน... เพื่อนของเขาที่เป็นเจ้าของสายการบินนั่นแหละ พอดีรายนั้นเขาอยู่เมืองไทยพอดี คงกลับมาตอนเย็นๆ นั่นแหละ ตักข้าวเถอะจ้ะคุณย่ามาแล้ว” นฤมลตอบยาวเยียดก่อนจะเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นร่างสูงวัยเดินตรงมาทางนี้

นฤมลมองวรรณรสาที่กำลังตักข้าวสวยใส่จานอย่างเอ็นดู สำหรับเธอแล้วหญิงสาวคนนี้ไม่มีอะไรที่เธอต้องรังเกียจ เธอเห็นวรรณรสามาตั้งแต่เด็ก รู้จักนิสัยใจคอเป็นอย่างดี และเธอก็ยินดีที่จะรับคนตรงหน้าเป็นลูกสะใภ้ และได้หวังว่ามันจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ ได้สักวัน แต่ท้ายที่สุดแล้วคงต้องรอให้คนที่สำคัญที่สุดในเกมนี้ยอมรับหัวใจตัวเองให้ได้เสียก่อน

        

สงแดดยามบ่ายแก่สาดส่องมายังสวนส้มที่คนงานกำลังเก็บเกี่ยวผลส้มสีเหลืองทองลงลังสีน้ำเงินที่มีคำว่าสวนนฤมลประทับอยู่ วรรณรสาเดินทอดน่องไปตามร่มไม้เพื่อดูคนงานเก็บส้ม และทักทายคนรู้จักเป็นระยะๆ จนความรู้สึกเหนื่อยและหน้ามืดวูบเข้ามานั่นแหละ เธอจึงเดินโซเซผ่านแถวต้นส้มไปนั่งพิงรั้วไม้ที่บ่งบอกเขตสิ้นสุดของสวนส้มนฤมล

วรรณรสาหลับตาลง เธอเหนื่อยมากเสียจนสายตัวแทบขาด ปกติการเดินตากแดดในสวนทั้งวันเป็นเรื่องสบายๆ สำหรับเธอ แต่คงเป็นเพราะพักผ่อนน้อยมากในหลายวันที่ผ่านมา อีกทั้งการห่างหายกับการเดินตากแดดนานๆ มาเป็นเดือนถึงทำให้เธอเหนื่อยมากขนาดนี้

พอรู้สึกดีขึ้นวรรณรสาก็ลืมตาขึ้น แสงแดดจัดจ้าเริ่มจางลงเพราะใกล้เวลาย่ำค่ำ เธอลุกขึ้นยืนและตั้งใจจะกลับเข้าบ้านเพื่อเตรียมอาหารขึ้นโต๊ะตอนมื้อค่ำ แต่เสียงเรียกที่ดังมาจากอีกฝั่งของรั้วไม้ทำให้เธอต้องชะงักเขาที่กำลังจะก้าวแล้วหันกลับไปมอง

“หนูรสา”

         “พ่อเลี้ยง” วรรณรสาส่งเสียงเรียกอีกฝ่ายอย่างตระหนกก่อนจะยกมือไหว้ตามมารยาทมากกว่าจะด้วยความนับถือ

         “ไม่เจอกันตั้งนาน หนูสวยขึ้นกว่าเมื่อก่อนเยอะเลยนะ”

         “ขอบคุณค่ะ ขอตัวนะคะ” วรรณรสาเอ่ยห้วนๆ อย่างตัดเยื่อใย ก่อนจะหมุนตัวกลับ แต่แขนของเธอกลับถูกมือของอีกฝ่ายที่เอื้อมผ่านรั้วที่สูงแค่เอวมายึดไว้แน่น

         “เดี๋ยวก่อนสิ”


ฝาก E-book ซีรีส์ มัจจุราชร่ายรัก ด้วยจ้าาาาา

1. รอยรักทัณฑ์มัจจุราช 

2. เล่ห์รักบ่วงมัจจุราช 

 

3. กลรักเกมมัจจุราช 

      
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 87 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

933 ความคิดเห็น